สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 15 : เรา คือ ทำไม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    5 ก.พ. 60

     หนึ่งเหตุการณ์ หนึ่งพบเจอ หนึ่งกำเนิด หนึ่งพลัดพราก หนึ่งของสิ่งต่างๆที่ถูกบันทึกในเซลล์สมองของเรา ยอมมีการปฏิสัมพันธ์ของคนอย่างน้อยสุดๆก็เราแล้วหนึ่งคน 

     พูดยากมากว่าการดำรงอยู่ของคนๆหนึ่งและหลายต่อหลายคนทั้งบนโลกและสถานีอวกาศคืออะไร เป้าหมายคืออะไร ชีวิตคืออะไร เราอยู่ไปเกือบร้อยปีไปเพื่ออะไร
เคยลองถามเพื่อนผู้(เกือบ)รู้บางคนว่าเราเกิดมาทำไม เขาสวนกลับมาทันควันเลยว่า 'เพื่อทำตามเป้าหมายที่เราอยากจะมี อยากจะได้ อยากจะเป็น ผมก็พูดไปประมาณว่า 'ถ้าเกิดเป้าหมายสำเร็จแล้วเราก็จะได้ดื่มด่ำความสุขอย่างเคลิบเคลิ้ม ดังตกอยู่ในหลุม หลุดอยู่ในหวง ดูดกลืนอยู่ในภวังค์ นำพามาซึ่งสิ่งน่ายินดีปรีดา มีรอยยิ้มจากคนรอบข้าง คำกล่าวชื่นชมทาทมเข้ามาเหมือนคลื่นระลอกใหญ่ที่จะซัดพาเราไปถึงฝั่งฝันจุดหมายปลายทางที่ว่าไว้ ............... แล้วไงต่อ' เพื่อนมันนิ่งไปสักพักแล้วก็ตอบกลับมาว่า 'ก็หาเป้าหมายใหม่ซิว่ะ จะใหญ่อย่างจั้มโบ้ แบบมีบ้านเดี่ยวหลังใหญ่กลางเมืองพร้อมหน้าพร้อมตาด้วยสมาชิกครอบครัว(ครอบครัวเดี่ยวที่สังคมเมืองปัจจุบันเป็น) หรือเล็กมาหน่อยก็อยากได้อยากโดนรถใหม่ป้ายแดง เอาแบบสตาร์ทเครื่องเพียงใช้นิ้วมือสัมผัสกับปุ่ม หรือจะมีเป้าหมายหลังเรียนจบแล้วมีงานดีๆมีสาวในออฟฟิตโดนกระโปรงสั้นไว้ตั้งเป็นหลักเป็นฐานอย่างงี้ก็ได้' ผมนั่งนิ่งอ้อยอิ่งอยู่นานสองนานก่อนจะตอบกลับไปว่า 'ไอสิ่งต่างๆที่เราคาดหวังหรือที่มึงเรียกเป้าหมายนั้น มันก็วนอยู่ที่เดิมของมันหรือเปล่าว่ะ พอเต็มอิ่ม มันก็จะค่อยก่อตัวสูงขึ้นเรื่อยๆเพื่อไปสวาปามสิ่งที่ต้องการต่อไป มันชี้ให้เห็นว่ามนุษย์ไม่เคยมีคำว่า 'พอ' ' เพื่อนผมหัวเราะแล้วตอบกลับมาอย่างขวานผ่าซากเลยว่า 'มึงก็เป็นมนุษย์ไม่ใช่หรอ มืงก็น่าจะรู้อยู่แกใจ มันเป็นธรรมชาติ' ผมหยุดคิดในใจ'มันเป็นธรรมชาติ' แล้วอะไรล่ะ อะไรที่จะมาหยุดการสวาปามของเหล่ามวลมนุษย์นี้ได้ มีสิ่งเดียว สิ่งเดียวที่ผมนึกออกสัมผัสได้ มันก็คือการร่วงโรยของอายุตามตัวเลขที่เพิ่มขึ้้นจนนำไปสู่ ความตาย ความตายคือสิ่งเดียวในตอนนี้ที่ผมสามารถพูดได้เต็มปากเต็มคำได้ว่ามันจะหยุดการสวาปาม

     ผมไม่รู้หรอกว่าอนาคตวิทยาศาสตร์จะสร้างสรรค์อะไรมาปนเปอความสุขของเรา ผมไม่รู้หรอกว่าการแพทย์จะค้นพบอะไรสักอย่างที่สามารถยืดเวลาความสุขของเราออกไปได้อย่างยาวนานยิ่งกว่าสิ่งเสพติด

     ผมมองหน้าเพื่อนผู้(เกือบ)รู้ด้วยความชะโงนสงสัยแล้วเอ่อปากถามถึงคำถามโลกแตกที่นักปรัญชาสมัยกรีกโบราณเขาถามกันว่า 'เราเกิดมาทำไม เพื่อเป้าหมายงั้นหรอ' 'กูคงตอบมาได้ไม่ครอบคลุมทั้งหมดหรอกนะพ่อเจ้าปัญญา แต่ถ้าเรามองโลกตามความเป็นจริง มันก็คือ การกำเนิด การใช้ชีวิต การดำรงอยู่ การคัดสรรโดยธรรมชาติ และ จากไป ...............นี่แหละคือ ชีวิต'

1 ความคิดเห็น