สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 14 : มนุษย์เป็นสัตว์สังคม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    1 ก.พ. 60

     ภาพประกอบที่ถูกตกแต่งให้สวยงามเกินกว่าจะทำมันให้เป็นจริง  หุ่นมนุษย์ที่สวมเสื้อแบรนด์เนมในสไตย์ที่หลากหลาย ตัวเลขของราคาสิ่งค้าที่สูงลิ่วจนตัวผมไม่สามารถเอื้อมมือไปสัมผัสได้ถึงความฟินเมื่อได้ครอบครองมัน มีเพียงหนังสือ ขนมขบเคี้ยวและอาหารพื้นๆเท่านั้นที่ผมมีปัญญาจ่ายให้กับมันเพื่อแลกกับความฟินมาได้ ทายซิครับว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน มันไม่ยากหรอกครับออกจะใบ้ขนาดนี้ 'ห้างสรรพสินค้า' วันนี้ วันนั้น วันโน๊น อ้าวทุกวันเลยจะดีกว่าที่ต้องมีเวลานิดหน่อยตอนเย็นๆก่อนกลับบ้านมานั่งดุ๊มๆมองดูคนเดินผ่านมาผ่านไปในสรรพสินค้าที่ต่างมาควักตังค์ในกระเป๋าที่ผมเห็นแล้วยังรู้สึกอิจฉาเลยก็ว่าได้เพื่อจับจ่ายใช้สอย ไม่ช้าไม่นานผมมักจะเดินดุ๊มๆไปร้านหนังสือก่อนเป็นที่แรก ใน้างสรรพสินค้าแถวบ้านผมมี B2S ร้านเบอเร่อเท่อ มีหนังสือมากมายที่ร้านหนังสือปกติทั่วๆไปไม่ค่อยจะมี มันแย่งลูกค้าจากร้าน se-ed book ไปเยอะเลยก็ว่าได้ เพราะทั้งที่ผมไปมาทั้งสองร้าน se-ed book เหมือนกับลังหนูเล็กๆที่มีหมวดให้เลือกเพียงไม่กี่หมวด และที่ผมไม่เข้าใจใหญ่ก็คือร้านออกจะเล็กแต่ดันมีโซนของเล่นเด็กวางกองกันพึบ ทำให้ผมติดอยู่กับ B2S ซะมากกว่าเพราะเขามีหนังสือเยอะ ไม่พอ แถมยังมีโซนให้นั่งอ่านหนังสืออยู่หน้าร้านอีกด้วยนะครับ บริเวณโซนนี้จะมีปลั๊กไฟพร้อมให้ท่านๆทั้งหลายนำโน๊ตบุ๊คหรือโทรศัพท์มาชาร์ตแบตกันบรรเทิงเลิงลม ผมอาจเข้าใจว่าเป็นการดึงดูดลูกค้าของทางร้าน B2S แต่ถ้าถามว่าเปอร์เซ็นยอดขายหนังสือในร้าน B2S จะเพิ่มขึ้นไหมนั้น ผมก็ตอบให้ไม่ได้
     มันเป็นเรื่องน่าแปลกที่ผมจะทำแบบนี้ทุกวันหลังเลิกเรียน เหมือนผมมีเป้าหมาย ภารกิจ หรืออะไรสักอย่างที่ดึงดูดให้ผมต้องเข้าไปในห้างสรรพสินค้าอยู่ร่ำไป ควักดูเงินในกระเป๋าตังค์ของตัวเองก็ไม่อาจหาญจะซื้ออะไรที่ต้องการได้ แล้วผมมาที่นี่ 'เพื่อ' 
ผมจำไม่ได้หรอนะว่าใครหรืองานวิจัยชิ้นไหนได้อธิบายไว้ แต่มันเป็นคำที่ยังตรึงอยู่ในหัวของผมมานานมากแล้วล่ะ มันเขียนไว้ในสมองผมว่า 'มนุษย์เป็นสัตว์สังคม' ต้องยอมรับก่อนเลยว่าผมเรียนรามมาสองปีจะขึ้นปีที่สามอยู่แล้วแต่ยังหาเพื่อนสนิทภายในช่วงระยะเวลาเรียนไม่ได้เลยสักกะคน ถ้าผมไปสมัครงานแล้วฝ่ายบุคคลรู้ว่าผมไม่เคยมีเพื่อรร่วมคลาสเขาคงเชิญผมออกจากบริษัทเป็นแน่แท้เพราะความเฟรนลี่ของผมมันต่ำ ก็รู้ตัวเองอยู่เหมือนกันนะว่าเป็นคนข้องข้างเก็บตัว ชอบทำอะไรเงียบๆ สำเร็จเงียบๆก็มีเพื่อนเก่าสมัยเรียนมัธยมที่ยังติดต่อยู่บ้าง เวลาว่างของผมนิดหน่อยก็มักจะมาเดินดุ๊มๆในห้าง 'มาเป็นส่วนหนึ่งของสังคม' มานั่งที่โซน B2S บ้าง ไปเดินดูเสื้อผ้าบ้าง หาอะไรกินเล่นบ้าง ดูหนังบ้าง
     ก็นั้นแหหละ เราอยู่คนเดียวได้ แต่บางครั้งผมว่าอารมณ์อยากเข้าสังคมมันจะฟุ้งซะมากกว่า เหมือนกับบางครั้งท่านไม่อยากอยู่บ้าน ต้องไปเดินเล่นกับเพื่อนสนิทตามสถานที่ต่างๆ แต่บางท่านก็เก่งพอที่จะควบคุมมันได้(ส่วนใหญ่สายธรรมะเขาทำกัน)ก็รอดตัวไป แต่ผมยังคงฟุ้งอยู่กับอารมณ์นี้ไปสักระยะหนึ่งก่อน พอมันเริ่มจางผมก็เดินกลับบ้านเหมือนปกติ

1 ความคิดเห็น