[Fic GOT7] ► CRUZ ◄ (#MarkBam)

ตอนที่ 2 : [CRUZ] Chapter 01 :::: MOONLIGHT::::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 795
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    9 มี.ค. 58

CRUZ

 

#ฟิคครูซ

 

MARK & BAMBAM

 

1st

MOONLIGHT








 

 

                นั่นอะไร...


                แสงสว่างจากลูกแก้วทรงกลมสีฟ้าใสขนาดเท่าเหรียญกำลังลอยค้างอยู่กลางอากาศตรงหน้าของคนตัวเล็ก แบมแบมพยายามเอื้อมมือออกไปหมายจะจับแต่ลูกแก้วลูกนั้นกลับเลื่อนหนีเขาไป มือเล็กสะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวอยู่ออกและเดินตามลูกแก้วสีฟ้าใสที่คล้ายจะบอกเป็นนัยน์ๆว่าให้เขาตามมันไป


 

                “จะพาฉันไปไหน?”



 

                ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคงไม่ได้รับการตอบกลับและทั้งที่รู้ว่าการเดินตามลูกแก้วลอยได้ออกมานี่ดูเป็นเรื่องงี่เง่าหากเอาไปเล่าให้ใครฟัง แต่ทั้งชีวิตนี้ของแบมแบมก็ไม่เคยมีวันไหนปกติสักวันอยู่แล้ว แค่เดินตามลูกแก้วลอยได้ออกมาก็คงไม่ได้ทำให้ชีวิตเขาย่ำแย่ไปมากกว่านี้เท่าไรนักหรอก



 

 

                “หอคอยนักรบ...รู้จักที่นี่ด้วยเหรอ?” แบมแบมเงยหน้ามองหอคอยสูงตระหง่านหลังคฤหาสน์ลอว์เรนซ์ที่ดูคล้ายป้อมปราการเก่าแก่ นอกจากแบมแบมและพ่อแล้วก็ไม่ค่อยมีใครเคยมาที่นี่บ่อยนักเพราะมันทั้งไกลจากคฤหาสน์แถมยังรกร้างแลดูน่ากลัว




 

 

แอ๊ด...



 

                ประตูไม้โอ๊คถูกเปิดออกโดยมือเล็กของเด็กหนุ่มผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของที่นี่ แบมแบมเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟข้างประตูแต่ก็ไม่ติด ในตอนนี้มีเพียงแสงเดียวที่นำทางเขาก็คือเจ้าลูกแก้วสีฟ้าใสนั่น



 

                “หวังว่าแสงริบหรี่ของแกจะช่วยไม่ให้ฉันตกบันไดได้นะ” แบมแบมพรูลมหายใจก่อนจะเดินตามลูกแก้วสีฟ้าใสที่เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าเพื่อรอคนตัวเล็กเดินขึ้นบันไดวนไปจนถึงชั้นบนสุดของหอคอย






 

               

ชั้นหนังสือขนาดมหึมาถูกปรับแต่งด้วยสไตล์คลาสสิคกึ่งโรมันโดยฝีมือของสถาปนิกชั้นเลิศความสูงของชั้นสูงมากจนเกือบถึงเพดานและต้องใช้บันไดในการช่วยหยิบหนังสือ ใช่แล้วล่ะ ทั้งหอคอยนี้เป็นห้องสมุดขนาดใหญ่ของไมเคิล ลอว์เรนซ์ หรือก็คือพ่อของแบมแบม หนังสือโบราณหายากทั้งหลายที่นักสะสมตามหาล้วนมีอยู่ในห้องนี้แทบทั้งสิ้น




 

คนตัวเล็กเลือกหยิบหนังสือเล่มนู้นเล่มนี้เพลินจนลืมไปเลยว่าเขามาที่ห้องนี้เพราะอะไร




 

 

แก๊ง...แก๊ง...แก๊ง...



 

 

                นาฬิกาโบราณเรือนใหญ่กลางห้องสร้างจากต้นไม้ทั้งต้นดังก้องกังวานเป็นสัญญาณบอกเวลาเที่ยงคืน ลมวูบไหวพัดผ่านทำให้ผ้าม่านกำมะหยี่สีเลือดหมูที่ปิดสนิทเข้าหากันในตอนแรกเลื่อนออกจากกันจนเห็นเพียงบานหน้าต่างและแสงสว่างจากพระจันทร์เต็มดวง



 

                หนังสือเล่มหนาในมือคนตัวเล็กหล่นตุบลงบนพื้นพรม นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างมากกว่าปกติ ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกโดยไม่รู้ตัว ภาพที่เขาเห็นตอนนี้...มันยิ่งกว่าความฝันเสียอีก



 

                ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเดินออกมาทางด้านหลังของนาฬิกาโบราณ ใบหน้าหล่อเหลาราวรูปสลักจากประติมากรชั้นยอดที่พระเจ้ารังสรรค์มาให้ ใบหน้าและรูปร่างนั้นงดงามจนหาที่ติเตียนไม่ได้ เว้นก็เพียงแต่...




 

                พวงหางสีขาวส่องแสงสีฟ้าเรืองรองออกมาโดยรอบคล้ายกับลูกแก้วสีฟ้าใสที่นำทางเขามาที่นี่






 

 

                ...จิ้งจอกเก้าหาง...










 

 

 

 

                เฮือก!



 

          ร่างเล็กสมส่วนดีดตัวขึ้นมาจากเตียง ใบหน้าและลำตัวชื้นไปด้วยเหงื่อ แบมแบมหอบหายใจอย่างรุนแรงเพื่อกอบโกยอากาศเข้าสู่ปอดให้ได้มากที่สุด




                “คุณแบมแบม...ตื่นแล้วเหรอครับ กระผมเอาอาหารเช้ามาให้พอดี” โดโรธีเดินมาพร้อมกับถาดอาหารเช้า เขาโค้งศีรษะทักทายนายน้อยยามเช้าตามปกติก่อนจะยกถาดอาหารเปล่าของตอนเย็นเมื่อวานออกไป



 

                เดี๋ยวนะ


            ถาดเปล่า?



                แบมแบมสะบัดผ้าห่มที่คลุมตัวเองอยู่ออก เด็กหนุ่มหย่อนปลายเท้าลงจากเตียงเพื่อเดินไปเรียกโดโรธี คราบโคลนและเศษหญ้าที่เกาะอยู่ตามชายกางเกงเป็นเครื่องยืนยันว่าเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นไม่ใช่ความฝัน เขาเดินตามลูกแก้วสีฟ้าไปที่หอคอยนักรบจริงๆ และที่นั่น...มีจิ้งจอกเก้าหางจริงๆ




 

         “เป็นไปไม่ได้...”

               

 

 

                แบมแบมยืนยันอย่างหนักแน่นกับตัวเองว่าบนโลกนี้ไม่มีทางมีจิ้งจอกเก้าหาง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองยอดหอคอยนักรบที่ตั้งตระหง่านโดดเด่นสูงเสียดฟ้าเหมือนกับที่เห็นเมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยนเว้นแต่ว่าครั้งนี้กลับมองเห็นได้อย่างชัดเจนเพราะเป็นช่วงเช้า



 

ประตูไม้โอ๊คถูกแง้มน้อยๆอยู่ก่อนแล้วยิ่งทำให้แบมแบมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง บรรยากาศในหอคอยมันทั้งวังเวง เงียบสงัดเงียบจนได้ยินเสียงฝีเท้าและเสียงเต้นของหัวใจตัวเอง



 

                “กะแล้วว่านายต้องมา”



 

                น้ำเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นพร้อมกับเสียงปิดประตูลงกลอน แบมแบมหันหลังกลับมามองตามเสียง ชายร่างสูงโปร่งที่มีรูปลักษณ์ราวกับรูปสลักกำลังยืนพิงประตูไม้โอ๊คและมองมาทางเด็กหนุ่ม



 

                “แล้วหาง...หางนาย?” แบมแบมพิจารณาหน้าตาและรูปร่างของชายปริศนาอยู่เพียงครู่หนึ่งก่อนจะพบว่ามีบางสิ่งบางอย่างแตกต่างจากสิ่งที่เขาเห็นเมื่อคืน นั่นก็คือพวงหางสีขาวทั้งเก้า





                “แน่ใจเหรอว่าอยากเห็น” ชายคนนั้นพูดพลางก้าวเท้าเข้ามาหาแบมแบมที่ยืนอยู่บนขั้นบันได เด็กหนุ่มเผลอกลั้นหายใจอย่างลืมตัวขณะที่เท้าก็ถอยหลังหนีไปเองตามสัญชาตญาณ



 

                “อ๊ะ!


 

          แขนแกร่งคว้าเอวเล็กไว้ได้ทันก่อนที่แบมแบมจะเสียหลักกลิ้งตกบันไดไปเพราะก้าวผิดขั้น ใบหน้าหล่อเหลาคมคายราวกับรูปสลักของพระเจ้าอยู่ห่างจากใบหน้าของแบมแบมแค่เพียงหนึ่งช่วงลมหายใจ นัยน์ตาสีดำขลับเป็นประกายระยับราวกับดาวฤกษ์ยามราตรี เรือนผมสีน้ำตาลเข้มไล่เฉดสีตามระดับความเข้มของแสงสะท้อนยิ่งเสริมให้คนตรงหน้านี้ดูน่าค้นหา จมูกโด่งรับกับริมฝีปากสีแดงอ่อน ทุกส่วนบนใบหน้าช่างงดงามไร้ที่ติเตียน


 

                “หล่อใช่ไหมล่ะ?”



 

                เสียงทุ้มนั่นปลุกให้แบมแบมตื่นจากภวังค์ มือเล็กดันตัวคนแปลกหน้าให้ถอยออกไปซึ่งเขาก็ยอมถอยห่างออกไปแต่โดยดี



 

                “นาย...เป็นใคร?” แบมแบมจ้องหน้าจิ้งจอกหนุ่มด้วยความสงสัย เพราะเรื่องราวทั้งหมดที่เขากำลังเจออยู่ตอนนี้มันยิ่งกว่าคำว่าน่าเหลือเชื่อเสียอีก



 

                “เมื่อหลายพันปีก่อนปีศาจและมนุษย์อาศัยอยู่ร่วมกันอย่างสันติ พระเจ้ารู้สึกพึงพอใจจึงประทานรางวัลเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์สามชนิดให้กับมนุษย์สองและปีศาจหนึ่ง ความละโมบโลภมากของมนุษย์เป็นบ่อเกิดแห่งสงครามการแย่งชิงอาวุธศักดิ์สิทธิ์มารวบรวมไว้เป็นของตัวเอง”



 

                “...”



 

                “สงครามยาวนานต่อเนื่องเพราะพลังของปีศาจและอาวุธศักดิ์สิทธิ์นั้นเรียกได้ว่าสูสีกันมาก พระเจ้าจึงลงโทษทั้งมนุษย์และปีศาจโดยการนำอาวุธศักดิ์สิทธิ์ตัวการแห่งปัญหาทั้งปวงไปซ่อนไว้ที่ใดสักที่หนึ่งซึ่งยังไม่มีใครหามันพบก่อนจะแบ่งแดนออกเป็นสองฝ่ายคือมนุษย์และปีศาจ ซึ่งทั้งสองแดนนี้จะไม่มีทางมาเชื่อมต่อกันได้อีก”


 

                “...”

 

                “ผลไม้จากสวนเอเดนถูกทำให้มีชีวิตขึ้นมาในงานเฉลิมฉลองพระชนม์พรรษาก่อนจะถูกส่งตัวมายังโลกมนุษย์เพื่อสร้างความสมดุลให้กับโลก หากมนุษย์ผู้ใดได้ครอบครองจะพบเจอแต่หายนะและเหตุร้าย ตรงข้ามกันถ้าหากปีศาจได้เป็นผู้ครอบครอง ผลไม้เอเดนก็ไม่ต่างอะไรกับยาอายุวัฒนะชั้นเลิศ”

 

                “...”


 

                “ซึ่งนาย...คือผลไม้นั่น แบมแบม”    



 

 

                ใบหน้าหวานดูจะอึ้งไปไม่มากก็น้อยในสิ่งที่ได้เพิ่งได้ยินและได้ฟังจากปากของจิ้งจอกหนุ่ม จะบอกว่าเขากุเรื่องขึ้นมาก็ไม่มีเหตุผล จะบอกว่ามันเป็นไปไม่ได้แต่สิ่งที่เขาเชื่อว่าไม่มีอยู่จริงและเป็นไปไม่ได้ก็กำลังอยู่ตรงหน้าของเขา


 

                “งั้น...” แบมแบมสูดลมหายใจเข้าปอดเพื่อเรียกสติก่อนจะเอ่ยถามในสิ่งที่สงสัยออกไปตามตรง


                “...”


 

                “...นายก็จะกินฉันใช่ไหม?”



 

                รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่มุมปากของจิ้งจอกหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้าไปใกล้ใบหน้าหวานของหนุ่มน้อยวัยสิบแปดปีที่ทำเป็นใจดีสู้เสือทั้งที่ตัวสั่นระริกจนแทบจะยืนไม่ไหวอยู่แล้ว



                “ใช่”



 

             ริมฝีปากเรียวเอ่ยเบาๆชิดริมฝีปากอิ่มก่อนจะทาบทับริมฝีปากลงไปบนเรียวปากของคนตัวเล็กตรงหน้า แสงสีฟ้าเรืองรองตลอดการกระทำโดยไม่ทันตั้งตัวนี้ สัมผัสเบาบางปราศจากการรุกล้ำใดๆเกิดขึ้นเพียงครู่เดียวก่อนจะผละออกไปพร้อมกับแสงสีฟ้าที่หายไปด้วย


 

แบมแบมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นบันไดด้วยความตกใจจากเหตุการณ์เมื่อครู่ มือเล็กยกขึ้นมาสัมผัสริมฝีปากตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองจิ้งจอกหนุ่มที่หางทั้งเก้าปรากฏออกมาให้เห็นชัดอีกครั้ง




                “มหัศจรรย์...” ใบหน้าหล่อพึมพำกับตัวเองพลางโบกสะบัดหางไปมาแล้วจึงหันหน้ากลับมาหาแบมแบมอีกครั้ง



 

                “ตำนานกล่าวว่าหากผลไม้แห่งสวนเอเดนมีปฏิสัมพันธ์ตกลงปลงใจผูกดวงกับปีศาจตนใด ปีศาจตนนั้นจะรุ่งเรืองและหากผสมพันธุ์...หมายถึงการมีทายาทน่ะ บุตรก็จะมีพละกำลังมหาศาลถูกจัดเป็นหนึ่งในบุตรของพระเจ้า”



 

                “ถ้างั้นก็เสียใจด้วยนะ ฉันเป็นผู้ชายมีลูกให้นายไม่ได้หรอก บาย” แบมแบมรู้สึกโล่งอก ขอบคุณสวรรค์ที่ยังทำให้เขาเกิดมาเป็นผู้ชายแต่จะขอบคุณกว่านี้ถ้าไม่ต้องทำให้เขาเกิดมาเจอเรื่องราวแปลกๆ ถ้าเป็นตัวแทนพระเจ้าแล้วต้องถูกตามล่า เป็นอาหารของปีศาจ เขาขอเป็นแค่คนธรรมดายังดีซะกว่า



 

                “ระวัง!!!



 

เพล้ง!


                มือหนายื่นออกไปปัดเศษกระจกที่ตกลงมาหมายจะให้โดนตัวแบมแบม ใบหน้าหล่อขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปดูอีกาตัวใหญ่ตัวต้นเหตุที่บินหนีออกทางหน้าต่างไปแล้ว



 

                “มันหาเจอแล้ว...บ้าชิบ”


 

          “นาย...นายเป็นอะไรรึเปล่า?” แบมแบมวิ่งตามจิ้งจอกหนุ่มขึ้นมาชั้นบนก่อนจะคว้าข้อมือเขาไปดู ใบหน้าหล่อดูงงๆกับการกระทำของคนตัวเล็กที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเขามากมายแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาเองแอบลอบยิ้มนิดๆโดยไม่ให้คนตัวเล็กตรงหน้ารู้ตัว




 

            ยังใจดีเหมือนเดิมเลยนะ


บาดแผลจากเศษกระจกกรีดลึกบนผิวหนังเป็นทางยาว เลือดสีแดงสดไหลลงบนพื้นอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุดนั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กขมวดคิ้วเข้าหากันมากกว่าเดิม



 

“ฉันจะพานายไปโรงพยาบาล”


 

“ไม่ต้องหรอก”


 

“ไม่ต้องได้ไง แผลลึกขนาดนี้เดี๋ยวก็เลือดหมดตัวตายกันพอดีหรอก ถึงจะไม่ใช่คนก็เถอะ แต่...” แบมแบมร่ายยาวไม่หยุด นิ้วเรียวแตะลงบนริมฝีปากเล็กพลางทำปากชู่เป็นเชิงให้คนตัวเล็กหยุดพูดก่อน



 

“นายรู้วิธีรักษาอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” แบมแบมชะงักไปนิดหน่อยหลังจากฟังจบ ริมฝีปากเล็กเม้มเข้าหากันเองโดยอัตโนมัติ



 

“หรือจะปล่อยไว้อย่างนี้ให้มันหยุดเองก็...”


 

สองมือเล็กประคองใบหน้าจิ้งจอกหนุ่มให้หันมาหาก่อนจะโน้มคอของเขาลงมาให้ริมฝีปากแตะกัน ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อจนเห็นได้ชัด แบมแบมหลับตาพริ้มยอมรับสัมผัสแปลกใหม่ที่แทรกเข้ามาอย่างไม่มีทีท่ารังเกียจ แขนแกร่งรั้งเอวคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้มากขึ้นในขณะที่แขนเล็กก็โอบรอบคอคนตรงหน้าแน่นราวกับหาที่ยึดหลักไว้เช่นกัน สัมผัสที่เต็มไปด้วยความโหยหาและการรอคอย สัมผัสที่บอกไม่ถูกว่าควรรู้สึกอย่างไร แต่กลับเป็นสัมผัสที่ทำให้รู้สึกอบอุ่นได้อย่างน่าประหลาด  




                “...ฉันชื่อมาร์ค” มือหนาลูบแก้มเนียนของคนตรงหน้าหลังจากละริมฝีปากออก บาดแผลที่มือของมาร์คได้หายไปแล้วราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น จะมีก็เพียงแต่คราบเลือดเท่านั้นที่ยืนยันว่าบาดแผลนั้นเคยเกิดขึ้นจริง และเป็นเครื่องเตือนใจสำหรับคนตัวสูงว่าแบมแบมกำลังตกอยู่ในอันตราย

 

  

 



► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄► ◄

100%





 




TBC : ดรีมไนท์ไหมล่ะสังคม 5555555555
ฟ้อนท์แปร่งๆไม่เท่ากันอย่าใส่ใจในเด็กดีชอบเป็นเงี้ย เซ็งตับ
อ่านในแอพจะดีเลิศค่ะ จะพยายามจะปั่นให้จบลงให้ครบในแต่ละตอน
เพราะเรื่องมันยาวมากอ่ะกว่าจะมากันครบพราวนี่เหงือกแห้งเลย อยากเจอยองแจล้าววว
#ฟิคครูซ 

 



                                  


@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

126 ความคิดเห็น

  1. #115 oni (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 02:10
    แบมมีมาร์คคอยดูแลปกป้องก็ดีดิ
    #115
    0
  2. #107 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 13:51
    ให้ตายเถอะ เขินนนน>\\< พี่แบมเขาเป็นแผล มารักษาเขาหน่อย แอร้ยยย // หลบเกิบบ
    #107
    0
  3. #94 ninjj (@khunjara) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 01:45
    ง่อววว น่าติดตามๆ
    #94
    0
  4. #89 ktenn (@kik-waranya) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2558 / 19:05
    โอ้ยชอบค่ะเริดๆๆติดตาม อิอิ
    #89
    0
  5. #60 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 23:03
    อยากให้มาร์คเป็นแผลบ่อยๆจัง
    #60
    0
  6. #53 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 21:07
    เป็นวิธีกาารักษาที่ดีงาม ^^
    #53
    0
  7. #49 ChocoMania (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:51
    วิธีรักษาแผล ฟินมาก

    มาร์คอาจจะเคยเจอแบมแบมมาก่อนนะ

    แต่แบมแบมอาจจำไม่ได้
    #49
    0
  8. #44 Babala nells (@sataangg) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2558 / 20:04
    ชอบมากก สนึกอ่าา มาร์คต้องมาคอยปกป้องแบมนะ
    #44
    0
  9. #39 Kawaii C'Game (@gamelovekyuwook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 17:31
    อยากให้มาร์คเป้นแผลบ่อยๆเลยค่ะ /เอามีดฟัน!55555
    #39
    0
  10. #35 ... (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 21:30
    เห้ยยยยยยย เราชอบอ่านแนวนี้อ่าาาาา มาร์คออกมาอย่าเท่อ่ะ จิ้งจอกเก้าหาง
    #35
    0
  11. #30 BF'EYE (@pathanan12345678) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 21:32
    >< ฟินส์สิ นี่ในอดีตมันต้องเคยรักกันแน่ๆเลย เหมือนอินุยาฉะป่าวว่ะ นี่มาร์คเข้าหาแบมเพื่อหาผลประโยชน์ป้ะเนี่ย
    #30
    0
  12. #19 =w=a (@buabuaza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 18:39
    กริ๊ดดด มาตอนแรกก็จูบกันแล้ว ฟิน ><
    #19
    0
  13. #15 Sweety_June (@endlesslove13) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 13:20
    ฮึ่ยยยย ทำไมแบมใจง่ายจัง แต่น่ารักน่ะ 
    จะติดตามอ่านนะคะ
    #15
    0
  14. #13 แตมป์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 13:03
    สนุกมากอ่ะ รอติดตามตอนต่อไปนะ
    #13
    0
  15. วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 14:21
    กรี๊ดดดดดดดด หวิวที่ท้องเบาๆ555 น่ารักอะ ฟิน
    #11
    0
  16. #10 Bonus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 13:31
    สนุกค่ะ น่าติดตาม มาต่อเร็วนะคะ
    #10
    0
  17. #9 Lu_pall (@lupapp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 10:12
    ฮั่นแนะ แบมจ๋าหนูรักนวลสงวนตัวหน่อยก็ได้นะให้เค้าจูบทั้งที่ยังไม่รู้จักเลย มาให้แม่ตีซะดีๆ
    #9
    0
  18. #7 safar_oh (@safaroh) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 12:05
    ว้าววววววววววว น่าสนใจน๊เนี้ยยย พึ่งดูอนิเมะ พระเอกเปนจิ้งจอกมาเองงง
    #7
    0
  19. #6 Lu_pall (@lupapp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 10:59
    แทบัก  กรี๊ดดดดดดดดดดด  พระเอกออกมาแร้วววววว
    #6
    0