[Fic GOT7] ► CRUZ ◄ (#MarkBam)

ตอนที่ 3 : [CRUZ] Chapter 02 :::: FULL MOON ::::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 598
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    12 มี.ค. 58

CRUZ

 

#ฟิคครูซ
 

MARK & BAMBAM
 

2nd 
 

FULL MOON






 

 

                “กระผมรู้สึกดีใจนะครับที่คุณแบมแบมรับประทานอาหารได้มากขึ้น” โดโรธีพูดขึ้นมาขณะเก็บจานชามอาหารมื้อเย็นลงบนถาดเขาส่งยิ้มให้นายน้อยของบ้านที่นั่งพิงหมอนอิงอยู่บนเตียง เด็กหนุ่มส่งยิ้มบางๆกลับไปให้ก่อนที่พ่อบ้านประจำตระกูลจะโค้งศีรษะและเดินถือถาดอาหารเปล่าออกไป ใบหน้าหวานมองตามโดโรธีไปจนกระทั่งเขาแน่ใจแล้วว่าประตูห้องถูกปิดสนิท




                “ออกมาได้แล้ว” แบมแบมหันไปพูดกับตู้เสื้อผ้าไม้มะฮอกกานีที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียงนอนของเขามากนักแต่กลับไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ




            “มาร์ค” เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของคฤหาสน์ลอว์เรนซ์ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่หลังเรียกชื่อแล้วแต่ก็ยังไม่มีสัญญาณตอบรับจากเจ้าของชื่อก่อนเขาจะหย่อนเท้าลงจากเตียงแล้วตรงเข้าไปเปิดตู้เสื้อผ้า




ใบหน้าหล่อนั่งหลับเอนศีรษะพิงกับลิ้นชักวางของโดยมีผ้าขนหนูสีขาวผืนหนามารองนอนแทนหมอน แพขนตาหนายาวคลอเคลียรับกับจมูกโด่งและริมฝีปากแดง แบมแบมลงนั่งยองๆพลางใช้สองมือเท้าคางมองปีศาจจิ้งจอกที่ใช้ชีวิตปะปนกับมนุษย์ทั่วไปได้อย่างกลมกลืน ถ้าเกิดว่าแบมแบมไม่เห็นหางทั้งเก้าของเขาเข้าเสียก่อนก็คงไม่มีทางรู้เลยว่าผู้ชายคนนี้ไม่ใช่มนุษย์






            หน้าก็เหมือนคน




            ...ปากก็เหมือน




                “จูบได้นะ ฉันอนุญาต” เหมือนว่าแบมแบมจะเผลอพินิจพิจารณาใบหน้าของคนตรงหน้านานไปหน่อยจนลืมสังเกตว่าเจ้าของใบหน้างดงามที่เขาเผลอมองอยู่นั้นได้ตื่นจากห้วงนิทราแล้ว หนุ่มน้อยกระแอมไอเบาๆในลำคอแก้เก้อพลางยืดตัวขึ้นแล้วเสมองไปทางอื่น




                “นายตัดสินใจได้หรือยัง?” มาร์คลุกออกมาจากตู้เสื้อผ้าแล้วหันไปขอคำตอบกับแบมแบม หนุ่มน้อยหน้าหวานถอนหายใจออกมาอีกเฮือกใหญ่ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเตียง




                “แล้วฉันมีสิทธิ์เลือกด้วยรึไง ไม่เป็นอาหารปีศาจ ก็ต้อง...ผูกดวงกับนาย มีค่าเท่ากัน”




                “เท่ากันยังไง?” มาร์คขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะไม่เข้าใจความหมายที่แบมแบมต้องการสื่อ คนตัวเล็กเม้มปากแน่นพลางกระพริบตาปริบๆทำท่าทางเหมือนลังเลว่าสิ่งที่เขาคิดนั้นควรจะพูดออกไปหรือไม่แต่พอหันไปสบตากับมาร์คเขาจึงตัดสินใจปริปากพูด    





                “ถ้าฉันเกิดทำให้นายไม่พอใจ หรือว่านายหิวแล้วกินฉันขึ้นมา...” คำพูดของแบมแบมทำเอาจิ้งจอกหนุ่มหลุดขำ หนุ่มน้อยวัยสิบแปดปีพองลมใส่แก้มใบหน้าหวานหน้าแดงก่ำราวกับคนเป็นไข้ ฝ่ามือหนายื่นมาแตะดวงหน้าหวานบางเบาไล้ปลายนิ้วไปตามกกหูนิ่มอย่างเอ็นดูในคำพูดคำจาและความคิดของคนอายุน้อยกว่า แบมแบมสบตากับนัยน์ตาคมที่ทอดมองมาพร้อมรอยยิ้มบาง




สายตาที่ไม่ได้มองเขาเหมือนอาหาร...




                “อยากจะอ้วก”  



                เสียงของบุคคลที่สามดังแทรกขึ้นมาขัดความคิดของแบมแบม ทั้งสองหันไปมองตามเสียงก่อนที่มาร์คจะดึงแบมแบมให้มาหลบอยู่ทางด้านหลังของเขา




                “ความเจ้าเล่ห์ของจิ้งจอกน่ะนายเองก็น่าจะเคยได้ยินมาบ้างนะมนุษย์น้อย” ชายหนุ่มรูปร่างสันทัด สวมเสื้อยืดแนบลำตัวจนเห็นกล้ามเนื้อชัดเจนค่อยๆเดินก้าวเข้ามาในห้องก่อนจะหย่อนตัวลงนอนบนเตียงอย่างถือวิสาสะ




                “หลอกมนุษย์ให้ตายใจแล้วฆ่าให้ตายอย่างเยือกเย็น...ปีศาจทุกตนก็เป็นแบบนั้นแหละ”  




                “ออกไปจากที่นี่ซะ ก่อนที่ฉันจะฆ่านาย...แจ็คสัน” มาร์คกำมือแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่หลังมือชัดเจน แบมแบมมองปีศาจสองตนที่เอาแต่จ้องมองกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ปีศาจที่ชื่อแจ็คสันหัวเราะในลำคอก่อนจะลุกขึ้นจากเตียงแล้วยกยิ้มน้อยๆที่แบมแบมมองออกว่าจงใจก่อกวนยั่วให้มาร์คโมโห



                “จิ้งจอกน้อยที่ตกหลุมรักอาหาร จนถูกพ่อ...”





                “พลังของนายมันก็แค่หมาป่าระดับล่างจะมารู้อะไรดีเกี่ยวกับเรื่องของฉัน เก็บปากและชีวิตกระจอกๆของนายไว้ใช้ให้คุ้มค่าเถอะ” มาร์คเหยียดยิ้มมุมปากส่งไปให้แจ็คสันมือเล็กของแบมแบมเอื้อมมาแตะที่หลังมือของมาร์คแผ่วเบาเป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็น




                “แล้วไง จะจิ้งจอกหรือหมาป่ามันก็หมาเหมือนกันนั่นแหละ” มาร์คดันตัวแบมแบมให้ถอยห่างออกไปก่อนจะพุ่งเข้าใส่แจ็คสันด้วยร่างของจิ้งจอกเก้าหาง แจ็คสันเองก็กลายร่างเป็นหมาป่าขนาดมหึมาขนฟูหนาสีน้ำตาลต่อสู้กับมาร์คพร้อมรับการโจมตีทุกด้านอย่างไม่กลัวเกรงเช่นกัน




 

 

                เสียงดังโครมครามภายในห้องทำให้บรรดาคนรับใช้ต่างพากันมาเคาะประตูเรียกแบมแบมกันยกใหญ่ นั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กเครียดหนักยิ่งกว่าเดิม




                “หยุด มาร์ค แจ็คสัน ฉันบอกให้หยุด!” มือเล็กจับเข้าที่หางของทั้งคู่ก่อนออกแรงบีบให้แรงที่สุดด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี ทั้งมาร์คและแจ็คสันต่างคืนร่างกลับมาเป็นคน รอยฟกช้ำที่ใบหน้าและตามลำตัวของทั้งคู่ก็มีไม่ต่างกัน




                “ฮ่ะๆ เก่งนี่ผลเอเดน รู้ด้วยเหรอว่าพลังของพวกเรารวมอยู่ที่หางเป็นศูนย์กลาง โดยเฉพาะไอ้หมาบ้าหางแตกหน่อนั่น” แจ็คสันใช้หลังมือเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก แม้จะเจ็บตัวแต่ปากก็ยังวอนหาเรื่องไม่หยุดหย่อน







 

ก๊อกๆๆๆๆ



                (นายน้อยคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ!)

 

                (นายน้อยคะ เปิดประตูเถอะค่ะ)



                แจ็คสันชำเลืองมองไปยังประตูห้องที่บรรดาแม่บ้านต่างพากันเคาะรัวและตะโกนเรียกนายน้อยของเขาชุดใหญ่ก่อนจะหันกลับมาหาแบมแบมกับมาร์ค



                “ฉันชักจะถูกใจนายแล้วสิผลเอเดน...”



                “...”



                “แต่ว่าตอนนี้คงต้องไปฉีดยากันหมาบ้าก่อน ไว้จะมาใหม่”




        แจ็คสันยกยิ้มกวนๆส่งให้มาร์คแล้วเดินไปยังหน้าต่างเขาออกแรงผลักแค่นิดเดียวลูกกรงเหล็กก็ตกลงไปอยู่ด้านล่างก่อนที่จะกระโจนออกไปทางหน้าต่างด้วยความรวดเร็ว แบมแบมปรายตามองมาร์คที่ยืนหลบตาแค่เพียงเสี้ยววินาที สองเท้าเล็กก้าวไปยังประตู เขาแง้มประตูออกไปบอกคุณป้าแม่บ้านว่าไม่มีอะไรให้กลับไปทำหน้าที่ของตัวเองโดยไม่ลืมที่จะล็อกประตูตามเดิมแล้วจึงหันหน้ากลับมาหาจิ้งจอกหนุ่มที่เนื้อตัวฟกช้ำ




                “ไม่ต้องมามองแบบนั้น ไม่รักษาให้หรอก” แบมแบมพูดจบก็เดินกลับไปที่เตียง เขาดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงโดยนอนตะแคงข้างหันหน้าไปอีกทาง มาร์คมองโปงผ้าห่มก่อนจะเดินตามไปนั่งลงข้างเตียง เขารู้ดีว่าแบมแบมไม่ชอบการใช้กำลังตัดสินปัญหา




                “ฉันจะไม่ขอให้นายหายโกรธหรือยกโทษอะไรให้ทั้งนั้นเพราะฉันรับปากไม่ได้ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นอีก”


                “...”




                “แต่ฉันอยากให้นายเชื่อ ว่าความรู้สึกของฉันที่มีต่อนาย...”



                “...”



                “ไม่ใช่เล่ห์จิ้งจอก ไม่ใช่เรื่องหลอกลวง”



                “...”



                “แค่นี้ที่ฉันอยากบอกนาย”




                ฟูกที่นอนที่ยุบไปตามแรงน้ำหนักกดทับในตอนแรกสปริงตัวกลับมาตามเดิมเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าคนที่นั่งอยู่เมื่อครู่ได้ลุกออกไปแล้วก่อนจะตามมาด้วยเสียงปิดประตูตู้เสื้อผ้าเบาๆ แบมแบมลืมตาขึ้นมาก่อนจะลดผ้าห่มลงเพื่อทอดมองพระจันทร์เต็มดวงกำลังเปล่งแสงสว่างรองเรืองอยู่ในระดับเดียวกันกับนัยน์ตากลมโต เด็กหนุ่มชำเลืองมองไปยังตู้เสื้อผ้าที่ปิดสนิท





 

                สองขาลุกออกจากเตียงมาอย่างเงียบเชียบที่สุด




                ประตูไม้มะฮอกกานีถูกเปิดออกเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาถึงแม้จะมีรอยฟกช้ำตามตัวและใบหน้าบางจุดแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มตรงหน้านี้งดงามราวจริงๆ งดงามราวกับรูปปั้นที่บรรจงแกะสลักออกมาอย่างประณีต และก็คงจะงดงามกว่านี้ถ้าหาก...ปราศจากรอยฟกช้ำเหล่านั้น

 

 






 

               

                แดดอ่อนๆยามเช้าสาดแสงเข้ามาภายในห้องนอนส่งผลให้เจ้าของห้องที่นอนหลับอยู่บนเตียงจำต้องหันหน้าหนีแสงไปซุกเข้ากับแผ่นอกกว้าง



                เดี๋ยวนะ



            แผ่นอก?




            แบมแบมลืมตาขึ้นพลางเงยหน้ามองเจ้าของแผ่นอกกว้างที่ให้เขาใช้ยืมหลบแสงแดดแม้ว่าเขาจะไม่ได้ร้องขอก็ตามที ลมหายใจอุ่นรินรดอยู่บนหน้าผากเนียน หนุ่มน้อยหน้าหวานไล่มองใบหน้าของจิ้งจอกหนุ่มที่กำลังตกอยู่ในห้วงนิทรา แบมแบมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเขาถึงได้ชอบมองใบหน้านี้นัก เพราะคิ้วเรียว ขนตาหนายาวเป็นแพ จมูกที่โด่งเป็นสัน หรือว่าริมฝีปากได้รูป อะไรกันที่ดึงดูดให้เขาหลงใหลทุกครั้งที่จ้องมอง ราวกับมนตร์สะกดที่พอมองแล้วก็ยากที่จะละสายตาออกไป




                ผลเอเดน จิ้งจอกเก้าหาง มนุษย์หมาป่า




            ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว เด็กหนุ่มชำเลืองมองคนที่นอนหลับก่อนจะค่อยๆลุกอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้เป็นการรบกวนการนอนของเขา มือเล็กเลิกผ้าห่มเพื่อหย่อนตัวลงจากเตียงก่อนจะหันไปจัดการห่มผ้าให้กับจิ้งจอกหนุ่มที่นอนหลับอุตุอยู่บนเตียง รอยยิ้มบางเกิดขึ้นที่เรียวปากอิ่มเพียงครู่เดียวก่อนจะหายไปเมื่อเขาหันกลับมา





            ชายชรายืนถือถาดอาหารเช้ามองนายน้อยของเขาสลับกับคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง ใบหน้ามีอายุนั้นดูเคร่งเครียดมากกว่าครั้งไหนๆ  





                “...จิ้งจอกเก้าหาง”





        โดโรธีพึมพำเบาๆพลางเดินเข้ามาใกล้มาร์ค ชายชราวางถาดอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะพินิจพิจารณาใบหน้าหล่อเหลาของปีศาจจิ้งจอกในร่างมนุษย์ ใบหน้าของแบมแบมเต็มไปด้วยความสงสัยที่โดโรธีล่วงรู้ความลับนี้ทั้งที่มาร์คยังไม่ได้นำหางทั้งเก้าออกมาด้วยซ้ำ






                “ใบหน้าและรูปร่างที่งดงามราวเทพบุตร ผิวขาวสุกสว่างตามตำรา ทั้งพละกำลังมหาศาลและความฉลาดปราดเปรื่อง ไม่ผิดตัวแน่...” มาร์คลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบุคคลแปลกหน้าที่ไม่ใช่แบมแบม นัยน์ตาคมเปลี่ยนเป็นเกรี้ยวกราดจนสังเกตได้ชัด





                “มาร์ค...นี่โดโรธี เขาไว้ใจได้ ฉันเชื่อว่าเขาจะไม่ทำร้ายนาย” แบมแบมหันไปพูดกับจิ้งจอกหนุ่ม สายตาดุดันของมาร์คในตอนแรกหายไปก่อนจะกลับมาเป็นปกติอีกครั้งแต่ก็ยังคงระวังตัวอยู่เสมอ




                “จิ้งจอกน้อย ฉันรู้ว่านายอยู่ที่นี่มานานแล้ว...”



                “...”



        “รอคอยที่จะได้พบมาโดยตลอด”


                “...”



                “ขอบใจมากนะ”



                ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ชายชรายื่นมือออกไปลูบผมของมาร์คแผ่วเบา ในตอนแรกแบมแบมเองก็มีท่าทีกังวลกลัวว่ามาร์คจะทำอันตรายโดโรธีแต่ไม่ใช่เลย จิ้งจอกหนุ่มกลับยอมให้โดโรธีลูบศีรษะแต่โดยดีแถมยังมีท่าทีที่อ่อนน้อมกว่าปกติ เหมือนกับว่าเคยเจอกันมาก่อนยังไงอย่างนั้น





                “พอดีเลยฉันกำลังกังวลว่าทำยังไงถึงจะออกไปจากที่นี่โดยไม่ให้มีใครสงสัยได้ โดโรธีพอจะช่วยฉันได้ไหม?” แบมแบมถามบ่าวรับใช้ที่จงรักภักดีซึ่งโดโรธีก็โค้งศีรษะน้อมรับทุกคำบัญชาของผู้เป็นนาย รอยยิ้มแห่งความหวังได้กลับมาอีกครั้ง











 

 

                “กระผมจะพาคุณแบมแบมไปพบกับบาทหลวงท่านหนึ่งคิดว่าท่านน่าจะให้ข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งสามของพระเจ้าได้ ตระกูลของท่านศึกษาเรื่องพวกนี้มาหลายชั่วอายุคน ส่วนหลานชายของท่านก็เป็นคนทรง ว่ากันว่ามีความสามารถแต่มีลักษณะท่าทางประหลาด ดูไม่ค่อยปกติสักเท่าไร” โดโรธีขับรถไปตามเส้นทางพลางเล่าเรื่องราวต่างๆเท่าที่เขารู้มาให้กับผู้เป็นนายน้อยของคฤหาสน์ลอว์เรนซ์ฟัง





                “ไม่ปกติยังไง?” แบมแบมถามอย่างสนอกสนใจ





                “อย่างเช่นว่าเขาชอบพูดคนเดียว ทำตัวเหมือนพูดกับใครอยู่ตลอดเวลา แต่กลับไม่ชอบสุงสิงกับผู้คน เป็นเด็กที่แปลกมาก” โดโรธีตอบขณะนึกไปถึงหลานชายของบาทหลวงโดมินิค มาร์คที่นั่งอยู่บนเบาะหลังตรงส่วนที่นั่งของผู้โดยสารยื่นหน้าออกมาฟังบ้างอย่างสนใจ





        “ติดต่อกับวิญญาณ...นั่นไม่ใช่ความแปลก นั่นแหละคือพลังของเขา” แบมแบมหันกลับไปมองมาร์ค


 

                “ติดต่อกับคนที่ตายไปแล้ว?”




                “ใช่ คนทรงจะมีลูกประคำห้าร้อยลูกร้อยอยู่ในบ่วงที่ว่ากันว่าเป็นชนิดเดียวกันกับบ่วงดักวิญญาณของยมทูต การจะติดต่อกับวิญญาณได้จะต้องมีจิตที่ว่างเปล่ากลมกลืนไปกับธรรมชาติเพื่อเตรียมพร้อมให้วิญญาณเข้าทรงร่างได้” มาร์คอธิบายรายละเอียดจากสิ่งที่เคยเห็นมาแม้ว่าตอนนั้นเขาจะยังเด็กมากแต่ก็พอจะจดจำได้อยู่บ้าง





                “ถ้างั้น...ก็ติดต่อกับพ่อแม่ฉันได้น่ะสิ” มาร์คพยักหน้ารับแทนคำตอบ คนตัวเล็กยิ้มร่าดูสดใสมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที ทั้งที่ดูเหมือนไม่น่าจะมีอะไร แต่ทำไมมาร์คถึงได้รู้สึกอึดอัดในอกคล้ายกับว่าจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ลางสังหรณ์ของเขาเหมือนกำลังส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง







กำลังจะบอกอะไรกันนะ...

 














► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄

100%






TBC : มาแย้ววว >< ขอบคุณนะคะที่แวะเข้ามาอ่านกัน 
ดองไว้หลายเรื่องมาก เดี๋ยวไปเคลียร์ก่อน 555555555  

Cr : pic lesla.com 





 
 
@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

126 ความคิดเห็น

  1. #118 oni (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2559 / 00:31
    มาร์ครอแบมมาตลอดซีนะแล้วโดโรธีรู้มาตลอดว่ามาร์คไม่ทำอันตรายแบม

    เลยปล่อยให้มาร์คเจอเเละอยู่กับแบมแบบนี้ แจ็คนี่สมควรเป็นหมาบ้าจริงๆเชียว

    หวังว่ามาร์คจะปกป้องแบมได้
    #118
    0
  2. #95 ninjj (@khunjara) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 01:56
    คอยดูตะหนูแบมอยู่ตลอดเลยสินะมาก 
    #95
    0
  3. #61 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 23:10
    ทำไมโดโรธีรู้อ่ะ
    #61
    0
  4. #55 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 21:14
    มาร์คเฝ้าน้องมานานแล้วเหรอ ไปหาใครอ่า เจบี? 
    #55
    0
  5. #51 ChocoMania (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:58
    มาร์คต้องตกหลุมรักแบมแบม

    เลยมาตามปกป้องแน่เลย

    #51
    0
  6. #45 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:15
    รู้สึกอิจฉาแบมชะเกิน มาร์คดูมั่นคงต่อแบมมาก
    #45
    0
  7. #40 Kawaii C'Game (@gamelovekyuwook) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 17:32
    พี่มาร์คหลงรักน้องแล้วใช่ม๊าาาา><
    #40
    0
  8. #36 ... (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 21:39
    เกี๋ยวนะ ฉีดยากันหมาบ้า? อิแจ็ค ได้ข่าแกอ่ะหมา ส่วนมาร์คเขาเป็นจิ้งจอกนะ...หรือเหมือนกัน? ช่างเหอะ สนุกอ่ะสนุก
    #36
    0
  9. #32 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 23:40
    เชื่อได้ป่าวว่ะ จิ้งจอกมันเจ้าเล่ห์นี่นา ไม่หลอกวันนี้ก็ต้องหลอกวันหน้าป้ะ แต่หล่อ น่ารัก ให้อภัย 55555
    #32
    0
  10. #27 pulsar (@pulsar) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 มีนาคม 2558 / 15:37
    รอน้องมานานแล้วใช่ป่ะหมายตามานานแล้วอ่ะดิ 5555555
    คนที่ทำแม่บ้านนี้ฝีมือพี่ใช่ป่ะ อิ_อิ
    #27
    0
  11. #21 Puya PT (@pupt) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มีนาคม 2558 / 23:17
    รออยู่นะ ชอบมากๆเลย
    #21
    0
  12. #20 aom_mypal (@aom_mypal) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 20:39
    เป็นกำลังใจค่ะ สนุกมาก
    #20
    0
  13. #17 =w=a (@buabuaza) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 18:38
    คนทรงคือใครอยากรู้มากเลยเนี้ย 
    #17
    0
  14. #16 Sweety_June (@endlesslove13) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 13:21
    คนทรงนี่เจบีใช่มั้ย แล้วมาร์คมีลางสังหรอะไรนะ อยากรู้จัง ไรท์มาต่อเร็วๆ นะคะ
    #16
    0
  15. #12 safar_oh (@safaroh) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 00:13
    ชอบมากๆๆๆๆเลยย สู้ๆน๊ค๊
    #12
    0