Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 2 : *I must be strong.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 784
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    15 ธ.ค. 58

Part 2

 I must be strong






          - Lay's part -

 

 


     "พี่ซิ่วหมินวันนี้อยากกินกาแฟมั้ย?" 


     

     ผมถามพี่ซิ่วหมินที่นั่งอยู่ห้องอัดเสียงในตอนเช้า  ซึ่งห้องอัดเสียงที่ว่าเปรียบเสมือนที่ซุกหัวนอนของพวกเราเลยล่ะ  ยิ่งใกล้วันส่งงานนะ  อย่าหวังว่าจะมีหน้าไหนมาใช้ห้องนี้ได้เลย  เพราะพวกผมจองยันสอบ  แต่ก็ไม่ค่อยมีใครกล้าหือหรอก  เจ้าเซฮุนเคยบอกว่า  เพราะพวกเราหล่อเลยใช้ห้องนี้ได้  ผมก็คิดน้า  ว่ามันเกี่ยวหรอ?  

 


 

     "ก็อยากกินอยู่ทุกวันอ่ะ  ทำไมเพิ่งมาถามวันนี้ล่ะ?" คนถูกถามหันมาทำหน้ามึนๆใส่

 


 

     "ก็จะไปซื้อกาแฟมาให้กินไง~"

 


 

     จบประโยคของผม  พี่ซิ่วหมินก็ทำตาโตแถมยังเอานิ้วแคะหูเหมือนไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้ยิน

 

 


     "เกิดอะไรขึ้น?!?!  ร้อยวันพันปีจางอี้ชิงไม่เคยเลี้ยงอะไรฉันเลยวันนี้บอกจะซื้อกาแฟให้กิน!"

 


 

     "เว่อร์ผมเป็นคนแบบนั้นที่ไหนกัน?"

 

 


     พี่ซิ่วหมินพยักหน้าก่อนจะพูดว่า "นายเป็นคนแบบนั้นแหละ"

 


 

     "แค่ติดใจกาแฟร้านที่ชานยอลพาไปผมก็อยากให้พี่ลองชิมดู~" ผมอ้าง

 

 


     "ติดใจกาแฟ  หรือติดใจพนักงานร้านกันแน่พี่เลย์" เสียงทุ้มๆของชานยอลดังขึ้น  ก่อนที่เขาจะนั่งลงข้างๆพี่ซิ่วหมิน  หมอนี่มันกะจะขัดทุกจังหวะการเต้นของหัวใจผมเลยรึไงนะ  ชอบโผล่มาเวลาที่ไม่ต้องการเล้ย

 


 

     "เล่ามาด่วนๆเลยชานยอล เลย์ไปหลีหญิงที่ร้านกาแฟเหรอ?" พี่ซิ่วหมินถามชานยอล โอ้โหถามหมอนี่ก็หมดกันเลยน่ะสิครับ โอยยย~

 

 

 

     "ใช่ฮะ  พี่เลย์น่ะเห็นแบบนี้นะ ร้ายไม่เบาเลย  ไปยืนจ้องเธอตอนชงกาแฟแถมถ่วงเวลาด้วยการสั่งขนมหวานเพิ่มอีกนี่ๆๆ  เด็ดกว่านั้นอยู่ที่ตอนออกจากร้านก็แวะไปบอกเธอว่า 'แล้วเจอกันใหม่ครับ'หูยยยยร้ายกาจ~" 

 

 


     ชานยอลเล่าความจริงอย่างออกรสจนผมอดหมั่นไส้ไม่ได้  จนต้องก้มลงเก็บกระดาษที่ตกเกลื่อนพื้นแล้วขยำให้เป็นก้อนกลมๆก่อนจะขว้างไปที่หัวของเจ้าจอมพูดมาก 

 

 


     "โอ๊ะ!  พี่เลย์~ "

 

 

     "พูดมากไปแล้วนะชานยอล  เป็นไรมากมั้ย? แฟนไม่รักเหรอ?"  ผมถามเป็นชุด  นี่พอจะเบี่ยงเบนประเด็นก่อนหน้านี้ไปได้บ้างมั้ยนะ

 

 

     "นายชอบเธอเหรอเลย์?"

 

                       


     ดูท่าจะไม่ได้แฮะ...

 

 



     "..เอ่อ.... คิดว่าเป็นแบบนั้น" 

 

 


     สารภาพไปตามความรู้สึก  พี่ซิ่วหมินก็เหมือนพี่ชายผมคนนึง  ดังนั้นคงไม่มีประโยชน์อะไรถ้าจะปิดบัง  อีกอย่าง...ครั้งแรกที่ได้เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นตอนที่ผมเข้าไปช่วยเก็บหนังสือ  ผมรู้สึกเหมือนโลกมันสดชื่นขึ้นมาทันที  เชื่อเลยว่าถ้าผมบอกให้คนในกลุ่มรู้  ทุกคนต้องช่วยผมให้สมหวังแน่ๆ

 

 


     "อาการหนักอยู่นะ" ชานยอลมองหน้าคนที่กำลังเหม่อลอยอย่างพิจารณา

 

 

     "ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละ" พี่ซิ่วหมินเสริม

 

 

     "พี่เลย์!  พี่!" ชานยอลดีดนิ้วตรงหน้าผม  เพื่อเรียกผมให้ออกจากภวังค์

 

 

     "หะ  หาทำไม?"

 

 

     "โอเคๆ  จะไปร้านกาแฟใช่มั้ยป่ะ  เดี๋ยวฉันไปด้วย" พี่ซิ่วหมินบอก

 

 


     แล้วพวกเราสามคนก็ไปที่ร้านกาแฟที่ผู้หญิงหน้าหวานคนนั้นทำงาน  อ่า~ ตื่นเต้นจังเธอจะจำผมได้มั้ยนะ...

 




 




 




 

          - Your part -

 

 


          ฉันมาทำงานในช่วงเช้าด้วยอาการสลึมสลือเพราะมัวแต่แก้งานบทความจนเกือบสว่างแล้ววันนี้ก็ดันเป็นวันที่ทำงานกะเช้าซะด้วย  นี่ฉันเริ่มจะเหมือนแพนด้าขาดสารอาหารเข้าไปทุกวันๆแล้วนะเนี่ย

 

 


     "นี่เธอ!  มานี่หน่อยซิ!" เสียงลูกค้าท่านหนึ่งเรียกฉันจากโต๊ะที่เธอนั่ง  และด้วยความเป็นพนักงานดีเด่น  ฉันจึงปรี่เข้าไปหาเธอทันที

 

 

     "มีอะไรให้รับใช้คะคุณลูกค้า?"

 

 

     "ฉันสั่งมอคค่าร้อนไม่ใช่เหรอ?"

 

 

     "ค่ะ"

 

 

     "แล้วเธอชงอะไรมาให้ฉัน!!"

 


 

          ลูกค้าตวาดเสียงดังจนฉันต้องหลับตาแล้วก้มหน้าลงเพราะน้ำเสียงเกรี้ยวกราดของเธอ  ที่จริงฉันก็เคยเจอลูกค้าขี้วีนบ่อยๆนะ  แต่นี่คงเป็นคงแรกที่ถูกตวาดด้วยเสียงดังแบบนี้  จนแทบจะคุมสติตัวเองไม่อยู่

 

 


     "ฉะ  ฉันจะชงให้ใหม่นะคะ" ฉันบีบมือสั่นๆของตัวเองเพื่อเรียกสติตัวเองกลับมา

 

 

     "ใช่!!  เธอต้องแบบนั้นอยู่แล้ว"

 


 

          คงไม่มีประโยชน์อะไรที่จะพูดคุยกับคนที่กำลังโมโห  และคงไม่มีใครบ้าเอาตัวเองไปขวางน้ำที่กำลังไหลเชี่ยวแรงอย่างแน่นอน  ฉันจึงก้มหัวให้เธอก่อนจะหันหลังกลับไปเพื่อชงมอคค่าแก้วใหม่  เพื่อยุติเรื่องที่เกิดขึ้น

 

 


          "เดี๋ยว!"

 

 

          "คะ?"

 

 

          "เอากาแฟเฮงซวยของเธอกลับไปด้วย"

 

 

                "ค่ะ" 



          ฉันรับคำก่อนจะค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบแก้วแต่ยังไม่ทันหยิบถึง  ลูกค้าจอมวีนก็ยกแก้วนั้น  แล้วสาดกาแฟในแก้วมาที่ฉัน

 

 

          "โอ้ย~" 



          ความรู้สึกแสบร้อนเกิดขึ้นทันทีที่กาแฟปะทะกับแขนของฉัน  ดีที่อุณภูมิของกาแฟเริ่มเย็นลงแล้ว  ไม่งั้นแขนของฉันคงดูไม่จืดแน่ๆ

 

 

            "คุณ!!"

 


          จู่ๆร่างของฉันก็ถูกใครบางคนดึงเข้าไปหา  ก่อนจะใช้ทิชชู่มาเช็ดคราบกาแฟที่แขนของฉันอย่างร้อนรน  ฉันจึงเงยหน้ามองบุคคลปริศนาคนนั้น  และทำให้ฉันรู้ว่าไม่ใช่ใครที่ไหนเลยแต่เป็น...

 

 


     

          เขาคนนั้น...  คนที่ช่วยเก็บหนังสือให้ฉันเมื่อวาน

 


 


              "คุณทำเกินไปแล้วนะ คุณมีสิทธิอะไรถึงได้ทำกับเธอแบบนี้?" เขาทันไปต่อว่าลูกค้าของฉัน หลังจากจับแขนฉันบิดไปมาเพื่อสำรวจอาการบาดเจ็บ

 

 

               "ก็สิทธิของการเป็นลูกค้าของที่นี่  ว่าไง...  วันนี้ฉันจะได้กินกาแฟมั้ย?" ลูกค้าจอมวีนหันมาถามฉัน

 

 

               "ค่ะๆ ฉันจะไปชงให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

 

 


               ฉันแกะมือที่จับแขนของฉันไว้ออก  พร้อมกับขอบคุณเขาเบาๆ  ก่อนจะรีบกลับไปที่เคาท์เตอร์เพื่อชงกาแฟให้กับลูกค้าอย่างทำอะไรไม่ได้  ฉันไม่มีทางเลือกนี่  งานไม่ใช่จะหาได้ง่ายๆ

 



          เจ็บแค่ไหนก็ต้อง...อดทน

 

 





TBC

 

เริ่มสนุกแล้วน้า  ใครไม่ติดตามนี่ถือว่าพลาดมากกกกกกกกก


© themy butter

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #78 UFOMOMO__MO (@UFOMOMO__MO) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2559 / 18:47
    นางเอกมึนๆเหมือนเลย์เลย5555
    #78
    0
  2. #3 UniqueMe (@sirikanda16) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 21:42
    ถ้าตบคืนคงไม่ใช่นางเอก ใช่ไหม
    ไรท์สู้ๆ  รอค้าอยู่
    #3
    1
  3. #2 ldfe (@ldfe) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2558 / 20:28
    อมกกกเลยยยย์ นายหล่อมาก
    #2
    1