Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 4 : *Close up 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 682
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    17 ธ.ค. 58

Part 4

Close up 1






     เมื่อมาถึงหน้าที่พักก็เห็นป้าเจ้าของอพาร์ทเม้นกำลังขนของฉันออกมา  และฉันก็ทำได้เพียงยืนมองกองข้าวของของตัวเองอย่างทำอะไรไม่ถูก นี่ฟ้าดินจะเล่นตลกอะไรกับชีวิตฉันอีกล่ะเนี่ย   ช่างมีเรื่องให้ปวดหัวไม่เว้นแต่ละวันเลยจริงๆ

 

 

     "ป้าก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆหนูยู  ทางการเขาไม่ได้อนุญาตให้มีที่พักบนดาดฟ้าโดยไม่แจ้งไปก่อน  ป้าขอโทษจริงๆนะ  หนูคงต้องไปหาที่อยู่ใหม่แล้วล่ะ  นี่เป็นเงินชดเชยตามกฏหมายนะ"

 

 

     คำพูดของเจ้าของอพาร์ทเม้นแห่งนี้ทำให้น้ำตาของฉันรวงลงมาอย่างห้ามไม่ได้  ฉันทรุดตัวลงไปนั่งทันทีที่เธอพูดจบ  แล้วมองซองเงินในมือด้วยความรู้สึกว่างเปล่า

 

 

     "ยู!"

 

 

     เลย์ทรุดตัวลงมาประคองฉันไว้  เขาลูบต้นแขนของฉันเบาๆเพื่อปลอบโยน แต่ก็นั่นแหละ เวลานี้ใครจะสนเล่า!

 

 

 

     "แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ?" ฉันถามออกมาอย่างล่องลอย  พร้อมกับน้ำตาที่ยังคงไหลลงมาเรื่อยๆ  "...ฮึก..  ฉันจะทำยังไงดี  ฮือออ~"

 

 


     สวรรค์โหดร้ายกับฉันเกินไปแล้ว  ทำไมถึงได้กลั่นแกล้งกันได้ขนาดนี้~ TT^TT

 

 

 

     "ใจเย็นๆก่อนนะยู  มันต้องมีทางออกสิ"

 

 

     "ฮือ~"  ฉันก้มหน้าลงไปกอดเข่าอย่างไม่สนใจใครอีก  และก็ไม่สนใจที่คนข้างๆกำลังต่อสายถึงใครบางคนอยู่

 

 

     "ฮัลโหล  เฉิน  ให้ลูกน้องนายมาช่วยฉันขนของหน่อยสิ   อืม   อพาร์ทเม้นใกล้ๆยูฯเนี่ยแหละ ไม่ต้องถามมากได้มั้ยเดี๋ยวส่งโลเคชั่นไปให้ในไลน์  เออน่า~อืมๆ  เร็วๆนะ"

 

     เลย์กดวางสายก่อนจะหันมาพูดกับฉัน

 

     "ลุกขึ้นเถอะ  เดี๋ยวผมจะพาคุณไปที่ที่นึงก่อน"

 

 

     "แต่ไม่มีที่ไหนค่าเช่าถูกเหมือน  ฮึกๆ ที่นี่อีกแล้วนะ ฮือ~ " พูดแล้วก็ปล่อยโฮอีกรอบ  ฉันกำลังจะไม่มีที่ซุกหัวนอนนะ ตอนนี้จิตใจของฉันถูกครอบงำด้วยความหวาดกลัว  ฉันนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆถ้าตรงนี้ไม่มีเลย์อยู่ด้วย

 

 

     "มาเถอะน่าอย่างน้อยคืนนี้คุณก็ต้องหาที่นอนให้ได้ก่อน"

 

 

     "แล้วของพวกนี้ ฮึกๆ" ฉันสะอื้นพลางชี้ไปที่กองสัมภาระของตัวเอง

 

 

     "เดี๋ยวจะมีคนมาจัดการให้  ส่วนคุณ..." เขาคว้ามือฉันไปจับ "มากับผม..."

 

 

     "แล้วคุณจะพาฉันไปไหน?"  ถามทั้งที่ตามองมือของเขาที่จับมือฉันไว้อย่างไม่วางตา  ในใจก็เอาแต่ถามว่า  ฉันไว้ใจเขามากเกินไปมั้ย? แล้วมันก็เป็นแบบเดิม  คือการที่เขาดึงฉันออกมาจากความคิดตัวเองด้วยประโยคที่ว่า..

 

 

     "ก็ไปหาที่นอนให้คุณไง"

 

 



 





 

     จากนั้นพวกเราก็มายืนอยู่สถานที่ที่ผู้คนมักจะมากินมานอนรวมกัน  อย่างเป็นเรื่องปกติ เพราะที่นี่คือ

 

                   ...จิมจิลบัง*...

 

 

   "คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมคะ?" ฉันหันไปถามเลย์คงไม่ได้หมายความว่า

 

     

    "คืนนี้...เราจะนอนกันที่นี่แหละ"

 

 

                         ว่าแล้วเชียว...

 

 

     "เห~?"

 

 

     "ป่ะ  เข้าไปข้างในกันเถอะ"

 

 

     ไม่รอให้ฉันตกลง  เลย์ก็ลากฉันเข้าไปด้านใน  ยอมรับเลยว่าฉันเพิ่งเข้ามาที่นี่เป็นครั้งแรก  ถามว่าทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่ามันต้องเสียค่าบริการน่ะสิ  แล้วฉันก็มีห้องให้อยู่ให้นอน  จะนอนทำไมที่นี่ให้เสียตังอีกล่ะ หื้ม?

 

 



     ทุกคนในนี้ต่างเปลี่ยนเป็นชุดที่ทางร้านให้ใส่จิมจิลบังกว้างขวางมากๆมีโซนให้คนที่เข้ามาใช้บริการต่างๆ  ที่มากกว่าการมาซาวน่าทั้งนวด  โยคะ  คาราโอเกะ  ที่สำคัญมีอาหารขายในนี้ด้วย  อะไรมันจะครบวงจรปานนั้นนนนน~

 



 

     ระหว่างที่ฉันกำลังนั่งพิจารณาบรรยากาศรอบๆ  เลย์ก็เดินยกถาดอะไรบางอย่างมา  แล้ววางลงตรงหน้าฉัน มันคือไข่ต้มกับน้ำอะไรซักอย่างนี่แหละ  แต่ที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือ  ผู้ชายที่นั่งข้างฉันเปลี่ยนเป็นชุดแบบเดียวกับที่ฉันใส่  มันก็ดูแปลกๆไปอีกแบบ  เพราะปกติเห็นใส่แค่เสื้อยืดกางเกงยีนต์

 

 


     "ไม่ทำแบบนี้เหรอ?" เลย์ชี้หัวตัวเองที่ตอนนี้มีผ้าขนหูมีปมสองฝั่งครอบอยู่

 

 

     "ฉันทำไม่เป็น"เลิกคิ้วพลางส่ายหน้า ทำไมต้องทำอ่ะ หรือว่ามันเป็นทำเนียมปฏิบัติ

 

 

     "งั้นคุณรวบผมของคุณก่อน  เดี๋ยวผมทำให้"

 

 

     ฉันจึงรวบผมที่ยาวเกือบถึงเอวของตัวเองจับม้วนไว้ตรงท้ายทอยอย่างว่าง่าย  ก็นะ...ตามใจเขาหน่อยละกัน  อุตส่าห์พามาหาที่นอน

 

 

     "ขอโทษนะครับ~"

 

 

     เลย์พูดขออนุญาตฉันก่อนจากนั้นเขาก็ค่อยๆวางผ้าขนหูบนหัวฉันเบาๆแล้วจับผ้าขนหูม้วนเป็นปมทีละฝั่งอย่างใจเย็น

 

 


     อาจเป็นเพราะฉันไม่ได้อยู่ใกล้ชิดผู้ชายแบบนี้มาเป็นเวลานานตอนนี้ฉันจึงรู้สึกแปลกๆ  หัวใจมันเหมือนจะเต้นแรงกว่าปกติไปด้วยซ้ำ  นี่ฉันปล่อยให้ตัวเองห่างผู้ชายมาจนถึงอายุปูนนี้ได้ยังไงเนี่ย ถ้าเกิดไม่มีภูมิต้านทานขึ้นมาจะทำยังไง?

 

 

                              แต่ดูเหมือนตอนนี้ก็ไม่มีนะ

 

 

     

      "เสร็จแล้วววว~  ไหนดูซิเป็นยังไง?"

 

 

     เสียงของเลย์ทำให้ฉันตื่นจากภวังค์  ก่อนที่จะความร้อนจะโอบลูบใบหน้าอีกครั้งเมื่อเลย์เอียงคอมองหน้าฉันเพื่อดูผลงานตัวเอง

 


                         ตึกตึก  ตึกตึก

 

 

     "โอเค  น่ารักแล้ว"

 


     คนตรงหน้าพึมพำแล้วก็ยิ้มกับตัวเอง แต่คือฉันดันได้ยินแล้วไงต่ออ่ะ...  ตอนนี้รู้สึกว่ามือไม้มันเกะกะไปหมดไม่รู้จะไปวางตรงไหนถูกวางไว้บนหัวเลยดีมั้ย?

 

 

     "คุณลองกินน้ำข้าวนี่สิ"

 

 

     เลย์ขยับแก้วน้ำข้าวมาให้ฉัน  ฉันจึงหยิบขึ้นมาแล้วดูดน้ำข้าวจากหลอดอย่างกล้าๆกลัวๆ  อืม~ รสชาติใช้ได้แฮะ  อารมณ์เหมือนกินชารสข้าวญี่ปุ่น  หอมๆ หวานๆ 

 

 

     "เป็นไง  อร่อยใช่มั้ย?"

 

 

     "ค่ะ"ฉันพยักหน้าแล้วยิ้มให้เขา

 

 

     "แต่ถ้ากินกับไข่ต้มนี่  จะอร่อยกว่า"

 

 

     ฉันรับไข่ต้มจากเลย์มาก่อนจะเคาะไปที่พื้นเพื่อจะปอกไข่

 

 

     "ที่จิมจิลบังเขาไม่ปอกไข่กันแบบนั้นหรอกนะ" เลย์พูดปนขำกับท่าทางของฉัน

 

 

     "แล้วทำแบบไหนคะ?"

 

 

     "ก็ทำแบบนี้ไง" พูดจบเขาก็เอาไข่ต้มมาเคาะที่หน้าผากของฉัน

 

 

     ป๊อก!

 

 

     "โอ้ย!" ฉันกุมหน้าผากตัวเองด้วยความเจ็บ

 

 

     หน็อยยยยเขาต้องแกล้งฉันแน่ๆเลย  โตมาจนจนอายุเท่านี้แล้วก็พอจะรู้แหละว่าเขาคงอยากจะกระชับความสัมพันธ์  แต่ก็ไม่เห็นต้องทำกันรุนแรงแบบนี้เลย...งื้ออออ~

 

 

 

*จิมจิลบัง หรือ  찜질방  = โรงอาบน้ำสาธารณะเกาหลี


 

 

 

TBC

คอมเม้นให้กันหน่อยนะที่รัก  ไรท์อยากคุยด้วย เชบัลๆๆๆ

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #80 UFOMOMO__MO (@UFOMOMO__MO) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 19:00
    อี้ชิงมุ้งมิ้งมากกก
    #80
    0
  2. #7 ice131 (@ice131) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 21:06
    อี้น่ารักมากกกก ฟิน~
    #7
    0
  3. #6 ldfe (@ldfe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2558 / 19:39
    อมกกกเลย์น่ารักชหหหหหห
    #6
    0