ซวยแล้วไงดันเกิดใหม่เป็นจอมมาร(สาว)[come back it's real]

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 0 ปฐมบท

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 185
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

ผมจำอะไรไม่ได้มาก มีเพียงความทรงจำเพียงเล็กน้อยเท่านั้นที่ยังคงอยู่ งานที่ทำ บ้านเลขที่ เบอร์โทรศัพท์ ที่ทำงาน ตำแหน่งงาน รุ่นน้อง ที่เหลือก็จำไม่ได้เลย

ที่นี่มันที่ไหนกันนะ ทั้งมืด หนาวเหน็บ และเงียบสงบ ก่อนหน้านี้เรากำลังทำอะไรอยู่นะ

(ผมได้แต่คิดทวนซ้ำไปซ้ำมา ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน)

“ รุ่นพี่ครับ รุ่นพี่ ”

เสียงเรียกจากใครบางคนทำให้ผมตื่นจากภวังค์ ผมสะดุ้งโหยงขึ้นมานั่งตัวตรงทันที แล้วหันไปหาเสียงนั้น

“ รุ่นพี่ครับ คุณควรจะกลับบ้านได้แล้วนะครับ ตอนนี้ก็ตี 2 แล้ว ผมว่าคุณคงไม่ไหวแล้ว ”

เขาพูดแล้ววางแก้วที่มีกาแฟที่พึ่งชงเสร็จใหม่ๆ มาวางไว้หน้าโต๊ะ ผมเห็นดังนั้นจึงยิบมาดื่มทันที

อึก อึก อึก

“ ชอบใจ ดีนะที่นายมาปลุกก่อนที่ฉันจะหลับนานกว่านี้

หลังจากยกกาแฟในแก้วดื่มจนหมดผมก็กล่าวขอบคุณรุ่นน้อง ก่อนจะนั่งปั่นงานของปีนี้ให้เสร็จ

“ ไม่เป็นไรครับ แต่ที่ผมพูดกับรุ่นพี่คือเรื่องกลับบ้านนะครับ นี้มันตี 1 แล้วนะครับ ”

เขายังคงพูดให้ผมกลับบ้าน ถึงมันจะน่ารำคาญนิดหน่อย แต่เขาก็หวังดีต่อผม

“ ฉันยังไม่อยากกลับตอนนี้ อีกนิดเดียวโปรแกรมก็จะนำไปใช้จริงได้แล้ว ถ้าฉันกลับไปบ้านตอนนี้ก็คงจะนอนไม่หลับ ”

ผมพูดตอบกลับไป แล้งเขียนโค้ดมากมายเรียงกันเต็มไปหมด รุ่นน้องที่มองผมก็ได้แต่ถอนหายใจ ผมเป็นคนที่ทำอะไรแล้วต้องทำให้จบ ไม่ค่อยอยากจะหยุดเท่าไหร่ เพราะถ้าหยุดทำไปสักพักก็จะหมดอารมณ์ทันที นั้นเป็นทั้งผลดีและผลเสียเช่นกัน

“ รุ่นพี่ครับ ถ้ารุ่นพี่ยังไม่เลิกนิสัยแบบนี้ สุขภาพมันมีแต่จะแย่ลงนะครับ ”

เขาก็พูดถูกแต่ยังไงผมก็ต้องงานนี้ให้เสร็จก่อนเช้า ถึงจะต้องส่งอีกทีเดือนหน้าก็เถอะ แต่ถ้าทำเสร็จตอนนี้ก็จะมีเวลาไปทำงานอื่นต่อ

“ เข้าใจแล้ว ถ้าจบงานนี้ได้ฉันก็จะยื่นใบลาพักสักสัปดาห์หนึ่ง ไม่ต้องเป็นห่วงฉันส่วนนายก็กลับบ้านได้แล้ว ที่บ้านจะเป็นห่วงเอาได้นะ ”

ไอ้รุ่นน้องจอมจุ้น รีบกลับไปได้แล้ว อยากจะพูดแบบนี้แต่ต้องรักษาภาพลักษณ์รุ่นพี่ที่ดี

“ ครับ ไว้เจอกันอีกทีช่วงเช้านะครับ พักสายตาบ้าง และในตู้เย็นมีข้าวกล้องถ้าหิวก็อุ่นกินเองนะครับ ”

เขาพูดอย่างกับเป็นแม่ฉันไม่มีผิด เขาเดินไปปิดคอมพิวเตอร์เก็บข้าวของหลังจากนั้นก็เดินออกไป

“ ในที่สุดก็เงียบได้สักทีนะ ”

ผมบ่นพึมพำแล้วนั่งกดคิดโต้รุ่ง จนเกือบเช้าแล้วสิ่งที่ผมรู้อยู่แล้วว่าสักวันว่าจะต้องเกิดขึ้น หากผมยังใช้นิสัยเสียแบบนี้อยู่

“ คึก...อาก เวร เอ้ย...คึก ”

ความรู้สึกเจ็บจี๊ดทีอกสายจนกัดฟันแน่น มือกุมแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเสื้อ ก่อนมือจะเริ่มเกร็งแน่นขึ้น ไม่อาจจะสงเสียงร้องขอความช่วยเหลือหรือร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดได้ ทรมาน

ผมรู้อยู่แล้วว่าร่างกายนี้จะอยู่ได้อีกไม่นาน อย่างน้อยผมก็เดาไว้ว่าผมต้องตายตอน 40 แน่นอน แต่ตอนนี้ผมพึ่งจะ 32 เองนะ

“ มา...ได้แค่...นี้เอง? ”

ผมรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะล้มลงไปกับพื้น เวลาเดินไปอย่างเชื่องช้า ผมเห็นสิ่งต่างๆเป็นครั้งสุดท้าย แต่น่าเสียดายเหลือเกินที่มีแต่ภพที่ไม่ค่อยหน้าดูนัก จนกระทั่งผมมองเห็นภาพนึงเข้ามาในหัว และภาพนั้นกำลังพูดกับผม

“ เจ้าไม่อาจหนีชะตากรรมของเจ้าได้ แม้แต่พระผู้สร้างก็ไม่อาจช่วยเจ้าได้ แต่หากข้าจะมอบโอกาสให้เจ้า เจ้าจะยอมรับหรือไม่ ”

เธอเป็นหญิงสาวที่สวยงาม ผมสีน้ำผึ้งส่องประกาย ดวงตากลมโตในตาสีมรกต ใบหน้าเรียวงาม ผิวสีแทน เธอพูดบางอย่างที่ผมไม่อาจเข้าใจได้ แต่คำว่าจะ‘มอบโอกาสให้’ มันเป็น คำที่ดูธรรมดาแต่ทำไมผมถึงได้หวนหาคำนี้เหลือเกิน

“ ผมยอมรับโอกาสนี้ ”

ปากผมขยับและเปล่งเสียงออกมาได้อีกครั้งอย่างเป็นปกติ ก่อนทุกอย่างจะหมุนไปมาและมืดลง

__________________________________________

กาลครั้งหนึ่งนานแสนนานมาแล้ว

มีเจ้าชายแห่งอาณาจักรอะซีเตอร์ เขาเป็นเจ้าชายที่ถูกโชคชะตาเล่นตลก และถูกความเศร้าโศก โทสะ ความตะกละ ครอบงำจนหลงผิด

เมื่อเขาถือกำเนิดขึ้นมา มารดาที่เป็นสนมก็จากเขาไปเพียงไม่นาน เมื่อโตขึ้นเขามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งที่โตมาด้วยกัน แต่แล้ววันหนึ่งที่อากาศแจ่มใส เพื่อนสนิทขององค์ชายก็ตายต่อหน้าเขา ด้วยน้ำมือของนักฆ่าที่ต้องการชีวิตขององค์ชาย แต่แล้วการลอบสังหารก็ผิดพลาดเพราะฆ่าผิดเป้าหมาย ไม่นานเขาก็ทราบเบื้องหลังเรื่องทั้งหมดเกิดขึ้นโดยคำสั่งจากองค์จักรพรรดิ ผู้เป็นพ่อในสายเลือดของเขา

เขาเกลียดชังสายเลือดที่สกปรกนี้ เขาต้องการที่จะทำลายสายเลือดวิปริตนี้ เขาตั้งกลุ่มกบฏขึ้นมาอย่างลับๆ สั่งสมกำลังคนรอเวลาที่ท้องฟ้ามืดที่สุด

และแล้วเวลานั้นก็มาถึง องค์จักรพรรดิได้มีอาการป่วยรุนแรงโดยไม่ทราบสาเหตุ ไฟได้ลุกไหม้ไปทั่วทั้งอาณาจักร การก่อกบฏก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ผู้ที่เข้าร่วมจะได้รับการยกเว้น ผู้ที่ต่อต้านก็จะถูกประหารและแขวนประจาน

และแล้วองค์ชายก็สามารถทำลายการป้องกันสุดท้ายขององค์จักรพรรดิได้ เขาบุกเข้าไปในห้องบรรทมขององค์จักรพรรดิ เพื่อพูดสิ่งที่เขาอยากได้คำตอบมานานแสนนาน

“ ท่านรักนางสนมคนนั้นหรือไม่ ”

องค์จักรพรรดิพยักหน้า และมองไปที่องค์ชาย

“ ท่านรักข้าหรือไม่ ”

องค์จักรพรรดินิ่งเงียบและหันไปมองที่หน้าต่าง ก่อนจะพูดประโยคหนึ่งขึ้นมา

“ เหรียญมีสองด้านเสมอและแต่ละด้านไม่เหมือนกัน แต่มันจะมีเหรียญหนึ่งที่แม้จะมีสองด้านแต่มันก็เป็นด้านที่เหมือนกัน เหรียญที่เป็นความผิดพลาดเจ้าจะทำเช่นไร เซซิล ”

และเมื่อองค์จักรพรรดิพูดจบ คอของเขาก็ขาดสะบั้นเลือดกระเซ็นไปทั่ว มงกุฎก็ได้ตกลงมาอยู่ที่เท้าของเขา องค์ชายได้หยิบมงกุฎนั้นขึ้นมาสวมและพูดว่า

“ ข้าก็จะกำจัดมันทิ้ง ”

หลังจากนั้นเขาก็สถาปนาขึ้นเป็นองค์จักรพรรดิคนต่อไป โดยไม่มีใครกล้าที่จะขึ้นมาต่อต้านเขา

หลังจากได้รับชัยชนะ เหล่าขุนนางที่สนับสนุนเขา และองค์ชาย ไม่ซิ องค์จักรพรรดิเองได้อิ่มหนำสำราญไปกับสุรานารี ผิดกับเหล่าประชาชนที่เริ่มอดอยาก โดนเอารัดเอาเปรียบจากเหล่าขุนนาง ทำให้ประชาชนเริ่มเกิดความเกลียดชังปะทุขึ้น

จักรพรรดินีคนก่อนและ ขุนนางที่ยังจงรักภักดีต่อจักพรรดิคนก่อน ก็โยนกองฟืนลงไปในกองไฟ...การปฏิวัติได้เริ่มต้นแล้ว ในสงครามที่ประชาชนทั้งอาณาจักรบุกเข้ายึดปราสาท ความเกลียดชังมากมายได้ทำลายทุกสิ่ง

สุดท้ายองค์จักรพรรดิก็ถูกโค่นอำนาจ เขาถูกคุมขังรอวันประหาร และวันนั้นก็มาถึง องค์จักรพรรดินี้ได้เข้ามาหาเขา มาบอกสิ่งที่ทำให้เขาต้องกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่เขาไม่อาจจะทำได้เพราะลิ้นถูกตัด ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นแผ่นการที่องค์จักรพรรดินี้สร้างขึ้นมา แม่ของเขาที่ตาย เพื่อนของเขาที่ตาย การล้มป่วยขององค์จักรพรรดิที่ มือของเขาที่ต้องแปดเปื้อน เขาเป็นเพียงเบี้ยที่ถูกวางบทบาทไว้หมดแล้ว

กิโยตินที่ตั้งตระหง่าน เหล่าผู้คนที่ส่งเสียงร้องด้วยความโกรธและปาข้าวของใส่เขา ก่อนที่เขาจะถูกเพชฌฆาตตลึงไว้กับเครื่องประหาร เขาใช้โอกาสนั้นโอกาสครั้งสุดท้าย หันไปดึงดาบของเพชฌฆาต และพุ่งตรงไปแทงองค์จักรพรรดินี

ในขณะที่ฟังดาบเข้าไปในร่างกายของนาง พลังบางอย่างก็ระเบิดออกมาใส่เขา ประชาชน ทหาร ทุกอย่างที่อยู่ในอาณาจักรนี้ มันคือคำสาป คำสาปที่ไม่อาจจะลบล้างได้ ทั้งอาณาจักรตกอยู่ในความมืดมิด ผู้คนไม่ตายก็ถูกครอบงำให้กลายร่างเป็นปีศาจ

องค์จักรพรรดิได้เกิดใหม่อีกครั้ง เขาได้กลายเป็นปีศาจชั่วร้ายที่ปกครองอาณาจักรที่พังทลาย

“ เซซิลได้ตายไปแล้ว ข้าคือแจโรส จอมมารผู้จะนำความหายนะมาสู่ ดวงอาทิตย์แห่งพรเจ้า ”

และดินแดนแห่งนี้ถูกเรียกภายหลังว่า “ดเนียร์” หรือ “แดนปีศาจ”

___________________________________________

สวัสดีท่านผู้อ่านทุกท่านอีกครั้ง และนี้จะเป็นการเปิดตัวอย่างเป็นทางการว่า เรื่องนี้คนแต่งจะไม่หนีเข้าป่าอีกแล้ว ดังนั้นอดใจรอกันหน่อย

วันเวลาที่จะอัพเรื่องนี้ลง เด็กดี เร็วสุดวันศุกร์ ช้าสุดวันอาทิตย์ ช่วงเย็นหลังหกโมง เป็นอันตกลงนะ

ถ้าชอบอย่าลืมกดถูกใจ เป็นกำลังใจในการแต่ง

ถ้าสนใจก็กดติดตาม จะได้ไม่พลาดตอนใหม่

ถ้าเขียนผิดหรือมีคำไหนมันแปลกๆ คอมเม้นมาได้

“ขอบคุณที่ไม่ทิ้งกัน ขอบคุณที่ยังคงติตามชั้น”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

13 ความคิดเห็น

  1. #1 Alimepause Hasuna Hirone (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2563 / 20:17
    เย่!!มาแล้ว!!!
    #1
    1