Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 18 : *Wait,because of you.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 448
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ม.ค. 59

Part 18

Wait, because of you.






          - Your part -

 


 

     ฉันนั่งจับปากของตัวเองอยู่ในห้องอย่างเลื่อนลอย  แม้ว่าเหตุการณ์สั่นสะเทือนหัวใจได้ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว 

 

 

     หลังจากที่เลย์ถอนจูบแสนหวานที่มอบให้ฉันแล้ว  เขาก็พาฉันกลับบ้านทั้งๆที่สติไม่คงที่พอมาถึงบ้าน  ฉันก็รีบเดินขึ้นมาบนห้องไม่มีการพูดหรือส่งเสียงใดๆเกิดขึ้น  ตอนนี้ฉันขอเรียกสติตัวเองให้กลับมาก่อน

 

 


     ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้นในหัวใจของเราทั้งคู่   แม้ฉันจะห่างหายจากการมีความรักมานาน  แต่ก็ไม่ได้ลืมไปว่าความรู้สึกแบบนั้นมันเป็นยังไง  ทั้งๆที่เลย์ไม่ใช่จูบแรกแต่ทำไมถึงได้รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเหลือเกิน

 

 

     ติ้ง~

 

     

     ดึงสติตัวเองกลับมา  เมื่อเสียงข้อความของโทรศัพท์ดังขึ้น

 

 

                  [ Lay ]

 

     โกรธผมเหรอ?  23:35

 

                                                               23:35  เปล่าค่ะ

 

     คุณต้องโกรธแน่ๆ  23:35

 

                                         23:36  ถ้าโกรธจะตอบมั้ยคะ?

 

                                          23:36  ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน

 

     เพราะคุณนั่นแหละ 

     ผมถึงนอนไม่หลับ  23:36

 

 

 


     ฉันขมวดคิ้วกับข้อความต่อว่าของชายเจ้าของบ้านอย่างไม่เข้าใจ  ที่จริงประโยคนั้นฉันควรจะเป็นคนบอกเขามากกว่านะ  ขโมยจูบกันแบบนี้  มันน่าโดนทุบจริงเชียว

 

 

 

                                    23:37  ตามใจค่ะ ฉันจะนอนแล้ว

 

     ไม่อาบน้ำเหรอ  23:37

                  ลงมาหน่อยเถอะครับ  23:37

 

                                           23:38  มีธุระอะไรกับฉันคะ?

 

     คิดถึง  23:38     

 

 

 

     สั้นๆแต่ก็ทำให้ใจสั่นไหวแปดจุดแปดริกเตอร์ คิดถึงบ้าอะไรล่ะ เพิ่งแยกกันเมื่อกี้นี่เองใจคอจะให้อยู่ด้วยกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเลยเหรอ? ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นทาบหน้าอก  ก่อนจะทิ้งตัวลงบนที่นอน  หรือจะลงไปบอกเขาตอนนี้เลยดีมั้ยเรื่องคบกัน   แต่จะคบกันทั้งทีไปบอกแค่ตกลงมันจะง่ายเกินไป  มันต้องทำให้เป็นเรื่องพิเศษสิถึงจะถูก  



     ดังนั้น  รอไปก่อนนะคะคุณจางอี้ชิง...

 


 

 




 

     ฉันบิดขี้เกียจขณะเดินลงจากบันไดมาบนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มจางๆที่เป็นร่องรอยของความฝันเมื่อคืน  เฮ้อออ เช้านี้มันช่างสดใสซะจริงๆ  แต่ก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อได้ยินเสียงเคาะกระทะที่ดังมาจากในครัวและพอเดินเข้าไปดูก็หลุดยิ้มขำออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ 

 

 

 

     เพราะผู้ชายที่ควรจะนอนหลับอุตุอยู่ในห้องของเขา  ดันใส่ผ้ากันเปื้อนแถมยังผัดอะไรไม่รู้อยู่ในกระทะ

 

 


     'พี่เลย์น่ะ  ทำอะไรไม่เป็นหร้อกนอกจากจะกินอย่างเดียว'

 

 


     เสียงคำที่เคยบอกเล่าของแบคฮยอน  วนเข้ามาในสมอง  เขาทำไม่เป็นไม่ใช่เหรอ? แล้วภาพผู้ชายที่ยืนหันหลังให้ฉันซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการทำกับข้าวนี่คืออะไร?

 

 

 

     "อ้าว  ตื่นแล้วเหรอครับ?"  เลย์ถามฉันเมื่อหันมาวางจานข้าวผัดอะไรไม่รู้บนโต๊ะอาหาร

 

 

     "ค่ะ"

 

 

     "งั้นก็ไปล้างหน้าล้างตาให้เรียบร้อย  แล้วออกมากินข้าวกัน"

 


     เลย์พูดไปยิ้มไป  คงจะภูมิใจมากสินะ  กับข้าวผัดสองจานบนโต๊ะนั่น

 

 

     ฉันยิ้มให้เขา  แล้วพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเข้าไปจัดการล้างหน้าล้างตาตามคำสั่งของเจ้าของบ้านอย่างว่าง่าย 

 



 




 

     "ทำครั้งแรกใช่มั้ยคะ?"ฉันถามเมื่อมานั่งประจำที่  มองจานข้าวผัดตรงหน้าอย่างไม่ไว้ใจ  ไอ้หน้าตาน่ะมันก็พอได้  แต่รสชาตินี่ไม่อยากจะลุ้นเลยบอกตรงๆ

 

 

     "ครับ   ทำสุดฝีมือเลย" ร่างสูงหยิบช้อนยัดใส่มือของฉัน ก่อนจะพยักหน้าให้กินข้าวผัดฝีมือเขาซักที คือเดี๋ยวก่อนได้มั้ย? ขอทำใจแปปนึง

 

 


     ฉันสูดลมหายใจเข้าไปลึกๆก่อนจะตักข้าวในจานเข้าปากไปอย่างรวดเร็ว  แต่ยังไม่ทันได้เคี้ยวเลยค่ะคุณขา  ความเค็มก็แตกตัวกระจายอยู่ในปากอย่างรวดเร็ว  ฉันจึงรีบคว้าแก้วน้ำข้างจานมากระดกไล่ข้าวในปากให้ลงคอไปเร็วๆ

 


 

     "แย่ขนาดนั้น?"  เลย์ถามพลางดึงทิชชู่ให้ฉันเช็ดปาก

 

 

     "ตอนทำคุณได้ชิมบ้างรึป่าวค่ะ? แค่ก" เกลือยังเป็นเม็ดๆอยู่เลยอ๊ะ  นี่ฉันควรดีใจมั้ยที่เขาตื่นขึ้นมาทำอาหารให้กินเนี่ย

 

 

     "ต้องชิมด้วยเหรอครับ? ผมนึกว่าผัดให้เสร็จแล้วก็เอามากินทีเดียว"

 

 

     "ลองดูมั้ยคะ?"  ฉันชี้ไปที่จานข้าวตรงหน้าเขา เห็นหน้ามึนๆของคนที่นั่งตรงข้ามแล้วก็หมั่นใส้  ทำเป็นหน้าซื่อตาใสที่แท้ก็ร้ายไม่เบานั่นแหละ ใครสั่งใครสอนให้ทำกับข้าวแล้วไม่ชิมห๊ะ! โตมาจนป่านนี้ได้ยังไงกัน

 


      เลย์ตักข้าวในจานตรงหน้าของเขา  ก่อนจะสำลักออกมา   พอเห็นอาการแบบนั้นฉันก็ดันแก้วน้ำข้างตัวไปให้เขา ซึ่งเจ้าตัวก็รีบยกขึ้นมาดื่มทันที เหอะๆรู้แล้วใช่มั้ยล่ะ?

 

 

 

     "ผมตั้งใจทำมันจริงๆนะ  ทำไมมันถึงออกมาเป็นแบบนี้ก็ไม่รู้  ไหนเซฮุนบอกว่าความพยายามอยู่ที่ไหนความสำเร็จอยู่ที่นั่นไง  โกหกกันชัดๆ"  เลย์บ่นพึมพำๆคนเดียว  ก่อนจะเดินตามฉันมาที่ซิงค์ล้างจาน  สรุปว่าข้าวที่เขาทำ  จำเป็นต้องโกยลงถังขยะไปให้หมด  มันน่าตีจริงๆเชียวใช่เรื่องมั้ยที่จะต้องเอาข้าวมาเททิ้งแบบนี้

 

 

     "นึกยังไง ถึงได้ตื่นขึ้นมาทำอาหารแต่เช้าคะ?" ฉันกรอกตามองคนข้างๆที่กำลังยู้ปากเล็กน้อยเหมือนกับเด็กถูกขัดใจ  ช่วงนี้ฉันเป็นอะไรเนี่ย  เห็นเขาทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมด

 

 

     "ก็ทำคะแนนไงครับ  เผื่อคุณจะเห็นใจผมบ้าง" คนตัวสูงเท้าแขนตัวเองกับซิงค์ล้างจาน  ก่อนจะเอียงหน้ามายิ้มอ้อล้อให้ฉัน

 

 

     "ชอบฉันขนาดนั้น?"

 

 

     "ผมแสดงออกไม่ชัดเจนหรอ  ว่าชอบคุณมากแค่ไหน?"  ฉันย่นคอเล็กน้อยเมื่อคนตัวสูงเอื้อมมือจับผมของฉันขึ้นมาทัดหู  คงเห็นว่ามันรุ่มร่ามตอนล้างจานสินะ

 

 

     "บางครั้ง...คนเราก็ต้องการคำยืนยันความคิดของเรา  ว่ามันถูกต้องแล้ว"

 

 

     ไม่มีใครอยากคิดอะไรไปเองหรอก

 

 

 

     "....."

 

 

     "....."

 

 


     เราทั้งคู่ต่างก็เงียบไปเพราะกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง  ฉันก้มล้างจานไปเงียบๆ จนกระทั่งเลย์เรียกฉันอีกครั้ง

 


 

     "ยู~"

 

 

     "คะ?"

 

 

     "ผมรอได้นะ..."

 

 


     ฉันหันไปหาเขาเมื่อล้างจานเสร็จ  ไม่รู้หรอกว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร  แต่ที่รู้ๆเขาเปลี่ยนเรื่องจากที่คุยกันก่อนหน้านี้ไปเรียบร้อยแล้ว  เพราะสีหน้าของเขาดูจริงจังกว่าเดิม

 

 

 

     "รออะไรคะ?"

 

 

     "คำตอบของคุณ"

 

 

     "....."

 

 

     "ไม่ว่าจะต้องรอนานแค่ไหน..  ผมก็จะรอ"

 

 

     "เลย์คะ..."

 

 

     "ขอแค่คำตอบนั้นมันคือคำว่า 'ตกลงจะต้องให้รอนานเป็นปี  สิบปี  หรือยี่สิบปี   ....ผมก็จะรอ"

 

 

 

     ฉันมองตาของคนที่พูดประโยคนั้น  จึงได้รับรู้ความจริงใจผ่านม่านตาของเขากลับมา  ความสุขที่ได้รับมันส่งผลให้หัวใจที่เหมือนไร้น้ำหล่อเลี้ยง  เบ่งบานขึ้นมาอีกครั้งเพราะคำยืนยันของเขา

 

 

     ฉันเอื้อมมือไปจับมือใหญ่ของเขามากุมไว้  ก่อนจะเงยหน้าแล้วส่งยิ้มบางๆไปให้ 

 


 

     "ฉันไม่ปล่อยให้คุณรอนานเป็นปีหรอกค่ะแค่คุณบอกว่าจะรอ...  ฉันก็คิดว่าคำตอบที่คุณจะได้คงเป็นเร็วๆนี้แน่ๆ"

 

 

 

     ใช่แล้วล่ะ...  อีกไม่นาน  ขอให้ฉันมั่นใจในหัวใจตัวเองอีกซักหน่อยขอให้แน่ใจ...ว่าเงาที่เคยอยู่ในหัวใจของฉันเขาได้หายไปแล้วจริงๆ....





TBC


หวานๆปนดราม่านิดๆ5555555


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #41 Kedsarapron Ponhai (@kedsarapron224) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 06:09
    อีกนิดเเล้วพี่เลย์รอหน่อยยย ไรท์สู้ๆๆๆๆน่ะค่ะ
    #41
    0
  2. #40 Layixxx (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 01:55
    ต้องรอนะคะ รออีกนิด //// ปล.รอไรท์ที่น่ารักด้วย คิๆ
    #40
    0