สิ่งที่เราเรียกว่าชีวิต

ตอนที่ 12 : ดวงใจเจ้าเอ๊ย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 27
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    10 ก.พ. 60

     ความคิดหนอความคิด มันกลับวกไปวนมาเหมือนเดิม วนกลับไปถึง'เธอ' 'เธอ'ผู้เป็นอดีตในดวงใจที่ยังไม่จางหายไปไหน 'เธอ'เข้ามาด้อมๆมองๆในดวงใจดวงน้อยเป็นครั้งเป็นคร่าว ในสถานการณ์ที่แปรเปลี่ยนจากแฟนไปเป็นเพื่อนเป็นสถานการณ์ที่ใหม่สำหรับผม เมื่อว่างเว้นจากการใช้สมองเมื่อไหร่ กระแสประสาทมันก็วิ่งไปหา'เธอ'ทันที อยู่ไหนหน่า แอบอยู่ตรงไหน-----อ้าวเจอแล้ว อยู่นี่ๆเอง----ต่อให้ผมเอาเธอไปแอบซ่อนไว้ตรงไหน กระแสประสาทเจ้ากรรมมันก็มักจะหาเจอตลอด อย่างกะมีโทรจิตสัมผัสถึงกัน
     เหอะๆ-----คิดถึงนะ ผมเน้นย้ำกับตัวเอง แต่ด้วยใจที่ยังเจ็บจากการต้องเปลี่ยนสถานะทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดดวงใจ แค่เห็นรูปโปรไฟล์ของเธอผมก็รู้สึกเจ็บที่บริเวณหน้าอก 'จะทนได้นานสักเท่าไหร่ หากคิดถึง โอ๊ย โอ๊ยยยยยยยยยยย' เพลงพี่แจ้ ดนุพลดังขึ้นมาทันที
     แต่ด้วยผมผ่านหนังสือมาเล่มต่อเล่ม(อ่านมาเยอะ)ทำให้ผมคิดถึงเล่มหนึ่งซึ่งจำชื่อไม่ได้ แต่จำประโยคหนึ่งในหนังสือเล่มนั้นได้ เขากล่าวไว้ว่า'สมมติว่าผมเป็นชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้โยกหน้าระเบียงบ้านแล้วหันกลับมาคิดถึงเรื่องนี้ผมจะรู้สึกอย่างไร'----เอ่ออออออ-----ถูกนะ ผมคงเสียดายที่ต้องเสียเพื่อนไปคนหนึ่งเพราะเราแค่เปลี่ยนสถานะ ผมเลยทักไลค์ของ'เธอ'ไป แต่'เธอ'คนนี้มีตัวตน และ'เธอ'ก็ตอบกลับมา เล่านู๊นกล่าวนี้ให้ผมฟัง ผมอมยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์จนคนข้างๆบนรถตู้เริ่มรู้สึกหวาดระแวง
     แปลก ผมกลับรู้สึกสุข สุขที่ได้คุยกับ'เธอ' แม้ดวงใจดวงน้อยๆจะบอบช้ำ แต่มันคือความจริง ดวงใจดวงน้อยเจ้าเอ๊ย มันคือความจริงหน่า ไม่เป็นไร เดียวเราจะช่วยกันเยี่ยวยาซึ่งกันและกัน
                                                                                                                   สู้ต่อไปนะ ดวงใจเจ้าเอ๊ย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

1 ความคิดเห็น