Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 8 : *Our home.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 545
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    22 ธ.ค. 58

Part 8

Our home.






     บ้านสีพาสเทลสไตล์โมเดิร์นตรงหน้าที่เลย์ย้ำนักย้ำหนาว่านี่แหละคือบ้านของเขา มันอาจดูงงๆนะกับบ้านที่ฉันเพิ่งบรรยายสเปกไป แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ   บ้านหลังนี้มีสองชั้นอย่างที่เขาเคยพูดไว้  หน้าบ้านมีพื้นที่ว่างเล็กน้อยเป็นสนามหญ้า แล้วก็มีสวนดอกไม้เล็กๆ  อยู่ชิดติดริมรั้ว

 

 


     "ชอบมั้ยครับ?" เสียงของเลย์ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย  เพราะมัวแต่สังเกตรอบๆบ้าน

 

 

     "เอ่อ... ค่ะ  ที่นี่ดูอบอุ่นดีนะคะ"

 

 

     "ครับ  เราเข้าบ้านกันดีกว่า  ใกล้จะมืดแล้ว"

 

 

     "ค่ะ"

 

     

     เลย์ผายมือให้ฉันเดินเข้าบ้านก่อนอย่างสุภาพจึงอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง  ก่อนจะเดินเข้ามาในบ้าน  และทันทีที่เดินเข้ามา  คนตัวสูงก็เดินมายืนข้างๆ

 

 

     "ห้องคุณอยู่ข้างบนนะ"

 

 

     "ที่จริง  คุณน่าจะให้ฉันอยู่ห้องข้างล่าง...." เพราะฉันเป็นคนเช่า  จะให้เจ้าของบ้านนอนต่ำกว่าได้ยังไงกัน  มันคงดูไม่ดี ไม่สิ ไม่ดีเอามากๆเลยถ้าเป็นแบบนั้น  แต่เจ้าของบ้านกลับยกนิ้วชี้ขึ้นแล้วส่ายไปมา

 


     "ผมสะดวกอยู่ชั้นล่างมากกว่าครับ เครื่องดนตรีของผมก็อยู่ข้างล่าง ผมขี้เกียจย้ายขึ้นไปข้างบน" เจ้าของบ้านอธิบายยาวเหยียด พร้อมกับชี้ไปที่เครื่องเล่นคีย์บอร์ด และกีต้าของเขาที่ตั้งอยู่

 

 

 

     ใช่สิ..เขาเรียนดนตรีนี่  แถมยังแต่งเพลงอีก  มีของพวกนี้อยู่ในบ้านก็คงเป็นเรื่องปกติ

 

 

     "อ้อ...  ผมลืมบอกไปว่า  ห้องน้ำมีแค่ห้องเดียวนะครับ"

 

 

     "อ่อ..." เรื่องใช้ห้องน้ำร่วมกันมันก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกติไม่ใช่เหรอ  ตอนอยู่ที่ปักกิ่งฉันก็ใช้ห้องน้ำเดียวกันกับพ่อแม่นะ  อีกอย่างมันก็ยังโอเคกว่าไม่มีที่อยู่ไม่ใช่หรือไง  "ค่ะ   ไม่เป็นไรค่ะ"

 

 

     "ค่อยโล่งใจหน่อย"  เลย์ถอนหายใจเฮือกใหญ่  ราวกับเรื่องห้องน้ำมันช่างน่าหนักใจมากมายเหลือเกิน

 

 

     "ทำไมคะ?"

 

 

     "ผมก็นึกว่าคุณถือซะอีก"

 

 

     "ไม่หรอกค่ะ" จะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้ว  ถ้ามัวแต่ถืออะไรไร้สาระก็คงได้นอนข้างถนนกันล่ะ

 

 

 

     ครืดครืด~

 

 

     "งั้น...  คุณลองขึ้นไปดูห้องด้านบนก่อนก็ได้ครับ  ขาดเหลืออะไรก็มาบอกผม" เลย์บอกกับฉันก่อนจะล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมารับสาย

 

 

     พอเห็นแบบนั้นฉันจึงปลีกตัวเองออกมา  เพื่อให้เขาคุยโทรศัพท์ได้สะดวกขึ้น  และเมื่อเดินขึ้นมาบนชั้นสอง  จึงเห็นว่าพื้นที่ของชั้นนี้เล็กกว่าชั้นหนึ่ง  เพราะมีแค่ตู้หนังสือและเก้าอี้โซฟาตั้งอยู่

 

 


     เหมือนอะไรบางอย่างมาสะกิดใจให้ฉันเดินเข้าไปใกล้ตู้หนังสือนั้น  แล้วก็ต้องแปลกใจ  เมื่อเห็นว่าหนังสือที่อยู่ในตู้นี้ทำไมถึงได้เหมือนหนังสือของฉันเกือบทุกเล่ม  ไม่สิ มันเหมือนของฉันทุกเล่มเลย  ทั้งหนังสือภาษาจีน  ภาษาเกาหลี  แม้กระทั่งหนังสือภาษาอังกฤษ 

 

     

     หรือว่า...

 

 

     ไม่รอช้าที่จะหยิบหนังสือในตู้ออกมาเปิดหน้าแรก   และชัดเจน...  หนังสือพวกนี้เป็นของฉันเองเพราะฉันจะลงลายเซ็นในหนังสือทุกเล่มที่ซื้อมา  

 



     อ่า~ เลย์เอาหนังสือมาเรียงไว้ในตู้นี้เป็นอย่างดีเลย  ไม่น่าเชื่อว่าเรื่องเล็กน้อยแค่นี้มันทำให้ฉันรู้สึกถึงความอิ่มเอมในหัวใจ  อดไม่ได้ที่จะเอานิ้วกวาดสันหนังสือที่เรียงอยู่ในตู้อย่างมีความสุข  หนังสือเยอะขนาดนี้  เลย์ต้องใช้เวลาวางไว้บนตู้นี้นานแค่ไหนกันนะ

 

     


     รู้สึกดีชะมัดเลย...

 


 

 

 






     หลังจากที่เอากระเป๋าเข้าไปเก็บในห้องเสร็จ  ฉันจึงเดินลงมาชั้นล่างกะว่าทำอาหารเย็นเป็นการตอบแทนคุณเจ้าของบ้านซักหน่อย  ระหว่างที่เดินลงบันได้พร้อมกับคิดเมนูอาหารไปด้วย  เสียงเลย์ที่ยังคุยโทรศัพท์อยู่ก็ดังเข้ามาในหูโดยบังเอิญ

 

 


     "ไม่ดีอ่ะ  พี่เกรงใจยู  เธอเพิ่งเข้ามาอยู่วันนี้ด้วย"

 

 

 

     คุยกับใครกัน? มีชื่อฉันด้วยแฮะ  คิดในใจก่อนจะค่อยๆเดินไปใกล้ๆอีกหน่อยเพื่อจะให้ได้ยินชัดขึ้น  ที่จริงฉันคงไม่ทำแบบนี้หรอกถ้าเลย์ไม่เอ่ยชื่อของฉันไปในบทสนทนา  ก็นะ...  คนที่มาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง  ไม่ผิดหรอกใช่มั้ยถ้าฉันจะระแวง  ถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยากรู้สึกแบบนั้นก็เถอะ  โดยเฉพาะคนที่คอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าง  แต่ถ้าไว้ใจมากไปสุดท้ายฉันก็คือคนที่สูญเสียไม่ใช่เหรอ 

 

 

          โลกใบนี้มันโหดร้าย...  นี่คือสิ่งที่ฉันรู้

 

 

 

                "ก็ไปที่ห้องของพี่ซิ่วหมินหรือห้องของซูโฮก็ได้นี่~  อย่างอแงได้มั้ย? แบคฮยอน   ไม่ๆๆ ยูก็เป็นผู้หญิงคนเดียวอ่ะดิ...  งั้นเดี๋ยวฉันถามยูก่อน  แต่ถ้าเธอบอกว่าไม่ก็คือไม่นะ  จบนะ ...เดี๋ยวโทรกลับไป"

 

 


     เลย์กดวางสายก่อนจะหันกลับมา  หน้าตาเขาดูตกใจเล็กน้อยเมื่อหันมาเจอฉันยืนที่ยืนอยู่ด้านหลัง  เนี่ย ก็ชอบทำท่าแบบนี้อ่ะ  จะให้เชื่อใจร้อยเปอร์เซ็นไปเลยก็คงไม่ได้นะ

 


 

     "เอ่อ..."

 

 

     "มีอะไรจะถามฉันหรือเปล่าคะ?" ฉันถามคนที่ยืนทำหน้าคิดหนัก  อยากรู้จังว่าเรื่องอะไรที่ทำให้ผู้ชายยิ้มเก่งอย่างเขาหน้านิ่วคิ้วขมวดได้แบบนี้

 

 

     "คือพวกรุ่นน้องของผมเขาอยากมาปาร์ตี้ที่บ้านนี้น่ะครับ  คือ...ผมอยากจะขออนุญาตคุณให้พวกเขามา...คุณหัวเราะทำไมอ่ะ?" -"-

 

 

     ไม่ทันที่เลย์พูดจบฉันก็หัวเราะออกมา   โถ่ นึกว่าเรื่องคอขาดบาดตายอะไร

 

 

     "นี่บ้านคุณนะคะ  คุณมาขออนุญาตฉันทำไม?"

 

 

     "ก็ผมกลัวว่าคุณจะไม่สบายใจ  อีกอย่างคุณก็เหมือนเจ้าของบ้านอีกคนนึงนั่นแหละ  คราวหลังอย่าพูดว่าเป็นบ้านของผมนะเพราะว่านี่" เขาหยุดพูดก่อนจะกางเขนทั้งสองข้างออก "…เป็นบ้านของเรา..."

 

 

     เลย์พูดไปยิ้มไป  เผยให้เห็นลักยิ้มจางๆ  ใครได้เห็นภาพนี้ฉันพนันได้เลยว่าคงแทบจะทรงตัวไม่อยู่  เพราะฉันก็กำลังเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

 

 

     "เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เชิญพวกคุณตามสบายเลย ไม่ต้องห่วงฉันหรอก" ฉันยกมือปัดๆแก้เขิน

 

 

     "ทำไมคุณถึงใจดีจัง"

 

 

     "คะแต่ยังไงก็คงดีไม่เท่าคุณหรอกค่ะ" ฉันส่งยิ้มไปให้เขา  และก็นึกถึงหนังสือในตู้ขึ้นมา  "ขอบคุณที่เอาหนังสือไปเรียงไว้ที่ตู้ให้นะคะ"

 

 

     "คุณเห็นแล้ว?" คนตัวโตเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย  เป็นอีกครั้งที่เขาทำหน้าซีเรียส  ไม่หล่อเลยนะทำหน้าแบบนี้ ฉันอยากบอกเขาจังเลย

 

 

     "ค่ะ"

 

 

     "อ่าไม่ดีเลย" เลย์ขมวดคิ้วยู้ปากเหมือนเด็กๆเวลาถูกขัดใจ

 

 

     "ทำไมคะ?"

 

 

     "ผมกะจะเซอร์ไพรส์คุณซะหน่อย"

 

 

     ตายล่ะ... เรื่องร้ายแรงมากเลยนะนั่น เฮ้อออ เขาเป็นคนที่จริงจังกับเรื่องที่ไม่เรื่องจริงๆนั่นแหละ

 

 

     "แค่นี้ฉันก็รู้สึกเซอร์ไพรส์จะแย่แล้วค่ะ"

 

 

     "จริงเหรอครับ?"

 

 

     ฉันพยักหน้าเป็นคำตอบโดยที่หน้ายังมีรอยยิ้มส่งไปให้เขา  ฉันชอบตัวเองเวลานี้จัง  เวลาที่ตัวเองยิ้มโดยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร

 

 

     "งั้นผมขอตัวโทรไปบอกเด็กๆก่อนนะครับเราจะได้เตรียมตัวจัดปาร์ตี้สำหรับคืนนี้กัน"

 

 

     "ค่ะ"

 

 

     แล้วเลย์ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง  เพื่อตอบตกลงที่จะให้จัดงานปาร์ตี้ในบ้านหลังนี้  คนอะไร...เป็นเจ้าของบ้านแท้ๆ  ยังจะมาขออนุญาตฉันอีก   น่ารักไปไหนคะ หื้อ~

 






 

TBC


ก็เรื่อยๆไปจนแก่อ่ะจ่ะ  5555 ฟิคเรื่องนี้ไม่มีอะไรเลย เน้นโมเม้นฟินๆเนอะ ไปละ เผ่นนน!!!











© themy butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #37 Beau-BeKL (@beaunutsara) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 20:50
    อี้ชิงทำไมต้องละมุนแล้วน่ารักขนาดนี้อะ ชอบตรงจัดหนังสือเรียงบนชั้นด้วย ฮือออ
    #37
    0
  2. #14 ldfe (@ldfe) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 06:17
    โอ้ยยยย เลย์แม่มมมมน่ารักชหหห
    #14
    0