Fic Gintama | Uh ... Hello. But what are we doing here? | เอ่อ...สวัสดี ว่าแต่ตูมาทำอะไรที่นี่กันหว่า | Kamui x Oc

'เขา' เคยมีช่วงเวลานั้นวัยเด็กที่ยากจะลืมเลือนเพราะเธอ แต่วันหนึ่งบางสิ่งบางอย่างนั้นกลับหายไป "หัวหน้าครับ! มีวัตถุแปลกประหลาดสีขาวลอยอยู่กลางอวกาศครับ!" "หื้ม~^_^ " อ่า...ดูเหมือนว่าเขาจะหาเจอแล้วสิ

ยอดวิวรวม

340

ยอดวิวเดือนนี้

41

ยอดวิวรวม


340

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


36
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  30 ก.ค. 64 / 18:49 น.
นิยาย Fic Gintama | Uh ... Hello. But what are we doing here? | ...ʴ ҷ÷ѹ | Kamui x Oc

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

☆゚.*・。゚100%☆゚.*・。゚



ปัง!!

"ยุย! ไปเที่ยวกันเถอะ!"

เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายดังขึ้น ภายในห้องนอนของคฤหาสน์หรูแต่ภายในกลับเป็นเฟอร์นิเจอร์สไตล์โมเดิร์นโทนสีดำขาวที่ถูกตกแต่งตามรสนิยมของเจ้าของห้อง

บนเตียงมีร่างบางของเด็กสาวอายุ 14 แต่ถ้าอายุอานามตามจริงก็คงคูณร้อยนอนแผ่สยายแขนไปทางขาไปทาง สภาพโดยรวมแล้ว ดูท่าจะไม่น่าใช่กิริยาท่าทางของเด็กสาวผู้ที่เป็นถึงน้องสาวของพระเจ้าอย่างเธอ

"งืม...อีก 5 นาทีนะ"

เธอบอกปัดพร้อมกับนอนตะแคงข้างไปอีกฝั่งหนึ่ง ส่วนมือก็ควานหาหมอนข้างมากอดไว้อย่างหนาแน่นเพื่อเพิ่มความอบอุ่น เพราะตั้งแต่ที่เจ้าพี่ชายคนดีของเธอเปิดประตูเข้ามา ไอเย็นที่อยู่ภายนอกห้องก็เริ่มเข้ามารุกรานผสมกับอากาศภายในห้องนอนของเธอ

"แต่มันช้าไม่ได้นะ! เพราะว่าถ้าสายกว่านี้คนมันจะเริ่มเยอะ และแถวที่ต่อรอเข้าสวนสนุกจะยาวเป็นหางว่าว"

ลูคัส พระเจ้าคนปัจจุบันกำลังยื้อยุดฉุดกระชากแย่งหมอนข้างออกมาเจ้าขี้เซาตัวน้อย นี่เขาอุตส่าห์บอกเธอตั้งแต่เมื่อวานแล้วนะว่า หลังจากกลับมาจากโลกอนิเมะอย่านอนดึก แต่เจ้าหล่อนทำเป็นหูทวนลมไม่ฟังแถมยังเล่นเกมจีบหนุ่มหน้าตาเฉยอีก

"พี่ก็ไปกับพี่ออร์แกนก็ได้นี่~ แล้วอีกอย่างนะ...งืม...สวนสนุกที่พี่ว่านี่มันอยู่ที่ไหนกัน ถึงทำให้พระเจ้าตรงหน้านี้ดูกระตือรือร้นเป็นพิเศษน่ะ"

เธอลุกขึ้นมานั่งส่ายหัวเบาๆไล่ความง่วงงุง พร้อมกับสางผมเบาๆ เพราะดูจากตู้กระจกที่อยู่ด้านข้างเตียงแล้ว สภาพหัวของเธอตอนนี้ก็คงไม่จากต่างจากรังนกดีๆนี่เอง

"แหม! บนสวรรค์นี้มันก็ไม่ได้ล้าสมัยขนาดไม่มีเครื่องเล่นหรอกจริงไหม แถมที่สวนสนุกที่ว่ามันก็อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลนี่เอง ป่ะ ลุกขึ้นซักที!"

และในเช้าสุขสบายของเธอก็ต้องจบลง โดยที่โดนร่างสูงร่ายเวทย์เปลี่ยนเสื้อผ้าพร้อมกับกุลีกุจอวาร์ปไปที่สถานที่ว่านั่นทันที

สวนสนุกเวย์รูมมิ่ง เป็นสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดของสวรรค์ ตั้งอยู่ท่ามกลางหุบเขาธรรมชาติสวยราวกับอยู่ในเทพนิยาย ลูคัสไม่พลาดที่จะถ่ายรูปตั้งแต่หน้าทางเข้าซื้อตั๋วเลยทีเดียว วันนี้เป็นวันธรรมดาคนจึงไม่ได้มากมายจนทำให้รู้สึกแออัด แต่แน่นอนว่าก็ไม่ได้บางตาสมกับเป็นสถานที่เที่ยวอันดับต้น ๆ ของสวรรค์

สภาพของพวกเราตอนนี้คืออยู่ในชุดสบายๆ ซึ่งก็คือเสื้อยืดกางเกงยีนส์ที่มักจะเห็นอยู่บ่อยครั้ง แต่อารมณ์ของเธอคือบ่จอยที่สุด ช่างแตกต่างกับคนด้านข้างที่กระดี๊กระด๊าคล้ายกับปลาได้น้ำ

เธอล่ะอยากจะเอาตีนก่ายหน้าพร้อมกับหายไปจากตรงนี้เสียดื้อๆ เพราะคนรอบข้างเริ่มหันมามองพวกเรากลายกับตัวแปลกประหลาด และก็ได้แต่ภาวนาคนอื่นๆจะไม่รู้จักพวกเรา แต่ดูเหมือนสิ่งที่จะคาดหวังนั้นจะต้องพังทลายลง เพราะดูจากสีหน้าเอือมๆ ของพวกเขาแล้วเธอก็รู้ได้ทันทีว่าทุกๆคนไม่มีใครในที่นี้ไม่มีใครไม่รู้จักพวกเราทั้งสองคนอย่างแน่นอน

"เย่~(人*´∀`)。*゚" ลูคัส

"(。ノ╭╮\。)"

'หนูไม่รู้จักเขาค่ะ!'

“ยุยมาถ่ายด้วยกัน”

เสียงลูคัสตะโกนเรียกจากอีกด้านของทางเข้าโดยที่เธอไม่รู้เลยว่าเขาเดินไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยุยเดินไปหาแล้วยืนด้านขวาของพี่ลูคัส โดยมีซึ่งเทพสวรรค์คนหนึ่งถ่ายรูปให้ เธอรู้สึกได้ถึงความสุขของพี่ชายด้านข้าง

ลูคัสขยับเข้าไปข้างกายน้องสาวตามด้วยกอดไหล่กันยิ้มโพสรูป ส่วนเธอก็ได้แต่ถอนหายใจแบบหน่ายๆ ก่อนจะยกยิ้มขึ้นมาด้วยสายตาเหม่อลอย 

'ง่วง...หิวด้วย'

ช่างกล้องของเราไม่นับไม่อะไรทั้งนั้น เขายกกล้องขึ้นกดสองสามทีแล้วยื่นกล้องคืนพี่ชาย ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินเข้าไปด้านในของสวนสนุก พวกเราแวะซื้อของที่ระลึกอย่างตุ๊กตาสัตว์ ที่คาดผมหูสัตว์ และของต่างๆที่ถูกขายออกมาตามแนวทีมของสวนสนุก แต่ส่วนใหญ่เธอจะซื้อพวกของกินซะมากกว่า ซึ่งพี่เธอบอกว่าหูจิ้งจอกเข้ากับเธอแล้วเดินไปจ่ายเงินอย่างรวดเร็ว ส่วนเธอเองก็ได้แต่งงว่ามันเข้ากันยังไงจึงได้ถามออกไป

"ก็น้องน่ะเจ้าเล่ห์จ้องจะจับตัวละครเอกกินตั้งแต่ที่อยู่ในมิติโลกอนิเมะเลยนี่นา"

ผัวะ!

และก็โดนต่อยเสยคางขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว... ข้อหามาว่าเธอที่เจ้าเล่ห์เยี่ยงนางจิ้งจอก

"หนูว่าแวะกินอะไรรองท้อง แล้วค่อยไปเล่นเครื่องเล่นเบา ๆ กันก่อนดีกว่า"

ยุยเสนอพร้อมกับเดินเข้าร้านอาหารแห่งหนึ่งโดยที่ไม่สนใจผู้เป็นพี่ซึ่งตอนนี้กำลังนอนอยู่ที่พื้น

'กินไปแล้วไม่ใช่เรอะ! ในมือนั่นน่ะ'

ลูคัสได้แต่โอดครวญในใจ พร้อมกับสายตาที่มองน้องสาวด้วยตาละห้อย

หลังจากเจ้าพี่ตัวดีลุกขึ้นมาได้ ก็เดินตามตามเธอเข้ามาในร้าน ทันทีที่เธออ่านเมนูก็รู้ได้ทันทีว่าร้านที่เธอเข้ามาอยู่ก็คือร้านชานมไข่มุก

'ห๊ะ! สวรรค์ก็เป็นไปกับเขาด้วยเรอะเนี่ย! ก็รู้อยู่หรอกว่าโลกมนุษย์ช่วงนี้กำลังฮิตอยู่ แต่นี่มันลามมาถึงข้างบนชนิดที่ว่าเป็นเมนูที่ขายดิบขายดีเทน้ำเทท่าเล๊ย?!'

บ่นในใจไปก็เท่านั้น ฉันจึงเลือกที่จะนั่งดื่มแต่น้ำโดยที่สั่งแบบไร้ไข่มุกมา อยากจะขอโทษถึงคนที่เป็นแฟนตัวยงของไข่มุกแต่เว้นเธอไปคนนึงล่ะกัน เพราะว่าทุกๆครั้งที่กินมันชอบจะติดฟันอยู่เรื่อย ส่วนคนตรงข้ามก็สั่งเป็นชาเขียวโดยสั่งเพิ่มไข่มุกแบบเป็นพิเศษ พวกเราทั้งสองนั่งกินที่ร้านค้าก่อนจะพากันไปเข้าสวนสัตว์ของสวนสนุกเวย์รูมมิ่งที่มันถูกตกแต่งไปด้วยทีมสัตว์

ในสวนสัตว์มีรถบัสคลื่นที่แบบไร้ล้อให้เทพทุกคนนั่งพาชมรอบ ๆ ลูคัสตื่นเต้นมากเพราะเขาไม่เคยเห็นไลเกอร์มาก่อน เป็นการผสมพันธ์กันระหว่างสิงโตและเสือ เขาจำไม่ได้เลยว่ากดชัตเตอร์ไปกี่ครั้ง อันที่จริงเขากดสเนปช็อตรัวๆ เลยก่อนจะเปลี่ยนมาเป็นโหมดวีดีโอ โดยมียุยที่นั่งกอดอกจ้องพี่ชายที่แทบจะนั่งไม่ติดที่และหัวเราะอยู่ด้านข้างอย่างกลับมองเด็กน้อยที่เคยนักสำรวจโลกครั้งแรก เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าพี่เขาจะมีความชอบแบบนี้และเธอที่อุตสาห์เฝ้ารอดูการเติบโตของเขาที่มีอายุมากกว่ามาตลอดก็ยอม-รับ-ไม่-ได้! โดยมีเป้าหมายตั้งมั่นว่า

'เธอจะไม่ยอมปล่อยให้พี่ชายของเธอสติไม่เต็มเด็ดขาด!'

แต่เธอจะทำอย่างไรล่ะ ถ้าช่วงเวลาปกติเขาก็รู้พอจะมีสติปัญญาเหมือนคนปกติเขาบ้าง แต่พอที่เห็นอะไรกระตุ้นต่อมหน่อยก็เหมือนจะเป็นคนละคนไปเลยทีเดียว

'นี่เธอเลือกอะไรได้บ้างเนี่ย!'

การดูสวนสัตว์จบลงอย่างน่าเบื่อในความรู้สึกของยุย และเธอก็หงุดหงิดพี่ชายตัวเองที่คอยทำเสียงดังระหว่างอยู่บนรถแต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะดุ พอมีใครสักคนที่หมดความอดทนก็ทำท่าจะหันมาต่อว่า แต่พอเห็นหน้าพวกเราทั้งสองคนนั่นแหละก็เงียบปากสงบคำและเก็บนิ้วที่จะชี้มาทันที ทั้งสองคนเลือกเดินเล่นในส่วนของสวนนิทานเด็กเพื่อถ่ายรูปและย่อยสิ่งที่กินไปอีกหน่อยก่อนจะเริ่มเล่นเครื่องเล่นเบา ๆ อย่างไวกิ้งที่เอาเข้าจริงแล้ว ยุยต้องหลับตาแน่นด้วยความหวาดเสียวและคาดโทษลูคัสที่เลือกมานั่งหลังสุดของตัวเรือซึ่งเป็นตำแหน่งที่น่าหวาดเสียวที่สุด

"กรี๊ดดดดดดดดดด"

เสียงกรี๊ดของทุกคนบนเครื่องเล่นดังไม่ขาดสายกว่าจะจบรอบ

'ทุกคนคงจะคิดว่าหนึ่งในนั้นจะต้องมีฉันด้วยล่ะสิ แต่ว่านะ....'

สายตาของเธอเหล่ไปมองด้านข้างก่อนจะพบกับต้นตอของเสียงที่ไม่คิดว่าน่าจะได้ออกมาจากปากบุคคลนี้ นัยน์ตาของเธอปรากฏได้แต่เพียงความว่างเปล่า

"กรี๊ดดดด!"

ลูคัสแหกปากแหกคอโดยที่มือทั้งสองข้างกอดคอน้องสาวที่รักเยี่ยงชีพ แถมยิ่งดิ่งลงหลายรอบมากเท่าไหร่ แรงที่รัดคอเธอก็เริ่มเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น

'อ่า...จู่ๆเธอก็เห็นพี่ออร์แกนโบกมือรอที่ประตูทางเข้านรกอยู่เนิ่นๆ แล้วสิ'

ทุกคนบนเครื่องเล่นนั้นก็แทบจะเมาเรือขึ้นมาจริงๆ อันที่จริงเธอก็แค่หลับตารับลมน่ะ แต่ดูเหมือนสิ่งที่เธอจะต้องกลับไปทำหลังจากนี้ก็คงจะต้องไปซื้อเครื่องช่วยฟังแทน เพราะไอ้เสียงกรี๊ดที่ดังอยู่นั้นก็รวมไปถึงพี่ของเธอด้วยที่ร้องออกมาจนแตกสาวเลย

'โชคดีนะเนี่ย ที่หูของฉันไม่ไปเฝ้าพระอินทร์ซะก่อน'

พวกเราเล่นเครื่องเล่นเบา ๆ อีกสามอย่างก่อนจะพากันไปต่อแถวเครื่องเล่นที่เป็นจุดเด่นของสวนส่วนสนุกแห่งนี้นั่นก็คือ T Express เป็นรถไฟเหาะที่รางทำด้วยไม้สูงที่สุดในโลก คนต่อแถวยาวมากจนคาดว่าน่าจะรอไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมงเป็นเวลาคาดการณ์ที่ใกล้เคียง ซึ่งคู่ของยุยได้ขึ้นในอีกสี่สิบนาทีต่อมา

"ไม่เอาข้างหน้าได้มั้ย"

ยุยเก็บของที่ล็อคเกอร์ก่อนขึ้นเครื่องเล่น เธอหันไปบอกพี่ชายที่บอกว่าจะมาเล่นเครื่องเล่นนี้เป็นอันต่อไป

'ใจของเธอรู้สึกไม่ดีตั้งแต่เมื่อตะกี้แล้ว กลัวเสียจริงว่าจะเป็นลมชักคาเครื่องเล่นนี้ก็เป็นได้'

แต่ผลสรุปก็ออกมา เรานั่งกันแถวที่สองนับว่าเป็นโชคดีกระไรนี่ ลูคัสเช็คเข็มขัดและตัวล็อคให้น้องสาวอีกครั้ง ก่อนที่คนดูแลจะให้สัญญาณการออกตัว เธอหลับตาแน่นเมื่อรถไฟไต่ขึ้นไปเรื่อย ๆ เพื่อรอปล่อยตัวลงมาในความสูงที่มีความชันเกือบ ๆ 77 องศา

"ฮ่าๆ ยุยลืมตาสิ ทำแบบนั้นจะยิ่งกลัวนะ"

ร่างบางยอมลืมตาแล้วก็ต้องร้องว้าว เพราะวิวทิวทัศน์ที่เห็นในตอนนี้มันสวยมากเสียจนไม่น่าเชื่อว่าเขาจะได้เห็นกับตาตัวเอง จุดสูงสุดที่รถไฟไต่ขึ้นมานี้ทำให้เห็นสวนสนุกท่ามกลางหุบเขาธรรมชาติซ้ำยังเป็นช่วงปลายเดือนตุลาคม ที่นี่ใบไม้บางต้นจึงเปลี่ยนสีเป็นสีสันสดใสดูแล้วก็อย่างกับเห็นภาพวาดขนาดใหญ่ แต่มันสวยยิ่งกว่านั้นเพราะมันเป็นของจริง

ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นลูคัสแอบยกยิ้มขึ้นมา ยุยที่เห็นก็ไม่ได้คิดสงสัยอะไรก่อนจะหันไปชื่นชมภาพนั้น แต่ได้ไม่ถึงสามสิบวินาทีเท่านั้นรถไฟก็ไต่มาถึงจุดปล่อยตัว

"กรี๊ดดดดด!!"

ยุยร้องตะโกนทันทีด้วยความกลัว เธอไม่เคยเล่นอะไรที่หวาดเสียวเท่านี้มาก่อนเลย ถ้าเป็นเครื่องเล่นก่อนหน้านี้มันก็ยังคงพอไหวอยู่ เพราะว่าความสนใจของเธอได้ถูกเบนไปที่เสียงกรี๊ด ความรู้สึกตอนนี้ของเด็กสาวคือกลัวตายมากแบบสมมุติเทพตายได้อ่ะนะ ถ้าเกิดเครื่องเล่นมันหลุดกระเด็นออกไปแบบในหนังจะทำยังไง ถ้าเครื่องเล่นไม่ปลิวก็ตัวเธอนี่แหละที่อาจจะปลิวหลุดออกไปได้!

ยิ่งคิดแบบนั้นก็ยิ่งกลัวหลับหูหลับตากรี๊ดอย่างเดียว ช่วงเวลาไม่กี่นาทีช่างยาวนานสำหรับยุย เมื่อถึงทางที่จะเข้าตรงสถานีเธอก็แทบจะหันไปเอาเรื่องคนข้างๆ

"ไหนพี่บอกไม่น่ากลัวไง"

"ก็ไม่เห็นน่ากลัวเลยนี่"

คนตอบทำหน้าตาย แต่แอบเห็นมุมปากนั้นยกยิ้ม

'คิดจะเอาคืนเรื่องก่อนหน้าใช่ไหมเนี่ย!'

ยุยอยากจะพูดต่อ แต่รู้สึกพะอืดพะอมจึงยอมปิดปากเงียบจนกระทั่งรถหยุด เจ้าหน้าที่เข้ามาไล่ดูความเรียบร้อย ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่เด็กสาวลุกขึ้นมาแล้วเซคล้ายจะลม เจ้าหน้าที่คว้าไหล่เล็กไว้ได้ทันแล้วถามอาการ ลูคัสรีบลุกข้ามที่นั่งตามขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยอะไรเล็กๆน้อยๆกับเจ้าหน้าที่คนนั้นที่มีท่าทีเกร็งขึ้นมา โดยที่เธอไม่สามารถรับรู้อะไรได้เพราะเสียงรอบข้างนั้นมันอื้ออึงไปหมด ตอนนี้ร่างเล็กไม่สนใจจะฟังอะไรแล้ว เธออยากจะนั่งพักสักสิบหรือยี่สิบนาที

'ฮือ ... ไม่เอาอีกแล้ว ครั้งเดียวในชีวิตก็เกินพอ ༎ຶ‿༎ຶ'

ยุยเดินขาอ่อนออกมาโดยมีลูคัสประคอง

"พักกันก่อนไหม เดี๋ยวพี่ไปซื้อน้ำมาให้"

ลูคัสแนะนำ

"ไม่เป็นไร อุ๊ก! เอาล่ะ พาหนูไปห้องน้ำที"

เธอหันไปบอกพี่ชาย ความรู้สึกเหมือนอาหารตอนเช้าเริ่มจะย้อนขึ้นมาข้างบน ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกของเธอดีขึ้นมาเลย

"ได้สิ"

เขาเดินพาเธอมาที่หน้าห้องน้ำหญิง ก่อนจะปล่อยเธอคืนเขาไป

"อ้วกกก...แค่กๆ"

โครก~

ซ่า...

เธอออกมาล้างหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องตกใจเพราะว่าใบหน้าของเธอเริ่มซีดลง ร่างเล็กทำเป็นไม่สนใจก่อนจะเดินออกมาเพื่อชวนพี่ชายไปดื่มนํ้าล้างคอ

ในระหว่างที่เธอกำลังกินแฮมเบอร์เกอร์อยู่นั้น จู่ๆก็เอ่ยบางอย่างออกมา

"พี่ว่าเรากลับกันดีกว่าไหม?"

'หา? แต่วันนี้พี่อุตส่าห์เฝ้ารอเลยนะ'

ครั้นจะตอบออกไป แต่รู้สึกได้ว่าอาหารที่กินอยู่นั้นยังไม่หมดจึงส่งผลให้มันเริ่มติดคอ เธอจึงทุบอกเพื่อให้มันไหลลง แต่อนิจจาดูเหมือนยิ่งทำมันยิ่งทำให้แย่ลง

"แค่กๆ!"

'อ่อก! ขนมปังติดคอ!!'

"เฮ้ย! นี่ไม่ใช่ว่าจะตายอีกรอบนะ!"

เขาเอ่ยออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ และแน่นอนมันเป็นเรื่องจริงเพราะทุกๆครั้งไม่ว่าจะตายก็มันจะไปโผล่ที่มิติแปลกๆ อยู่เสมอแบบไม่ต้องพูดก็ส่งไปแบบรู้ใจกัน และก็มักจะเกิดเป็นเรื่องบ่อยๆ จนพี่ของเธอและทุกคนบนสวรรค์อดสงสัยไม่ได้ว่าอาจจะเป็นความสามารถแปลกๆก็เป็นได้

"แค่กๆ"

'นี่ฉันจะมาตายอนาถ จนเกิดข่าวลือที่ว่า น้องสาวของพระเจ้าโดนปลิดชีพเพราะขนมปังติดคอ จึงไปเที่ยวเล่นที่มิติอื่นเป็นเวลาสักพัก'

"แค่กๆ"

'กลายเป็นข่าวที่บอกว่าเทพองค์นี้จะลางานไปเที่ยวมิติแบบพิสดารก็ไม่ได้นะเว้ย!!'

"แค่กๆ"

'เจ็บคอโว้ย!!!'

"ยุย!!! พี่รู้ว่าน้องคิดอะไร แต่จำคำของพี่ไว้นะ!"

สายตาของเธอเริ่มหันไปสบกับกับชายหนุ่ม ฉับพลันคิดว่าอีกฝ่ายจะต้องอยากฝากฝังคำบางอย่างแน่ๆ หัวใจเริ่มพองโต เธอเริ่มรู้สึกซาบซึ้งขึ้นมา

"รีบกลับมานะ เพราะว่าน้องยังมีงานที่ต้องทำอยู่!"

สิ้นสุดคำ ความรู้สึกเคารพรักพี่ชายบังเกิดเกล้าตอนแรกก็ห่อเหี่ยวลง เกิดความคับแค้นใจที่หล่อหลอมจนเป็นมรสุม

'ไอ้พี่เวร!!! แอ่ก-'





☆゚.*・。゚100%☆゚.*・。゚



นี่คือความรู้สึกของยุยที่อยากจะทำตอนนี้

ยุย : ไอ้พี่เวร!!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. 20 ส.ค. 64 / 02:15 น.

    หึ้ยสนุกมาก ติดตามคับ!
    #1
    0