ฤทัยภักดิ์

ตอนที่ 1 : ตอนที่ ๑ : ชายแปลกหน้า

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 912
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    29 มิ.ย. 57

“ฮี่ๆๆ กรับ กรับกรับ” เสี่ยงฝีเท้าม้า ๒ ตัว วิ่งฝ่าแนวป่ากั้นเขตด้านหลังพระราชวังธาราบุรีกับตัวเมืองรอบนอกออกไปอย่างรวดเร็ว ด้านบนของม้าทั้งสองีบุรุษหนุ่มน้อยสองคนกำลังคุมม้าอย่างขมักเขม่นด้วยกลัวว่าบุคคลเบื้องหลังจะรู้ถึงความเป็นไปที่เกิดขึ้น

“หยุดดดด ...” บุรุษคนแรกส่งเสียงหยุดม้าพร้อมกับดึงสายชักม้าให้หยุดหลังจากผ่านพ้นเขตมามายังเขตเมืองธาราบุรี จากนั้นจึงกระโดดลงจากหลังม้าและส่งสัญญาณให้บุรุษอีกคนตามลงมาและเอาม้าไปผูกไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่

“เดี๋ยวก่อนเพคะ ฟ้าห...” คนพูดยังพูดไม่ทันจบประโยคหลังจากรีบวิ่งตามคนข้างหน้ามาต้องชะงักเพราะสายตาของอีกฝ่ายที่มองมาอย่างเอาเรื่องพร้อมเอ่ยเสียงเย็นออกมา 

“สุทัต เจ้าพูดว่าอะไรนะเมื่อครู่” เมื่อได้ยินอีกฝ่ายส่งเสียงดุออกมา บุรุษนามสุทัตจึงรีบเปลี่ยนคำพูดของตนในทันที 

“เอ่อ คือ อนุตนั่นเจ้าจะไปไหน รอข้าก่อน ข้าไปด้วย” เมื่อได้ฟังดังนั้น อนุตถึงกับยิ้มออกมาให้กับคนติดตามนามว่าสุทัตที่ตอนนี้เลื่อนฐานะขึ้นมาเป็นเพื่อนสนิทเรียบร้อยแล้ว

 “ก็เท่านั้น เจ้านี่จริงๆเลย ชอบให้ดุอยู่เรื่อยนะ สุทัต” อนุตส่ายหน้าอย่างขำขันให้กับบุรุษร่างน้อยบอบบางตรงหน้า ก่อนจะรีบหันหลังกลับและเดินต่อไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสุทัตวิ่งตามมาติดๆ โดนที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่า เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของคนแปลกหน้าถึง ๓ คนด้วยกัน

“ดูยังไงก็ไม่ใช่ผู้ชาย หึหึหึ พวกเจ้าว่าไง คิดเหมือนข้าไหม”  หนึ่งในสามบุรุษเอ่นถามความเห็นจากเพื่อนๆ

“พวกข้าก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า ไม่รู้ว่าคิดทำอะไรกันอยู่นะ” สามบุรุษแปลกหน้าในชุดชาวบ้านของธาราบุรีส่งเสียงหัวเราะเบาๆออกมาจากลำคอก่อนจะพากันเดินตามบุรุษร่างเล็กสองคนข้างหน้าไปห่างๆ

“สุทัต !! เจ้าดูนั่นสิ สร้อยเส้นนั้นงามมากเลย เจ้าเห็นไหม ไป ไปดูกันนะ” อนุตส่งเสียงออกมาอย่างตื่นเต้นพร้อมดึงมือสุทัตให้ตรงไปยังร้านสร้อยนั้นทันที แต่สุทัตรั้งตัวเอาไว้พร้อมกับเอ่ยเตื่อนสติคนตรงหน้า

“อนุต เจ้าลืมไปแล้วหรือไรว่าเราเป็นชายนะเจ้า จะชอบสร้อยดั่งหญิงสาวเช่นไรกัน” และนั่นทำให้ อนุต ดึงสติตัวเองกลับมาได้ จึงรีบเปลี่ยนท่าทีของตนเองในทันที

“จริงสินะ งั้นเราก็รีบไปกันเถอะ วันนี้ข้าจะต้องรู้ให้ได้ว่าเรื่องที่ทุกคนผิดบังข้ามันคือเรื่องอะไรกันแน่” พูดจบก็เดินจากไปทันที ทิ้งให้สุทัตวิ่งตามไปอีกเหมือนเคย คล้อยหลังสองบุรุษร่างเล็ก ร่างสูงของบุรุษแปลกหน้าสามคนก็ปรากฎกายขึ้น

“เรื่องที่ปิดบังงั้นหรือ ธาราบุรีมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นงั้นหรือ ศิธา” หนึ่งในสามบุรุษ เอยถามเพื่อนนาวว่า “ศิธา”

“ถ้าคิดไม่ผิดน่าจะเป็นเรื่องโจรป่าตามแนวชายแดนที่ถูกอาโณทัยตีร่นลงมาเข้าเขตธาราบุรีพอดีที่แนวป่าทางด้านตะวันตก” บุรุษนามศิธาเอ่ยตอบเพื่อนของเขา

“โจรป่างั้นหรือ” คนตั้งคำถามยังคงอึ้งกับคำตอบที่ได้รับ

“ไป ไปกันเถอะ ถ้าเราตามสองหนุ่มนั่นทัน บางทีเราอาจจะได้ข้อมูลอะไรมากกว่านี้” สามบุรุษเร่งฝีเท้าขึ้นเพื่อตามให้ทันสองบุรุษน้อยด้านหน้า

“ช่วยด้วย ช่วยข้าด้วย ลูกข้า อย่า ... อย่าเอาลูกข้าไป ขอร้องล่ะ .. โอ๊ย.. ลูกแม่ .. ช่วยด้วยใครก็ได้ช่วยลูกข้าที....”  เสียงหญิงสาวนางหนึ่งเรียกให้คนช่วยลั่นป่า

“สุทัต เจ้าได้ยินเสียงนั่นใช่ไหม” อนุตส่งเสียงถามสุทัตอย่างรีบร้อน 

“ใช่ ข้าได้ยิน มันน่าจะมาจากป่าทางด้านนี้” ทันทีที่สุทัตเอ่ยจบ   “งั้นเรารีบไปกันเถอะ”  แต่ยังไม่ทันจะออกวิ่งนำไป แขนอันบอบบางของอนุตก็ถูกสุทัตคว้าและยึดไว้ก่อน

“อย่าไปเลยนะอนุต ข้าว่าเราไปตามคนอื่นมากช่วยพวกเขาดีกว่านะ ลำพังแค่ข้ากับเจ้า คงช่วยอะไรเขามากไม่ได้” สุทัตแสดงความห่วงใยร่างบอบบางตรงหน้า ถึงคนตรงหน้าเขาจะมีฝีมือการต่อสู้ที่เก่งกาจไม่แพ้ใคร แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“ไม่ได้ กว่าจะไปจะกลับ มันจะช้าไม่ทันการณ์ ถ้าเจ้าไม่ไปข้าไปเอง” ทันทีที่พูดจบ อนุตก็สะบัดมืดออกวิ่งไปทันที สุทัตจึงต้องวิ่งตามไปทันที และตบท้ายขบวนด้วยสามบุรุษแปลกหน้าที่ตามมาสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ นั่นเจ้าจะเอาเด็กไปไหน” ทันทีที่มาถึงที่เกิดเหตุ อนุตก็เห็นโจรป่าสามคนกำลังลากเด็กหญิงคนนึงออกจากอ้อมกอดมารดาที่บัดนี้ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดที่เกิดจากการต่อสู้เพื่อแย่งชิงบุตรสาวคืนมา เห็นดังนั้นอนุตก็เข้าใจเรื่องราวที่ทุกคนกำลังปิดบังตนอยู่ในทันที “ธาราบุรี” บ้านที่รัก บ้านที่เคยสงบสุข บัดนี้เหตุไฉนจึงมีโจรป่าออกมาฉุดคร่า ปล้นสะดมชาวบ้านเช่นนี้ ตอนนี้อนุตโกรธจนเลือดขึ้นหน้าเสียแล้ว มืออันบอบบางถูกกำจนแน่น เล็บที่จิกเข้าไปในเนื้อหาได้รู้สึกเจ็บไม่ เจ็บกายมิเท่าใด แต่เจ็บใจนี่สิ เหตุใดกันทำไมแผ่นดินเกิดจึงมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้น นี่มันกำลังเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่

“เจ้าเป็นใครกันไอ้ตัวเปี๊ยก อย่ามายุ่งกับเรื่องของข้า มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นซะ ถ้าเจ้าไม่อยากเจ็บตัว” หนึ่งในสามโจรพูดขึ้นพร้อมกับสียงหัวเราอย่างสะใจ

“อนุต ข้าว่าเรากลับไปตามคนมาช่วยพวกเขาดีกว่านะ เชื่อข้าเถอะ” สุทัตที่บัดนี้หน้าซึดไปแล้วด้วยความกลัว พยายามที่จะลากตัวอนุตกลับออกไป หากแต่อนุตกลับรั้งตัวไว้พร้อมกับหัวเราะเสียงดังขึ้นมาและตอบกลับเหล่าดจรไปด้วยวาจาท้าทาย

“ไม่ !! สุทัต ข้าไม่กลับ ข้าจะจัดการเจ้าพวกนี้เอง ก็แค่พวกโจรกระจอก ทำอะไรข้าไม่ได้หรอก”

“แต่...”

“ไม่มีแต่ หากเจ้ากลัวก็จงไปหลบหลังต้นไม้นั่นซะ ข้าจะปลอดภัย เชื่อใจข้าสิ” ท้ายประโยคอนุตจงใจเอ่ยออกมาเบาๆให้ได้ยินกันเพียงแค่สองคน หากสุทัตยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกมือบางผลักไสไปบริเวณหลังต้นไม้ใหญ่  “โธ่ ..  เหตุใดจึงไม่เชื่อข้าบ้างนะ ท่านเป็นอะไรขึ้นมา ข้าจะทำเยี่ยงไรกัน” สุทัตได้แต่รำพึงรำพันอยู่กับตัวเอง

“ฮ่าๆๆๆ ตัวเล็กแค่นี้ เจ้าคือว่าจะชนะพวกข้าได้หรืออย่างไร” สามโจรต่างหัวเราะใส่ไอ้หนุ่มร่างเล็กตรงหน้า

“อย่าเพิ่งดูถูกกันเลย หากเจ้ายังไม่ได้เห็นฝีมือข้า ปล่อยเด็กไปได้แล้ว อย่าขี้ขลาดจับเด็กถ่วงเวลาไว้” อนุตพยายามหาวิธีให้โจรปล่อยเด็กกลับไปหามารดา

“ได้ ข้าก็อยากรู้นักว่าเจ้าจะเก่งเช่นปากหรือไม่ เฮ้ย.. ปล่อยมันไป” เด็กสาวถูกปล่องกลับไปสู้อ้อมกอดของมารดาที่เอาแต่พร่ำขอบคุณอนุตไม่หยุด

“พวกเจ้าไปกันได้แล้ว” อนุตบอกแก่มารดาให้รีบพาเด็กสาวออกไปจากที่บริเวณนี้   “แล้วพวกเจ้าก็เข้ามาได้แล้ว อย่าได้ชักช้า” เพียงสิ้นคำท้าทางจากอนุต โจรคนแรกก็พุ้งเข้าใส่เขาในทันที แต่ก็พลาดท่าถูกเจ้าคนตัวเล็กกว่าจัดการจนล้มลงในนอนคลุกฝุ่นด้วยความว่องไวด้วยฝีมือที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี โจรคนที่สองวิ่งเข้ามาทันทีพร้อมด้วยมีดสั้นในมือที่ตวัดเรียกเลือดจากแขนบอบบางออกมาฉโลมปลายมีด ดวงตากลมโตของอนุตตกใจที่เห็นเลือดของตนไหนออกมาตามแขน ไม่ต่างจากหนึ่งในสามบุรุษแปลกหน้าที่ซุ่มมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ด้วยความตกใจและเป็นห่วงมากเช่นกันที่เห้นร่างบอบบางตรงหน้าโดนคมมีดจนโลหิตตก จึงร่ำๆจะออกไปช่วยคนตัวเล็กให้ได้แต่อีกสองบุรุษก็ฉุดไว้ให้ซุ่มดูเหตุการณ์ไปก่อน

“เจ้าโจรชั่ว !!! เจ้าบังอาจนักที่ทำดลหิตข้าตก เจ้าไม่ตายดีแน่วันนี้” อนุตตะคอกออกมาอย่างเคียดแค้น วิ่งเข้าไปหาโจรคนนั้นในทันที และด้วยชั้นเชิงการต่อสู่ที่เหนือกว่ามาก มีดเล่มนั้นจึงกลับไปปักอยู่บนอกของโจรผู้นั้นแทน โจรคนที่สามเห็นจังหวะอันเป็นโอกาสที่คนตัวเล็กกำลังเหนื่อยหอบไม่ทันระวังตัวจากทางด้านหลัง จึงคว้าดาบวิ่งใส่ร่างเล็กทันที สุทัตที่เห็นเหตุการณ์ได้แต่ส่งเสียงร้องเพื่อเตื่อนให้อนุตระวังด้านหลัง แต่ก่อนที่ดาบจะแตะต้องเนื้อของอนุต ร่างสุงร่างหนึ่งก็เอาดาบของตนมาปัดออกพร้อมกับจัดการเจ้าโจรจนสิ้นฤทธิ์ ก่อนจะหันไปดูเจ้าตัวเล็กที่กำลังนั่งนิ่งหน้าถอดสีอยู่กับสุทัต ก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้

“เจ้าไม่เป็นอะไรใช่ไหม” คำถามถูกส่งออกไปหาคนตัวเล็กด้วยความห่วงใย พร้อมกับดวงตาสีน้ำตามเข้มที่ทอแสงแห่งความห่วงใยยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาสีดำกลมโตที่สั่นระริกไปด้วยความตกใจ

“ไม่ ข้าปลอดภัยดี ขอบคุณท่านมาก” อนุตข่มความกลัวไว้ก่อนจะค่อยๆลุกขึ้นเผชิญหน้ากับร่างสูงที่เข้ามาช่วยชีวิตตนเองไว้

“งั้นก็ดี คราวหลังเวลาต่อสู้เจ้าควรระวังตนให้มากกว่านี้ อย่าเอาแต่อารมณ์เป็นที่ตั้ง ถึงเจ้าจะมีฝีมือมาก แต่ความประมาทเช่นนี้อาจนำภัยมาสู้เจ้าได้” เห็นดวงตาที่แสดงความตกใจก็อดไม่ได้ที่จะตักเตือนไว้เผื่อภายภาคหน้า

“ขอบคุณท่านอีกครั้ง หากไม่เป็นการรบกวน ข้าอยากขอทราบชื่อพวกท่านได้หรือไม่”

“วาคิมคือชื่อของข้า ส่วนนี่จิรัชและศิธา สหายข้า”

“ยินดีที่ได้รู้จักท่านทั้งสาม ข้าชื่ออนุต และนี่ สุทัต สหายข้า”

“อนุต ข้าว่าเราควรกลับกันได้แล้ว นี่ก็เลยเวลามามากแล้ว หากช้ากว่านี้ข้ากลัวว่า ...” สุทัตรีบเอ่ยเตือนทันที ก่อนที่อนุตจะนึกขึ้นมาได้และรีบร่ำลาบุรุษทั้งสาม ก่อนหันหลังวิ่งกลับไปทันที โดยไม่ทันสังเกตว่ามีบางสิ่งหล่นลงมาจากตัวอยู่เบื้อลงหลังนั่นเอง...


.................................................................................................
ไรท์เตอร์ยังมือใหม่อยู่มาก มีสิ่งใดผิดพลาดกรุณาชี้แนะด้วยนะคะ ฝาก "ฤทัยภักดิ์" ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกท่านด้วยค่ะ

แก้วนารี 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

46 ความคิดเห็น

  1. #20 angelsmileplus (@guopinchaonat) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2557 / 04:13

    อ่านไปแค่ตอนแรก อยากบอกว่าเขียนดีมากๆ เลยค่ะ แต่ไม่คิดเลยว่าคนจะเข้ามาคอมเม้นท์ให้น้อยมากๆ เป็นนิยายแนวแฟนตาซีโรแมนติกหรือเปล่าคะ เพราะเห็นใช้สรรพนามที่ไม่เหมือนนิยายทั่วๆ ไป อยากจะบอกว่าเปิดอ่านตอนแรกก็รู้สึกดีในการเขียน การบรรยายของคุณมากเลยค่ะ  ยังไงก็เขียนต่อไปนะคะ แล้วก็อย่าลืมพัฒนางานเขียนนี้ให้ดียิ่งๆ ขึ้นไปด้วยค่ะ เราขอเป็นกำลังใจให้นะคะ

    เพิ่มเติมอีกนิดนะคะ เรารู้สึกว่าตอนนึงมันสั้นไปอะคะ ในหน้ากระดาษ Word เขียนแต่ละตอนกี่หน้าเหรอคะ? ถ้าอัพในแต่ละตอน ยาวกว่านี้อีกนิดหนึ่งก็จะดีนะคะ (อันนี้เราแค่เสนอแนะไม่ต้องทำตามก็ได้) อีกอย่างคือ เว้นบรรทัด ระหว่างย่อหน้าก็ดีนะคะ คือมันติดกันมากเลยลายตานิดนึงค่ะ แต่โดยรวมแล้วโอเคมากเลย พยายามต่อไปค่ะ !

    ด้วยความเคารพ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2557 / 04:16
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 18 กรกฎาคม 2557 / 04:17
    #20
    0