สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 25 : บันทึกหยดน้ำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 28
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

     จุ้ม ๆ ๆ ๆ เสียงหยดน้ำจากก๊อกที่กระทบผิวน้ำที่ค้างเติ่งในจานข้าวยังไม่ได้ล้าง มันเริ่มก่อตัวจากการไม่มีอะไรเลยนอกเสียจากคราบแกงที่เปรอะเปื้อนเป็นมัน หยดแรกกระทบลงบนจาน หยดที่สองตามมาไล่เลี่ยกัน หยดที่สาม สี่ เรื่อยไปจนนับสิบ ถ้าลองมองดูบนจานอาจจะไม่ได้พบแอ่งน้ำที่เอ่อนอง กลับเห็นแต่หยดน้ำที่แตกกระเซ็นไปตามขอบจาน บางก็หยดอยู่กลางจาน พอนับถึงร้อยเราจะเห็นหยดน้ำที่มีขนาดใหญ่และมีหลายกลุ่มหลายก้อนอยู่บนจาน พอเริ่มนับเป็นเท่าตัวเราเริ่มเห็นแววของแอ่งน้ำที่เอ่อนองโดยพื้นผิวน้ำห่างจากพื้นผิวก้นจานไม่กี่มิลลิเมตร มันใช้ทั้งเวลาและจำนวนหยดน้ำที่แปรผันตรงกัน เมื่อเราเพิ่มค่าให้กับส่วนใดส่วนหนึ่งแอ่งน้ำก็จะขยายตัวขึ้น แต่ถ้าเราเพิ่มค่าให้ทั้งสองมันกลับยิ่งทวีคูณเห็นได้ถึงความแตกต่างจากจุดเริ่มต้น เราได้แอ่งน้ำขนาดใหญ่ที่เอ่อล้นออกมาจากจานจนไหล่บ่าไปสู่จานที่อยู่ข้างใต้ ได้สัมผัสถึงน้ำที่บ่าล้นลงมา จานต่อจาน ไหล่ลินมาเรื่อยจนลงมาถึงตัวซิ้ง ถ้าซิ้งถูกปิดฝาท่อไว้ น้ำที่ไหล่ลินจะรวมตัวกันเรื่อยๆ ถ้าให้เวลามากพอ หยดน้ำที่ต่อเนื่อง ไม่นานน้ำก็จะเต็มซิ้งกลายเป็นแอ่งน้ำขนาดใหญ่ และถ้าไม่มีใครมาเปิดฝาท่อระบายน้ำมันคงล้นซิ้งออกมาเลอะเทอะบ้านแน่นอน

     ใช่ ที่ผมเล่ามาทั้งหมดมีเล่ห์นัย ซึ่งมันเกี่ยวกับรูปแบบการดำเนินชีวิตของผม น้ำแต่ละหยดของผมบางเปรียบได้เหมือนประสบการณ์ที่กำลังค่อยก่อตัว แม้มันหยดน้อยไปหน่อยแต่มันก็หยดอย่างต่อเนื่องค่อยขับเคลื่อนพัฒนาทั้งรูปแบบการใช้ชีวิตและงานเขียนของผมที่ยังหาคนมาวิจารณ์ไม่ได้เลย หยดน้ำที่ค้างมาเป็นแอ่งใช้เวลาร่วมมาแล้ว 23 ปี เป็นสิ่งที่มีค่าอย่างเหลือล่ำ แม้ผมจะผิดพลาดไปกับชีวิตก็ตามที มันก็ยังทรงคุณค่าไว้เตือนความทรงจำเสมอ บางเปรียบได้เหมือนกับความสัมพันธ์ระหว่างผู้คน ผมจะหยดด้วยความเป็นมิตรไมตรีอย่างสม่ำเสมอแม้แต่คนที่ไม่รู้จัก มันสร้างรอยยิ้มบางให้ผมได้เห็น บางก็เฉยชา บางไม่แม้แต่สบตา แต่ก็หยด หยดมันลงไปด้วยความสุขที่ไม่หวังสิ่งอื่นใด หยดด้วยรักแม้มิอาจสนับสนุนเงินให้กับขอทานหรือผู้ยากไร้ เด็กพิการ ผู้ทุพพลภาพ แต่ก็หวังดีเสมอมา แม้กับคนที่ผมมองว่าพิเศษผมก็หยดลงไปทีละเล็กละน้อยให้เขาได้เห็นถึงความเป็นตัวตนของผมอย่างเปิดเผย มั่นคง แน่นอน ปล่อยให้สายน้ำมอบความอิสระให้แก่เขาในตอนที่เราหยดน้ำลงไปในใจ เขาอาจจะรู้สึกถึงแรงกระเพื่อมของหยดน้ำหรือไม่ ตอนนี้ผมไม่ทราบ แต่หยดน้ำก็ยังหยดอยู่เสมอสม่ำเหมือนเดิม

     ไม่ใช่แค่สองสิ่งที่เปรียบได้เหมือนหยดน้ำในตัวผม มันมีเยอะกว่านั้น ทำงานกันเป็นระบบกลไลอย่างลงตัว ถามว่ากว่าจะได้เป็นอย่างงี้มันยากไหม ผมบอกเลยว่า "ยาก" ต้องผ่านเรื่องราวต่างๆนาๆถึงจะได้เป็น และยังมีเรื่องราวอีกมากมายที่กำลังหยดลงมาจากหัวก๊อกสู่ผิวน้ำไม่มีวันหยุดหย่อน

     บางครั้งผมก็รู้สึกเสียใจกับบางที่ไม่สามารถแบ่งปันหยดน้ำนี้ให้กับบางคนได้ แต่หยดน้ำของผมก็จะยังคงหยด จุ้ม ๆ ๆ ๆ ๆ เรื่อยจนกว่าวินาทีสุดท้ายของชีวิตผมจะมาเยือน

1 ความคิดเห็น