สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 26 : นายพูดโกหกนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 15
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 เม.ย. 60

ไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ ผมได้ทำสิ่งที่ไม่ถูกต้องบางอย่างลงไป

 

วันสงกรานต์ที่พึ่งผ่านมานี้ ก็มีอะไรหลายๆอย่างให้คิดเยอะแยะไปหมด ไม่ว่าเรื่องงานที่มีบางท่านอยากให้ลองเขียนแนวอื่น เรื่องโรคกระเพาะที่ตามมาราวีจนตอนนี้ก็ยังไม่หายดีนัก เรื่องอารมณ์ที่อยู่ไม่นิ่ง ขึ้นๆ ลงๆ อย่างกะมีประจำเดือน ล่าสุด ผมไปทำเรื่องงามหน้าไว้อีก เรื่องอะไรงั้นหรอ ก็ผมไปพูดโกหกไง

 

การโกหกโดยปกติไม่ค่อยถูกกับผมมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว เพราะผมเคยเป็นเด็กขี้โกหกมาก่อน คือตอนเด็กๆผมจะโกหกแม่เป็นประจำว่า ไม่ได้เอาเงินเก็บไปเล่นเกมตามร้านเกม ไปซื้อบัตรเติมเงินในเกม แม่ก็ไม่ได้สงสัย แต่นานวันเข้าแม่มาถามถึงยอดเงินเก็บปรากฏว่าเหลือน้อยนิดจึงสืบสาวได้ความ โดนทำโทษตามระเบียบแต่ก็ไม่รู้จักเข็ดหลาบนะ โกหกเก่งเรื่อยมาจนอยู่มอห้าจึงได้รู้ว่ามีคนไม่ชอบคำโกหกของเรา(จริงๆก็ไม่มีใครชอบคำโกหกหรอก) มีคนมาบอกไงว่า นายมันแย่มาก ไอตอนนั้นเราเป็นเด็กที่แคร์คำพูดคนอื่นไปทั่วเลยเลิกพูดโกหกไปเลยดื้อๆ(ก็ไม่ได้แย่อะไรนะ ถ้าเป็นตอนนี้ไม่รู้จะแคร์คำพูดใครหรือเปล่า???)

 

คือตอนนี้เห็นใครพูดโกหกจะรู้สึกแข็งๆบริเวณสมอง มีอาการต่อต้านรุนแรง แต่ไม่ถึงขนาดลุกขึ้นมาโวกเวกโวยวาย หรือโพสด่าประชดประชัน ส่วนใหญ่จะแอบไปนินทากับเพื่อนๆ(ฟังดูแมนเน๊อ)

 

แต่เมื่อเหตุการณ์กลับทำให้ผมกลับมาเป็นพระเอกในเรื่องนี้อีกครั้ง ในไม่นานมานี้ ผมไม่รู้จะทำอะไร จะเล่นเกมเน็ตมันก็ไม่แรง จะอ่านหนังสือเราก็อ่านไปแล้ว คือเป็น free time ก็เลยหันไปคุยกับน้องที่รู้จัก เห็นว่ามันดูละครอยู่เรื่องหนึ่งอยู่ ไอเราก็ไม่ติดตามแบบแนบชิดนัก แต่ไม่รู้จะคุยอะไรเลยยกเรื่องนี้ขึ้นเป็นหัวข้อในการสนทนา คุยไปคุยมาเราเริ่มไม่มีข้อมูลฮ่ะก็กลัวว่าบทสนทนาจะจบอย่างทันทีทันใด เลย โกหกออกไป พอเราเริ่มโกหกใหม่ๆมันก็สนุกดีฮ่ะ คุยนู๊นนี้นั้นได้เรื่อยๆ แต่พอเวลาผ่านไปได้สักพัก ใจผมเริ่มเต้นรั่วๆ ไอเราก็แปลกใจ ไม่ช้า เริ่มร้อนใจเหมือนคนทำความผิดแล้วถูกจับได้ ทั้งๆที่น้องเขาตอนนั้นก็ไม่รู้นะว่าเรากำลังโกหก ผมไม่โอเคแล้ว ก็เลยไม่รู้จะจบบทสนทนานี้อย่างไร ตรงนี้แหละที่ผมทำพลาดอย่างมหันต์ คือผมโกหกแบบให้น้องเขาจับได้ไปเลย ให้รู้ไปเลยว่าเราโกหก คุณอาจจะไม่เข้าใจนักหรือประมาณได้ว่า เราล้มแล้วก็ทำให้มันแย่สุดๆไปเลย เทกระจาด ไม่สนอะไรแล้ว อยากออกจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

 

ไอเราตอนนั้นก็ไม่แคร์ความรู้สึกของน้องเขานะว่าจะรู้สึกอย่างไร แล้วก็ไม่ได้กล่าวคำขอโทษด้วย 

 

แล้วตอนนี้ล่ะ แคร์หรือเปล่า

ก็เริ่มแคร์นะ อาจจะรู้สึกผิดจริงๆ

 

ไอเราก็รู้สรรพคุณของคำว่าขอโทษดี  

 ตอนนี้กำลังรวบรวมความกล้าอยู่ หวังว่าคงไม่ดึกเกินไปที่จะกล่าวคำนี้นะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น