ซวยแล้วไงดันเกิดใหม่เป็นจอมมาร(สาว)[come back it's real]

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 การเริ่มต้นใหม่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 129
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    28 ก.ย. 63

เสียงน้ำหยดลงมาดังสะท้อนภายในห้องที่มืดมิด เสียงสัตว์ตัวเลขวิ่งไปมาพร้อมกับเสียงร้องของพวกมัน

“ ที่นี่มันที่ไหนกัน ”
ผมตื่นขึ้นมาก็ไม่พบอะไรเลย นอกจากความมืดมิดมีเพียงแสงจันทร์ส่องสว่างลงมาจากหน้าต่างบานเล็กบนเพดานสูงทางด้านขวา เรียงกันไปจนถึงประตูบานใหญ่บานหนึ่ง ด้านซ้ายเป็นเสาหินอ่อนแกะสลักสวยงาม แต่ก็ดูมีอายุที่เก่าแก่มากแล้ว

“ ที่ไหนกันเนี่ย ที่แน่ไม่โรงพยาบาล ”
หลังจาผมกวาดสายตามองทุกอย่างรอบตัว ที่นี่มันค่อนข้างเก่ามากและไม่ได้ทำความสะอาดเลย ผมลุกขึ้นลงจากที่ที่ผมนั่ง แล้วจะหันกลับไปสำรวจมัน ที่ผมนั่งอยู่คือบัลลังก์สีดำทมิฬแกะสลักเป็นรูปมังกรยุโรป

ตุบ!

“ โอ้ย อะไรกัน ทำไม่ร่างกายถึงได้หน่วง ”
เสียงใสดังออกมาจากลำคอ ผมพึ่งมารู้สึกว่าร่างกายมันไม่เหมือนเดิมขณะลงมา รู้สึกได้เลยว่าร่างกายไม่ขยับตามที่คิด ทุกครั้งที่ขยับเหมือนมันช้าไปหมด เสียง?

“ นี้มัน นี้ไม่ใช่ร่างกายฉันนี่!? ”
ผมรองจับเช็คไปทั่วร่างกาย ก็พบว่านี่มันไม่ใช่ร่างผมแน่ๆ แค่จับกลางเป้าก็รู่แล้ว ว่ามันไม่มี มันไม่มี~!!!

“ หายไปแล้ว? หายไปแล้ว? สิ่งที่ติดมาแต่เกิด นี้มันแย่กว่าที่คิดอีก ”
ผมได้แต่พึมพำกับกล่องดวงใจที่หายไป ผมเป็นเพียงหนุ่มซิงที่ทำแต่งาน เที่ยวออกเดตยังไม่เคยมีโอกาสได้ทำ และผมก็เริ่มสำรวจทั่วร่างกายอีกครั้งและเจอเข้ากับ

“ อะไรกันทำไม? เห้ย! อะ อะไรเนี่ย? หาง? หาง? ”
มือของผมขว้าบางอย่างติดมือมาได้ มันคือหาง หางสีดำที่มีปรายหางแหลมคม ผมตกใจจนล่มลงไปอีกครัง

“ หาง แต่ทำไมฉันมีหางได้กันเนี่ย มีหางอย่างนี้มันต้องมีไอนั่นซินะ ”
ผมลอง คลำหัวตัวเองแล้วก็เจอจริงด้วย มันคือเขา เขาสองอันเลย

“ นี้มันโคตรแฟนตาซีเลยไม่ใช่หรือเนี่ย! ”
แย่แล้ว ไม่ใช่ว่าการเกิดใหม่เราต้องได้เป็นผู้กล้า? แต่ในสถานการณ์แบบนี้แปลว่า

“ สเตตัส! ”
ผมพูดเหมือนกับพวกตัวเอกในมังงะ ที่มักจะพูดขึ้นมาหลังจากโดนส่งมาต่างโลก

[ สเตตัส
ชื่อ ?
เผ่าพันธุ์ ?
อายุ ?
อาชีพ ?

ฉายา
ผู้กลับชาติมาเกิด/ระลึกชาติ/ผู้มาเยือนจากอีกจักรวาล/ผู้ได้รับโอกาส/ผู้ถูกเฝ้ามองโดยทวยเทพ/โปรแกรมเมอร์/?/?/?/

สกิล
ล่อลวง/จิตสังหารแห่งนักรบ/วาจาสิทธิ์/เลือดของราชัน/ซูบชีพ/ทนทานหยาด/คำสาปไร่ผล/ความเข้าใจในเวทย์มนต์/ความเข้าใจในศาสตร์ตราวุธ/จิตใจเยือกแข็ง/?/?/?/?

บัฟ
คำอวยพรของเทพแห่งเวลา/คำอวยพรของเทพแห่งความรัก/

สถานผิดปกติ
อ่อนแอ/สับสน/ตระหนก/ผนึก/คำพิพากษา/คำสาปของพระผู้สร้าง/บทลงโทษจากเซราฟ/ความจำเสื่อม/?/?/? ]

“ สุดยอดไปเลย ไม่คิดเลยว่าจะเหมือนกับพวกเกมหรือมังงะต่างโลกขนาดนี้ ”
ผมได้แต่อึ้งกับสิ่งที่เห็น นี่มันเหนือจินตนาการเกินไปแล้ว นี้เรามาถึงต่างโลกอะไรประมาณนั้นเลย แต่ว่า

“ ชื่อ หรือ ทุกอย่างที่เป็นข้อมูลส่วนตัวไม่มี ไม่มี HP หรือ MP ค่าที่เป็นตัวเลขไม่มีเลยสักอย่าง ” ไม่มี HP หลังจากที่ดูแปลได้ว่าโลกนี้ก็เหมือนโลกก่อนหากได้รับบาดเจ็บสาหัสก็อาจตายได้ มีสกิล ‘ ความเข้าใจในเวทย์มนต์ ’ แปลว่าโลกนี้มีเวทมนตร์ ’ และ MP ไม่ขึ้นมาให้เห็นก็อาจจะต้องประมาณพลังของตัวเอง และหากใช้ MP จนหมดจะเกิดอะไรขึ้นกันนะ สกิลที่เหลือเราต้องรู้ก่อนว่าทำอะไรได้มีผลยังไง ฉายา 4 ข้อแรกพอทำความเข้าใจได้ แต่ ‘ ผู้ถูกเฝ้ามองโดยทวยเทพ ’  หมายความว่าอะไร หรือแปลตรงตัวเลย สถานผิดปกติพวกนี้ก็ด้วย หรือการที่เราไม่มีข้อมูลส่วนตัวเลยเพราะ สถานผิดปกติอย่าง ‘ ความจำเสื่อม ’ ไม่ซิ ถ้ามีสถานนี้ก็แปลว่าเคยมีความทรงจำ เกี่ยวกับความทรงจำ? แล้วเครื่องหมาย ?/? มันหมายความถึง...

“ ฮัดชิ้ว! ฮัดชิ้ว! ลืมไปเลยเรายังไม่ได้ใส่อะไรเลย ฝุ่นก็เยอะอากาศก็หนาว ”
ผมพึ่งดึงสติกลับมาได้ ผมเลยเริ่มที่จะเดินไปเปิดประตูบานใหญ่ เปิดไปก็เห็นรูขนาดใหญ่บนกำแพงหินทันที พร้อมกับลมที่พัดผ่านรูนั้นเข้ามา

“ ฮัดชิ้ว! นี้เรามาอยู่ในซากปราสาท? อย่างกับผ่านสงครามมาได้ไม่นาน แสงไฟ? ”
ผมมองผ่านรูขนาดใหญ่บนกำแพง ก็พบกับแสงไฟจากเมืองใหญ่แสงไฟมากมายสวยงาม ส่องสว่างเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า

“ สวยจัง ไม่ได้เห็นวิวทิวทัศน์แบบนี้นานแค่ไหนกันนะ ”
ผมพึมพำออกมากโดยไม่รู้ตัว ชั่วชีวิตได้แต่ทำงานกลับบ้านนอน วนเวียนเวียนวน ไม่เคยได้ใช้ชีวิตเป็นของตัวเองสักที ทำสิ่งที่จะอยากทำ?

“ ได้เป้าหมายแล้ว! ฉันจะใช้ชีวิตที่ตัวเองต้องการ ทำในสิ่งที่อยาก! ”
ผมไม่รู้ว่า ‘ โอกาส ’ ที่ได้รับมามันคืออะไร แต่ผมจะไม่ทำพลาดเหมือนกับชีวิตก่อนแน่นอน ผมชูทั้งสองมือขึ้นและตะโกนออกไป

“ ฮัดชิ้ว!! แต่ต้องมาหาเสื้อผ้ามาใส่ก่อนดีกว่า ”
การตะโกนแบบนี้ข้อนข้างหน้าอาย หวังว่าจะไม่มีใครได้ยินนะ

______________________________________

ในห้องที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย พวกเขาสวมผ้าคลุมสีแดง ยืนล้อมวงโต้เถียงกันอย่างออกรสออกชาติ

“ มันเกินขึ้นกระทันหันเกิดไป เรายังไมาพร้อมในตอนนี้ ”
ชายขึ้นหนึ่งในกลุ่มกล่าวออกมา ด้วยน้ำเสียงที่เร่งรีบ

“ ไม่ใช่ว่าอีก 14 ปี ผนึกจะเสื่อมสภาพ แต่ทำไมผนึกถึงได้เสื่อมสภาพเร็วขนาดนี้ ”
หญิงอีกคนก็พูดเสริมขึ้นมาทันที

“ งั้นก็คำทำนายก็ผิดพลาด? ทำไมถึงได้เกิดเหตุการณ์เช่นนี้กัน ”
ชายที่ถือไม้เท้าด้ามทองพูดขึ้น

“ เราควรจะเชื่อนาง นางพูดถูกในที่ประชุมว่า ผนึกเกิดการเสื่อมสภาพเร็วกว่าปกติ เราไม่น่าเสียคนที่มีความสามารถไปเลย ”
ชายที่สะพายดาบขนาดใหญ่พูดขึ้น

“ แล้วทำไมแม่มดนกฮูกถึงไม่เตือนเรา ”
หญิงที่มีขนาดตัวเล็กต่างจากคนอื่นอย่างมากพูดขึ้นมา

“ พลังของแม่มดไม่ได้มีไว้เพื่อบิดเบือนโชคชะตา เธอสามารถมองเห็นอนาคตได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงผลลัพธ์ได้ ”
ชายที่มักจะดันแว่นตาของเขาเสมอพูดขึ้น

“ อย่างน้อยก็น่าจะเตือน... ”
ชายแก่พูดไม่ทันจบก็มีบางอย่างเกิดขึ้น

พื้นโดยรอบส่องแสงบางอย่างออกมา ไหลไปทั่วพื้นที่ที่พวกเขายืนอยู่ และเสียงกลไกบางอย่างก็ดังไปทั่ว

“ อะไรกัน มันทำงานแล้ว? ”

“ โชคชะตาได้ยืนยังแล้วว่า ตอนนี้และหลังจากนี้ ดวงอาทิตย์แห่งพระเจ้าไม่อาจขัดต่อโชคชะตาได้แล้ว ”

““ ผู้กล้าและจอมมารจุติแล้ว ””


_________________________________________

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่าน เราคนแต่งเอง

เนื่องจากมีปัญหานิดหน่อย เลยต้องเลื่อนไปสัปดาห์หนึ่ง มันมีปัญหาเสมอเลยเวลาเราตัดสินใจจะทำอะไรสักอย่าง แต่ไม่เป็นไรคนแต่งอย่าเราจะพยายาม คนอ่านก็พยายาม(อดทนรอ)ด้วยนะ

ใครชอบอย่างลืมกดถูกใจเป็นกำลังใจให้คนแต่ง

ถ้าไม่อยากพลาดตอนใหม่ให้กดติดตามด้วยนะ

ถ้าเจอประโยคผิด อ่านไม่เข้าใจ คำนามกิริยาแปลกๆ ก็คอมเม้นเตือนสติคนแปลได้เลย

ขอขอบคุณทั้งผู้อ่านหน้าเก่าและใหม่ด้วย ขอฝากผลงานไว้นะที่นี้
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #4 Alimepause Hasuna Hirone (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 กันยายน 2563 / 12:47
    เย้~ ในที่สุดก็มา รอตอนต่อไปค่ะ!!
    #4
    0