Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 23 : *I knew.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 501
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    18 ม.ค. 59

Part 23

I  knew.






     - Lay's  Part -

 

 


     ผมไม่คิดเลยว่าระหว่างผมกับยูจะเดินทางมาถึงวันนี้  วันที่ทุกอย่างมันดูเลวร้ายไปหมด มันเป็นช่วงเวลาแห่งความเจ็บปวด  ผมเพิ่งรู้ว่าไม่ได้มีเพียงแต่ความตายเท่านั้นที่ทำให้เราเศร้าโศก ความผิดหวัง การสูญเสียหรือแม้กระทั่งการเปลี่ยนแปลง  มันก็สามารถทำให้เราเจ็บสาหัสจนแทบจะหายใจไม่ออก

 

 


     มันกระทันหันเกินไปสำหรับผม  ผมกลายเป็นคนขี้ขลาดเพียงข้ามคืนเพียงเพราะไม่อาจจะมองหน้าของยูได้  ความเจ็บปวดแทรกซึมไปทุกอณูของหัวใจเพียงแค่ได้เห็นเงาของเธอ

 

 


     ทำไมล่ะ?ทุกอย่างมันกำลังจะไปได้ด้วยดีแล้วไม่ใช่หรือไง  โชคชะตาทำไมถึงได้เล่นตลกกับคนคนนึงได้ขนาดนี้  ถ้ามันจะต้องแบบนี้ทำไมต้องให้ผมได้มาเจอเธอด้วย  ทำไมต้องให้หัวใจของจางอี้ชิงผูกพันกับเธอมากมายแบบนี้

 

 

 

     ผมเสยผมตัวเองก่อนจะแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า  ทำให้น้ำตาที่เอ่อรื้นอยู่ก่อนหน้าไหลลงมาตรงหางตา  และผมก็ไม่มีแรงพอที่จะเช็ดมันออก  มันจบแล้ว  ความหวังที่เคยมีมันพังครืนลงมาอย่างไม่มีชิ้นดี...

 

 

 

     "เลย์  ฉันไม่รู้จะปลอบนายยังไงดีอ่ะ  เอาเป็นว่า...นายยังมีพวกฉันอยู่นะ"

 

 


     ซูโฮตบไหล่ของผมอย่างปลอบใจ  ผมรู้ว่าในชีวิตของแต่ละคนย่อมมีเรื่องราวที่เจ็บปวดเข้ามาในชีวิต  ซึ่งมันกำลังเกิดขึ้นกับผม  ผมไม่รู้หรอก  ผมไม่รู้อะไรเลย  และผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันจะผ่านไปได้ยังไง

 

 


     อยากรู้จริงๆว่าซูโฮหรือแม้แต่คนอื่นๆที่ผ่านช่วงเวลานั้นมา  เขาผ่านมาอยู่ในจุดนี้ได้ยังไงกัน

 

 

     "ลาคลาสได้มั้ยฉันว่าฉันไม่ไหวว่ะ" ผมหันไปถามชานยอล พร้อมกับยกมือเช็ดน้ำตาของตัวเองเบาๆ

 

 

     "ไม่ดีมั้งพี่  ไหวไม่ไหวยังไงก็รอให้'จารย์เค้าไล่ออกมาเองดีกว่า"

 

 

     "อืมๆ" ผมพยักหน้าเบาๆให้คนตอบซึ่งตอนนี้กอดคอผมให้เข้าไปหาอาจารย์พร้อมกัน

 

 



 



 

 

     "เลย์อาจารย์ว่านายกลับไปตั้งสติก่อนดีกว่านะ   สภาพนี้ไม่ไหวว่ะ  จะไปไหนก็ไปไป๊!"

 

 

     ผมหลับตารับกระดาษที่อาจารย์เขวี้ยงมาใส่หน้า  พร้อมกับเอ่ยไล่ผมขณะที่กำลังให้คำปรึกษาเรื่องแต่งเพลงให้กับพวกเราอยู่

 

 

     "ครับ"

 

 


     ผมรับปากแล้วก็เดินออกมาจากห้องอัดเสียงในค่ายเพลงขนาดเล็กแห่งหนึ่งอย่างเงียบๆคนเดียว  ขืนอยู่ต่อไปก็เท่านั้น  ที่อาจารย์พูดมาก็ไม่ได้เข้าไปอยู่ในหัวของผมแม้แต่นิดเดียว  ทุกอย่างตอนนี้มันตื้อไปหมดมันเจ็บจนชา  ผมอยากจะร้องไห้อยู่ตลอดเวลาแม้กระทั่งแค่เห็นใบไม้ไหว  น้ำตาก็พาลจะไหลลงมาแล้ว

 

 

     อาการหนักกว่าที่เคยเป็น....

 

 

 

     เอี๊ยดดดดดด!!!

 

 

 

     ครับ..เพราะสติสตังไม่ค่อยจะเข้าที่  ผมก็เลยเดินเหม่อจนเกือบจะถูกรถชนแล้ว  ถ้าหากว่าไม่มีใครบางคนมาดึงแขนผมไว้

 

 

     "ระวังหน่อยสิคุณ   ถ้าคุณเป็นอะไรไปโจวยูจะอยู่ยังไง?"

 

 

     "คุณ!"

 

 

     ผมชี้หน้าผู้ชายที่ช่วยชีวิตผมอย่างตกใจ  ก็ไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะครับ  หมอนี่เป็นคนคนเดียวกันกับคนที่กอดยูไงล่ะ

 

 

     "ผมเอ็ดดี้ครับ  ยินดีที่ได้รู้จัก  คุณ?"

 

 

     ผมหรี่ตามองคนตรงข้ามที่ยื่นมือมาอย่างจับผิดก่อนจะส่งมือไปจับอย่างรักษามารยาท  ทั้งที่ใจไม่อยากทำซักนิด  ทำไมต้องเกิดมาเป็นคนดีด้วยวะครับ ชางอี้ชิ๊งงงง~

 

 

     "ผมเลย์..."

 

 

     "ดูจากสายตาคุณที่มองผมอย่างกะจะฆ่าแบบนี้แสดงว่าคุณยังไม่เคลียร์กับยูใช่มั้ยครับ?"

 

 

     "แล้วทำไมผมต้องทำแบบนั้นพวกคุณไม่ใช่เหรอที่เคลียร์กันแล้ว"

 

 

     "ครับ   เคลียร์กันแล้ว  แม้จะรู้สึกขัดใจกับกับการตัดสินใจของยูก็เถอะ"

 

 

     ผมขมวดคิ้วกับคำพูดของผู้ชายที่ชื่อเอ็ดดี้คนนี่จริงๆ   ขัดใจไรครับกอดกันขนาดนั้นจะไม่พอใจไรอีก?  

 

 

     "ขัดใจอะไรของคุณ?"

 

 

     ไม่คิดอย่างเดียวครับ  นี่เลย...คนจริงเขาต้องพูดออกมา

 

 

     "ก็ขัดใจที่ยูเลือกคุณน่ะสิ   เฮ้อออผมน่าจะหาเธอเจอให้เร็วกว่านี้  ไม่อย่างนั้นคุณก็คงไม่มีทางได้แทนที่ผมได้หรอก"

 

 

     "....."

 

     ความจริงที่เพิ่งได้รับรู้ทำเอาผมนิ่งไป  แทนที่เขาผมไปแทนที่เขา

 

 

     "แล้วยูก็คงไม่เจ็บเหมือนที่เป็นอยู่ตอนนี้"

 

 

     "มะ  หมายความว่า..."

 

 

     "ยูเลือกคุณ   และกอดนั่นก็เป็นกอดสุดท้ายที่ผมขอเธอ"

 

 

     "....."

 

 

     "หวังว่าคุณคงเข้าใจอะไรๆมากขึ้นแล้วนะ  ตอนนี้ผมถอยและหลีกทางให้คุณแล้ว   แต่ถ้าคุณยังทำให้ยูไม่มีความสุขแบบนี้ต่อไปผมอาจจะกลับมา..."

 

 

     "....."

 

 

     "...แล้วทำทุกทาง  เพื่อให้เธอกลับมารักผมเหมือนเดิม"

 

 

     "ขอโทษนะ  ที่มันจะไม่มีวันนั้น ขอตัวนะครับ"  

 

 

     ผมรีบโค้งให้อีกฝ่าย  ก่อนจะค่อยๆเดิน แล้วก็เร่งฝีเท้าตัวเองให้เร็วขึ้น  และสุดท้ายก็ต้องวิ่งเพราะรู้สึกว่าอยากจะเจอยูเร็วๆ

 

 


      ยูเลือกผม  เธอเลือกผม   ตอนนี้ผมกลายเป็นไอ้โง่ที่เอาแต่ปิดหูปิดตาไม่ยอมรับฟังความจริงแล้วก็มานั่งเสียใจ  ทำไมไม่หัดฟังอะไรบ้างเลย  แล้วยูล่ะ  เธอจะเสียใจมากแค่ไหนที่ผมทำแบบนั้นไป

 


 

     คิดได้อย่างนั้นก็อยากจะเข้าไปกอดแน่นๆ  แล้วบอกว่าขอโทษที่ไม่ยอมฟังอะไรจากเธอเลย  ขอโทษที่ทำตัวเย็นชา  เป็นไอ้คนงี่เง่าไม่เอาไหน

 

 

 

     ติ๊ง~

 

 

     [taeyeon_ss]

 

 

     รีบกลับบ้านก่อนที่ยู

     จะทิ้งนายไปนะ  13:45

 

 

 

 

     ผมยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงหลังจากกดเปิดดูข้อความของพี่แทยอน   ภาวนาให้ตัวเองไปถึงบ้านก่อนที่ยูจะไปจากผมจริงๆ  รอก่อนนะยู  อย่าเพิ่งไป

 

 

     อย่าเพิ่งทิ้งผมไปเลยนะ....





TBC


พี่เลย์จะไปทันยูมั้ยนะ?

 

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #96 UFOMOMO__MO (@UFOMOMO__MO) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 13:19
    เอ็ดดี้นายหล่อมาก
    #96
    0
  2. วันที่ 19 มกราคม 2559 / 09:00
    ยู้ววววว~ รอเลย์ก่อนนนน ต้องทันสิต้องทันนนน~
    #67
    0
  3. #66 Kedsarapron Ponhai (@kedsarapron224) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 05:39
    พี่เลย์เร็วๆน่ะเร็วสิเดี๋ยวยูหาย
    #66
    0
  4. #65 Layixxx (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 00:28
    อย่าเพิ่งไปไหนนะ ~~~รอเลย์ก่อนนะ ~ งื้อออออ
    #65
    0