Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 16 : *The sun,The wind and my heart.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ม.ค. 59

Part 16

The sun,The wind and my heart.






     เป็นอีกวันที่ฉันเลิกงานเร็วกว่าปกติเพราะที่ร้านมีการปรับปรุงนิดหน่อย  จึงมาเดินเล่นที่สวนฮันกัง ไม่อยากจะเล่าเลยแพนเค้กที่ฉันทำ  เลย์ชอบมันมากแค่ไหน  เขาช่างเป็นผู้ชายที่ทำให้ฉันยิ้มได้ตลอดเลยให้ตายสิ

 

 

     ฉันสูดอากาศเข้าไปลึกๆแล้วเดินเล่นไปเรื่อยๆพร้อมกับมองผู้คนที่อยู่รอบๆไปอย่างเพลิดเพลิน  ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยดังขึ้นมา

 

 

          "เลิกงานแล้วทำไมไม่โทรหาผมล่ะ?"

 

 

          ฉันหันไปตามเสียงนั้น  จึงเห็นว่าเลย์ปั่นจักรยานเลียบทางเดินข้างฉันอยู่ 

 

 

          "ฉันอยากมาเดินเล่นที่นี่ก่อนน่ะค่ะ"

 

 

          "ผมลืมถามเรื่องสอบวรรณกรรมของคุณไปเลย  เป็นยังไงบ้างครับ  ผ่านมั้ย?"

 

 

          ฉันยิ้มและพยักหน้าให้เขาเป็นคำตอบและเลย์ก็ยิ้มกลับมาเช่นกัน  บรรยากาศรอบๆตัวฉันมันเริ่มจะอบอวนไปด้วยความสุข  เพราะเขาคนเดียวแท้ๆ

 

 

          เฮ้อออ~ ใจเต้นเพราะลักยิ้มนั่นอีกแล้ว

 

 


          "ผมมีที่ที่นึงจะพาคุณไปด้วยล่ะ"

 

 

          "ที่ไหนคะ?"

 

 

          "อยากรู้ก็มานั่งนี่  เดี๋ยวผมจะพาไป"

 

          เลย์ตบแท่นที่อยู่กลางระหว่านอานนั่งกับแฮนด์จับ 

 

 

          "ให้ฉันนั่งตรงนั้นเหรอ?"

 


          ฉันถามย้ำไม่ใช่ไม่เคยนั่งนะ  ตอนเด็กๆเวลาไปโรงเรียน  ฉันก็มักจะขออาศัยนั่งจักรยานของเพื่อนมาที่บ้าน  แต่นี่ก็โตแล้วเนอะ  แถมคนปั่นยังเป็นคนที่มีผลต่อการเต้นของหัวใจอีก

 

 

          "มาเถอะน่า~ "

 

 

          เลย์ฉุดข้อมือฉันลากไปหาเขา  เอาวะ... ไม่เป็นไรหรอก  เขาทำอะไรให้ทั้งหลายอย่างวันนี้ก็ตามใจหน่อยละกัน

 

 

          ฉันเหลือบมองเลย์ที่ยิ้มมาอย่างชั่งใจ  ก่อนจะเอากระเป๋าสะพายอยู่ที่ไหล่มาคล้องคอแทนแล้วขึ้นไปนั่งตะแคงข้างตรงตำแหน่งที่เขาบอก  ดีนะที่วันนี้ใส่กางเกง  ถ้าใส่กระโปรงมานี่  ไม่อยากคิดภาพเล้ยยย~

 

 

 

          เลย์เอื้อมมือทั้งสองทั้งไปจับแฮนด์  ตอนนี้  สภาพของฉันเหมือนกำลังถูกเขาโอบอยู่กลายๆ  เลย์ก้มลงมากระซิบข้างหูฉันเบาๆว่า

 

 


          "พร้อมหรือยังครับ?"

 

 


     ฉันรีบพยักหน้าหงึกหงักทันทีเลย  เขาคงไม่เห็นหรอกเนอะว่าหน้าของฉันมันสีเข้มขึ้น  เพราะเลือดสูดฉีดอย่างรุนแรง ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยคะ? ว่าสาเหตุมันมาจากอะไร  -/////////-

 

 

 

          "ผมคุณหอมจัง"

 


     เลย์พูดขณะที่กำลังปั่นจักรยานอยู่  นี่ก็สร้างความหวามหวิวให้หัวใจจั๊ง  มีหน้าที่ปั่นก็ปั่นไปเฉยๆได้มั้ยล่ะ?

 

 

          "คะ?"

 

 

          "ผมชอบกลิ่นนี้นะ"

 


          พอจบประโยคนั้น  เลย์ก็กดจมูกลงบนผมของฉัน  นั่นไงว่าแล้วเชียวว่าฉากนี้มันต้องเกิดขึ้น  โอยยย นี่เดจาวูเหรอ  งื้ออออหน้าฉันร้อนไปหมดแล้วววว~

 

 


          เลย์ปั่นจักรยานพาฉันวนรอบสวน  ก่อนจะพามาที่สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง  คงเป็นเพราะนี่เป็นเวลาเย็นแล้ว  บริเวณนี้จึงไม่มีเด็กๆมาเล่นเลย

 

 


          "ที่นี่น่ะเหรอคะที่คุณจะพาฉันมา"

 

 

          "ผมอยากพาคุณมาเปลี่ยนบรรยากาศบ้างหลายวันที่ผ่านมา  คุณเอาแต่หมกตัวอ่านหนังสืออยู่แต่ในห้อง"

 

 

          "สนามเด็กเล่นเนี่ยนะ?"

 

 

          "ก็ผมไม่รู้จะพาคุณไปที่ไหนนี่นา"

 

 

          "แต่ที่นี่ก็โอเคนะคะ"

 

 


          ฉันไม่ได้พูดเพื่อปลอบใจเขา  แต่ตอนนี้เป็นเวลาที่ตะวันใกล้จะตกดิน   ท้องฟ้าที่มีสีส้มเข้ามาเป็นองค์ประกอบเสริมบวกกับอากาศที่มีลมพัดเย็นๆแบบนี้มันเป็นบรรยากาศที่ดีจริงๆ

 

 


          "ครับ  ที่นี่เงียบสงบ  จนผมไม่กล้ามาคนเดียว"

 

 

          "ทำไมล่ะคะ?"

 

 

          "เพราะผมจะรู้สึกเหงา  เลยคิดว่าถ้าจะมาที่นี่คงต้องพาใครซักคนมาด้วย"

 

 

          ฉันหันไปมองเขาที่กำลังแหงนมองท้องฟ้า  นี่เขาพาฉันมาเพราะรู้สึกเหงางั้นเหรอ?...รู้สึกว่าใจที่มันพองโตอยู่ก่อนหน้านี้ฟีบลงทันที

 

 


          "ฟ้าสวยๆ  ลมเย็นๆ  มักมาคู่กับอะไรนะ?สิ่งดีๆ หรือเรื่องราวดีๆ อะไรแบบนั้นหรือเปล่า?"

 


 

          เลย์หันมาถามฉัน  ที่ตอนนี้สงบปากสงบคำเพียงเพราะคำพูดของเขาก่อนหน้า  รู้สึกถึงความโหวงเหวงที่อยู่ในอก  นี่ฉันกลายเป็นคนนิสัยเสียแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน  ฉันไม่ได้เป็นเจ้าของของเขาซะหน่อย 

 


          ...ไม่มีสิทธิรู้สึกอะไรทั้งนั้น

 

 


          "คุณจะนั่งชิงช้ามั้ย?  เดี๋ยวผมไกวให้"

 

 

          "ค่ะ"

 

 

          ฉันตอบเขาก่อนจะเดินไปที่ชิงช้าแล้วนั่งลง  คนตัวสูงจึงเดินตามมา  ก่อนจะเริ่มไกวชิงช้าให้ฉันช้าๆ

 

 


          ฉันหลับตาลงเพื่อรับลมประทะมาที่ใบหน้า  ทำไมตอนนี้ฉันถึงได้รู้สึกกลัวแบบนี้ล่ะ ฉันกลัวเหลือเกินว่าคนที่กำลังไกวชิงช้าให้ในตอนนี้...



           เขากำลังเหงา

 

 

          เขากำลังหาเพื่อนคลายเหงา   แล้วถ้าวันหนึ่งเขาเกิดเบื่อฉันขึ้นมาล่ะ  ฉันจะทำยังไง?  ทั้งที่พยายามบอกตัวเองว่าอย่าเพิ่งรู้สึกอะไรที่มากมายเกินไป  แต่ก็อย่างที่รู้ๆกันว่าไม่มีใครห้ามมันได้   แล้วแบบนี้ฉันจะถูกทิ้งอย่างที่ 'ผ่านมา' หรือเปล่า?

 

 




TBC


มาอัพช้าอ่ะ เค้าขอโทษ TT^TT  งานเค้าเยอะมากกกกก


© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #35 9428 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 01:26
    งื้อออออออออ คนบ้า ทำอะไร เขินะคะ !!! (เริ่มดราม่าแล้ว ㅠㅠㅠㅠ) รีบๆมาต่อนะคะไรท์ รักและรอเสมอ จากรีด ^^
    #35
    1
  2. #34 Kedsarapron Ponhai (@kedsarapron224) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 23:49
    ไม่เอาสิไม่คิดมากกน่ะไรท์สู้ๆๆ
    #34
    0
  3. #33 UnicuteMe (@sirikanda16) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 มกราคม 2559 / 00:24
    ตอนนี้เริ่มจะดราม่าแล้วอ่า
    ไรท์สู้ๆๆ
    #33
    0