Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 19 : *When he comes back.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    9 ม.ค. 59

Part 19

When he comes back.






     "พี่ยูขาาาา~ ฝากรับลูกค้าหน่อยนะคะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำแปปนึงงง~"

 

 


      ฮเยรินบอกฉันก่อนจะวิ่งเข้าไปด้านหลังของร้าน  ฉันหัวเราะกับท่าทางนั้นของเธอ  ก่อนจะเดินไปที่เคาท์เตอร์  เป็นอีกวันหนึ่งที่ฉันมาทำงานอย่างมีความสุข  ก็นั่นแหละเพราะฉันมีเลย์ที่คอยสร้างความสุขให้แบบนี้  คงยากที่ฉันจะต้องทุกข์ใจอีก

 

 


     ....แต่ดูเหมือนว่าฉันจะคิดผิด

 

 

 

     "เอสเปรสโซ่ร้อนที่นึงครับ"

 

 

     เสียงทุ้มๆที่เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนดังขึ้น  ทำให้ฉันต้องเงยหน้าจากเมนูของร้านที่ก้มลงไปดูเล่นๆ 

 

 


     ราวกับโลกหยุดหมุน  รอยยิ้มของคนตรงหน้าส่งผลให้หัวใจของฉันมันเต้นถี่จนไม่เป็นจังหวะ  แม้เรื่องราวจะผ่านไปนานแค่ไหน  แต่ฉันก็กลับไม่ลืมความทรงจำที่เคยมีกับคนคนนี้ได้เลย

 

 

     เขามาถึงที่นี่ได้ยังไง?เขามาเจอฉันได้ยังไง?

 

 

 

     "เอ็ดดี้..." ฉันพูดชื่อของเขาออกมาเบาๆ  ทำให้คนตรงหน้าฉีกยิ้มกว้างขึ้นกว่าเดิม

 

 

     "ฉันคิดถึงเธอมากเลยโจวยู"

 

 

     "....."

 

 

     "ถ้าไม่มีเคาท์เตอร์ตรงนี้กั้นเราสองคนเอาไว้  ฉันคงคว้าเธอมากอดแล้วแน่ๆ  ให้ตายเถอะ!"  เอ็ดดี้ยังคงมองข้ามอาการตกตะลึงของฉันแล้วพูดประโยคที่มีในใจออกมา

 

 

     "นาย...  มาที่นี่ได้ยังไง?" 

 

 

     "โลกใบนี้ไม่ได้กว้างพอที่จะทำให้ฉันหาเธอไม่เจอหรอกนะ"

 

 

     "....."

 

     แต่นายสามารถทิ้งฉันไปได้ใช่มั้ย? ฉันได้แต่คิดประโยคนั้นอยู่ในใจ

 

 

     "ฉันจะนั่งรออยู่ตรงนั้นรอเธอเลิกงานนะ"

 

 

     "....." ฉันไม่ตอบและทำได้เพียงแค่ชงกาแฟตามที่เขาสั่ง ตอนนี้ความกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกุมหัวใจของฉันทีละนิด ฉันไม่รู้ว่าฉันควรจะทำยังไงกับความรู้สึกแบบนี้ ทำได้แค่เพียงทำหน้านิ่งไม่แสดงอาการใดๆออกมา 

 

 

 

     เอ็ดดี้เมื่อเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร  เขาจึงหยิบกาแฟที่ฉันยื่นให้  แล้วไปนั่งเก้าอี้ตำแหน่งที่เขาบอก  โดยไม่ลืมทิ้งประโยคให้ฉันได้คิด

 

 

     "ถ้าเราไม่คุยกัน เธอจะไม่รู้เลยว่า ทำไมฉันถึงต้องไปโดยไม่ทันได้บอกอะไรเธอเลย"

 



 




 

     "ดึกมากแล้ว นายกลับไปก่อนเถอะ ไว้เราค่อยคุยกันก็ได้"

 


 

     ฉันบอกกับเอ็ดดี้ที่นั่งรอฉันจนดึกดื่น  การทำงานในวันนี้ช่างหนักหนาสาหัสกับฉันเหลือเกิน  กับการที่ต้องทำให้ตัวเองมีสติและสมาธิกับการชงกาแฟโดยไม่หันไปมองร่างใหญ่ที่เป็นตัวต้นเหตุความวุ่นวายใจในวันนี้    เมื่อเขาได้ยินประโยคนั้นจากฉัน  ก็นิ่งไปเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

 

 


     "หมายความว่าฉันมาที่นี่ได้อีก?"

 

 


     ฉันพยักหน้ากับคำถามของเขาช้าๆเพราะต้องการพิจารณาใบหน้าของเขาที่ยังดูดีเหมือนเดิม  ไม่สิ  เขาดูดีมากกว่าเดิมซะอีก  อาจด้วยเพราะอายุที่เพิ่มขึ้นแต่มีดวงตาเรียวคู่นั้นที่ฉันมักหลงไหลทุกครั้งเมื่อได้จ้องมอง 

 

 

      ...ยังคงเหมือนเดิม

 

 


     "งั้น...ให้ฉันไปส่งเธอที่บ้านนะ?"

 

 

     ฉันกัดริมฝีปากตัวเองด้วยความคิดหนักใจหนึ่งก็อยากให้เป็นแบบนั้น  แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าคนที่เป็นเจ้าของบ้านจะรู้สึกไม่ดี

 

 

 

     ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไม  ถึงดีใจที่ได้เห็นหน้าผู้ชายคนนี้  ทั้งๆที่เขาเคยทำให้ฉันเจ็บปวด เขาก็เหมือนเป็นอีกหนึ่งความทรงจำอันเลวร้ายในชีวิตของฉัน

 

 

     ฉันกำลังสับสน...  เขาไม่น่ามาเจอฉันเลย

 

 


     "อย่าดีกว่า   ฉันไม่สะดวก"

 

     ฉันตอบไปแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปด้านในร้าน  แล้วออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเอ็ดดี้เดินคอตกออกจากร้านไป

 

 

     ฉันทำเกินไปหรือเปล่านะ...  เขาจะเสียใจมั้ยที่ฉันทำแบบนี้?

 

 

     เมื่อรู้ว่าตัวเองเริ่มคิดอะไรไม่เข้าท่า  ฉันก็สะบัดหัวไล่ความคิดพวกนั้นออกไปก่อนที่จะมีใครเอามือมาวางบนหัวฉันไว้  ฉันผงะเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองเจ้าของมือนั้น

 

 


     "เลย์" ฉันเรียกเขาอย่างตกใจ

 

 

     "ครับ ผมเอง คุณตกใจอะไรเนี่ยยย~" เลย์ลูบผมของฉันเบาๆอย่างปลอบโยน ก่อนที่มือนั้นจะชะงักไปเพราะฉันถอยออกห่างจากเขา ฉันไม่ชอบให้ตัวเองเป็นแบบนี้เลยให้ตายเถอะ 

 

 

     "อ๋อปะ เปล่าค่ะ" ฉันพูดออกมาเมื่อเห็นหน้าเลย์เริ่มเจื่อน  เอาอีกแล้ว  ฉันทำให้เขาอารมณ์ไม่ดีอีกแล้ว

 

 

     "พอดีอยู่แต่งเพลงกับชานยอลที่ยูฯน่ะ  นึกได้ว่าคุณก็เลิกงานเวลานี้  ผมเลยแวะมารับ"

 

 

     "ค่ะ"  ดีแล้วที่ไม่มาเจอตอนที่เอ็ดดี้อยู่ที่นี่

 

 

 

     ระหว่างทางที่ฉันนั่งประจำที่เดิมตรงจักรยานของเลย์  โดยที่เขายังคงรับหน้าที่เป็นคนปั่นเหมือนเดิม  ไร้การพูดจาใดๆของเราทั้งสองคน  เพราะในหัวของฉันเต็มไปด้วยคำถามเดิมๆว่าจู่ๆเอ็ดดี้โผล่มาได้ยังไงแล้วฉันจะต้องรับมือกับเขาแบบไหน

 

 

 

     "ยู   โจวยู"

 

 

     "คะ?"

 

 

     "ถึงบ้านแล้ว  มัวแต่เหม่ออยู่นั่นแหละหรือว่ามีปัญหาอะไร?"

 

 


     น้ำเสียงห่วงใยของเลย์ทำให้ฉันอดซึ้งใจไม่ได้  เพราะเขาเป็นแบบนี้ไง  ฉันถึงต้องคิดมากเรื่องเอ็ดดี้  กลัวถ้าหากว่าฉันตัดสินใจอะไรผิดไป  ฉันที่อาจจะเจ็บปวดมากที่สุดก็คงไม่พ้นเลย์

 

 

     "ไม่มีอะไรหรอกค่ะ"

 

     

ฉันเลือกที่จะโกหก  เพื่อให้คนตรงหน้าสบายใจ

 

 

     ติ๊ง~

 


     เสียงของข้อความในโทรศัพท์ดัง  เลย์จึงให้ความเป็นส่วนแก่ฉัน ด้วยการเดินเข้าไปในบ้านโดยไม่ลืมที่จะส่งยิ้มบางๆมาให้

 

 

                 [ Eddie H.]

 

     Hi~  22:50

 

 

 

     เอ็ดดี้!เขาเอาเบอร์โทรของฉันมาจากไหนกันล่ะเนี่ย  ฉันหลับตาลงข่มอารมณ์โกรธ  ดีใจ  เสียใจ น้อยใจ ที่กำลังผสมปนเปกันยุ่งไปหมดก่อนจะวิ่งขึ้นไปบนห้อง  โดยที่ไม่สนใจประโยคคำถามของเลย์ที่ตะโกนตามฉันมา  เพราะเรื่องของเอ็ดดี้กำลังจู่โจม

 

 

     ฉันจึงไม่ได้ฟังด้วยซ้ำว่าเลย์ถามว่าอะไร?

 

 

 

     จะทำยังไงดีล่ะโจวยู  ถ้าหากว่าเธอยังไม่ลืมผู้ชายคนนั้น... 

 

      ...เธอจะทำยังไง...

 

 



TBC


โอเคนะ  เราหวานกันมามากแล้ว



© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #92 UFOMOMO__MO (@UFOMOMO__MO) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 12:41
    เอ็ดดี้ไปไกลๆตีนดิ้ ทิ้งนางเอกฃปแล้วจะกลับมาเอาอะไรอีก อีผี
    #92
    0
  2. #47 Kedsarapron Ponhai (@kedsarapron224) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 18:34
    ไม่เอาน่ะโจวยูเค้าจะเอาพี่เลย์
    #47
    0
  3. #46 aelen_Alexandra (@aelen_Alexandra) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 17:38
    เห้ยๆๆๆ ไม่เอาน่ะ กำลังจะสมหวังแล้วน่ะยู
    #46
    0
  4. #45 Beau-BeKL (@beaunutsara) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:59
    มีมาม่าแน่ๆ ฮือออออ
    #45
    0
  5. #44 Mild251488 (@Mild251488) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 11:04
    ความซวยบังเกิดดดดดด พี่เลย?ของช้านนนนนน
    #44
    0