สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 13 : หินกลางหัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 18
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ม.ค. 60

     รู้สึกแน่นหน้าอกเพราะ 'เหงา' ผมว่ามันน่าจะเป็นความเหงารูปแบบหนึ่งที่แสดงออกมาทางปฏิกิริยาทางร่างกาย เหมือนกับว่ามีหินก้อนเท่ากำปั่นของคุณ มากดทับอยู่ตรงกลางหัวใจ 'หนักโว๊ยยยยยยยย ช่วยยกมันออกไปที' เสียงหัวใจของผมมันเรียกร้องให้ตัวผมที่สามารถบังคับร่างกายมายกหินที่กดทับกลางใจออกไป 'ก็อยากจะช่วยโว๊ยยยยยย แต่ไม่รู้จะช่วยยังไง' เสียงของผมที่บังคับร่างกายตอบแบบหมดหนทาง
     บ้าไปแล้ว มันทำให้นึกถึงคำพูดพล่อยๆที่เคยพูดไว้ตอนเด็กๆว่า 'ก็แค่อกหัก ไม่ยักกะตายเลย' ต้องขอกลืนคำพูดใหม่เพราะตอนนี้ มันเจ็บปวด รวดร้าว มันเป็นอารมณ์ที่ใจ คุณเคยรู้สึกไหมว่า'อารมณ์ที่หัวใจมันเป็นอย่างไร' ผมเพิ่งรู้สึกและตอนนี้มันก็มาตีซี้กับผมแล้วด้วย 
     มีผู้ชำนาญ(ผ่านประสบการณ์เรื่องความรัก)แนะนำผมว่า 'ลองเปิดใจให้หญิงคนอื่นดูบ้างซิ หญิงที่ไม่ตรงสเปคมืง แต่เข้าใจและจริงใจกับมืง' ผมถึงกับอึ้งไปเลย ก็เราตีกรอบด้วยสเปคเองนิหน่า ต้องน่ารักนะ สวยนะ ใส่แว่นนะ นั้นแหละคือกรอบที่มืงตีไว้ และถ้ามืงขยายกรอบหน่อยล่ะ ออกไปนิดนึง แต่ยังไม่ถึงขั้นต้องทุบมัน ให้มันรู้สึกว่าโอเค เราเปิดใจแล้วนะ นั้นแหละคือสิ่งที่มืงควรจะทำ ค่อยๆขยายให้รู้สึกว่าเราสบายใจนะ กรอบแค่นี้ มีคนมากมายที่ลือกจะทุบกรอบทิ้งด้วยซ้ำไปมืงรู้ไหม พวกเขาเปิดใจรับสิ่งใหม่ๆเข้ามาในชีวิตของเขาเสมอทั้งที่ไม่รู้เลยว่าจะเสี่ยงอกหักอีกครั้งหรือเปล่า นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่เราต้องจ่ายเหมือนกันนะถ้าเราคิดจะคบใครสักคน
     มืงลองคิดดูเผื่อว่าจะมีใครสักคนเข้ามาช่วยมืงยกหินก้อนนั้นออกจากกลางหัวใจ

1 ความคิดเห็น