สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 21 : ความเข้าใจของลุงกับผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 16
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    10 มี.ค. 60

ถ้าคุณไม่ได้เป็นเขาคุณคงไม่รู้ซึ้งถึงสิ่งนี้

มีชายหนุ่มคนหนึ่ง แกจะแบกถังน้ำสองใบไปกลับจากบ่อน้ำกับแม่น้ำเพื่อตักน้ำมาเติมให้เต็มบ่อ ถังน้ำนั้นใบหนึ่งสมบูรณ์ถังอีกใบมีรอยรั่วอยู่ก้นถัง พอถึงเวลาเย็นชายจะหยิบถังทั้งสองใบออกไปตักน้ำ เมื่อชายหนุ่มแบกน้ำกลับมาจากบ่อจะพบว่าถังน้ำที่รั่วเหลือน้ำครึ่งถัง เป็นอย่างทุกๆวันที่ชายหนุ่มออกไปตักน้ำ อยู่มาวันหนึ่งถังน้ำที่มีรอบรั่วเกิดน้อยใจที่ไม่สามารถบรรจุน้ำให้เต็มถังมาจนถึงบ่อน้ำได้ ด้วยเหตุนี้ถังน้ำใบนั้นจึงเสียใจมาก เมื่อชายหนุ่มได้ยินเข้าเขาจึงกล่าวว่า

"เจ้าจงดูเสียเถิด รอยน้ำที่เจ้าทำหยดไว้ตลอดทางนั้น ข้าได้พรวนดินและหว่านผลิตพันธ์ดอกไม้ไว้ ซึ่งตอนนี้มันก็ได้ผลิดอกออกผลสวยงามตามรอยหยอดน้ำของเจ้าแล้ว"

หลังจากอ่านนิทานเรื่องนี้จบผมได้แสดงทัศนคติออกมาว่า

"ถังน้ำที่แตกนั้นน่าจะมองเห็นประโบชน์ของตัวเองที่ทำให้ดอกไม้ผลิดอกออกมาได้"

ไม่ทันควันจะจาง ลุงที่นั่งข้างๆผมก็แสดงทัศนคติออกมาว่า

"ลุงเห็นว่าชายที่แบกถังน้ำนั้น เป็นคนที่มีภูมิเป็นอย่างยิ่ง เห็นถึงข้อเสียของถังน้ำที่ตัวเองมีอยู่ และใช้มันให้เป็นประโยชน์ด้วยการพรวนดินและปลูกดอกไม้ ชายหนุ่มทำให้ถังน้ำใบที่แตกเห็นคุณค่าในตัวเอง และก็เป็นโชคดีของถังน้ำที่มีชายหนุ่มที่เห็นคุณค่าของมัน"

ผมมองหน้าลุงพร้อมยืนมือออกมาพร้อมกับบอกว่า

"ลุงครับ ลุงพูดได้จับใจมากของจับมือเป็นการแสดงความปิติยินดี"

ลุงตอบกลับด้วยแววตามันวาว

"หนุ่มน้อยสักวันหนุ่มน้อยจะเข้าใจในเมื่อหนุ่มน้อยเข้าใจที่จะเรียนรู้เรื่องราวต่างๆไปพร้อมกับเวลา"

ผมยิ้มร่า


1 ความคิดเห็น