ซวยแล้วไงดันเกิดใหม่เป็นจอมมาร(สาว)[come back it's real]

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 โกเลมคุณเมด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 45
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    6 มี.ค. 64


< “ นี้ค่ะ สมุดที่คุณหนูต้องการ ” >
ใบหน้าเรียวงามที่เรียบนิ่ง ดวงตาสีครามที่ไม่มีการกระพริบ เส้นผมยาวสีดำเงางาม  เสียงพูดที่ไม่เป็นธรรมชาติ ไม่ว่าจะมองมุมไหนแน่นอนว่าไม่ใช่สิ่งมีชีวิต

“ ขอบคุณค่ะคุณเมด ” มันเป็นสมุดเรียนเวทย์มนต์ขั้นพื้นฐานที่ฉันต้องการ ผมรับหนังสือที่เธอยื่นให้มา มือของเธอเรียบเนียนแต่ก็ยังเห็นจุดที่เป็นข้อต่อและจุดขยับ มันแสดงให้เห็นชัดว่าเธอไม่ใช่สิ่งมีชีวิตแน่นอน

< “ มีอะไรให้รับใช้อีกไหมค่ะ ” >
เธอยังคงยืนรอคำสั่งต่อไป เหมือนกับสุนัขตัวน้อยที่วิ่งไปคาบกิ่งไม้มาให้และรอให้เจ้านายโยนให้ไปเก็บอีกครั้ง

“ งั้นคุณเมดช่วยอ่านตรงนี้ให้ฟังได้ไหม รวมถึงการนาไปใช้ในชีวิตประจำวัน ” ผมกำลังฝึกเกี่ยวกับภาษาของโลกนี้อยู่ รวมไปถึงการเก็บข้อมูลต่างๆ มากเท่าที่จะหาได้ในที่แห่งนี้

< “ ข้อความนี้อ่านว่า (มหาปราชญ์) ใช้เรียกผู้ที่มีพลังเวทย์สูงและความรู้มากมายบนโลกใบนี้ ” >
เธอพูดคุยและให้ความรู้ได้ยอดเยี่ยม รวมถึงสามารถสอนหลายสิ่งได้อีก ในการเก็บข้อมูลและเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่างก็ได้จากโกเลมตัวนี้ ทำให้ทุกอย่างไหลไปได้คล่องสุดๆ

“ มาปาด? ”

< “ (มหาปราชญ์) ค่ะ ”

“ มหาปลาด? ”

< “ (มหาปราชญ์) ค่ะ ”

“ มหา...ปราชญ์? ” 

< “ ถูกต้องแล้วค่ะ ” > ยากจังนะภาษา จาราญ เนี่ย เธอยิ้มให้เล็กน้อย เธอยิ้มได้ด้วย?

ถ้าจะให้เล่า ที่มาที่ไปก็ต้องย้อนไปตั้งสามวันหลังจากเปิดประตูห้องสมุด

____________________________________________


3 วันก่อน


ไม่นานนักประตูก็เปิดออกทำให้เห็นห้องสมุดที่อลังการงานสร้าง แสงสว่างที่สวยงามตระการตามันสวยงามและยังส่องประกายระยิบระยับ แม้ตัวประสาทจะดูสุดโทรมลงไปมากแต่ห้องลับนี้ก็ยังคงความสมบูรณ์ไว้ได้


“ แปลกมากไม่เห็นจะมีฝุ่นสักเม็ด เหมือนกับว่ามีคนคอยทำความสะอาดตลอดไม่ขาดสาย ” ผมก็ไม่ได้ขาดหวังที่จะเจอใครตอนนี้ เพราะแค่เสื้อผ้ายังไม่มีเลย ถ้าไม่โดนหาว่าโรคจิตก็อาจจะโดนทำอะไรไม่ดีไม่ร้ายก็ได้ 


“ กว้างใหญ่ดีนะเนี่ย คงต้องหาอะไรสักอย่างมาอ่านก่อนแล้วกัน ” ผมหยิบหนังสือเล่มหนึ่งขึ้นมาเปิดอ่าน แต่ก็ต้องพบความจริงที่โหดร้ายว่า ผมอ่านไม่ออกเลยสักคำ ถึงรูปประกอบจะน่าสนใจแค่ไหน แต่ถ้าอ่านไม่ออกก็จบสิ้น


< “ หยุดก่อนค่ะ ได้โปรดระบุตัวตนของท่านด้วยค่ะ ” >

เธอเป็นหญิงสาวที่มีใบหน้าเรียบนิ่ง ดวงตาสีทับทิมที่ไม่กระพริบ ผมยาวสีดำเงางาม ชุดเมดแขนยาวจนถึงข้อมือกระโปรงยาวจนถึงหัวเข่า เธอยืนด้วยท่าทางเรียบร้อย


“ เออ...คือ ฉัน... ” จะตอบยังไงเนี่ยทีนี้ บอกว่าหลงทางแล้วกัน


< “ ระบุตัวตนของท่านค่ะ ” > 

เธอออกจากท่าเรียบร้อย เป็นการตั้งท่าเหมือนพร้อมจะสู้


“ คือ คือ ว่าฉันหลงทาง พอรู้ตัวอีกทีก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ” ได้โปรเชื่อหน่อยเถอะนะครับ


ฟิ้ว~ ฟิ้ว~ ปึก! ปึก!


< “ นี้จะเป็นการเตือนครั้งสุดท้าย โปรดระบุตัวตนของท่านค่ะ ” >

มีบางอย่างพุ่งผ่านใบหน้าของฉันไปอย่างรวดเร็ว พอหันไปมองก็เห็นเป็นมีดกับส้อมปักอยู่ตรงกำแพง


“ คือว่าฉันหลงทางจริงนะคะ! อย่าฆ่าแกงกันเลย ” ตอนนี้ผมทำอะไรไม่ได้แล้ว เกิดใหม่ทั้งทีจะให้ตายอีกรอบงั้นเหรอ


< “ ผู้ที่ไม่ได้รับอนุญาตเข้ามาในห้องสมุดของนายท่าน จะต้องถูกกำจัดตามคำสั่ง ” > 

ในมือของเมดสาวก็มีมีดกับส้อมโผล่ขึ้นมาในอากาศ เธอตั้งท่าและพุ่งเข้ามาหาฉันอย่างรวดเร็ว


“ ไม่นะ~ ” ตายแน่งานนี้


ตุบ คลืด~~ 


“ ชะอ่าว? เอ๋? ” สิ่งที่เห็นคือหญิงสาวคนนั้นล้มลงและหน้าไถลไปกับพื้นพรม จนมากองอยู่ตรงเท้าของผม


“ มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย? ” ผมพยุงเธอพิงกับชั้นวางหนังสือเพื่อตรวจดูอาการ ดวงตาของเธอปิดลงตอนไม่มีการหายใจ หัวใจไม่เต้นตอนแรกนึกว่าตายแล้วแต่พอเห็นมือของเธอที่ไม่ใช่ของมนุษย์ส่วนร่างกายก็ไม่ใช่มนุษย์เช่นกันก็สรุปได้ว่า


“ เป็นโกเลมแนะนอน โลกแฟนตาซีอะนะ ” เธอเป็นโกเลมอย่างไม่ต้องสงสัยแต่ฉันก็ไม่รู้หลักการทำงานอยู่ดี แถมไม่มีใครสอนได้อีก


< “ พลังงาน...เวทย์ต่ำ...กำลัง...รวบรวม...อนุภาคเวทมนต์ใน...อากาศ ” >

มีเสียงบางอย่างดังขึ้น ขณะที่ฉันสำรวจร่างกายของเธอ ดูเหมือนเธอจะกลับมาทำงานอีกครั้ง แย่แน่งานนี้


< ” ...ล้มเหลว...ถึง...ขีดจำ~กัด...แ~ล้~ว... ” >

โล่งอกไปที นึกว่าจะได้ตายรอบสองซะแล้ว ขอเดินไปหาอย่างอื่นที่พอจะทำอะไรสักอย่างได้แล้วกัน


‘ ช่วยที ’


คลิ้ก!?


“ เสียง? เมื่อกี้... ” ก่อนที่ผมจะเดินออกไปได้ไกลก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรสักอย่างทำงาน ผมเลยเดินเข้าไปดูโกเลมตัวนั้นอย่างกล้ากล้ากลัวกลัว 


“ แผ่น อะไรสักอย่าง? ” ตอนที่ไปถึงฉันเจอแผ่นบางอย่างที่หลุดออกมาจากตรงท้องของโกเลม มันเป็นแผ่นขนาดเล็ก ที่มีปุ่มบางอย่างให้กด


“ ไม่ลองไม่รู้ซินะ” ผมได้กดปุ่มนั้นลงไป ความสงสัยของแมวทำให้พวกมันต้องตาย นั้นคงเป็นสิ่งที่ผุดขึ้นมาในตอนนี้


[ “ สวัสดี ฉันคือเจ้าของโกเลมที่มีชื่อว่าอาเนีย ฉันสนิทกับเธอมาก ฉันรักเธอและมองเธอเหมือนกับน้องสาว พ่อของฉันสร้างเธอขึ้นมาพิเศษกว่าโกเลมตัวอื่นๆ สร้างด้วยจิตวิญญาณและความทุ่มเทจนเธอคล้ายกับว่ามีชีวิต แต่ฉันกลัวว่าสักวันจะไม่มีใครดูแลเธอได้อีกต่อไป เพราะอายุไขของโกเลมกับฉันแตกต่างกัน ถ้าข้อความนี้มีใครสักคนสักอย่างสักตัวได้ฟังแปลว่าพลังงานของเธอคงหมดลงแล้ว ฉันอยากให้คุณถ่ายพลังเวทย์ของคุณเข้าไปในตัวเธอผ่านการจูบ มันอาจะแปลกแต่มันรู้สึกดีมากเลยหล่ะ...ทำไม่ฉันต้องพูดเรื่องนี้เนี่ย และไม่ต้องห่วงเพราะพ่อของฉันได้ใส่ระบบวงจรเวทย์ให้เธอไม่ทำร้ายผู้ที่รีบูตระบบให้เธอ เอาเป็นว่าช่วยถ่ายพลังเวทย์ให้เธอด้วย และได้โปรด ช่วยดูแลเธอแทนฉันที แล้วก็...อาเนีย นี้คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันจะทำเพื่อตอบแทนสิงที่เธอเคยช่วยเหลือฉันได้ รักนะน้องสาวที่แสนดีของฉัน ขอบคุณนะ อาเนีย ลา...ก่อน ” ]


“ ... ” น้ำตาของผมได้ไหลออกมา ผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าของคนเก่า แต่น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความจริงใจและความเศร้า

.

..

...

“ แล้วการถ่ายพลังเวทย์ต้องทำยังไงอะ แบบรวบรวมพลังเวทย์ไว้อะไรประมาณนั้น? ” ผมไม่รู้อะไรสักอย่างบนโลกใบนี้เลย จะต้องทำยังไงเนี่ย เวทย์มนต์ผ่านการจูบ?


[ความชำนาญในเวทมนต์] 

สกิล (ถ่ายโอนพลังเวทย์)


“ คิดไว้แล้วต้องเด้งขึ้นมาในหัว ” หลังจากได้สกิลฉันก็เดินไปนั่งคร่อมตรงตักของคุณอาเนีย ผมทัดผมของเธอไว้...


“ เธอชื่อ อาเนีย สินะ ต่อไปนี้ฉันจะเป็นเจ้านายของเธอ ” ฉันได้จูบปากของอาเนียและใช้สกิลถ่ายพลังเวทย์เข้าไป น่าแปลกที่ริมฝีปากของอาเนียนุ่มมาก นึกว่าโกเลมจะแข็งเสียอีก



< “ ยืนยันการลงทะเบียนเวทย์มนต์ ” >


_____________________________________________


คุยกันท้ายตอน+แจ้งข่าวสั้น


สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่าน ตอนนี้เวลาก็เริ่มกลับมาให้คนแต่งได้ทำอะไรสักอย่างแล้ว ก็ตั้งแต่นี้ไปก็จะลงทุกวันศุกร์ช้าสุดวันอาทิตย์ แต่ถ้าหายไปสัปดาห์หรือเป็นเดือนก็ขอให้อดทนรอนิดนึง เพราะเวลามักเล่นตลกกับคนแต่งตลอด


ถ้าชอบก็กดให้กำลังใจ กันด้วยนะ


ถ้าไม่อยากพลาดตอนใหม่ให้กดติดตาม


ถ้ามีความคิดเห็นหรือพบคำผิดช่วยคอมเม้นมาบอกด้วยนะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #13 ซากุระปากกาเงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:31
    เดี๋ยวนะ วันนี้วันพฤหัส
    #13
    0
  2. #12 ซากุระปากกาเงา (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2564 / 22:16

    อัพเร็วขึ้นแบบ 200%
    #12
    0