Exo Love Stories Project - [Lay x You] We found love.

ตอนที่ 15 : *Cooking with you.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 496
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ม.ค. 59

Part 15

Cooking with you.








     หลังจากที่หมกตัวอ่านหนังสือจนแทบจะไม่ได้ทำอะไร บวกกับได้ติวเตอร์ที่ดีอย่าง  พี่แทยอน ในที่สุดฉันก็สามารถผ่านด่านวิชาวรรณกรรมไปได้อย่างฉลุย

 

 

 

     ตั้งใจไว้แล้วว่าจะกลับมาทำขนมให้เลย์กินคิดว่าจะทำแพนเค้ก เพราะเป็นขนมที่ทำง่าย  ใช้เวลาไม่มาก คาดว่าจะทำเสร็จก่อนที่ฉันจะต้องไปทำงานพาร์ทไทม์แน่ๆฉันวางถุงใส่วัตถุดิบทำแพนเค้กที่ซื้อมาไว้บนเคาท์เตอร์ในครัว ก่อนที่จะเงยหน้ามาเจอเลย์ที่เดินงัวเงียออกมาจากห้อง เพิ่งตื่น? เที่ยงเนี่ยนะ  ไปอดหลับอดนอนมาจากไหนผู้ชายคนนี้

 

 

 

     "คุณจะทำอะไร?" ร่างสูงเลิกคิ้วถามก่อนจะเท้าแขนไว้บนเคาท์เตอร์ แหม่ ผมยุ่งๆของเขานี่มันน่าเอามือไปยีเล่นจริงๆ   ฉันทำได้แค่คิดและไม่ตอบคำถามของเขา แต่ส่งยิ้มไปให้แทน

 

 

 

     รู้สึกขอบคุณเขามากๆๆๆ ที่ทำให้เรื่องเลวร้ายมันผ่านฉันไปอย่างง่ายดายแบบนี้  เมื่อฉันไม่ตอบเลย์จึงจัดการค้นถุงตรงหน้าตัวเองทันที

 

 


     "คุณจะทำขนมใช่มั้ย~?"

 

 

     "ใช่ค่าาาา~"  ฉันตอบเขาขณะที่ตัวเองกำลังผูกผ้ากันเปื้อนที่ด้านหลัง  แต่อาจเป็นเพราะเชือกผ้ากันเปื้อนมันสั้น  จึงทำให้ผูกยากขึ้นกว่าเดิม

 

 

     "ผมช่วยนะ"  เลย์เดินมาด้านหลังของฉัน  มาแล้วจัดการผูกเชือกผ้ากันเปื้อนให้  ใจเย็นนะยูใกล้แค่นี้เอง  แค่ผูกผ้ากันเปื้อนห้ามใจสั่น เมื่อผูกเสร็จเขาก็เดินไปหยิบผ้ากันเปื้อนอีกผืนส่งมาให้ฉัน

 

 

     "คะ?"

 

 

     "ใส่ให้ผมมั่งสิ"

 

 

     "คุณจะใส่ทำไม?"

 

 

     "ก็ผมจะช่วยคุณทำขนมมมม~"


 

     ฉันขมวดคิ้วให้คนตรงหน้าที่ยู้ปากทำหน้าง้ำเหมือนเด็กถูกขัดใจ  นี่ชักไม่มั่นใจแล้วนะว่าเขาอายุเท่าไหร่กันแน่  เห็นอยู่กับน้องๆก็แลดูเป็นผู้ใหญ่ดีหรอก แต่ทำไมเวลาอยู่กับฉันถึงได้งอแงงี่เง่าก็ไม่รู้

 


 

     "ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนมั้ย?"  เพิ่งตื่นนะได้ข่าว - -

 

 

     "ผมตื่นตั้งนานแล้ว เมื่อกี้แค่นอนเล่น  ล้างหน้าแปรงฟันเรียบร้อยแล้วด้วย ไม่เชื่อคุณพิสูจน์สิ"

 


 


 ไม่พูดเปล่าอ่ะยังมีการยื่นหน้ามาใกล้ๆฉัน  จนต้องเบนหน้าออกไม่ได้รังเกียจหรอกนะ  แต่ใกล้ไปใจมันบ่ดี~

 

 


     "ค่ะๆ อยากช่วยก็จะให้ช่วยค่ะ" ฉันหยิบผ้ากันเปื้อนจากคนตัวสูงที่ยืนอมยิ้มจนแก้มแทบจะปริ แล้วผูกเชือกผ้ากันเปื้อนให้เขาจนเสร็จเรียบร้อย   แค่นี้ก็ยิ้ม ชักจะเยอะไปละนะ

 


 

     จากนั้นจึงข่มใจตัวเองให้เลิกเขิน เพราะไม่งั้นวันนี้ก็คงไม่ได้กินขนมกันล่ะ  ฉันเอาแป้งเทใส่กะละมังใบเล็ก รวมทั้งตอกไข่ และใส่นม ก่อนจะคนให้ส่วนผสมเข้ากัน

 

 


     "ยู หันมานี่ซิ"




ฉันหันไปหาคนตัวสูงตามคำสั่ง ก่อนที่เขายกมือขึ้นมาปัดเบาๆที่แก้มของฉัน  สัมผัสนั้นแผ่วเบาราวกับปุยนุ่นแต่กลับทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงจนไม่เป็นจังหวะ

 

 


     "แป้งเลอะที่แก้มของคุณน่ะ"  เลย์บอกหลังจากที่เขาปัดแป้งออกจากแก้มของฉัน จากนั้นเขาก็กลับไปง่วนอยู่กับการคนส่วนผสมในกะละมัง  ทิ้งให้ฉันยืนทำตาปริบๆสตั้นไปกับสัมผัสนั้นของเขา  ฉันเงยหน้าหันไปมองเลย์อีกครั้ง  ในใจก็เอาแต่ถามว่าเขาคือความจริงใจมั้ย  ที่ฉันกำลังเจออยู่เขาไม่ได้เป็นแค่คนในความฝันใช่มั้ยนะ

 

 


     หลังจากปล่อยตัวเองให้เหม่อเลยไปกับเรื่องไร้สาระแล้ว  ก็ดึงสติตัวเองกลับคืนมาจดจ่ออยู่กับการผสมแป้งขนมอีกครั้ง  พอเหลือบเห็นผงแป้งที่ตกอยู่รอบๆ ก็นึกสนุกจึงใช้มือปาดมันก่อนจะสะกิดเรียกคนข้างๆให้หันมา


 

 

     "หือ?"

 

 


เลย์หันมาทำหน้าสงสัย ฉันจึงใช้มือที่ปาดแป้งมาเมื่อกี้ ลูบไปที่แก้มของเขา ตอนนี้แก้มของเขาจึงเต็มไปด้วยแป้ง  ฉันเม้มปากกลั้นยิ้มเมื่อยังเห็นว่าเลย์ยืนนิ่งมองฉันอย่างงงๆ โถ่ว ๆ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลยยยยยย

 

 


 

     "ผมก็มีแป้งติดอยู่ที่แก้มเหมือนกันเหรอ?"  ในที่สุดฉันหลุดหัวเราะออกมาสุดเสียงอย่างกลั้นไม่อยู่



     "เปล่าหรอกคะ แก้มคุณไม่ได้มีอะไรหรอก  โอ๊ย ปวดท้องเลย" ฉันกุมท้องตัวเองไปขำไป  คนอะไรโดนแกล้งแล้วยังไม่รู้สึกตัวเอง  แล้วยังจะมีหน้าทำหน้าตาน่ารักๆอีกนะ 

 

 

     "อ้าว แล้วเมื่อกี้..."

 

 

     "ฉันทำให้มันเปื้อนต่างหาก"  ฉันชี้ไปที่แก้มของเขา

 

 

     "ห๊ะ!"  เลย์ยกกระทะเปล่าที่ฉันตั้งไว้สำหรับทอดแพนเค้กขึ้นมาส่องหน้าตัวเองแทนกระจก"นี่คุณแกล้งผมเหรอยู?" O__o#

 

 

     "ค่ะ เพิ่งรู้ตัวเหรอคะ? ฮ่าๆๆๆๆ" โอ๊ยยย  ไม่รู้วันพรุ่งนี้ไปเลยล่ะ




     แต่พอรู้ว่าตัวเองถูกแกล้งเลย์กลับไม่โวยวายเลยค่ะ  กลับเอาแต่ยิ้มจนตาปิด  อาการนั้นทำเอาฉันหยุดหัวเราะไปโดยอัตโนมัติ  งงกับอาการของอีกฝ่าย

 

 

     "เอ่อ..."

 

 

     ปกติคนที่โดนแกล้งจะต้องโวยวายมั้ยล่ะคะ? แต่นี่กลับจ้องหน้าฉันแล้วยิ้ม มาอาการนี้งงแร๊งงง~

 

 


     "ไม่บ่อยเลยนะครับที่คุณจะหัวเราะแบบนี้"

 


 

     นั่นสิ... ฉันลืมไปเลย ที่ผ่านมาฉันแทบจะไม่ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเอง เกือบลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าอะไรที่ทำให้ฉันหัวเราะได้

 

 

 

     "ผมดีใจนะ ที่เป็นสาเหตุทำให้คุณหัวเราะได้” เขายิ้มให้ฉันก่อนจะหันไปทำหน้าที่  ของตัวเองต่อโดยที่ปากของเขายังคงมีรอยยิ้มอยู่ตลอด

 

 


     อีกแล้ว...  หัวใจมันเต้นโครมครามอีกแล้ว

 


 

     “แล้วจะจัดการยังไงกับรอยเปื้อนบนแก้มของผม”  ฉันผงะเล็กน้อยเมื่อคนตัวสูงละมือจากที่คนแป้ง  แล้วโน้มตัวเอาหน้ามาใกล้ฉัน  ฉันเคยบอกไปก่อนหน้านี้หรือเปล่าว่าฉันชอบรอยยิ้มหวานที่มาพร้อมกับลักยิ้มนั่น  ถ้าเคยบอกตอนนี้ฉันขอเปลี่ยนใจแล้วกัน  เพราะตอนนี้ฉันเกลียดมันมากๆ  มันกำลังจะทำให้ฉันใจเต้นแรงจนหายใจไม่ออก  กะจะฆ่ากันให้ตายไปเลยใช่มั้ย  จิตใจทำด้วยอะไรโจวยูอยากรู้

 


 

     “หื้ม?”

 

 

     “ค...คุณก็เช็ดออกสิคะ”

 

 

     “ผมไม่ได้เป็นคนเอามาป้ายนี่  คุณไม่ใช่เหรอที่ทำอ่ะ”

 

 

     “......” ฉันมองคนตรงหน้าปริบๆ  พยายามตั้งสติกับที่ต้องอยู่ใกล้กันแค่แค่คืบเดียวแบบนี้ 

 

 

     “รับผิดชอบเลย”

 

 

     “คะ?”

 

 

     เลย์จิ๊ปากอย่างหงุดหงิดก่อนจะคว้ามือของฉันไปแนบแก้มของเขา  “คุณต้องเช็ดแก้มให้ผมแบบนี้”

 

 

     “อ...อ๋อ  เข้าใจแล้วค่ะ”


 

     ฉันค่อยๆปัดผงแป้งบนแก้มของเขาอย่างแผ่วเบามากที่สุด  ก่อนที่จะถูกเลย์จับมือที่กำลังปัดแก้มเขาอีกครั้ง  แต่ครั้งนี้เขาวางตาอยู่ที่หน้าของฉันไม่ไปไหนเลย  ไม่ต้องถามถึงเรื่องสภาพอาการของฉันตอนนี้เลย  ความร้อนพุ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าไปเรียบร้อย

 

 


     ก่อนจะสะดุ้งตกใจอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงเลื่อนมือของฉันมาหอม  ก่อนจะบรรจงลงจูบอย่างนุ่มนวล  และย้ำอีกครั้งว่าสายตาเขายังไม่ไปไหน  ยังคงจ้องตาของฉันไม่หยุด

 

 

     ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยฉันที!

 

 


     “อี้...  ชิง”

 

 

     “มือคุณหอมจัง  นิ่มด้วย”  เลย์จับมือข้างฉันด้วยมือทั้งสองของเขาก่อนจะนวดมันเบาๆ ก่อนจะพูดเสียงเบา  เหมือนพึมพำกับตัวเองแต่ฉันดันได้ยินเอง “ผมอยากจับมือนี้ไปนานๆจัง”

 

 

     “คะ?”

 

 

     “ทำขนมต่อดีกว่า”

 



     เลย์กลับไปสนใจกับการผสมแป้งของตัวเองอีกครั้ง  ทิ้งให้ฉันยืนงงกับสิ่งที่ได้ยิน ไม่รู้ตัวบ้างหรือไงนะ ว่าหัวใจดวงนี้มันพองโตมากแค่ไหน ที่ได้ยินประโยคนั้นจากเขา  




     หรืออาจเป็นเพราะว่านี่คือ... จางอี้ชิง ฉันถึงมีความสุขได้แบบนี้

 

 

 

 

TBC

 

สวัสดีปี 2559จ้า   วันปีใหม่นี้  ขอให้รีดเดอร์ที่น่ารักของไรท์ทุกคนมีความสุขมากๆ  คิดหวังสิ่งใดก็ได้ตามนั้น  และขอบคุณที่ติดตามกันแบบข้ามปีขนาดนี้ 555555555555  หวังว่าจะได้รับการติดตามจากรีดเดอร์ไปอีกหลายๆเรื่องเลยนะจ๊ะ  ไรท์จะพยายามปรับปรุงเปลี่ยนแปลงให้ฟิคของไรท์ดีเรื่อยๆขึ้นไปเพื่อรีดเดอร์จ่ะ  สัญญา...



© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

99 ความคิดเห็น

  1. #90 UFOMOMO__MO (@UFOMOMO__MO) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2559 / 06:31
    อี้ชิงอ่อยยย
    #90
    0
  2. #43 Beau-BeKL (@beaunutsara) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 19:07
    เขินนนน อี้ชิงมีพลังทำลายล้างสูงม๊วกกก -///- ไม่ไหววว
    #43
    0
  3. #32 Layixxx (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 04:24
    งื้ออออออ อี้ชิงงงง เขินนะ>< / ไร ท์ขา รีบมาต่อเร็วๆนะ อยากกินแพนเค้กแล้ว ก่อนมดจะขึ้นไปมากกว่านี้ ^^
    #32
    0
  4. #31 ldfe (@ldfe) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 22:44
    โอ้ยยยย อี้~~~~~
    #31
    0
  5. #30 Mild251488 (@Mild251488) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 18:58
    อ้ากกกกกกกกกกก เขินง่าาาาา><
    #30
    0
  6. #29 UnicuteMe (@sirikanda16) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 18:26
    หวานรับปีใหม่จริงๆ คู่นี้
    #29
    0
  7. #28 Yixing1991 (@Nattyminny1225) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 มกราคม 2559 / 16:00
    ฟินนน มากกกไรท์
    #28
    0