[FIC GOT7] Master 선생님 #ฟิคมาสเตอร์นิม

ตอนที่ 2 : [Barista B] ► Espresso◄

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 798
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    26 มี.ค. 58


Master 선생님

#ฟิคมาสเตอร์นิม

 
 

ละมุนกรุ่นไอรักกับกาแฟถ้วยโปรด

สัมผัสความหอมหวานในแบบที่คุณเลือกสรร

หรือเลือกเป็นอาหารจานหลักที่แม้ไม่ชอบแต่ก็จำเป็นต้องทาน

 
 

Bon Appetit

 

 

  

               

Barista B

 



 

Espresso

 


 

                ปาร์คจินยองขี่รถมาจอดตรงลานจอดรถหน้าตึกสูงสามชั้น ทั้งตึกติดฟิล์มกรองแสงจนดำทึบมองจากภายนอกไม่เห็น ยกเว้นแค่เพียงชั้นแรกชั้นเดียวที่โปร่งใสจนเห็นภายในของร้านชัดเจน ด้านในตกแต่งสไตล์วินเทจผสมผสานความเป็นยุโรปตะวันตก กลิ่นหอมของกาแฟคั่วใหม่ที่ตลบอบอวลลอยมาถึงภายนอกร้านคือเสน่ห์อย่างหนึ่งของร้านกาแฟ


 

กริ๊ง...



                “เมอซี่ เดอ มองเช่ บาริสต้าบี ยินดีต้อนรับค่ะ ไม่ทราบว่ามากันกี่ท่านคะ?” จินยองเดินสะพายกระเป๋าเป้แล็ปท็อปเข้ามาในร้าน เขาเหลียวหลังหันกลับไปมองว่ามีใครตามเขามารึเปล่า ซึ่งก็ไม่มี เพราะฉะนั้น...เจ๊จะถามทำไม


                “คนเดียวครับ” ด้วยความที่เป็นคนมีมารยาท สุภาพสตรีถามมาจะกวนตีนกลับไปก็ใช่ที่ จินยองตอบสั้นๆพนักงานสาวคนนั้นก็ยิ้มหวานให้ก่อนจะผายมือเป็นเชิงให้เขาเดินตามเธอไปยังโซนด้านใน จินยองเดินตามเธอไปเรื่อยๆเพื่อสำรวจบรรยากาศโดยรอบของ เมอซี่ เดอ มองเช่ ที่คนเขาร่ำลือกันหนาหูว่าดีอย่างนู้นดีอย่างนี้ โซนที่พนักงานพาจินยองมาปล่อย หมายถึงมานั่ง... คือโซนติดกับน้ำตกจำลองข้างกระจกให้มองเห็นวิวทิวทัศน์ด้านนอก บรรยากาศที่เย็นเพราะเครื่องปรับอากาศดูสดชื่นสัมผัสได้ถึงความเป็นธรรมชาติ ถ้ามีนกเงือกสักตัวสองตัวก็ป่าดีๆนี่เอง นั่งๆอยู่จะมีงูโผล่มาไหม  



เก้าอี้ไม้ขัดมันจนขึ้นเงาดูดีราคาแพงแถมยังเข้าชุดกับโต๊ะกระจกที่มีฐานทำจากไม้ชนิดเดียวกันกับเก้าอี้ เบาะเก้าอี้นุ่มบุกำมะหยี่สีแดงเลือดหมูที่พอนั่งลงไปแล้วรองรับทุกสรีระ ถ้ากว้างกว่านี้สักหน่อยก็อยากจะลองตีลังกาสาธิตให้ดูว่านุ่มขนาดไหน ทุกอย่างดูดีสมบูรณ์แบบลงตัวดูคลาสสิก สะอาดสะอ้าน แต่...ไม่รู้สิ มันดูมืดมน ดูจำเจ ยังไงไม่รู้




 

“ถ้าเลือกเมนูได้แล้วเดี๋ยวดิฉันมารับออเดอร์นะคะ” พนักงานสาวคนนั้นหยิบหนังสือเมนูที่หุ้มปกด้วยหนังเทียมสีดำพิมพ์ตราสัญลักษณ์ของร้านแบบจมลงไปในหนังลงสีด้วยอักษรสีทองดูอลังการงานสร้างจนจินยองนึกกลัวว่าหากเขาเปิดไปเห็นราคาอาจจะช็อกตาตั้งได้โดยไม่ต้องพึ่งคาเฟอีน     



                “ห๊ะ...ก็ไม่แพงนี่หว่า” จินยองมองลิสต์ราคากาแฟในร้านด้วยความแปลกใจ นอกจากไม่แพงแล้วยังมีให้เลือกเยอะแยะมากมายหลายรูปแบบ ช็อตนู้นช็อตนี้ที่เขาไม่เข้าใจ ใส่นมไม่ใส่นม ใส่น้ำตาลไม่ใส่น้ำตาล กาแฟสายพันธุ์ต่างๆที่ระบุเองได้ คือมีให้เลือกเยอะมากจนตาลายในราคาที่คุณสามารถซื้อกินได้เป็นสิบแก้วต่อวัน




                “ไม่ทราบว่าเลือกได้หรือยังเหรอคะ?” พนักงานหญิงสาวคนเดิมเดินยิ้มกลับมาพร้อมเครื่องมือจิ้มๆทัชสกรีนในมือ คือมันเยอะมากจนจินยองสั่งไม่ถูก ชีวิตนี้กินแต่กาแฟซองประทังชีวิตการเรียนไปด้วยทำงานไปด้วยดีถมเถแล้ว




                “คือจริงๆแล้วผมมาตามหาเจบีซอนแซงนิม ไม่ทราบว่าเขาอยู่ที่นี่รึเปล่าครับ” จินยองเข้าเรื่องทันทีเพราะเขาเสียเวลาไปกว่าสิบนาทีในการตามหาเจบีซอนแซงนิมที่พี่อูยองสั่งมา และถ้าเขาหาความโรแมนติกไม่เจอ งานเขียนของเขาก็จะไม่สำเร็จ และนั่นอาจจะส่งผลกระทบกับปากท้องของเขา





                “อ๋อ มาสเตอร์อิม มาสเตอร์จะเข้าร้านตอนบ่ายโมงค่ะ อีกประมาณสิบนาที ถ้ายังไงรับเครื่องดื่มรอก่อนไหมคะแล้วพอมาสเตอร์มาถึงดิฉันจะแจ้งให้ทราบ” พนักงานสาวตอบยิ้มๆ จินยองก้มมองนาฬิกาบนข้อมือที่ตีบอกเวลาเที่ยงห้าสิบ ใบหน้าหล่อออกหวานในชุดยูนิฟอร์มนักศึกษาพยักหน้ารับก่อนจะเริ่มสั่งกาแฟ...ตามสูตรของเขา




                “งั้นผมเอาโอเลี้ยงแก้วใหญ่ ใส่น้ำตาลใส่น้ำแข็ง วิปครีมไม่ต้อง ไม่ต้องโรยซินนามอนหรือราดช็อกโกแลต คาราเมลก็ไม่เอา ถ้าจะกรุณาขอหลอดสองอันด้วยครับ หรือถ้ามีหลอดชาไข่มุกผมขอแบบนั้น”



                พนักงานสาวถึงกับอึ้ง...และจดรายการตามที่ปาร์คจินยองสั่งไม่ถูก


                “คือ...ถ้าไม่มีโอเลี้ยง”

                “คะ?”


                “เอากาแฟดำใส่น้ำตาลสองช้อนมาก็ได้ครับ” เพราะเห็นพนักงานเอาแต่ยืนงง จินยองจึงเริ่มทบทวนความคิดของตัวเองแล้วสั่งใหม่ให้เข้าใจง่ายกว่าเดิม



                “อ๋อ เอสเปรสโซ่ น้ำตาลสองช้อนนะคะ ไม่ทราบว่าจะรับกี่ช็อตดีคะ?”


                ละช็อตมันคืออะไร...



                “เอากี่ช็อตก็ได้ครับแล้วแต่คุณพนักงานเลย” เพื่อไม่ให้เผลอโชว์ความฉลาดหลักแหลมเกินผู้ใดออกไปเดี๋ยวเขาจะหาว่าไม่เคยกินกาแฟในร้านจินยองจึงเลี่ยงตอบและยิ้มหวานให้พนักงานแทน




                ทำไมแค่จะกินกาแฟแก้วเดียวมันถึงยุ่งยากแบบนี้ฟะ...



                “ค่ะ งั้นรับเป็นเอสเปรสโซ่สองช็อต น้ำตาลสองช้อน รอสักครู่ สิบนาทีโดยประมาณนะคะ” เธอยิ้มหวานละมุนส่งให้จินยองอีกครั้งก่อนจะเดินกลับไปยังเคาน์เตอร์ชงกาแฟ มีพนักงานอีกคนนำน้ำเปล่ามาเสิร์ฟให้ระหว่างรอแถมด้วยคุกกี้ชิ้นเล็กอีกสองชิ้นขนาดเท่ามดดมชนิดที่ว่าจามทีเดียวก็สลายหายไปกับอากาศ แต่ก็อย่างว่าแหละ ของฟรี อย่าบ่น



 

กริ๊ง...



                นั่งดมคุกกี้จนหมดเสียงกระดิ่งเล็กๆสีทองกรุ๊งกริ๊งหน้าร้านก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ามีลูกค้าเข้าร้าน แต่ดูเหมือนจะไม่ใช่ลูกค้าธรรมดาเพราะบรรดาพนักงานทุกคนต่างโค้งศีรษะให้เขา ผู้ชายร่างสูงโปร่งใส่แว่นกรอบสีดำ ใบหน้าหล่อคมคายดูยังอายุไม่เยอะเท่าไร แต่งตัวด้วยชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวพับครึ่งข้อสีดำและกางเกงสแลคสีดำยาว ท่าทางดูภูมิฐาน ดูคลาสสิกกลมกลืนไปกับร้าน...


                กลมกลืนกับร้าน?



                จินยองก้มมองนาฬิกาข้อมือที่ตีบอกเวลาบ่ายโมงตรงเป๊ะไม่ขาดไม่เกินแม้แต่วินาทีเดียว พนักงานหญิงที่รับออเดอร์เขาก็วิ่งเข้าไปหาผู้ชายคนนั้นและหันกลับมามองยังโต๊ะที่เขานั่ง ผู้ชายคนนั้นมองมาทางเขาครู่เดียวก่อนจะพยักหน้ารับละพึมพำอะไรสักอย่างก่อนจะเป็นฝ่ายถือถาดเสิร์ฟกาแฟเดินตรงมา...ที่โต๊ะของจินยอง


                อา...หล่อดีแฮะ


                ไม่ใช่สิ



                “คนที่พี่อูยองส่งมาเรียนทำกาแฟใช่ไหม?” คำทักทายที่มาพร้อมกับการเสิร์ฟถ้วยกาแฟดำลงบนที่รองแก้วทำจากไม้พับได้นึกถึงที่ม้วนโรลซูชิ...แบบนั้นแหละ ใบหน้าหล่อคมเข้มนิ่งเรียบ ภายใต้กรอบแว่น ดูไร้อารมณ์ แถมยังไม่มีรอยยิ้มประดับหน้าให้สมกับที่เป็นเจ้าของร้านอีก...เซอร์วิสไมน์แย่จริงๆ



                “เรียน?”


                “...”


                จินยองทวนคำงงๆ พี่อูยองบอกแค่ว่าหาผู้ช่วยเรื่องความโรแมนติก แต่ดูจากสีหน้าของบาริสต้าหน้าตาราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนถูกเตารีดรีดเก็บไว้สองสามชาติเศษแล้วจินยองคงไม่สามารถพึ่งพาหาความโรแมนติกใดๆได้จากผู้ชายคนนี้



                “กาแฟที่นายสั่งเขาเรียกว่าเอสเปรสโซ่ ขนาดสองช็อต ความละเอียดของช็อตส่วนใหญ่ไม่ต่างกันมากอยู่ที่ความเข้มของรสชาติ มีแยกเป็นซิงเกิ้ลช็อตและดับเบิ้ลช็อต แต่การใช้ดับเบิ้ลช็อตจะทำให้คุมรสชาติของกาแฟได้ง่ายกว่า มีคุณภาพมากกว่า รสชาติเสมอกันแก้วต่อแก้ว” คำศัพท์เข้าใจยากทำเอาจินยองอ้าปากค้างน้อยๆ แค่การจะกินกาแฟ มันต้องละเอียดอะไรขนาดนั้นเลยเหรอ กาแฟก็คือกาแฟ กินเข้าไปก็ฉี่ออกหมด...



                “ลองชิมดูสิ” คงเพราะเห็นจินยองไม่ค่อยเข้าใจ มาสเตอร์เจ้าของร้านจึงพยักเพยิดให้คนหน้าหล่อหวานลองชิมกาแฟในแก้วดู ใบหน้าหวานแอบเบ้น้อยๆเมื่อจิบลิ้มรส


                “ขม” จินยองวางแก้วแทบไม่ทัน เขาชอบกินกาแฟดำนะ แต่ทำไมกาแฟสดพวกนี้มันถึงขมกว่ากาแฟซอง แถมยังรสชาติไม่เหมือนโอเลี้ยงของเขาเลยสักนิด



                “อ้าว ก็สั่งเอสเปรสโซ่มันก็ต้องขมสิ” มาสเตอร์หนุ่มดูจะตกใจเขาเผลอขมวดคิ้วเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว   



                “ฉันไม่ชอบกินขมๆอ่ะ ขอน้ำตาลเพิ่มได้ไหม” จินยองทำท่าจะฉีกซองน้ำตาลแต่มาสเตอร์หนุ่มคว้ามือเขาไว้ก่อน


                “มันหายร้อนแล้ว เดี๋ยวทำให้ใหม่”


                “เฮ้ย เสียดาย ไม่ต้องลำบากหรอก ละลายน้ำตาลลงไปคนๆหน่อยเดี๋ยวก็กินได้”


                “...”


                “หรือจะเอาไปอุ่นสักหน่อย เติมน้ำร้อนนิดนึงก็ใช้ได้”



                มาสเตอร์อิมแจบอมผู้มาดเนี้ยบตลอดเวลา เงียบขรึมและเป็นที่น่าเกรงขามของพนักงานทุกคนถึงกับถอนหายใจและยกมือขึ้นเสยผมที่เซ็ตมาอย่างเป็นระเบียบ เขาลุกขึ้นเดินไปคว้าข้อมือปาร์คจินยองที่เทซองน้ำตาลลงไปคนกับกาแฟเอสเปรสโซ่โดยไม่สนคำค้านของเขาแล้วลากไปหลังร้านท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกตกใจของบรรดาพนักงานที่ไม่เคยเห็นมาสเตอร์อิมในเวอร์ชั่นนี้



                “ฉันจะให้นายเริ่มตั้งแต่การคั่วกาแฟ ถ้าไร่กาแฟไม่ได้อยู่ต่างจังหวัดเป็นไปได้จริงๆอยากให้เริ่มตั้งแต่หัดปลูก หัดเก็บ คัดแยกเมล็ดแล้วนำมาคั่ว”



                ...ขอบคุณที่ไร่อยู่ต่างจังหวัดนะ



                “ส่วนนี่เป็นหนังสือรายละเอียดเกี่ยวกับสายพันธุ์กาแฟและวิธีการทำเบื้องต้น จะเรียนอะไรก็ควรหัดอ่านพื้นฐาน หัดทำการบ้านมาก่อนบ้าง”



                ก็ไม่ได้จะมาเรียนไหมล่ะสังคม...



“เพราะฉันก็ไม่ได้มีเวลาว่างมาจับมือนายสอนทั้งวัน นั่งอ่านตรงนี้ไปก่อนเดี๋ยวฉันกลับมาถาม”


                “...”


                “อ้อ...เจบีซอนแซงนิม นายเรียกฉันแบบนี้ใช่ไหม”


                “...”



                “ตลกดี ฉันชอบ”

       















 

                “เต็มร้อยให้ล้าน เผด็จการที่สุด จู้จี้จุกจิกไอ้นู่นก็ไม่ดี ไอ้นี่ก็ไม่ได้ ใส่น้ำน้อยก็เข้มไป เอาน้ำเทใส่เพิ่มก็หาว่าผมอ่านหนังสือไม่จบเล่มอีก เล่มขนาดนี้ถ้าอ่านจบในวันเดียวแล้วผมจะไปเรียนทำไมวะ”  จินยองโยนหนังสือคู่มือการทำกาแฟพื้นฐานเบื้องต้นที่อาจารย์บาริสต้ากิตติมศักดิ์ผู้เลิศเลอเพอร์เฟคให้กลับมาอ่าน อูยองถึงกับสะดุ้งเพราะหนังสือหนักมากจนเขาเกรงว่าโต๊ะกระจกของเขาอาจจะแตกได้ถ้าจินยองใส่อารมณ์มากกว่านี้อีกนิด แต่อย่าแตกเลยดีละ




                “เขาทำให้ผมดูเหมือนคนโง่อ่ะพี่ ส่งผมไปเรียนทำกาแฟแล้วผมจะมีฟีลแต่งนิยายให้พี่งั้นเหรอ ถ้าต้องเจอหน้าไอ้...เจบีซอนแซงนิมนั่นทุกวัน ความโรแมนติกผมคงหดหายกลายเป็นฆาตกรรมสยองขวัญฆ่าหั่นศพบาริสต้าเจ้าของร้านน่ะสิ” เป็นครั้งแรกที่จินยองใส่อารมณ์และพ่นคำพูดยาวเหยียดมากขนาดนี้จนจางอูยองเอาแต่ยิ้มแห้งๆไม่กล้าพูดขัดเพราะเดี๋ยวเกิดจินยองเปลี่ยนใจจากศพบาริสต้าอาจกลายเป็นศพบรรณาธิการได้




                “ใจเย็นนะจินยอง โอ๋ จินยองของพี่ เจบีมันก็เป็นของมันแบบนั้นแหละ พี่ส่งใครไปเรียนไม่เคยมีใครรอดพ้นเกินหนึ่งวันหนีกลับมาขอยอมแพ้กันหมด แต่นายสามารถอดทนเรียนได้จนจบวัน นายคือน้องรัก นายคือสเปเชียลวัน!” อูยองเดินมากอดพลางยกยอปอปั้นรุ่นน้องให้มีกำลังใจสู้ต่อ




                “สูตรกาแฟของร้านนั้นอร่อยมากจนลูกค้าติดกันตรึมนายก็น่าจะเห็น แถมเจบีมันยังไม่เคยหวงสูตร ไม่เคยหวงวิชาเพียงแต่ต้องมีผู้กล้าไปให้มันสอนเท่านั้นเอง กาแฟที่นั่นรสชาติเป็นยังไงบ้างล่ะ?”




                “ขม ขมจนกินไม่ได้ ขมเหมือนเจ้าของร้านไม่มีผิด ถ้าพี่อยากเรียนพี่ก็ไปเรียนเองละกันนะ ผมขอบาย” จินยองทำหน้าเอือมระอาเมื่อนึกไปถึงหน้าคนใส่แว่นกรอบดำทำตัวนิ่งขรึมแล้วต่อมหงุดหงิดก็ยิ่งกระตุก





                “โธ่ จินยองงงงงงง แต่นายก็ได้อะไรติดตัวกลับมาใช่ไหมล่ะ ทั้งการกินกาแฟฟรีแล้วก็วิธีการทำกาแฟน่ะ” อูยองพูดอ้อนวอนรุ่นน้องที่ทำท่าเหมือนจะเดินกลับออกไป จินยองชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพมนุษย์แว่นกรอบดำทำตัวน่าหมั่นไส้ฉายรีรันเข้ามาในหัวราวกับภาพซ้อนที่เขาเผลอจำฝังลึกลงไปในโสตประสาทตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้





 

                นั่นคือเครื่องบดกาแฟเอาเมล็ดกาแฟไปใส่เครื่องบดแล้วนำกาแฟที่บดแล้วมาตรงนี้ ถือระวังๆหน่อยสิ จริงๆแล้วที่ร้านมีเครื่องทำกาแฟอัตโนมัติแต่เพราะฉันเป็นคนสอน ฉันจะให้นายใช้เครื่องนี้ เครื่องทำกาแฟระบบช้อนอัด


                ตวงกาแฟบดลงไปในช้อนของเครื่องแบบนี้ใช้แค่ประมาณ 7 – 10 กรัมรสชาติและความเข้มก็จะพอกับที่เราต้องการ นำไปอัดเพื่อเอาน้ำกาแฟที่เครื่อง แรงดัน 15 บาร์ แค่ประมาณ 20 วิ รสชาติจะออกมาดี



                ‘จริงๆมีขั้นตอนเรื่องช็อต ซิงเกิ้ลช็อต ดับเบิ้ลช็อต และเพอร์เฟคช็อตที่นายควรจะรู้แต่ไว้ก่อนแล้วกัน การดื่มเอสเปรสโซเพียวๆสำหรับคนที่ไม่ใช่คอกาแฟค่อนข้างเป็นเรื่องลำบากเพราะรสชาติที่ดีที่สุดของกาแฟที่บาริสต้าต้องใส่ใจมากเป็นพิเศษคือเอสเปรสโซ ถ้าคอกาแฟหน่อยจะดื่มเลยโดยไม่ใส่น้ำตาล แต่เพราะนายเพิ่งหัดลองฉันจะให้นายใส่น้ำตาลได้ตามใจชอบ ถ้าสองช้อนมันหวานไปก็เพิ่มเป็นสาม แต่เพิ่มมากไม่ดีจะเป็นเบาหวาน และกาแฟฉันก็ไม่ใช่กาแฟเชื่อม



                ‘หัวใจหลักของบาริสต้าทุกคนอยู่ที่เอสเปรสโซ ฉันเลยเน้นนายเรื่องนี้เป็นพิเศษ เพราะเอสเปรสโซคือพื้นฐานเป็นจุดเริ่มต้นของกาแฟทุกชนิด         




เอสเปรสโซมีแต่แบบร้อนเท่านั้น คนส่วนใหญ่เอามาปรับตามใจชอบแล้วก็โมเมสูตรเอาว่าเป็นเอสเปรสโซเย็น ทั้งที่แค่เริ่มใส่นมก็ผิดแล้ว






 

“บ้าบอ ระเบียบจัด”จินยองลอบยิ้มกับตัวเองน้อยๆเมื่อนึกไปถึงมาสเตอร์นิมของเขาที่จู้จี้จุกจิกทุกเรื่อง ตั้งแต่การคั่วกาแฟไปจนถึงการล้างแก้วและการเช็ดเคาน์เตอร์ แต่เพราะความเป็นระเบียบของเขารึเปล่า...ทุกอย่างในร้านเลยออกมามีคุณภาพทั้งการเทรนพนักงาน การจัดร้านจัดบรรยากาศ รสชาติ และความประทับใจของลูกค้า




“ถ้างั้น...ผมจะยอมเรียนจนจบหลักสูตรเร่งรัดก็ได้ อย่างน้อย..ก็ได้กินกาแฟในร้านหรูฟรีๆ เฮ้อ ไม่ต้องพึ่งกาแฟซองแล้วนะปาร์คจินยอง” เด็กหนุ่มหน้าหวานหันกลับมาหยิบหนังสือคู่มือทำกาแฟเล่มหนายัดลงเป้แล้วโค้งศีรษะเป็นเชิงบอกลาอูยองก่อนจะเดินออกไปจากห้องทำงานของบรรณาธิการจาง อูยองโบกมือบ๊ายบายให้ปาร์คจินยองจนลับสายตา




“เยสสสสสสส”   










 

 

100%












TBC : พี่บีเป็นกาแฟ คุณนยองเป็นน้ำตาล sugarrrrr yes pleaseeeee 
55555555555 โหยยย พราวอยากแต่งบีเนียร์มานานละ
แต่เต่งเรื่องยาวไม่ค่อยจบค่ะ เอาเรื่องสั้นแบบนี้ละกัน
มั่นใจว่าจบ...มั้ง 55555555  





O W E N TM. Grade A
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

148 ความคิดเห็น

  1. #102 Nalin Tip (@nalinnalar) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:47
    ยังคงงงกับจุดมุ่งหมายของคุณบรรณาธิการ หรือจริงๆแล้วเป็นคิวปิดปลอมตัวมา
    #102
    0
  2. #67 ThePitch (@pecepeach) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 22:48
    สนุกกก

    อ่านเหมือนได้ความรู้ไปโด้ย 55555555555555555555555
    #67
    0
  3. #65 LittleBuzz (@lullably) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 เมษายน 2558 / 23:55
    สนุกกกกกกกก อูยองมีแผนใช่มะ คุณซองแซงนิมก็จัดเต็มซะ เห้อมมมม 

    #65
    0
  4. #47 ChocoMania (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 01:17
    กริ๊วๆ บ่นว่าเผโ็จการแต่ก็แอบนึกถึง

    ไม่ใช่แค่ได้วิธีชงการแฟแล้วแบบนี้

    อาจมีอย่างอื่นกลับมาด้วยก็ได้
    #47
    0
  5. #29 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 12:39
    เนียร์ชอบแบบนี้สินะ เผด็จการ 5555 ถึงกับยอมไปเรียนให้จบ
    #29
    0
  6. #12 oni (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 06:18
    ว้าววววววพี่ด้งคือกามเทพตัวจริง



    บีเนียร์ค่อยๆซึมซับความรู้สึกดีๆที่มีต่อกัน
    #12
    0
  7. #9 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 18:07
    มันค่อยๆซึมซับเข้าไปในหัวช่ะ??? 555555555 ยิ่งดุๆแบบนี้ลงทำอีกจำได้แน่นอน ว่าแต่พี่ด้งนี่ดีใจออกนอกหน้ามากอ่ะ
    #9
    0
  8. #8 cReaMiiLY (@creamiily) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 15:03
    ทำไมถึงรู้สึกว่าด้งมีแผนการอะไรบ้างอย่างอยู่นะ 55555 ชอบที่ไรท์ทิ้งท้ายไว้จัง พี่บีเป็นกาแฟ นยองเป็นน้ำตาล คือมันใช่ และมันเป็นส่วนผสมที่ลงตัว :D เราเชื่อใจว่าไรท์จะต้องแต่งจบแน่นอน เอาใจช่วยคุณนักเขียนให้ผ่านการสอนหฤโหดของบาลิสตาบีที่ขมยิ่งกว่ากาแฟสดบดแล้ว ฮริ้งงงงง :)))
    #8
    0
  9. #7 Kaew Gurlie (@kaew3663) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 14:30
    ด้งทำอัลลัยส่งน้องไปทำไม ต้องการนิยายหรืออะไรกันแน่รู้ทั้งรู้เอากาแฟฟรีกับเรียนฟรีมาล่อ
    #7
    0
  10. #6 LooknamTK (@looknamjaa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 04:32
    พี่ด้งนี่หลอกน้องเนียร์มาทำไรเนี่ยยยยย 5555555555555 สงสารใครก่อน เหมือนจะโดนหลอกคู่ 55555555555555 แต่เหมือนพี่บีจะน่าสงสารมากกว่าเพราะนยองนี่น่าจะแสบพอตัวอ่ะ 555555555 พี่บีนี่ก็น่าจะไม่ธรรมดาาาาาาาาา
    #6
    0
  11. #4 หมีพลูพุงโต (@naeyny2542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:38
    เอสเปรตโซน้ำตาล2ช้อน ก้ขมตาเหลือกสิค่ะ นยองคิดได้ไงว่าจาเหมือนกาแฟดำ อูยองนี่ก้วางแผนไว้คือให้นยองมาเรียนกาแฟ แล้วจาได้เติมหวานกับเจบีซอนแซงนิมหรอ 555+ ยังไงก็มาอัพเร็วๆน่ะค่ะ
    #4
    0
  12. #3 Kaew Gurlie (@kaew3663) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 15:51
    ด้งครัชส่งน้องมาเรียนชงกาแฟ มันช่วยให้เขียนนิยายได้จริงหรือเกรงจะได้นิยายสืบสวนในร้านกาแฟแทนนะฮะ
    #3
    0