Fic Reborn 1896 รักครั้งใหม่กับนายเมฆา

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 : ผู้ที่ถูกทอดทิ้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    2 ม.ค. 63

ยามราตรีอันมืดมิดไร้แสงจันทร์ ท่ามกลางหยาดฝนที่ตกกระหน่ำดุจพายุ มีเด็กสาวกำลังกู่ร้องอย่างสั่นเทากับความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความสับสนอลหม่านทั้งความทุกข์และความโศก

เด็กสาวที่มีเรือนผมสีม่วงเข้มเกือบน้ำเงิน เฉกเช่นเดียวกันกับดวงตา แต่นัยดวงตาของเด็กสาวกลับดูขุ่นมัวอย่างบอกไม่ถูก

'โครม โดคุโร' เด็กสาวที่กำลังสิ้นหวังกับชีวิต เหตุเพราะชายที่ให้ชีวิตใหม่กับเธอ ได้ผลักไสไล่ส่งเธอราวกับเป็นสิ่งของที่ไร้ค่า เขาได้ปล่อยเธอทิ้งไว้เพียงตัวคนเดียวในโลกอันดำมืด

ตอนนี้เธอยืนอยู่บนถนนสายเดิม เส้นเดียวกันกับพรากชีวิตเก่าเธอไป แต่ครั้งนี้เธอเป็นคนตัดสินใจเอง ที่จะทิ้งชีวิตนี้ไป

แสงไฟจากรถสาดใส่ เธอหลับตาลงแล้วเดินก้าวเท้าออกไปกลางถนนใหญ่ ตัวของโครมสั่นไปด้วยความกลัวถึงแม้จะตัดสินใจไปแล้ว แต่ในใจลึกๆแล้วเธอก็หวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยดึงเธอออกมาจากความสิ้นหวังนี้เสียที

เอี๊ยด!!!--

'มันจบแล้วสินะ'

โครมรู้สึกถึงร่างของตัวเองที่ลอยขึ้นไปปะทะกับลมแรง แต่เธอกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดเลยสักนิดตุบ

'เอ๊ะ ทำไมถึงไม่ร่วงล่ะ' โครมรู้สึกถึงสิ่งผิดแปลก จึงลองขยับมือ

'ทำไม......ฉ..ฉันยังไม่ตาย'

น้ำตาของโครมไหลรินออกมาด้วยความโล่งใจที่ตนนั้นยังมีชีวิตอยู่ แต่คราบน้ำตาก็จางหายไปอย่างรวดเร็ว เพราะหยาดฝนคอยช่วยชโลมความเศร้าหมองออกไปจากใจของเธอ

เฉกเช่นเดียวกับตอนนี้ที่มีชายเรือนผมสีดำสนิทกับชุดกรรมการคุมกฎอันคุ้นเคยที่เปียกปอนเพราะสายฝนที่ค่อยซาลง 'ฮิบาริ เคียวยะ' ชายที่เปรียบดั่งเมฆาคอยชำระพิษแผลในใจ ที่ ณ ตอนนี้กำลังโอบอุ้มโครมไว้ด้วยความแข็งแรงแต่ก็แทรกไว้ด้วยความอ่อนโยนเช่นกัน

 

ตอนที่ 1 : ผู้ที่ถูกทอดทิ้ง

 

"หืม..." ที่นี่ที่ไหน โรงพยาบาลงั้นหรอ

โครมฟื้นสติขึ้นมา แล้วหันมองซ้ายขวาช้าๆพบว่า 'นี่มันบ้านชัดๆไม่ใช่โรงพยาบาลนิ'

"ดีจ้า! โครมฟื้นแล้วหรอ"

"ค่ะ คุณรีบอร์น"

รีบอร์นที่โผล่มาจากซอกไหนก็ไม่รู้กระโดดขึ้นมาที่เตียงที่โครมนั้นนอนอยู่

"คือว่า...ที่นี่ที่ไหนหรอคะ"

"อ๋อ ที่นี่คือบ้านของวองโกเล่รุ่นที่ 10 ไงล่ะ" เอ๊ะ รุ่นที่สิบงั้นหมายความว่า นี่คือบ้านของคุณสึนะงั้นสินะ

"แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงหรอค่ะ" ถ้าฉันจำไม่ผิดเหมือนจะเห็นคุณฮิบาริ แต่คงไม่ใช่หรอก...มั้ง

"ฮิบาริน่ะ...ฮิบาริเมื่อคืนเขาพาเธอมาฝากไว้ที่นี่"       ง..งั้นเรื่องที่ฉันจำได้ มันคือเรื่องจริงงั้นสิ

-ย้อนไปเมื่อคืน-

ในระหว่างที่ฮิบาริกำลังอุ้มโครมอยู่นั้น เขาก็ได้พูดประโยคๆนึงออกมา จนทำให้โครมที่นอนอยู่อ้อมอบของเขานั้นด้วยสั่นไปด้วยความกลัว

"ยัยสัตว์กินพืช ถ้าคิดจะทำให้นามิโมริของผมแปดเปื้อน ผมจะขย้ำคุณให้เละ"

ฮิบาริพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยือกพอๆกับสายตาที่ส่งตรงลงมาในดวงตาของโครม ก่อนที่จะจบเรื่องราวของคืนนั้นด้วยการหมดสติไปของเธอ

-กลับมา ณ ปัจจุบัน-

"งั้นหรอคะ...คุณรีบอร์น" โครมพูดด้วยน้ำเสียงปนเศร้านิดๆ

"โครม ตอนนี้ก็เกือบจะบ่ายโมงแล้วไปเตรียมตัวให้พร้อมกันเถอะ!" รีบอร์นพูดจบ เขาก็โดดลงจากเตียงแล้วออกจากห้องไปทางประตู

"เตรียมตัวอะไรหรอคะ คุณรีบอร์น" โครมรีบถามอย่างสงสัย ก่อนที่รีบอร์นจะย้อนกลับมาตอบว่า

"ย้ายไปที่อยู่ใหม่ไง" ห้ะ ห้ะ! ห้ะ!! ห้ะ!!!

"หมายความว่ายังไงหรอคะ คุณรีบอร์น"

"ก็หมายความตามนั้นแหละ สามโมงเย็นไปรอที่สนามเด็กเล่นนะ"

รีบอร์นพูดก่อนรีบสาวเท้าออกไปจากห้องอีกครั้ง ก่อนที่โครมจะเดินตามลงไปอย่างรวดเร็ว

"หนูโครมดีขึ้นแล้วหรอจ้ะ" ผู้หญิงคนนี้คือท่านแม่ของคุณซาวาดะสินะ

"ดีขึ้นแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ ที่เมื่อคืนให้นอนพักที่นี่"

"ไม่เป็นไรหรอกจ้ะ หนูไม่เป็นไรก็ดีแล้ว"

ซาวาดะ นานะ(แม่ของสึนะ) กำมือของโครมเอาไว้แล้วดึงมากอดพร้อมกับลูบหัวของเธอ

"ก่อนไปมากินข้าวกินสิจ้ะ"

นานะลากเธอไปนั่งที่โต๊ะกินข้าว

"ค...ค่ะ"

โครมนั่งกินข้าวไปเรื่อยๆจนหมด แล้วออกจากบ้านซาวาดะไป

"งั้นไปก่อนนะคะ"

เธอโบกมือลาก่อนที่จะเดินผ่านพ้นจากรั้วบ้านไป แล้วมุ่งหน้าไปที่โกคุโย เพื่อเก็บของๆเธอ ซึ่งจริงๆเธอไม่จำเป็นไปก็ได้เพราะของที่เหลืออยู่มีแค่เศษซากเสื้อผ้าเพียงชุดเดียวของเธอเท่านั้น เพียงแต่ว่าชุดๆนั้นเป็นชุดสุดท้ายที่ 'โรคุโด มุคุโร่' ทิ้งไว้ให้เธอก่อนจากไป

เธอเดินมาเรื่อยๆจนถึงโกคุโย สถานที่ที่เป็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดจบของเธอกับมุคุโร่ เธอเดินมองทางเดินไปพร้อมกับนึกภาพอดีตวันวานที่เคยมีกับทุกๆคนที่โกคุโยแลนด์ ทั้งความสุข ทั้งความเศร้า เอาเข้าจริงๆเธอก็คิดอยู่เสมอว่า ถ้าวันหนึ่งฉันหมดประโยชน์ไป เขาก็คงปล่อยฉันทิ้งไว้ ซึ่งมันก็เป็นไปตามที่เธอคาดไว้ เพียงแต่เธอไม่อยากให้มันเกิดขึ้นเพียงเท่านั้นเอง

'อยู่ไหนกันนะ'

โครมเดินไปหลังโซฟาสภาพใกล้พังเพียงตัวเดียวที่มีอยู่ แล้วเดินเข้าไปหาเสื้อของตัวเอง แต่กลับเจอเพียงรูปภาพที่สภาพยับเยินพอๆกับโซฟา มันเป็นรูปแรกของโครมที่ถูกเคนกับจิกุสะถ่ายไว้ตอนที่เธอกำลังนอนอยู่บนโซฟาและเอ็มเอ็มเป็นคนเอาสีมาระบายที่รูปของเธอ โดยวาดรูปของมุคุโร่ยืนอยู่ข้างหลัง

โครมจ้องรูปนั้นไปเรื่อยๆ เธอพยายามที่จะกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลออกมาแต่มันก็สายไปเสียแล้วน้ำตาของเธอค่อยๆไหลออกมาอย่างช้าๆซึ่งไร้แม้กระทั่งเสียงร้องสะอื้น

"ทำไมกัน....ท่านมุคุโร่"

โครมพูดอย่างเศร้าๆก่อนที่จะเก็บรูปใบนั้นไว้ แล้วเดินไปหยิบเสื้อที่อยู่ข้างๆกันมาพับแล้วค่อยๆเดินออกจากโกคุโยแลนด์ แล้วไปยังจุดนัดหมายที่นัดไว้กับรีบอร์น

 

-สนามเด็กเล่น นามิโมริ-

 

โครมเดินไปรอที่สนามเด็กเล่นตามที่นัดรีบอร์นไว้แต่ตอนนี้เวลา สามโมงครึ่งแล้วยังไม่เห้นแม้แต่เงาของเขาเลยด้วยซ้ำ

"ดีจ้า โครม ขอโทษนะพอดีติดธุระอะไรนิดหน่อย" 

รีบอร์นที่มาจากตรงไหนก็ไม่รู้มาโผล่อยู่ตรงหน้าของโครม

"คุณรีบอร์นสรุปนี่มันเรื่องอะไรงั้นหรอคะ" 

โครมเปิดฉากถามก่อน เพราะเธอสงสัยมาตั้งแต่ที่รีบอร์นพูดเมื่อเที่ยงแล้ว 'สรุปนี่มันเรื่องอะไรกันแน่'

"ก็ตอนนี้โครมยังไม่มีที่อยู่ใช่ไหมล่ะ" เอ๊ะ คุณรับอร์นรู้ได้ยังไงกัน

"ค่ะ ก็ใช่ แต่ปกติฉันก็นอนที่โกคุโยแลนด์ได้ทุกวันนะคะ" ถึงมันจะมีฝุ่นเยอะแค่ไหนฉันก็จะอยู่และนอนที่นั่น เพราะะฉันไม่มีที่ไปแล้วT_T

"แต่เธอโดนมุคุโร่ไล่ออกมาแล้วไม่ใช่รึไง" 

รีบอร์นพูดแล้วหันมาจ้องหน้าฉันอย่างจัง

"แต่...ในเมื่อท่านมุคุโร่ออกมาจากวินดีเช่ได้แล้ว งั้นตัวแทนอย่างฉันก็ไม่จำเป็นแล้วสิค่ะ คุณรีบอร์นก็ไม่เห็นต้องมาสนใจฉันสักหน่อยในเมื่อ ฉันไม่ใช่คนของวองโกเล่ด้วยซ้ำ"

"โครม เธออย่าเข้าใจผิด ทั้งเธอและมุคุโร่ไม่มีใครเป็นตัวแทนของใคร แต่พวกเธอทั้งคู่ต่างหากที่เป็นผู้พิทักษ์วองโกเล่สายหมอกรุ่นที่สิบ"

รีบอร์นชี้หน้าโครมและพูดต่ออีกว่า

"แล้วตอนนี้เธอที่เป็นทั้งผู้พิทักษ์และพรรกพวกของสึนะกำลังมีปัญหาทำไมฉันถึงจะเข้ามายุ่งไม่ได้ล่ะ" 

"ค..คุณรีบอร์น" 'ขอบคุณ...ขอบคุณนะคะ ที่ยังเห็นคนอย่างฉันเป็นพรรคพวก'

โครมคิดในใจ แต่ถึงจะไม่ได้พูดออกไปรีบอร์นก็รับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกขอบคุณเขามากแค่ไหน

"แล้วสรุปคือจะหาที่อยู่ให้ฉันหรอคะ"

โครมกลับเข้าเรื่องก่อนจะลืมสาเหตุที่ตนมาที่นี่

"ใช่แล้วจ้า"

"แล้วทำไมต้องมารอที่นี่ด้วยรอคะ"

โครมถามอย่างสงสัย

"มารอเจ้าของบ้านไงล่ะ แต่โครมไม่ต้องกังวัลไปหรอก เพราะเจ้าของบ้านที่เธอจะไปอยู่เป้นคนที่เธอคุ้นเคยดี"

"ค่ะ แต่ใครกันหรอคะ"

โครมที่ยังไม่เลิกสงสัยถามขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่จะมีรถหรูสีดำจอดรถด้านหน้าเธอแล้วลดกระจกลง จนเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูเย็นชากับเรือนผมสีดำเข้มของเขา ชายคนเดียวกับที่มาช่วยเธอไว้เมื่อคืน

"ฮิบาริไง" 

รีบอร์นตอบแล้วชี้ไปที่ใบหน้าของชายคนนั้น 'แย่แน่'

 

โปรดติดตามตอนต่อไป

จบตอนที่ 1 ไปแล้วเป็นยังไงบ้างงงง           

ชอบบ้างไหม คิดเห็นยังไงก็มาคอมเม้นไว้ได้เลยนะคะ

เจอกันตอนหน้า บั้ยยยยยย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6 ความคิดเห็น

  1. #6 Rose Ackerman (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2563 / 03:26

    ติดตามๆจ้าไรท์สู้ๆนะรอตอนต่อไปนะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-11.png

    #6
    0
  2. #5 Yume_Sorachi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 เมษายน 2563 / 16:57

    กี๊ดดด ชอบจังเลยค่ะ รอนะคะะะ

    #5
    0
  3. #4 B_M_C (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2563 / 08:27

    ไรท์ ชอบคู่นี้มากกก เเต่6996ก็ชอบนะ5555

    #4
    0
  4. #3 B_M_C (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 07:55

    โคลมจะได้ไปอยู่บ้านฮิบาริเเล้ววว~

    #3
    0
  5. #2 風と水。 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 20:53
    ดีใจที่มีคนแต่งคู่นี้นะ คู่นี้คนแต่งน้อยเหลือเกิน
    รอตอนต่อไปนะ:)
    #2
    1
    • #2-1 pattypimpisa(จากตอนที่ 1)
      20 พฤศจิกายน 2562 / 21:17
      ขอบคุณค่าาา //
      #2-1