[Fic GOT7] ► CRUZ ◄ (#MarkBam)

ตอนที่ 8 : [CRUZ] Chapter 07 :::: THRONE ::::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 467
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 พ.ย. 59

CRUZ

 

#ฟิคครูซ

 

MARK & BAMBAM

 

7th

 

THRONE

 


 

          “ทำตัวตามสบาย” เจ้าชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ตรัสจบก็ล้มตัวลงไปนอนเกลือกกลิ้งบนเตียงนุ่มคนแรก รองเท้าหนังราคาแพงที่บรรจงใส่มาถูกถอดกระจัดกระจายบนพื้นจนไม่เหลือคราบเจ้าชายยู โอรสองค์เล็กของราชาปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ มาร์คและแบมแบมเดินตามเข้ามาในห้องหันมองหน้ากันอย่างไม่วางใจในการกระทำที่ดูเป็นมิตรนั่น


 

                “ขอกระหม่อมถามพระองค์หนึ่งคำถามจะได้หรือไม่?”


 

                “ถ้าเดาไม่ผิด นายจะถามว่าทำไมเราถึงเลือกนาย?” เจ้าชายยูเด้งตัวขึ้นมาจากเตียงแล้วแนบใบหน้าหล่อๆลงกับหมอนนุ่มสีขาวสะอาดพลางเอียงคอถามเด็กผู้ชายตัวเล็กที่เขาเลือกมาเป็นพระสหาย

 

                “ความโลภไงล่ะ”

 

                “...”


 

                “โลภะ โทสะ โมหะ ความโลภ ความโกรธ ความหลง กิเลศทั้งสามบ่อเกิดของความชั่วร้าย ผู้คนส่วนมากปรารถนาอยากได้อยากมี ยอมทำทุกอย่างเพื่อแลกความสบายแม้กระทั่งขายวิญญาณตัวเอง ทุกคนล้วนมีความปรารถนาที่จะมาเป็นเพื่อนกับเราแลกกับความสุขสบาย แต่นายไม่...” เจ้าชายยูสาธยายไปตามความเป็นจริง ใบหน้าใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยม คำพูดดูจริงใจนั่นทำให้แบมแบมและมาร์ครู้สึกดีกับเขาขึ้นมาหน่อย อย่างน้อยก็มั่นใจได้ว่าเจ้าชายปีศาจตนนี้จะดำรงคงอยู่เหนือกิเลศทั้งสามที่เขากล่าวมา


 

                “ผงสีขาวนั่นคืออะไร?” มาร์คที่เงียบอยู่นานเอ่ยถามพลางชี้ไปที่ขวดแก้วใสบรรจุผงสีขาวตั้งอยู่บนหัวเตียง เจ้าชายยูยกยิ้มอย่างนึกสนุกแล้วเอื้อมมือไปหยิบขวดแก้วนั้นมา



 

จุกขวดที่ผนึกไม่ใช่ไม้ค็อกธรรมดาทั่วไปแต่เป็นดาวทะเลห้าแฉกตัวเล็กจิ๋วขนาดพอดีกับปากขวด สิ่งที่ทำให้แบมแบมประหลาดใจคือดาวทะเลตัวนั้นยังมีชีวิตอยู่และเจ้าชายยูก็ดูจะชื่นชอบมันมากเสียด้วย




“เกลือ?” มาร์คใช้ปลายนิ้วก้อยแตะผงสีขาวที่เจ้าชายยูยื่นมาและลิ้มรสชาติความเค็มของมัน  แบมแบมลองทำตามจึงรู้ว่าเป็นเกลือแน่นอน ประเด็นอยู่ที่ว่าเจ้าชายนำเกลือมาทำอะไร?


             เจ้าชายหนุ่มผู้สูงศักดิ์ยกยิ้มอย่างพึงพอใจที่เห็นพระสหายทั้งสองงุนงงก่อนที่พระองค์จะเอ่ย


“ตามเรามาสิ”





 

สถานที่ที่เจ้าชายยูบอกให้มาร์คกับแบมแบมตามไปก็คือห้องอาบน้ำ ภายในห้องอาบน้ำไม่ได้กว้างจนเกินไปแต่ก็ไม่ได้คับแคบจนอึดอัด ผ้าม่านสีขาวโปร่งแสงกางกั้นระหว่างอ่างอาบน้ำและตัวชักโครก ฝ่ามือหนาเลื่อนผ้าม่านออกไปให้พ้นทางก่อนจะเปิดก๊อกน้ำและปล่อยให้น้ำอุ่นไหลออกมา



“ถ้าพระองค์จะอาบ...”


“ไม่ เราไม่ได้จะอาบน้ำ ก่อนอื่นพวกนายช่วยเลิกใช้คำราชาศัพท์กับเราได้ไหม ฟังแล้วจักจี้หูแค่โอดี้คนเดียวก็รำคาญจะตายละ” เจ้าชายยูหันไปบอกแบมแบมที่ดูเกรงใจเขาและทำท่าเหมือนจะเดินออกไปรอด้านนอก ผงเกลือสีขาวในมือของเจ้าชายผู้สูงศักดิ์ถูกโปรยลงไปในอ่างปะปนไปกับสายน้ำก่อนที่เจ้าชายยูจะก้าวเท้าลงไปในอ่าง



ฟองคลื่นมากมายราวกับว่าอ่างน้ำนั้นเป็นมหาสมุทรก็ไม่ปานกำลังสาดซัดอย่างบ้าระห่ำไปรอบเรียวขายาวของเจ้าชายยูที่ดูจะสนุกอยู่กับคลื่นน้ำวนในอ่างอยู่คนเดียว



“หาง...!?” มาร์คอุทานออกมาเบาๆเมื่อเห็นว่าเรียวขายาวนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดสีน้ำเงินแวววาว ที่เขาตกใจไม่ใช่เพราะว่าเจ้าชายยูเป็นเงือก แค่แปลกใจที่เจ้าชายผู้สูงศักดิ์เป็นถึงโอรสกษัตริย์อย่างเขาจะเป็น...



“ฮาล์ฟบลัด...ชนชั้นต่ำในสังคม แม้จะไม่ใช่ระหว่างปีศาจกับมนุษย์แต่การมีสัมพันธ์ข้ามวงศ์ชาติเผ่าพันธุ์ก็ถือว่าเป็นเรื่องไม่สมควรที่สังคมไม่ยอมรับหากยิ่งเกิดในตระกูลผู้สูงศักดิ์ด้วยแล้ว” เจ้าชายยูอธิบายให้พระสหายทั้งสองฟังพลางโบกสะบัดหางของตนเล่นไปด้วย



“ท่านพ่อสั่งให้ทุกคนที่รู้เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับเพราะพระราชินีไม่สามารถมีบุตรได้ พี่ๆน้องๆของเราที่เกิดจากเลือดแท้ทั้งหมดก็ล้วนแต่เป็นผู้หญิงและยังเป็นลูกของบรรดาสนมนางในจะมีก็แต่องค์รัชทายาทคนปัจจุบันที่ถึงแม้จะเกิดกับนางกำนัลข้ารับใช้แต่ก็มีศักดิ์เป็นพี่ของเราอยู่ดี ต่างจากเราซึ่งท่านแม่แม้เป็นเงือกแต่ก็เป็นเจ้าหญิงแห่งท้องทะเล ในวังจึงเกิดการแบ่งฝักฝ่ายและวุ่นวายไม่มีที่สิ้นสุด”



เจ้าชายยูเล่าชีวิตของพระองค์ให้พระสหายทั้งสองฟังด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเมื่อนึกไปถึงเรื่องการเมืองภายในวัง บัลลังก์ที่เขาไม่เคยอยากได้มัน ไม่อยากแย่งชิงแต่กลับมีคนบังคับจ้องจับเขาให้นั่งลงบนมันและสวมมงกุฎตรึงไว้กับบัลลังก์กษัตริย์ที่เขาไม่อยากได้ไม่เว้นแม้แต่ท่านพ่อ



“พระองค์...ไม่สิ นายรักพี่ชายของนายมากใช่ไหม?” เจ้าชายยูคลี่ยิ้มถูกใจที่พระสหายตัวเล็กที่ชื่อว่าแบมแบมกล้าที่จะพูดภาษาไม่เป็นทางการกับเขาแล้ว



“เราไว้ใจพวกนายได้ใช่ไหม?”        

 

 

 




(ต่อ) 




 

                ร่างเล็กแลดูนุ่มนิ่มบอบบางนอนแผ่ราบไปกับเตียงขนาดพอดีตัวพลางเงยหน้ามองเพดานแล้วถอนหายใจออกมาด้วยน้ำเสียงปลดปลง



                “ห้องเล็กอย่างกับรูหนู จะอยู่กันได้ยังไงตั้งสามคน” ว่าที่ท่านเคาท์ที่ 9 แห่งคฤหาสน์ตะวันตกเอ่ยออกมาอย่างอ่อนใจพลันก็รู้สึกคิดถึงบ้านขึ้นมาดื้อๆ อยู่ที่นี่นอกจากจะไม่มีแวมไพร์รับใช้แล้วเขายังต้องมาอยู่ร่วมชายคาเดียวกันกับหมาป่าและคนทรงอีก


                “กว้างและนุ่มกว่าเตียงที่บ้านฉันซะอีก ใครอยู่ไม่ได้ก็กลับบ้านไปกินนมนอนเถอะ” แจ็คสันกระโดดไปมาบนเตียงของตัวเองก่อนจะนอนเท้าแขนและส่งวิ้งค์ให้กับคุณหนูแวมไพร์ตัวน้อยที่ทำหน้าเหมือนรังเกียจเขาเสียเต็มประดา



                “นี่ถามจริงเถอะเจฟ”


                “ฉันชื่อเจบี”


                “นั่นแหละ...ทำไมนายถึงชอบจับคู่ให้แบมแบมกับไอ้จิ้งจอกนั่นตลอด” แจ็คสันตั้งแง่สงสัยและถามออกไปตามที่คิด เจบียักไหล่น้อยๆอย่างไม่ใส่ใจในคำถามไร้สาระเพราะเขาไม่ได้มองว่านั่นเป็นการจับคู่แต่ว่ามันถูกกำหนดเอาไว้ให้เป็นแบบนั้นอยู่แล้วต่างหาก



                “มนุษย์จะพบพานแต่เรื่องโชคร้ายหากได้เป็นผู้ครอบครองผลเอเดน แล้วทำไมนายถึงยอมยื่นมือเข้ามาช่วย?” ยองแจเป็นฝ่ายถามบ้างหลังจากเห็นว่าคำถามของหมาป่านั้นช่างติงต๊องสิ้นดี นอกจากจะเหม็นสาบแล้วยังทำตัวไม่เกิดประโยชน์อะไรอีก


                “ฉันอยากเห็นอาวุธศักด์สิทธิ์ทั้งสามด้วยตาของตัวเอง”


“เฮ้ย ไม่แฟร์นี่ นายยังไม่ตอบคำถามฉันเลย” แจ็คสันขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่ถูกเมิน แต่ยังไม่ได้โวยวายอะไรต่อ ประตูห้องของทั้งสามคนก็ถูกเคาะเรียกจากด้านนอกเบาๆ


เจบีเป็นคนเดินไปเปิดประตูจึงพบว่าคนที่มาเคาะประตูคือจูเนียร์ ยมทูตหนุ่มในชุดยูนิฟอร์มของโรงเรียนเดนิสทำให้มนุษย์เพียงคนเดียวในห้องนี้รู้สึกแปลกตาเพราะเวลาพบกันทีไรก็จะเจอจูเนียร์ในชุดคลุมยาวสีขาวพร้อมเคียวคู่ใจอยู่ตลอด


“พวกนายยังไม่เปลี่ยนชุดกันอีกเหรอ ฉันกำลังจะไปหาบันทึกของวินซ์ โดลเช่ที่หอคอยตะวันออก”


“ถ้างั้นฉันไปด้วย” เจบีเดินไปหยิบชุดในตู้เสื้อผ้าที่ทางโรงเรียนจัดไว้ให้ประจำห้องและจัดแจงเปลี่ยนอย่างรวดเร็วเพื่อที่จะได้รีบไปช่วยกันตามหาบันทึกของโดลเช่ให้เร็วที่สุด


“แล้วฉันอ่ะ?” แจ็คสันชี้นิ้วเข้าหาตัวเองอย่างงงๆเพราะไม่รู้ว่าตนต้องทำอะไรต่อ ในใจของเขาคิดแต่ว่าอาหารจัดเลี้ยงของโรงเรียนเดนิสเย็นนี้จะหรูหรามากมายขนาดไหนก็แค่นั้น



“พวกนายสองคนลองตามหาเบาะแสในปราสาท จะเป็นห้องสมุด ห้องน้ำหรืออะไรก็ได้แล้วเย็นนี้ฉันจะเรียกมาร์คกับแบมแบมมาคุยเรื่องความคืบหน้าที่ห้องนี้ ระวังตัวกันด้วย” เจบีจัดแจงงานเสร็จก็หุนหันพลันแล่นออกไปพร้อมจูเนียร์ ทิ้งไว้แค่หนึ่งแวมไพร์กับหนึ่งหมาป่าให้มองเขม่นกันอยู่อย่างนั้น







 

“เบสิกมาก...นายคิดจริงๆเหรอว่าบันทึกสำคัญขนาดนั้นจะถูกซ่อนอยู่ในนี้”



หมาป่าหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองแวมไพร์น้อยผิวขาวซีดที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนชั้นวางหนังสือสูงๆของห้องสมุด ยองแจที่กำลังห้อยหัวอ่านหนังสือปิดหนังสือเล่มหนาลงอย่างแรงและโยนมันลงไปโดนศีรษะของหมาป่าเข้าอย่างจัง


“โอ๊ยยย เจ็บนะ!


“หน้าที่สี่ร้อยเจ็ดสิบเอ็ดบรรทัดที่หก...วินซ์ โดลเช่ มนุษย์เพียงคนเดียวที่ได้เข้าสอนในโรงเรียนปีศาจเดนิส” ยองแจอ่านทวนประโยคในหนังสือก่อนจะกระโดดลงมายืนข้างแจ็คสัน นิ้วเรียวเอื้อมไปชี้ที่รูปภาพหนึ่งบนมุมหนังสือก่อนจะพูดต่อ


“อย่างน้อยเราก็ได้รู้ว่าวินซ์ โดลเช่ เคยเป็นอาจารย์ของปีศาจก่อนที่จะมาเป็นบาทหลวงในภายหลัง”


“ปราบปีศาจ?”


“มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นถึงทำให้เขาคิดแบบนั้น” ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันเบาๆอย่างคนใช้ความคิด แจ็คสันลอบมองแวมไพร์หนุ่มน้อยข้างตัวอย่างนึกชื่นชม



“เหม็นสาบ เขยิบไปไกลๆหน่อยได้ไหม”



...แต่ก็ดีกันได้แค่เพียงเสี้ยววินาทีเท่านั้นแหละ


“ยังกับตัวนายหอมนักนี่ พ่อแวมไพร์กลิ่นโรสแมร์รี่”  









แบมแบมรู้สึกใจหายหลังจากได้ฟังเรื่องราวภายในราชวงศ์ปีศาจจากเจ้าชายยู โอรสครึ่งปีศาจครึ่งเงือกที่ต้องเข่นฆ่าแย่งชิงบัลลังก์กับพี่น้องของตัวเอง พระราชากระหายเลือดที่ต้องการเพียงผู้รอดที่แข็งแกร่งที่สุดเพียงหนึ่งเดียว



“แม้จะเป็นเงือกแต่ก็จัดว่าเป็นสัตว์แห่งเทพ การมีฮาล์ฟบลัดเกิดขึ้นระหว่างเงือกกับปีศาจทำให้ท่านแม่ร่างกายอ่อนแอและไม่สามารถขึ้นมาบนบกได้อีกเลย หากเราเป็นหญิงก็คงอยู่สุขสบายในท้องทะเลไปแล้ว” เจ้าชายยูเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ชายทะเลที่ยาวไกลออกไปจนสุดลูกหูลูกตายิ่งทำให้พระองค์ทรงคิดถึงมารดา ที่หนึ่งปีจะสามารถกลับไปพบกันได้แค่เพียงครั้งเดียว


“นายเคยได้ยินเรื่องอาวุธศักดิ์สิทธิ์รึเปล่า?”


“อาวุธศักดิ์สิทธิ์?”


“อาวุธแห่งการทำลายล้างต้นเหตุแห่งความโลภที่ทำให้มนุษย์และปีศาจเป็นอริกัน” มาร์คอธิบายต่อแต่ดูเหมือนว่าเจ้าชายยูจะดูไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรพวกนี้มากนัก นั่นคงเป็นเพราะว่าเจ้าชายยูเป็นเจ้าชายที่ไม่สนใจในบัลลังก์หรือการนองเลือด มาร์คและแบมแบมสบตากันอย่างชั่งใจครู่หนึ่งก่อนที่เด็กหนุ่มตัวเล็กจะเป็นฝ่ายเล่าเรื่องราวของพวกเขาให้เจ้าชายยูฟังเพื่อแลกกับมิตรภาพที่ดีที่เจ้าชายยูหยิบยื่นมาให้แก่พวกเขา แต่อย่างน้อยเพื่อความปลอดภัยก็คงต้องเก็บเรื่องที่เขาเป็นผลเอเดนเอาไว้ก่อน  



“นายอยากจะช่วยพี่น้องในราชวงศ์ของนายให้รอดพ้นจากการนองเลือดหรือเปล่า?”


“?”


“เรากำลังตามหาอาวุธศักดิ์สิทธิ์เพื่อทำลายมัน”


“...”


“และคิดว่านายน่าจะช่วยพวกเราได้” 




 










► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄


100%




Makemeproud........รู้สึกผิดมากเลยกับมหกรรมดองมาราธอน ช่วงนี้ร่างกายต้องการแฟนตาซีค่ะเลยคัมแบคซะงั้น 

กำลังคิดถึงเรื่องนี้ #ฟิคครูซ 




 


 




@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

126 ความคิดเห็น

  1. #126 MTBB_COLD_Tim (@Jaruwan59372) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2562 / 14:30

    รอน้าาาาา
    #126
    0
  2. #125 MTBB_COLD_Tim (@Jaruwan59372) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:28

    ยังรออยุ่น้ะะ
    #125
    0
  3. #124 Kam~Red Hood~ (@kam-nakthong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 14:59
    รอนะคะ คิดถึงคุณจิ้งจอก
    #124
    0
  4. #123 oni (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 10:53
    ทั้งเจ็ดได้พบและเป็นเพื่อนกัน ได้ช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่น่ายินดี

    อีกหน่อยแจ็คแจคงจะรักกันไม่กัดกันอีกเนอะ
    #123
    0
  5. #117 pcnmtcn (@gamelovekyuwook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2559 / 02:10
    หายไปไหนมาไรท์นี่ต้องไปอ่านตั้งแต่ตอนแรกใหม่กลับมาต่อเยอะๆเลยนะ!5%555555
    #117
    0
  6. #116 Anyarat Khemrung (@gus200124) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 22:52
    เพิ่งได้อ่านครั้งแรก อ่านรวดเดียวเลย สนุกมาก ชอบแนวนี้มากๆ ไรท์มาต่อไวๆนะค๊าสา
    #116
    0
  7. #113 safy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 22:44
    ไรทมาต่อนะ นะ นะ นะ เจ้าชายยูนี่ ยูคยอมใช่ป่าวอะ ชอบคู่หมาป่าแวมไพร์ ตลกมากอะ
    #113
    0
  8. #109 Littleta (@little-late) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 16:13
    ไรท์กลับมาแล้ววววววววว ดีจิตดีใจ
    #109
    0
  9. #108 ChuiiBM (@ibkchu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 14:32
    เหยยยยยยชอบมากกกกก ฮืออออ ไรท์แต่งต่อนะ รอคอยยยย
    #108
    0
  10. #106 PLOY_zc (@PLOY_zc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กันยายน 2559 / 19:23
    รอไรท์มาต่อ นี่ติดมากเลยนะเนี่ย
    #106
    0
  11. #105 Kam~Red Hood~ (@kam-nakthong) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 17:07
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มาแล้วววววววววววว รอมานานเลย กรี๊ดดดดด 
    #105
    0
  12. #104 Teyaa. (@koyuri555) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 20:45
    รออยู่น้าาาสนุกมากๆเลย
    #104
    0
  13. #103 wonder drean (@rungbuab) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 02:40
    รอไรท์กลับมา
    #103
    0
  14. #101 sbays (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 12:43
    มาสิคะ.....รอออออออ
    #101
    0
  15. #100 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2558 / 00:21
    รออยู่นะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ
    #100
    0
  16. #99 bewwwwwp (@maniaz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2558 / 08:19
    เจ้าชายคงจะไม่มีแผนอะไรใช่มั้ยย เหมือนจะเป็นมิตรแต่ก็แอบหวั่นใจเบาๆ มาต่อไวๆนะค้า สู้ๆค่ะ
    #99
    0
  17. #98 น้ำพัน (@numpun) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2558 / 15:39
    สนุกมากเลยค่ะ เราอ่านรวดเดียวจบเลย ><
    #98
    0
  18. #97 saraae12 (@nun-ae) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 17:26
    พี่มมพ.สู้ๆ รออยู่นะ ชอบมากๆๆๆๆ เจ้าชายยูจะแอบคิดไม่ซื่อกับพระสหายไหมเนี่ย555555555555
    #97
    0