คัดลอกลิงก์เเล้ว

[exo] Jasmine in the palace.. (krismin)

โดย lense

ย้อนกลับไปในอดีตที่พวกเขาทั้งคู่ยังรักกัน (เป็นพีเรียดย้อนอดีตค่ะ)

ยอดวิวรวม

168

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


168

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


4
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  26 ธ.ค. 60 / 11:46 น.
นิยาย [exo] Jasmine in the palace.. (krismin) [exo] Jasmine in the palace.. (krismin) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
The Jasmine

เป็นฟิค ช×ญ ของคู่คริสหมิน :)

ย้อนอดีตไปด้วยกันนะคะ~



**จัสมิน=พี่หมิน ที่เป็นผญค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 26 ธ.ค. 60 / 11:46





"ฮ่าๆๆ จริงเหรอเนี่ย..คุณพี่น่ะนะยอมอาบน้ำในคลองได้"


เสียงหวานหัวเราะร่วนเมื่อฟังเรื่องราวต่างๆจากบ่าวไพร่ในบ้านผ่านการแปลภาษาจากเลขาฯสาวของสามี


กว่าสามเดือนแล้วที่ 'จัสมิน' สาวผมทองชาวอังกฤษผู้มาเยือนแดนสยามเพื่อเยี่ยมสามีสัญชาติเดียวกันที่มาทำงานต่างแดนถึงแดนไทย

และในระหว่างที่รอสามีกลับมา เธอก็สอนงานต่างๆให้สาวรับใช้ของบ้านและยังขอให้ 'ลลิน' เลขาฯสาวที่สามีมอบหมายให้มาดูแลเธอสอนเขียนภาษาไทยอีก


"ว่าแต่คุณพี่ชอบกลิ่นของใบเตยสินะ เธอนี่รู้ใจเขามากกว่าฉันจริงๆเลยลลิน.."


















ร่างบางมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกแล้วยิ้มออกมาอย่างสดใสเมื่อเห็นตนเองในชุดสไบสีแดงเลือดหมูยิ่งขับให้ผิวขาวนวลของเธอน่าหลงใหลยิ่งขึ้น

แต่งกายแบบไทยก็งามไปอีกแบบ หาก 'คริส' ผู้เป็นสามีมาเห็นต้องดีใจแน่ๆ

แค่นึกถึงใบหน้าหล่อเหลาของเขาคนนั้นยามตกตะลึงเมื่อเห็นตัวเองในชุดไทยจัสมินก็หัวเราะร่วนออกมา ทำเอาสาวใช้งงไปใหญ่แต่ก็ไม่รู้จะถามผู้เป็นนายไปอย่างไรเพราะมีอุปสรรค์ทางภาษา


"กลับมาแล้ว.."

เสียงทุ้มอันคุ้นเคยทำเอาจัสมินสะดุ้งและออกแรงวิ่งอย่างลืมตัวด้วยความดีใจ และเมื่อรู้สึกตัวอีกทีก็วิ่งมาอยู่ตรงหน้าคนเป็นสามีเสียแล้ว

"น้อง.." เป็นไปตามคาดที่คริสตกตะลึงกับภาพตรงหน้าก่อนที่มือใหญ่จะเลื่อนมาจับข้อมือเล็กไว้

แล้วลากให้เดินตามเข้ามาในห้องนอนด้วยกัน




"ใครบอกให้น้องใส่ชุดนี้!!"

เมื่อลงกลอนแล้วนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงก็ตะคอกในภรรยาตัวจ้อยที่ได้แต่ก้มหน้างุดเมื่อเห็นท่าทีโมโหร้ายของสามี

"มันเปิดเนื้อหนังของน้องออกมาหมดแล้ว ซ้ำไปตลาดมาอีก นี่คิดจะยั่วโมโหพี่รึไง!!"

"น้องก็แค่อยากลองใส่ อยากใส่คู่กับคุณพี่.." เสียงเล็กพยายามอธิบายอย่างใจเย็นก่อนจะถูกมือใหญ่บีบไหล่สองข้างไว้แน่นและตะโกนใส่ภรรยาต่อด้วยความหัวเสีย

"แต่พี่ไม่อนุญาต!!"

"ทำไมคุณพี่ต้องตะโกนเสียงดังด้วยล่ะคะ..ฮือ.." ใจแข็งได้ไม่นานนักคริสก็ต้องยอมแพ้เมื่อเห็นหยดน้ำตาของภรรยาออกมาจากนัยน์ตาหวาน

ร่างน้อยถูกดึงเข้ามากอดไว้เบาๆก่อนที่มือใหญ่จะลูบไล้เส้นผมสีอ่อนไปมาอย่างเอาใจ


"...พี่ขอโทษ"


"เพราะเธอสวย..สวยจนพี่ไม่อยากให้ใครได้มอง.."


"เพราะเธอเป็นของพี่ ของพี่คนเดียวเท่านั้น.." พูดจบคนตัวสูงก็คลายอ้อมกอดและรั้งให้ใบหน้าหวานเข้ามารับจุมพิตแสนหวานของตัวเอง 

ไม่ช้าร่างน้อยก็ถูกอุ้มมานอนลงบนเตียงหลังใหญ่และเร้าอารมณ์รักของอีกคนให้ขึ้นสูงตามคนเป็นสามี

"อ..อื้อ.." ชุดแบบไทยที่จัสมินพยายามสวมใส่มันอยู่นานเริ่มถูกปลดออกเรื่อยๆจนไม่เหลืออาภรณ์ใดปกปิด 

ผิวขาวผ่องสะท้อนกับแสงเทียนยามสลัวยิ่งทำให้หญิงสาวน่าหลงใหลเป็นพันเท่าและผู้เป็นเจ้าของทั้งกายและใจของเธอก็ไม่รอช้าที่จะมอบความรักที่แทบจะล้นออกมาจากอกให้ทั้งเธอและเขาสุขใจไปพร้อมกัน

แต่บางสิ่งที่เธอสงสัยมันคงเป็นเรื่องจริงอย่างแน่แท้

เพราะสามีของเธอปลดเปลื้องผืนอาภรณ์ไทยของหญิงสาวได้อย่างง่ายดาย...













จัสมินลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความมืดของยามค่ำคืน ไล่สายตามองใบหน้าสมบูรณ์แบบของสามีสะท้อนแสงจันทร์แล้วก็น้ำตาไหล

เธอไม่อาจทนอยู่ใกล้เขาไปมากกว่านี้..เพราะแน่ใจแล้วว่าข้อสงสัยทั้งหมดเป็นเรื่องจริง

สามีของเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเลขาฯสาวสยามอย่างลลิน.. เขาทรยศต่อความรักที่เธอมอบให้



'ผมจะรักคุณคนเดียว..จากนี้แหละตลอดไป'



มันก็แค่ลมปากที่เอ่ยสัญญาออกมาในพิธีสมรสก็เท่านั้นเอง คริสลืมเรื่องของเธอไปหมดแล้ว..


มือน้อยประนมมือขึ้นมาเหมือนที่ชาวสยามชอบทำ ก้มกราบลงมาที่อกแกร่งของสามีอันเป็นที่รักเพราะคิดว่าเขาคงชอบแบบชาวสยามมากกว่า 

ขอทำเช่นชาวสยามสักครั้ง.. เผื่อว่าเขาจะกลับมาสนใจเธอ


แต่มันคงไม่มีวันนั้น..



"น้องรักพี่นะคะ.."























กว่าหนึ่งเดือนแล้วที่ไร้ข่าวคราวของภรรยาที่กลับไปอังกฤษอย่างกะทันหันโดยอ้างว่ามีงานด่วนเข้ามา



'ยังไม่อยากให้เธอกลับเลย..'

ร่างน้อยเพียงแต่ยอมให้เขากอดไว้เช่นทุกครั้งแต่ที่แปลกคือแขนน้อยๆนั่นไม่ได้ยกขึ้นมากอดตอบเขาเหมือนทุกที

มีแต่แววตาใสคลอน้ำตาที่ส่งรอยยิ้มอำลามาให้เขา..




แต่คริสก็ยังคงดำเนินชีวิตต่อไป ซ้ำยังดีใจที่ลลินรู้ใจเขาไปหมดทุกอย่างและดูแลเขาดียิ่งขึ้นจนเขาแทบไม่ได้คิดถึงภรรยาตัวเอง








จนมาถึงวันเกิดของเขา ก็มีเค้กรูปร่างคุ้นตามาวางอยู่ตรงหน้า

"ขนมนี่.."

"ค..คุณคริส.."

"ทำไมต้องเรียกกันห่างเหินด้วยล่ะลลิน เธอก็เมียพี่นะ" คริสสวมกอดเอวบางของลลินเบาๆโดยไม่ได้ละสายตาไปจากขนมเค้กที่หน้าตาดูคุ้นเคยเลยสักนิด

"แต่น้องยังไม่ได้จุดเทียนนี่คะ.."

"ช่างมันเถอะ นี่ไปแอบให้ใครสอนกัน อืม..รสชาติ.." คริสนิ่งไปสักพักก่อนจะนึกถึงใครอีกคนขึ้นมาทันที

"คุณจัสมินบอกว่าในวันเกิดให้ทำให้คุณพี่น่ะค่ะ"



รสชาติเหมือนที่จัสมินทำ.. ขนมเค้กของจัสมิน..






'แฮปปี้เบิร์ดเดย์ทูยู.. แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะคะที่รัก จุ๊บ~'

ริมฝีปากเล็กจุมพิตลงมาที่ริมฝีปากของคริสเบาๆก่อนที่แขนเล็กๆนั่นจะโอบรอบคอของเขาอย่างออดอ้อนและเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหวานราวกับน้ำผึ้งที่ใช้ชงกับกาแฟในมื้อเช้า

'ปีนี้ก็จะอยู่ ปีหน้าก็จะไปหา..ถึงจะอยู่ไกลก็เถอะ ไกลแค่ไหนน้องก็จะตามไปทำเค้กให้คุณพี่ ^^'



แต่ปีนี้เธอคนนั้นไม่ได้มา..








"คุณจัสมินสอนให้น้องทำ..น้องก็ไม่เข้าใจเหมือนกันค่ะ"

ไหนบอกจะมาทำให้ด้วยตนเอง..แล้วทำไมไม่มา..

คริสได้แต่คร่ำครวญอย่างหัวเสียในใจก่อนจะเห็นกระดาษแข็งใบหนึ่งที่ลลินยื่นมาให้

"มีการ์ดด้วยค่ะคุณพี่"





และเมื่อเปิดออกดูก็ได้กลิ่นของดอกมะลิที่เป็นกลิ่นกายติดตัวของอีกคนส่งกลิ่นโชยออกมา..



'สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณพี่

น้องหัดคัดภาษาไทยอยู่หลายวันไม่รู้คุณพี่จะชอบไหม

และฝากลลินทำเค้กสูตรใหม่ที่คุณพี่น่าจะชอบไว้ด้วย น้องสอนลลินทำแล้วนะคะ ถ้าอยากทานก็บอกลลินได้




น้องมีของขวัญจะให้คุณพี่ คุณพี่ต้องดีใจมากแน่ๆเลย น้องเก็บเอาไว้ให้ในลิ้นชักห้องนอนนะคะ 

น้องขอให้คุณพี่มีความสุขตลอดไป ส่วนน้องก็จะมีความสุขเช่นกัน

จัสมิน'




อักขระไทยถูกเขียนอย่างสะอาดตาตามฉบับคนเจ้าระเบียบอย่างจัสมิน แต่จดหมายฉบับนี้กลับที่ไร้คำบอกรักเหมือนทุกที 

หลายสิ่งเริ่มทำให้คริสเริ่มหวนนึกถึงวันเก่าๆ..




'น้องรักคุณพี่นะคะ ^^'

'บอกทุกวันไม่เบื่อหรือไง'

'ไม่เบื่อ น้องไม่มีวันเบื่อ คิก..ถึงคุณพี่เบื่อก้ต้องทนฟังนะคะ เพราะน้องชอบบอก >.<'







ร่างสูงนั่งเหม่ออยู่ในห้องนอนก่อนจะมีอะไรบางอย่างบอกให้เขาลองเปิดลิ้นชักข้างเตียงออกดูตามที่จัสมินบอกไว้ในการ์ดอวยพร และก็พบว่ามีซองเอกสารอยู่ในนั้น






'ใบสำคัญการหย่า


ลงชื่อ Jasmine Bellene'




"จัสมิน.. ลลิน! ไปเตรียมกระเป๋าเดินทางให้ฉัน ฉันจะกลับอังกฤษ!"

สรรพนามของคนเป็นเจ้านายแถมควบตำแหน่ง 'คู่นอน' ทำเอาลลินตกใจจนทำอะไรแทบไม่ถูก

แต่คริสหาได้สนใจไม่.. นาทีนี้เขาไม่สนใจใครทั้งนั้น เพราะรู้ดีว่าจัสมินไม่มีทางหมดรักเขาไปได้อย่างแน่นอน
















"อ้วกกกก..อึก.." ร่างเล็กเกาะขอบอ่างล้างหน้าไว้แน่นเมื่อเริ่มรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะหมดแรง 

อาการอ่อนเพลียของเธอยังไม่หายไปนับตั้งแต่จากเมืองไทยมาก็ยิ่งจะเป็นหนักขึ้นเรื่อยๆเพราะเธอทั้งเสียใจและตรอมใจที่ 'อดีตสามี' คงไม่กลับมาเหลียวแลคนอย่างเธออีกแล้ว

"ฮึก..คุณพี่.."

แต่เธอก็ยังคิดถึงแต่เขาอยู่ทุกวัน..

บ้านที่เคยมีกลิ่นไอความรักของสองเรา แต่วันนี้มันได้จางหายไปจนหมดสิ้น จัสมินได้แต่โทษตัวเองซ้ำๆว่าเธอคงดูแลสามีไม่ดีพอ เขาถึงไปมีคนอื่น

ชีวิตช่างดูไร้ค่าเหลือเกินเมื่อไม่มีใครคนนั้นมาอยู่ข้างๆ 

และเมื่อไม่ได้เป็นเจ้าของหัวใจของเขาคนนั้นอีกต่อไปเธอก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไม..












"จัสมิน.."

ทันทีที่เปิดประตูของรังรักเข้ามาได้เสียงแหบทุ้มก็ตะโกนหาภรรยาตัวน้อยที่เขาคิดถึงอยู่ตลอดเวลาที่เดินทาง


"ที่รัก เธออยู่ไหน..จัสมิน.."


คนตัวสูงเดินเข้าไปใกล้เตียงขนาดคิงไซส์ของทั้งคู่ที่ช่วยกันเลือกไว้ตอนจะสร้างเรือนหอหลังนี้ขึ้นมา 

คิ้วหนาที่ขมวดเป็นปมมาตลอดทางเริ่มคลายออกเมื่อเห็นว่าบนเตียงยังคงมีร่างเล็กนอนหลับไหลไม่รู้เรื่องอยู่ทำให้คริสอุ่นใจขึ้นมาหน่อย

เขาสวมกอดเอวเล็กของภรรยาอย่างอ่อนโยนก่อนจะรู้สึกถึงขนาดตัวที่เล็กลงของอีกคนและสีหน้าอันซีดเซียวเหมือนคนป่วย

"ที่รัก..พี่มาแล้ว..ลืมตามามองกันหน่อยสิคะ"

และมันก็ได้ผล.. แววตาสีเทาค่อยๆลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงอันคุ้นเคย 

นัยน์ตาหวานมองภาพตรงหน้าที่ดูชัดเจนกว่าทุกวัน เพราะที่ผ่านมาเธอคิดเสมอว่าภาพที่เธอเห็นเหล่านั้นมันเป็นเพียงภาพในจินตนาการที่มันไม่มีวันเป็นจริง

ท่อนแขนเล็กค่อยๆสวมกอดคนตรงหน้าไว้แน่นก่อนจะปล่อยให้หยดน้ำตาไหลออกมาคลอกับเสียงสะอื้นที่ปานจะขาดใจของเธอ

"ฮึก..ฮืออออ.."

อ้อมกอดนี้ยังอบอุ่นเหมือนที่เธอเคยกอด ไออุ่นและกลิ่นกายที่คุ้นเคยนี้ทำให้หัวใจที่เคยห่อเหี่ยวกลับมาพองโตและเต้นรัวอีกครั้ง

ถ้าตอนนี้เธอกำลังฝันอยู่..เธอไม่อยากตื่นขึ้นมาเลยจริงๆ..

"คนดี..ไม่ร้องไห้นะคะ พี่อยู่ตรงนี้แล้วนะ"

"ฮือ..พี่อย่าทิ้งน้อง..อย่าไปไหน..ฮือ.."

"พี่จะไม่ไปไหนทั้งนั้น...พี่ขอโทษ คนดี..ไม่ร้องไห้นะคะ"

"พี่ไปแล้ว..พี่จากน้องไปแล้ว พี่เซ็นใบหย่า..อึก..กับน้องแล้ว พี่ไม่รักน้อง..อื้อ.."

กลีบปากเล็กที่พร่ำเพ้อถูกปิดลงอย่างแผ่วเบาและส่งสัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหามาถึงเธอเพื่อบอกผ่านจุมพิตนี้ว่าเขาก็รู้สึกไม่ต่างกับเธอเลยสักนิด

ร่างเล็กได้แต่ยอมให้อีกฝ่ายรุกล้ำอยู่อย่างนั้นก่อนจะละสัมผัสจากกันอย่างเคยชินตามด้วยการอิงหน้าผากเข้าหากันแบบที่ทั้งคู่ชอบทำ

"พี่อยู่ตรงนี้แล้ว.." แววตาใสสั่นระริกก่อนที่หยดน้ำตาใสจะไหลลงมาอีกครั้ง มือหนาค่อยๆตามมาเช็ดมันออกเบาๆก่อนจะลูบไล้แก้มเนียนไปมาเหมือนทุกที

"พี่รักเธอนะ"

"น..น้องก็รัก.."

"พี่รักน้องคนเดียวนะ"

"..."

"พี่ขอโทษนะคะ"

"ฮึก..คุณพี่.."

"เด็กดี..พี่ขอโทษ" คนเป็นสามีส่งแววตาจริงจังมายังภรรยาตัวน้อยที่รอฟังอยู่อย่างตั้งอกตั้งใจ แค่เขากลับมาบอกรัก กลับมากอดเธอแค่นี้เธอก็ยอมให้อภัยแล้ว

"ใครจะหย่ากับน้องได้กัน อย่าทำแบบนี้อีกนะ"

หญิงสาวได้แต่พยักหน้าน้อยๆก่อนจะเป็นฝ่ายหลบตาชายตรงหน้าไปก่อนเมื่อเห็นแววตาหวานเยิ้มที่สามีส่งมาให้

"พี่จะกลับมาอยู่กับน้อง จะขอให้เคลวินไปดูงานแทน"

"คุณพี่.."

"พี่ขอโทษ.. เรามาเริ่มต้นกันใหม่นะคะ" 

"ส่วนใบหย่านี่พี่จะเผาทิ้ง..เธอกล้าเซ็นลงไปได้ยังไงกัน"

"ฮึก..ก็น้อง.."

"ไม่มีใครมาแทนที่เธอได้ทั้งนั้น ไม่มีวัน.."

หญิงสาวได้แต่กอดตอบสามีอย่างเต็มรักและปล่อยให้อีกฝ่ายรุกล้ำอยู่อย่างนั้น หัวใจของเธอมีแรงเต้นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้รับสัมผัสที่เต็มไปด้วยไออุ่นและไอรักของกันและกัน

เสื้อเชิร์ตตัวหลวมโคร่งของสามีที่จัสมินสวมไว้คลายความคิดถึงถูกปลดเปลื้องออกไปเผยให้เห็นผิวขาวนวลผ่องกับแววตาสีเทาอ่อนที่หรี่เล็กพยายามมองสามีที่อยู่เหนือกว่าตัวเอง

ผ้าชุบน้ำอุ่นถูกไล้ไปตามใบหน้าและทั่วทั้งร่างกายของหญิงสาวอย่างอ่อนโยน ก่อนที่ร่างเล็กจะถูกพลิกไปมาเล็กน้อยเมื่อคนเป็นสามีต้องการเช็ดไปทุกซอกทุกมุมเพื่อให้ภรรยาตัวน้อยรู้สึกสบายตัว

ก่อนจะเอ่ยขอออกมาอย่างไม่อายปาก..

"ขอพี่รักน้องหน่อยนะ"

"ค..คุณพี่..อื้อ.."










เส้นผมสีอ่อนยุ่งเหยิงไปหมดเมื่อผ่านสงครามรักเมื่อครู่ไปเรียบร้อยแล้ว ถึงเธอจะคิดถึงสามีแค่ไหนทว่าเธอก็ไม่ได้มีแรงเท่ากับอีกคนถึงขนาดนั้น

ร่างเล็กถูกห่อหุ้มด้วยชุดนอนเนื้อผ้าดีและกำลังหลับไหลอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหน้าที่สามีห่มให้เพราะเธอเป็นคนขี้หนาว

จากปกติที่จัสมินจะเป็นคนทำอาหาร แต่วันนี้กลับเป็นหน้าที่ของคริสแทน 

ชายหนุ่มกำลังทำตัวเหมือนคู่รักที่เพิ่งแต่งงานกัน เขาคนโจ๊กเพียงสองสามทีก็ต้องชะเง้อมองภรรยาที่นอนหลับอยู่บนเตียงอยู่หลายครา

"ที่รักคะ..ตื่นได้แล้วนะ"

คริสว่าแล้วก็พยุงภรรยาตัวน้อยมายังห้องครัวก่อนจะเปิดฝาถ้วยโจ๊กที่ตัวเองตั้งใจทำไว้ให้อีกคน

แต่เพียงเธอได้กลิ่นแปลกๆของขิงที่โรยอยู่บนโจ๊กก็แทบจะอ้วก

"อุบ!"

"จัสมิน!!"

















"คุณพี่ทำอะไรอยู่.." เสียงหวานตะโกนมาจากห้องนอนเพราะไม่ค่อยมีแรงเดินมาหาสักเท่าไร

ช่วงนี้เธอป่วยบ่อยจนต้องนอนพักอยู่แต่ที่บ้านไม่ได้ออกไปทำงานที่บริษัทกับสามีเหมือนทุกทีทำเอาเธอเบื่อหน่ายอยู่เหมือนกันแต่ก็ยอมเชื่อฟังคำขอของอีกคน

"พี่ทำงานอยู่ค่ะจัสมิน อีกแปปนึงนะ" คริสได้แต่ตะโกนตอบกลับไปก่อนจะก้มลงอ่านเอกสารต่อโดยไม่สังเกตว่าร่างเล็กค่อยๆเดินเกาะกำแพงมายังห้องทำงานของเขา


"ออกมาทำไมคะ"

"มาขอนอนตัก งือ.." จัสมินไม่รอให้สามีอนุญาตแต่โน้มตัวลงมานอนบนตักคริสอย่างออดอ้อนทำเอาคริสทำคิ้วขมวดแน่นเตรียมจะเอ็ดแต่ก็ทำไม่ลงเมื่อใบหน้าหวานของภรรยายิ้มอ้อนแค่หน่อยเดียว

"คุณพี่ทำงานสิคะ น้องไม่กวนหรอก ^-^"

เมื่อคนตัวเล็กสัญญาอย่างนั้นคริสก็วางใจ ก่อนจะลูบผมนุ่มอย่างเอาใจ จนสักพักเขาก็รู้สึกถึงลมหายใจที่สม่ำเสมอของภรรยาขี้อ้อนทำให้เขารู้ว่าอีกคนได้หลับไปแล้ว

คริสจุมพิตลงบนขมับของร่างน้อยเบาๆก่อนจะพยุงให้ภรรยาตัวน้อยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง แต่ถึงอย่างนั้นจัสมินก็ยังไม่รู้สึกตัวแต่กลับปล่อยให้เขาอุ้มเต็มที่

"หลับสนิทจริงนะที่รัก ^^" 

คริสแสร้งกระซิบดูเชิงคนตัวเล็กว่าจะหลุดยิ้มออกมาหรือไม่ แต่เธอก็ไม่ได้หลุดทำเหมือนทุกครั้งทำให้เขาเชื่อว่าจัสมินคงหลับไปแล้วจริงๆนั่นทำให้คริสแปลกใจในอาการที่เปลี่ยนไปของเธอ

คนเป็นสามีใช้มือทาบตามร่างกายของคนตัวเล็กเพื่อวัดอุณหภูมิก็พบว่ามันสูงกว่าปกติเล็กน้อยจึงเริ่มเป็นห่วงจัสมินขึ้นมา แต่เห็นเธอยังหลับสนิทอยู่เลยคิดว่าค่อยดูพรุ่งนี้อีกทีก็แล้วกัน











"อ้อนพี่เป็นลูกแมวเลยน้าจัสมิน" คริสแซวคนตัวเล็กที่เข้ามากอดเขาจากด้านหลังขณะที่เขากำลังจัดโต๊ะทานข้าว ก่อนจะหันกลับมาหาอีกคนแล้วฟัดแก้มใสซ้ายทีขวาที

"งือ คิสๆหน่อยได้มั้ยคะ อื้อ.." คนเป็นสามีรับคำแทบจะทันทีก่อนที่ร่างน้อยจะถูกประกบริมฝีปากและถูกอุ้มขึ้นมาในอ้อมแขนของสามี

ไม่นานนักร่างน้อยก็ถูกวางลงบนเตียงพร้อมๆกับสามีที่ละสัมผัสออกมาอย่างอ้อยอิ่ง

"ทำไมตรงนี้นูนๆอะเนี่ย"

"สงสัยน้องอ้วน งืออ..คุณพี่ไม่ชอบน้องอีกแล้วใช่มั้ย"

"ไม่ใช่นะคะ โอ๋ๆ..กอดกันนะคะ" ทั้งคู่นอนกอดกันอย่างไร้บทสนทนาและเหม่อมองบรรยากาศรอบตัวก่อนจะมาหยุดสายตาที่ใบหน้าของกันและกัน

"ไม่ต้องกินมันแล้วมั้ย Breakfast เนี่ย.." ภรรยาตัวน้อยยื่นใบหน้าเข้ามามอบจุมพิตที่วาบวามให้กับคริสเป็นคำตอบก่อนที่เขาจะลอบหัวเราะในลำคอเพราะความร้อนแรงของภรรยาตัวดี

คริสไม่ปล่อยให้จัสมินได้นำเกมอย่างเอาแต่ใจนานนัก..ไม่นานเสื้อผ้าของทั้งคู่ก็ไม่จำเป็นต้องมีอยู่บนร่างกายของพวกเขาอีกต่อไป..












"อ้วกกกกก..ฮื่อ..อ้วกกก" จัสมินตื่นขึ้นมาอาเจียนในห้องน้ำเป็นครั้งที่สามของคืนนี้ ทำให้คริสอดเป็นห่วงภรรยาตัวน้อยไม่ได้เลย

"ไหวมั้ยคะ..ค่อยๆนะ" แขนแกร่งพยายามประคองคนตัวเล็กขึ้นมาล้างปากและใบหน้าที่เปื้อน

จัสมินทนมองใบหน้าคมเข้มของสามีที่ขมวดคิ้วด้วยความกังวลไม่ได้จึงโผเข้ากอดอีกคนเบาๆแต่เพราะแรงกอดที่แทบจะอ่อนแรงนั้นกลับยิ่งทำให้คริสเป็นห่วงมากกว่า

"ไปพักที่เตียงกัน.."

คริสพูดก่อนจะคลายอ้อมกอดจากคนตัวเล็กและพยุงเพื่อจะพาไปนอนต่อที่เตียง ทว่าอยู่ๆร่างเล็กก็เริ่มไม่มีแรงและหมดสติไปในอ้อมแขนของเขา

"จัสมิน!!"








มันทรมานเหลือเกินที่เขาได้แต่นั่งรอหน้าห้องรับคนไข้
คริสได้แต่บอกตัวเองซ้ำๆว่าจะไม่มีวันทำให้ภรรยาเสียใจอีกเด็ดขาด 

เขากลัวเหลือเกินว่าจะเสียจัสมินไป


แต่ไม่นานนักการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลง..









"ยินดีด้วยนะคะ ภรรยาของคุณตั้งครรภ์ได้แปดสัปดาห์แล้วค่ะ"



































ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ lense จากทั้งหมด 6 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น