ตัวข้าคือมันกรขาว

ตอนที่ 2 : ข้าคือมังกรขาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 55
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 ก.ย. 62


ฝูงของข้าเป็นเหล่ามังกรทมิฬที่ยิ่งใหญ่ ทั้งเหล่าเครือญาติของข้าเกิดมาเป็นมังกรทมิฬกันหมด มีเพียงข้าที่เกิดมาแตกต่าง ข้าเกิดมาเป็นมังกรสีขาว ท่านพ่อของข้าเคยเป็นมังกรจ่าฝูงแต่เพราะข้า ท่านพ่อจึงถูกขับออกจากต่ำแหน่งและถูกเนรเทศมาพร้อมกับข้า

ท่านแม่ของข้านั้นหน้าตาเช่นไรข้าก็ไม่ทราบ ท่านพ่อบอกเพียงว่านางเป็นมังกรที่สวยงามกว่ามังกรตัวใดบนโลก เขาไม่เคยเล่าอะไรให้ข้าฝังมากว่านี้เลย

พวกเราอาศัยอยู่ในถ้ำขนาดใหญ่บนภูเขาสูงแห่งหนึ่ง ข้ายังโตไม่พอที่จะบินไปล่าสัตว์มากินได้ ท่านพ่อมักไปล่าสัตว์และนำมาแบ่งให้กินอยู่เป็นประจำ จนข้าเริ่มที่จะเรียนรู้การล่าได้ และออกล่าสัตว์มากินด้วยตัวเอง

“ ท่านพ่อดูเจ้าตัวที่ข้าจับได้นี่ซิ ” มันเป็นสัตว์ที่มีกระดองที่แข็งมาก แต่จุดอ่ออนของมันอยู่ที่ส่วนหัว,ขาและใต้กระดองของมัน ตอนนี้ข้าคาบที่คอของมัน มันไม่อาจขัดขืนข้าได้

เวลาข้าล่าตัวอะไรได้ข้ามักเอามาอวดท่านพ่ออยู่เสมอ มันจะเป็นการบอกว่าข้าโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ

“ ถึงมันจะอ่อนแอแต่ก็เป็นเหยื่อที่ดีในการฝึกล่าเช่นกัน แต่ระวังมันด้วยหล่ะ ”

ท่านพ่อพูดยังไม่ทันไร มันก็ยึดหัวของมันพร้อมกับเหวี่ยงลำตัวของมันแล้วฟาดเข้าที่หน้าของข้าเต็มแรง จนมันหลุดหนีไป

“ โอ้ย! เจ้าสัตว์กินพืช! ”

ถึงมันจะหลุดไปได้แต่ท่านพ่อก็คงไม่ยอมให้อาหารหลุดมือไปแน่ ท่านพ่อเอาเท้ากดมันติดกับพื้นเอาไว้

“ ถึงมันจะเป็นเหยื่อเจ้าก็ไม่ควรประมาท นี้จะเป็นคำสอนในหลายคำสอนจากข้าจงฝังให้ดี เมื่อเจ้าจับเหยื่อได้ ก็ไม่ควรลังเลที่จะฆ่ามัน! ”

สิ้นคำพูดของท่านพ่อ ท่านพ่อก็กดเท้าของท่านให้แรงขึ้นจนข้าได้ยินเสียงเปือกของมันที่แตกออกอย่างชัดเจน

“ ข้าขอโทษ ครั้งน่าข้าจะไม่ปราณีกับพวกมัน ”

ท่านพ่อชั่งแข็งแกร่ง เปลือกของเจ้านั้นแข็งเกินกว่าที่ข้าจะกัดเข้า แต่ท่านพ่อเพียงแค่เหยียบมันก็แตกออกเหมือนกับว่ามันเป็นแค่ก้อนหินก้อนหนึ่ง

“ นั้นแหละที่ข้ารอสอนเจ้า ”

แล้วท่านพ่อก็กินเจ้าเหยื่อตัวนั่นลงไป แน่นอนว่าถึงข้าจะเป็นผู้ล่ามันมา แต่ข้าก็ทำเหยื่อหลุดไป มันไม่ใช่เหยื่อของข้าอีกต่อไปดังนั้นท่านพ่อเป็นคนล่าตัวนั้นต่อจากข้า มันก็ต้องเป็นของท่านพ่อ

“ ท่านพ่อ ข้าขอออกไปล่าอีกตัวหนึ่งก่อน และข้าจะกลับมา ” ข้าสยายปีกสีขาวออกมาและบินออกไปจากถ้ำที่ข้าและท่านพ่ออาศัยอยู่ เผื่อหาเหยื่ออีกสักตัวสองตัวให้อิ่มท้อง

ชีวิตของข้าดำเนินอยู่อย่างนี้ไปอย่างยาวนาน ตื่นขึ้นมา ล่า กิน แล้วก็นอน

จนกระทั่งท่านพ่อเห็นว่าข้าดูแลตัวเองได้ ท่านก็เลือกที่จะจากข้าไป

“ เจ้าเติบโตได้อย่างน่าภูมิใจแล้ว ข้าดีใจเหลือเกินที่ได้มองเจ้าค่อยค่อยเติบใหญ่ลูกข้า ณ บัดนี้เจ้าโตพอที่จะอยู่ได้ด้วยตัวของเจ้าเองแล้ว และข้าก็สอนเจ้าในสิ่งที่เจ้าควรรู้ไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงให้เจ้าเรียนรู้ด้วยตัวของเจ้าเอง ในสักวันหนึ่งข้าจะกลับมามองดูการเติบโตของเจ้าอีกครั้ง ลาก่อน ”

นั่นคือสิ่งที่ข้าได้ยินในวันนั้น และเป็นครั้งสุดท้ายที่ได้เห็นท่านพ่อ

เวลาก็ได้ผ่านล่วงเลยไป ข้าค่อยค่อยเติบโตขึ้น ในขณะที่ข้านอนหลับอยู่ฟันของข้าก็ได้หลุดออกมา ข้าตกใจมากนึกว่าข้าต้องเป็นอะไรสักอย่างแน่ๆ นึกว่าเป็นเพราะตัวบางอย่างที่ข้าเคยกินไป แต่เวลาผ่านไปไม่นานฝันใหม่ก็เริ่มงอกขึ้น แล้วมันก็เกิดเหตุการณ์แบบนี้หลายครั้งจนมันไม่เกิดขึ้นอีก ข้าเลยเข้าใจว่านี้สิ่งนี้คือการเติบโต

ครั้งที่สอง ข้าเริ่มรู้สึกคันที่หัวของข้ามากในตอนนั้น ข้ามักเอาหัวไปทูกับกำแพงอยู่บ่อยๆ จนเวลาผ่านไป มันก็มีบางอย่างแข็งๆ ผุดออกมาจากหัวข้ามันมีสีทองที่สวยงาม ข้าเข้าใจในทันทีว่ามันคือสิ่งสำคัญในการเติบโต เพราะท่านพ่อของข้าก็มีมันแต่อันใหญ่กว่านี้มากและเป็นสีดำ ท่านพ่อเรียกมันว่า “ มงกุฎมังกร ”

ข้ารู้สึกภูมิใจในมงกุฎมังกรของข้ามาก และนี้เป็นสัญญาณที่ดีว่าข้าได้เติบโตขึ้นอีกขั้นหนึ่งแล้ว เมื่อท่านพ่อกลับมา ท่านจะต้องภูมิใจในตัวข้า

เวลาก็ได้ผ่านไปอีก ไปอีก ไปอีก ในวันหนึ่ง วันที่ข้ารอคอยก็มาถึง ท่านพ่อกลับมาหาข้าอีกครั้ง แต่ที่ต่างออกไปคือบนตัวของท่านเต็มไปด้วยบาดแผล และมีหนามเล็กปักอยู่เต็มตัว มีหนามสองอันที่มีขนาดใหญ่

“ ท่านพ่อ มันเกิดอะไรขึ้นทำไมตัวท่านถึงได้มีบาดแผลเยอะแยะเช่นนี้ ใครทำร้ายท่าน ”

ข้าใช้ปากของข้าพยายามดึงหนามเล็กๆ พวกนั้นออก แต่ข้าไม่สามารถดึงอีกสองอันออกมาได้

“ ลูกข้า พอได้แล้วมันไม่มีประโยนช์อันใด ในการเยื้อชีวิตของข้า ยังไงบาดแผลพวกนี้ก็สาหัสเกินไป ”

ท่านพ่อเพียงนอนหมอบลง ท่านหายใจอย่างรวยริน ข้าไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร

“ อย่างน้อยข้าก็ได้มาเห็นการเติบโตของเจ้า แม้จะเป็นครั้งสุดท้ายก็ตาม ข้ามีบางอย่างจะมอบให้เจ้าเป็นอย่างสุดท้ายลูกข้า ”

ในทันใดนั้น มรวงกลมบางอย่างในนั้นมีลวดลายที่น่าแปลกตาพวกมันอยู่รอบตัวข้า

“ ลูกของข้า ข้าขอมอบนามให้แก่เจ้า เหล่าทวยเทพได้โปรดเป็นพยาน นามของเจ้าคือ แอสทร่า


แสงก็เริ่มสว่างออกมาจากวงกลมเหล่านั้น และก็มีเสียงหลายเสียงดังขึ้น


“ ในนามของเทพแห่งแสง เอลโดร่า ข้าขอเป็นพยาน ”

“ ในนามของเทพแห่งชีวิต อาคว่า ข้าขอเป็นพยาน ”

“ ในนามของเทพแห่งชะตา เอร่า ข้าขอเป็นพยาน ”

ในนามของเทพสงคราม อันเดรส ข้าขอเป็นพยาน


“ ((((นามของเจ้าคือ แอสทร่า )))) ”


เมื่อสิ้นเสียงเหล่านั้น ท่านพ่อก็หลับลงไปโดยไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย สิ่งนั้นเรียกว่าความตาย ครั้งหนึ่งท่านพ่อเคยเล่าบางอย่างเกี่ยวกับความตายให้ฟัง มันเป็นพลังที่อยู่รอบตัวเราและไม่มีใครสามารถเอาชนะมันได้ และท่านพ่อก็แพ้ให้กับมัน


ข้านำร่างของท่านพ่อไปไว้บนยอดภูเขา และใช้ลมหายใจเพลิงของข้าเผาร่างของท่านจนไม่เหลือสิ่งใดเลย 


และข้าก็กลับไปใช้ชีวิตอย่างที่ผ่านมา แต่ตอนนี้มันต่างออกไป ในตอนที่ยังมีท่านพ่อข้ามีเป้าหมายที่จะเติบโตให้ท่านได้เห็น แต่ตอนนี้ท่านพ่อได้แพ้ให้กับความตายเสียแล้ว ข้าทำได้เพียงมีชีวิตต่อไปเท่านั้นเอง


“ ข้าคงเล่าเรื่องราวของข้ายาวเกินไป ต้องขออภัยด้วยท่านเทพ แองกาน่า คงจะลำบากใจที่ต้องมาฟังเรื่องราวของข้า ”


ข้าหันไปหาตัวตนที่เรียกตัวเองว่าเทพ เธอมาหาข้าเพื่อขอให้ช่วยฝากของบางอย่าง มันคือสิ่งที่เรียกว่าดาบ แต่มันมีรูปร่างที่สวยงามมาก


“ ไม่เป็นไร ข้าชอบฟังเรื่องราวต่างๆ และข้าก็ยังเป็นคนมาขอให้ท่านช่วยอีกต่างหาก และเรื่องราวของท่านมังกรขาวก็น่าสนใจมากอีกด้วย ”


“ ข้าก็ไม่เคยเล่าเรื่องราวของข้าให้ใครฟังมาก่อน ข้ายินดีที่ท่านชอบ ”


“ เอาหล่ะ ข้าต้องขอกลับไปยังที่อยู่ของข้า หวังว่าอีก 500 ปี ดาบเล่มนั้นจะถึงมือของผู้ที่ต้องใช้มันนะ ”


“ ไม่เป็นปัญหา ไว้ใจข้าได้เลย ”


ข้าก็รู้ได้ไม่นานมานี้ ว่ามีคำที่นำมากำหนดช่วงเวลาด้วย นั้นคือคำว่า วินาที นาที ชั่วโมง วัน สัปดาห์ เดือน และปี พวกมันจะมีเวลาน้อยไปมากตามลำดับ ข้าก็ไม่เข้าใจว่า วินาทีกับปีมันน้อยแค่ไหน แต่ 500 ปี ของข้า ก็เท่ากับการนอนหลับหนึ่งครั้ง


“ หวังว่าท่านมังกรขาวแอสทร่าจะไม่ลืมเสียก่อนนะ ” 


แล้วท่านเทพก็หายไปต่อหน้าข้า ข้าคงทำได้เพียงแค่นอนหลับรอผู้ที่มารับของที่ฝากเอาไว้ก็พอ 


‘ ท่านเทพแองกาน่า เป็นเทพที่ดีจังนะทนฟังเรื่องราวของข้าด้วย ’


“ Zzz Zzz Zzz ”


_________________________________________


สวัสดีดีท่านผู้อ่านทุกท่าน ขอเปิดตัวนิยายใหม่เลยนะ เรื่องนี้ตอนแรกๆก็จะออกมาแนวๆนี้หล่ะ พอตอนใหม่ๆก็จะกลายเป็นแนวพจนภัย


หุหุหุหุหุ


ถ้าชอบก็ขอกำลังใจด้วยนะ ถ้าอยากมาอ่านตอนใหม่ๆ มาคอมเม้นก่อนใครก็กดติดตามกันด้วยนะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น