ตอนที่ 9 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 08 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6435
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    30 ธ.ค. 58


Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 8



 

               

 

แสงแดดตอนบ่ายแก่ๆกับสองพ่อลูกตัว J ที่ยังคงนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงด้วยกันทั้งคู่โดยที่แจบอมนอนห้อยหัวตกลงมาถึงพื้นพร้อมกับหมอนคู่ใจที่กอดเอาไว้ไม่ยอมปล่อยปลายเท้าชี้ไปโดนหัวเจ้ายองแจที่นอนหลับตัวกลมพร้อมก่ายหมอนข้างเหมือนลูกหมีโคอาล่าเกาะต้นยูคาลิปตัส เสียงตี๊ดเบาๆเป็นสัญญาณว่ามีคนเปิดประตูเข้ามาแต่สองพ่อลูกก็ยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว



 

ร่างสันทัดสมส่วนวางถุงอาหารขนมไว้บนโต๊ะก่อนจะหันไปมองหน้าปลาหมึกตลกๆสองตัวที่เปลี่ยนสัญชาติจากอาหารมาเป็นสัตว์เลี้ยงแล้วจึงเทอาหารอบแห้งให้มัน หลังจากถ่ายโฆษณาเสร็จแจ็คสันก็รีบมาที่ห้องของแจบอมเพื่อเปลี่ยนเวรผลัดกันดูยองแจเพราะวันนี้แจบอมมีแคสติ้งงานถ่ายแบบตอนบ่ายถ้าแจ็คสันจำไม่ผิดรู้สึกจะดีลงานกับทีมงานของฝรั่งเศสถ้าได้งานนี้คงจะดังระเบิดเถิดเทิง  



 

“พี่แจบอม ตื่นได้แล้วนี่มันบ่ายโมงแล้ว” แจ็คสันคว้าไม้เกาหลังเป็นรูปนิ้วชี้ของเล่นจากร้านทุกอย่างพันวอนของยองแจจิ้มๆไปตามลำตัวของแจบอมเพื่อปลุกให้รุ่นพี่นักแสดงคนดังตื่นจากห้วงนิทราอันแสนหวาน สงสัยจะหวานมาก ฟันเฉาะพื้นเลยมั้งนั่น...


 

“ซู้ดดดดดด หือ เช้าแล้วเหรอ?” ใบหน้างงงวยมาพร้อมกับเสียงซู้ดปากและอากัปกริยาการเช็ดน้ำลาย แจ็คสันทำหน้าปูเลี่ยนรับไม่ได้ในความซกมกของรุ่นพี่ที่เขาหลวมตัวหลงมานับถือสลัดคราบนักแสดงสุดฮอตผู้หล่อเนี้ยบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าในตอนแรกที่รู้จักกัน จนบางทีแจ็คสันก็คิดนะ...ว่าแจบอมในวันนี้ใช่คนเดียวกันกับแจบอมที่เป็นนักแสดงแนวหน้าของเกาหลีจริงรึเปล่า



 

“เมื่อคืนไฟดับ แอร์ตัด ก็เลยนอนกันไม่ได้” แจบอมลุกขึ้นมานั่งพิงข้างเตียงเขาพูดพลางบีบนวดไหล่ตัวเองไปด้วย ถ้าให้เดาจากอาการแจ็คสันขอเดาว่าคุณพ่อซุปตาร์คงนั่งปรนนิบัติพัดวีให้ลูกชายทั้งคืนแน่ๆ


 

“เฮ้ย บ่ายโมง!!!


 

“ก็เออ บ่ายโมงไง”


 

“ทำไมไม่ปลุกให้เร็วกว่านี้วะ เดี๋ยวป๋าก็ปลดออกจากตำแหน่งเมียลำดับที่สามพันเจ็ดร้อยเจ็ดเจ็ดเจ็ดเลยนี่”


 

 

เมียโพ่งงงง...





 

 

แจบอมหยิบนาฬิกาเรือนหรูขึ้นมาดูก่อนจะรีบลุกรี้ลุกรนเดินจ้ำๆไปหยิบกางเกงขายาวและเข็มขัดที่พาดไว้บนโซฟาแล้ววิ่งออกไปนอกห้องทั้งอย่างนั้น แจ็คสันมองตามบานประตูที่ปิดลงแล้วส่ายหน้าอย่างระอา


 

คุณอายังหนุ่มหย่อนตัวลงนั่งข้าง แจอาล่า** (แจอาล่า is สิ่งมีชีวิตที่น่ารักน่าฟัดชนิดหนึ่งและจะน่ารักมากเป็นพิเศษเมื่อพ่อของเขาไม่อยู่บ้าน) เขากำลังนอนหลับตาพริ้มเอาหน้าซุกหมอนข้าง ผิวแก้มป่องขาวใสมีเลือดฝาด อีกทั้งยังดูนุ่มนิ่มไปทั้งตัว แจ็คสันหลับตาลงนับหนึ่งถึงสิบในใจตามหลักทฤษฎีการหักห้ามใจตนเองตามหลักปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงที่ลงทุนอ่านตั้งแต่ค่ำยันเช้าเพื่อมาลองใช้กับยองแจดูว่าจะได้ผลหรือไม่   




 

ความอยากได้ไม่มีที่สิ้นสุดแต่เราสามารถยับยั้งมันลงได้ด้วยใจตน...เช่น เราบอกตัวเองว่าวันนี้จะหอมแก้มแค่หนึ่งทีก็ต้องห้ามมากเกินกว่านั้นเพราะมันจะไม่พอเพียง



 

แจ็คสันเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้ยองแจที่นอนหลับตาไม่รู้เรื่องรู้ราว จรดปลายจมูกลงบนผิวแก้มนิ่มแผ่วเบา สูดกลิ่นหอมแป้งเด็กอ่อนๆจากผิวแก้มเนียนไล้ปลายจมูกไปตามผิวแก้มนิ่มคลอเคลียไปเรื่อยจนถึงข้างกกหู


 

“งือ”


 

เสียงงึมงำจากคนตัวเล็กที่นอนหลับเรียกสติของแจ็คสันให้กลับมา เขาลุกกลับมานั่งตัวตรงแล้วยกมือขึ้นกุมหัวใจที่เต้นระส่ำอยู่ในอกเพราะเกือบจะหักห้ามใจตัวเองไว้ไม่อยู่ ใบหน้าเห่อร้อนแดงราวกับคนเป็นไข้ เขาพยายามจะปฏิเสธตัวเองหลายต่อหลายครั้งแล้วว่าไม่ได้คิดอะไรกับยองแจมากไปกว่าอาหลาน หนึ่ง เพราะยองแจยังเด็ก ยังไม่บรรลุนิติภาวะ และสอง เพราะยองแจเป็นลูกชายของพี่แจบอม ถ้าพี่แจบอมรู้ว่าเขาคิดไม่ซื่อกับลูกชายตัวเองคงได้มองหน้ากันไม่ติดไปทั้งชาติแน่ๆ


 

“หนึ่ง สอง สาม ฉันไม่ได้คิดอะไร”


 

“สี่ ห้า หก ฉันเป็นแค่คุณอา”


 

“เจ็ด แปด แก้ม...หอมจังเลย”


 

แจ็คสันนั่งหลับตาพยายามสะกดจิตตัวเองเพราะเขาไม่อยากถูกมองว่าเป็นพวกกินเด็กแม้ว่าเด็กจะน่ากินมากก็ตาม แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะสั่งห้ามหัวใจตัวเองไม่ให้ใจเต้นแรงไปกับเด็กน้อยหน้าตาน่ารักแบบนี้ได้ยังไง ผิดที่พี่แจบอมเลย...ใครบอกให้มีลูกน่ารัก


 

แล้วทำไมคนที่เขาใจเต้นแรงด้วยถึงไม่ใช่ผู้หญิงหุ่นเอ็กซ์เซ็กซี่เนื้อนมไข่แต่กลับเป็นเด็กน้อยตัวกระจ้อยร่อยซึ่งทั้งแบนและราบเรียบคนนี้ด้วยเนี่ย!


 

 















  

       

      “ใจเย็นๆก่อนนะฮะดีไซน์เนอร์ปาร์ค นักแสดงที่จะมาแคสติ้งคนสุดท้ายนี้มาดามซาร่าขอเอาศีรษะเป็นประกันเลยว่าเด็ดดวง หุ่นงี้แซ่บอย่าบอกใครให้ใส่เสื้อผ้าสไตล์ไหนหรือว่าจะไม่ใส่เจ๊ก็รับรองว่าเกิด เกิด เกิด!” มาดามซาร่าเดินไปขวางประตูทางเข้าออกของร้านดักทางไม่ให้ดีไซน์เนอร์คนดังเดินออกไปจากร้านโดยที่ไม่หยิบนายแบบนางแบบของเธอติดไม้ติดมือไปสักคน



 

                “หล่อหรือหุ่นดีมากแค่ไหนแต่ถ้าไม่ตรงต่อเวลาผมว่าเราก็คงร่วมงานกันลำบากนะครับ” ร่างสูงเพรียวในชุดสูทสีเทาลำลองที่แขนคล้องด้วยโค้ทตัวยาวของปิแอร์ ตาลาม็อง ใบหน้าหล่อออกหวานหยิบแว่นกันแดดแบรนด์ดังขึ้นมาสวม มือเรียวกำลังจะผลักประตูร้านออกไปแต่ว่ามีคนจากด้านนอกผลักเข้ามาเสียก่อนจนเกือบจะกระแทกจมูกของดีไซน์เนอร์คนดังยังดีที่เขาหลบทัน



  

                “โทษทีเจ๊ รถติดหนักมากกกกกกก”



 

                ผู้ชายที่เพิ่งเดินเข้ามาเป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งผิวเข้มหน้าคมตามสไตล์ผู้ชายแมนๆ ดีไซน์เนอร์หนุ่มปรายตามองเขาตั้งแต่ปลายเท้าเรื่อยมาจนถึงศีรษะ สิ่งที่สะกดสายตาเขาไม่ใช่ความหล่อหากแต่เป็นความคุ้นเคยต่างหาก...    


 

                “ติดทั้งชาตินั่นแหละพ่อคุณ อุ้ย แต่รีบมานี่ก่อนเจ๊จะแนะนำ...ดีไซน์เนอร์ปาร์คคะ นี่อิมแจบอม ดาราดาวรุ่งพุ่งแรงเล่นเรื่องไหนดังเรื่องนั้นติดกันทั่วบ้านทั่วเมืองรู้จักกันตั้งแต่เด็กยันคนชรา”



 

                ดีไซน์เนอร์หนุ่มชะงักไปนิดหน่อยก่อนจะถอดแว่นกันแดดออกเพราะอยากจะมองหน้าของคนตรงหน้านี้ให้ชัดกว่าเดิม



 

“ส่วนแจบอมจ๊ะ นี่ดีไซน์เนอร์ปาร์ค หรือในนาม Monsieur P. บรรณาธิการด้านแฟชั่นประจำนิตยสารเอลลิแกนซ์ (Elegance) จากประเทศฝรั่งเศส”



   




 

แจบอมกำลังจะหันไปโค้งทักทายแต่ก็ต้องชะงักกึกไปเหมือนกันเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้านี้เป็นใคร นักแสดงหนุ่มจ้องมองบุคคลตรงหน้าในชุดสูทสีเทาเข้มดูดีมีสไตล์ องค์ประกอบของร่างกายเป็นแบรนด์เนมตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าแต่นั่นก็ยังไม่ทำให้เขาแปลกใจเท่ากับใบหน้าหวานที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำของเขา...และยังคงอยู่ในใจเสมอมา  


“...ปาร์คจินยอง...” 




 

 

 

 






 

 

กลิ่นหอมของอาหารลอยมาแตะจมูกของคนร่างสันทัดที่ไม่รู้ว่าตัวเองนั่งนับหนึ่งถึงสิบแล้วเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไร แจ็คสันลืมตาแล้วมองไปรอบๆตัว บนตัวของเขามีผ้าห่มผืนหนาแถมยังมีกลิ่นหอมจางๆของครีมอาบน้ำเด็กที่ยองแจใช้ ที่เขาจำได้เพราะว่าข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวของยองแจแทบทั้งหมดแจบอมเป็นคนฝากให้เขาจัดการให้ไม่ได้โรคจิตแต่ประการใด



 

แจ็คสันกำลังจะลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ต้องชะงักก่อนจะก้มมองลงไปที่ปลายเท้าของตัวเองที่ตอนนี้สวมเพียงแค่ถุงเท้าสีดำส่วนรองเท้าที่เคยใส่มาถูกถอดออกและจัดวางไว้ข้างเตียงอย่างเป็นระเบียบ แจ็คสันแอบยิ้มที่ยองแจเองก็มีมุมน่ารักๆที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆของเขาอยู่บ้างเหมือนกัน



“ยองแจ ทำอะไรอยู่ หืม?” แจ็คสันตรงเข้าไปสวมกอดเด็กน้อยวัยสิบห้าปีในชุดฮู้ดโคอาล่าจากทางด้านหลัง เท้าคางลงบนไหล่ลาดพลางมองผ่านไปยังสิ่งที่ถูกต้มอยู่ในหม้อ


 

“ยองแจกลัวคุณอาแจ็คสันตื่นขึ้นมาจะหิวเลยอุ่นเป็ดตุ๋นให้ฮะ” แจ็คสันอมยิ้ม สงสัยจะกลัวเขาหิวมากเลยอุ่นแล้วอุ่นอีกจนเป็ดของเขาหายไปแล้วกว่าครึ่งตัวพร้อมกับกองกระดูกหลักฐานชิ้นสำคัญบนจานข้าว


 

“คราวหลังถ้ายองแจหิวก็กินให้หมดจนกว่าจะอิ่มได้เลยนะ” แจ็คสันกระซิบชิดใบหูเล็กของเด็กน้อยในอ้อมแขน


 

“มันจะดีเหรอฮะ แล้วคุณอาแจ็คสันจะกินอะไรอ่ะ?” เจ้าตัวเล็กพลิกหันกลับมาทำหน้ายุ่งราวกับว่ามันเป็นเรื่องใหญ่มากถ้าเขากินหมด มือแจ็คสันที่กอดเอวยองแจเอาไว้หลวมๆเลื่อนขึ้นมาประคองใบหน้ากลมหวานๆ สบสายตาไร้เดียงสาที่จ้องมองมาพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อเปลือกตาบางของเจ้าตัวเล็กปิดลง


 

 

โอกาสมาถึงแล้วนะเว้ยแจ็คสัน พ่อน้องก็ไม่อยู่...ทางสะดวก

 

พรากผู้เยาว์นอกจากจะผิดกฎหมายแล้วยังผิดศีลธรรม  

นายเป็นพระเอกนะแจ็คสัน

แค่จูบเองกล้าๆหน่อยดิ่ ไม่ได้ทำอะไรเสียหายสักหน่อย

 

ถึงจะเป็นแค่จูบแต่นายก็จะรู้สึกผิดไปตลอดชีวิตที่ทำผ้าขาวแปดเปื้อน

 


 

         ราวกับมีเทวดาและซาตานกำลังถกเถียงกันในความคิดของแจ็คสัน แจ็คสันสลัดความคิดที่ตีกันอยู่ในหัวออก ไม่สนใจว่าสิ่งที่กำลังจะทำต่อไปนี้มันถูกหรือมันผิด สนใจเพียงแค่ความรู้สึกของตัวเองเท่านั้น จมูกโด่งจรดลงบนผิวแก้มเนียนทั้งสองข้างของยองแจก่อนจะเลื่อนริมฝีปากไปกระซิบชิดใบหูขาวที่แปรเปลี่ยนเป็นสีชมพูในเวลาต่อมา



 

                “มัดจำไว้ก่อนนะ ขุนจนได้ที่แล้วอาจะกลับมากิน”



 

       เหมือนว่าวันนี้...แจ็คสันจะทำผิดกฎคำว่าพอเพียงแล้วล่ะ











 

                เสื้อผ้ามากมายชุดแล้วชุดเล่าถูกลองและสับเปลี่ยนมาเรื่อยจนถึงชุดสุดท้ายของราวแขวน ดีไซน์เนอร์ในสังกัดและทีมงานคนอื่นๆที่ติดตามมาช่วยงานจินยองต่างมีสีหน้าพึงพอใจเป็นอย่างมากกับนายแบบคนนี้ผิดกันกับจินยองที่ยังไม่อยากยอมรับว่าแจบอมทำหน้าที่ของเขาได้สมบูรณ์แบบ ทั้งเรื่องการดูแลรูปร่าง การจัดท่าทางการโพสท์ สีหน้า แววตา เขาทำออกมาได้ดีจริงๆ



                “เอ่อ...นี่ก็ชุดสุดท้ายแล้วนะคะดีไซน์เนอร์ปาร์ค” ดีไซน์เนอร์ผู้ช่วยเลียบๆเคียงๆถามจินยองถึงการตัดสินใจเลือกนายแบบสำหรับงานนี้ จินยองมองคนร่างสูงโปร่งผ่านหน้าจอมอนิเตอร์ ราวกับความฝันที่เขาทั้งสองคนได้กลับมาพบกันอีกครั้ง คนที่เขาพยายามหนี คนที่เขาพยายามลืม แต่กลับทำไม่เคยได้เลยสักครั้งตลอด 15 ปีที่ผ่านมา



                “ผมว่าเขาเพอร์เฟค” ผู้ช่วยอีกคนที่มีอำนาจการตัดสินใจเป็นรองแค่จินยองพูดขึ้นมาอย่างพึงพอใจในนายแบบคนนี้และถ้ามติส่วนใหญ่เห็นด้วยเป็นเอกฉันท์ จินยองยังมีสิทธิ์จะปฏิเสธอีกเหรอ...




                “มืออาชีพหน่อยสิคุณ แยกแยะน่ะเป็นไหม?” แจบอมถอดขนเฟลอร์ที่พันอยู่รอบคอมาวางบนบ่าของดีไซน์เนอร์ปาร์คหลังจากการโพสท์ท่าถ่ายแบบจัดเก็บรูปส่งไปให้บริษัทแม่ที่ปารีส จินยองจิ๊ปากพลางหยิบขนเฟลอร์ออกไปวางข้างๆแล้วหันไปสรุปงานให้กับทุกคนฟัง




                “ถ้าทุกคนเห็นว่าอิมแจบอมเหมาะสม...ผมก็ไม่ขัดข้องครับ”




                มาดามซาร่าแทบจะกรี๊ดลั่นร้านเมื่อเด็กในสังกัดของเธอได้รับคัดเลือกไปเป็นนายแบบท็อปโมเดลลงนิตยสารชื่อดัง เธอหันไปแปะมือกับบรรดาลูกทีมในร้านแล้วร้องวี้ดว้ายอย่างดีใจ จินยองทำหน้าเซ็งๆพลางหยิบแว่นตากันแดดขึ้นมาสวม



                “วันนี้ตารางงานของผมหมดแล้ว เหลือแค่ให้นายแบบเซ็นสัญญาร่วมงานถ้างั้นผมขอตัวกลับโรงแรมเลยนะครับ เจอกันที่ห้องจัดเลี้ยงตอนเย็น” จินยองหันไปบอกกับเพื่อนร่วมทีม ซึ่งทุกคนก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจเพราะว่าดีไซน์เนอร์ปาร์คมีโลกส่วนตัวสูงที่ใครหลายคนเข้าไม่ถึงแต่ก็มากด้วยฝีมือและประสบการณ์อีกทั้งยังมีระบบการจัดงานที่ดี เป็นดีไซน์เนอร์ติดอันดับท็อปไฟว้ของเอลลิแกนซ์ที่แม้แต่ประธานบริษัทยังต้องงอนง้อเลยล่ะ



                “จะรีบกลับไปไหนล่ะครับคุณดีไซน์เนอร์ ไม่อยู่คุยกันก่อนเหรอ?”



แจบอมรีบเดินตามจินยองออกมาหน้าร้าน คนหน้าหวานไม่ได้พูดหรือโต้ตอบอะไรกลับไปเพราะรู้ว่าจุดประสงค์ของแจบอมคือกวนประสาทในฐานะคนเคยรู้จักกันมาก่อน เขาทำเพียงแค่เดินไปที่รถที่ทางโรงแรมจัดหาไว้ให้และเปิดประตูออก แจบอมเห็นท่าไม่ดีจึงรีบล้วงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูและทำเป็นกรอกเสียงลงไป


“ฮัลโหล น้องยองแจว่าไงครับ...”



มือบางที่กำลังจะปิดประตูรถชะงักไปนิดหน่อยเมื่อได้ยินคำคีย์เวิร์ดที่หลุดออกมาจากปากของอิมแจบอม ใบหน้าหวานหันมองร่างสูงที่ทำทีเป็นคุยโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงหวานออดอ้อนคนปลายสาย



“พี่แจบอมก็คิดทึ้งคิดถึงน้องยองแจที่สุดเลย กลับไปอย่าลืมใส่ชุดลายเสือดาวที่พี่ซื้อไว้ให้ในตู้นะครับ ง่าววววว”  จินยองเบิกตากว้างขนลุกเกรียวกราว เขารีบกระชากประตูเข้ามาปิดอย่างแรงเมื่ออิมแจบอมหันมามองหน้าเขาพร้อมกับยกมือยกไม้ประกอบท่าทางและน้ำเสียงชวนติดเรทนั่นอีก เขาจะไม่คิดอะไรเลยถ้าคนปลายสายที่แจบอมคุยด้วยไม่ได้ชื่อยองแจ 




ใบหน้าหวานขมวดคิ้วมุ่นเข้าหากันอย่างหนักพลางสไลด์หน้าจอโทรศัพท์ไปที่รายชื่อผู้ติดต่อเฟสไทม์ ใบหน้าหวานลังเลที่จะกดโทรออกหาลูกชายก่อนนิ้วเรียวจะกดปิดหน้าจอและเอนหลังพิงกับเบาะรถพลางหัวเราะออกมาเบาๆให้กับความคิดงี่เง่าของตัวเอง  




“จะเป็นไปได้ยังไง...ก็ยองแจอยู่อเมริกานี่”  



 
























                “นี่เป็นรายการของคิมยู นอกจากเขาจะเป็นนักร้อง นักแสดง นายแบบและพรีเซนเตอร์โฆษณาแล้วเขายังเป็นพิธีกรรายการอาหาร อร่อยไหมไม่รู้ไปกับคิมยูคยอม นึกว่าเลิกทำรายการนี้ไปแล้วนะเนี่ย รายการอะไรก็ไม่รู้เปลี่ยนอาหารธรรมดาๆให้กลายเป็นขยะเปียกได้ภายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง” ยองแจอธิบายพลางหยิบป๊อปคอร์นที่อ้อนให้แจ็คสันลงไปซื้อมาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ คุณอายังหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกันบนโซฟาอยู่ดีๆก็รู้สึกกินไม่ลงขึ้นมาเสียอย่างนั้น




                “แล้ว...ยองแจไม่เคยดูรายการของอาเลยเหรอ?”



                “ไม่เคยอ่ะฮะ ยองแจฟังภาษาจีนไม่ออก” ยองแจยอมรับออกมาตรงๆโดยที่สายตายังคงไม่ละออกจากหน้าจอโทรทัศน์นั่นยิ่งทำให้แจ็คสันหน้าจ๋อยสนิท นึกโทษพี่แจบอมเลยที่ไม่รู้จักส่งลูกไปเรียนภาษาจีน ไม่รู้หรือไงว่าภาษาจีนก็สำคัญและเป็นประโยชน์ต่อการสื่อสารในอนาคตขนาดไหน



                “อ้าว!” คนตัวเล็กร้องขึ้นมาเมื่อมือหนาเอื้อมมาหยิบรีโมทไปกดเปลี่ยนช่อง ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเหมือนเด็กถูกขัดใจแต่ก็ยังไม่ได้โวยวายอะไรเพราะจินยองสอนให้เขารอฟังเหตุผลก่อนเสมอเพียงแต่แจ็คสันไม่ได้อธิบายเหตุผลเหมือนอย่างที่จินยองออมม่าของเขาทำ


                “ยองแจจะดูคิมยู ขอรีโมทคืนด้วยครับ” คนตัวเล็กสลับมาเป็นโหมดจริงจังเมื่อรอฟังเหตุผลแล้วแจ็คสันไม่มีคำตอบให้ ร่างหนาทำเป็นหูทวนลมพลางกระชับรีโมทในมือให้แน่นขึ้น เด็กแก้มกลมลุกขึ้นยืนบนโซฟาแล้วพูดย้ำช้าๆชัดๆอีกที



                “คุณอาแจ็คสัน ผม-ขอ-รี-โมท-คืน”



                แจ็คสันยังคงทำเป็นไม่ได้ยินต่อไปและหัวเราะให้กับรายการตลกในทีวีแม้คนตัวเล็กจะเปลี่ยนคำพูดแทนตัวเป็นสรรพนามที่ห่างเหิน ยองแจพองลมใส่แก้มก่อนจะทิ้งตัวล้มทับลงไปบนตัวคุณอาทั้งอย่างนั้นโดยที่แจ็คสันไม่ทันตั้งตัว ร่างหนาตกใจ มือข้างหนึ่งกำรีโมทไว้แน่นส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็รีบคว้าเอวเด็กแสบที่โถมตัวลงมาทับเขาพร้อมกับดิ้นดุ๊กดิ๊กจะเอื้อมมือมาแย่งรีโมทอย่างไม่ยอมแพ้



                “ทำไมคุณอาแจ็คสันต้องแกล้งด้วยอ่ะ ไม่มีเหตุผล!”แจ็คสันชูมือข้างที่ถือรีโมทขึ้นไปเหนือศีรษะ มืออีกข้างก็ยังคงประคองตัวยองแจเอาไว้ไม่ให้ผลัดตกลงไป เจ้าตัวเล็กในอ้อมกอดทั้งทุบทั้งตีอกคุณอายังหนุ่มที่กอดเขาไว้และไม่ยอมคืนรีโมท  



                “โอ๊ย ยองแจ ถ้าทุบมาอีกทีอาจะจูบเราแล้วนะ!” เจ้าตัวเล็กไม่สนใจฟัง ยองแจทั้งทุบและตีแจ็คสันอีกหลายต่อหลายครั้งทั้งยังพยายามปีนป่ายจะไปแย่งรีโมทคืนมาอีกต่างหาก แจ็คสันหมดความอดทน เขาปล่อยรีโมทในมือลงบนพื้นก่อนจะเชยคางมนขึ้นมาและทาบทับริมฝีปากลงไป




                นัยน์ตาเรียวรีเบิกกว้างก่อนจะค่อยๆหลับตาลงเพราะสายตาคมของคุณอากำลังมองมามือเล็กที่ประทุษร้ายแผ่นอกแกร่งเมื่อครู่หยุดการกระทำไว้เพียงแค่นั้น ริมฝีปากอุ่นส่งมอบความหวานละมุนผ่านปลายลิ้นที่พยายามสอดแทรกเข้ามา คนตัวเล็กเผลอเผยอริมฝีปากออกเพียงเล็กน้อยตามแรงขบเม้มลิ้นอุ่นจึงไม่รอช้าที่จะเข้ามาทักทายและตักตวงความหวานจากริมฝีปากของเขา




                ใบหน้าหล่อละริมฝีปากออกจากหลานชายที่ยังคงดูอึ้งๆกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่จนสมองประมวลผลไม่ทัน ยองแจกระพริบตาปริบๆมองหน้าคุณอาคนโปรดที่เลื่อนมือมาประคองแก้มทั้งสองของเขาเอาไว้  




                “แล้วถ้าอาบอกว่าหึงล่ะ...ใช้เป็นเหตุผลได้รึเปล่า?”


















。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。

 




100% 

TBC : ใช้ได้ค่ะคุณอา ผ่านทุกเหตุผลตั้งแต่บนทางด่วนยันไฟแดง 
 #คุณอาแจ็คสัน 



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1057 Zeni7 (@Zeni7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2562 / 10:04
    ขาข้างนึงก้าวเข้าไปในคุกแล้วจ้า
    #1057
    0
  2. #1056 khing_wjs (@khing_wjs) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2562 / 04:14
    อาาาาาาาาา !!!
    #1056
    0
  3. #1050 milk-jang (@milk-jang) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 20:29
    คุกๆๆๆๆ
    #1050
    0
  4. #1047 BongkotFgfy (@BongkotFgfy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:42
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!!แจ็คสานนนนคุกอยู่ตรงหน้าแกแล้ววววว
    #1047
    0
  5. #1029 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 19:03
    คุกๆๆๆๆๆ แจ็คเอ้ยยยยยยย เขินนนนน
    #1029
    0
  6. #1020 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 10:58
    แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม จูบน้องไปแล้ววโฮร้ยยน
    #1020
    0
  7. #1007 writesundra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 23:53
    อยากจะแหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม พอและ เยอะเกิน 55555555 คุณอาเป็นคนแบบนี้เองเหรอคะ
    #1007
    0
  8. #1002 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 00:32
    กรี้ดดด คุกค่าาา555
    #1002
    0
  9. #989 AOMAM2907 (@AOMAM2907) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 21:38
    เย้ๆๆๆ อาเเจ็คสันได้จูบยองเเจแล้วคะคุณกิตติ้ 55555 พ่อเจบีกับแม่จินยองคู่นี้ก็ฮาดีเหมือนกัน
    #989
    0
  10. #919 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 13:27
    หมั่นไส้คุณอาเทียมจริ๊ง คุณปาร์คเจอคุณบีแล้ว
    #919
    0
  11. #885 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 00:18
    อู้วววววว คุกค่ะคุกกกก
    #885
    0
  12. #681 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 14:05
    พ่อ แม่ ลูก จะได้พร้อมหน้ากันแล้วตื่นเต้น

    แจ็คสานนนนนน ไหนพอเพียง

    ยองแจ หนูจะเก็ท อาเค้ามั้ยเนี่ย
    #681
    0
  13. #618 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 22:08
    ชัดเจนมากกก
    #618
    0
  14. #594 Chanikarnchoi (@Chanikarnnnn) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2559 / 13:22
    อ้ากกกกกกก ฟหกด่าสวฟหกด่าสวฟหกด่าสว
    #594
    0
  15. #587 jiab155 (@jiab155) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 22:28
    แจ๊คมันมีกล้องท่องไว้มันมีกล้อง555555
    #587
    0
  16. #580 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 14:16
    เอ้าาาาาา ตำรวจเรียกแล้วแจ็ค หนีเร้ววววววววว
    ตายแล้ววววววว ยองแจลูกเจ๊ โดนอาหื่น(?) ขโมยจุ๊บซะแล้ววว งื้อออ
    #580
    0
  17. #537 real_pws (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2559 / 16:40
    กรี้สสสสสสส คุกค่ะคุก ท่องไว้หวังเเจ็คสันนนนนนนนน
    #537
    0
  18. #496 Montha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 เมษายน 2559 / 22:30
    ไรท์กลับมาาาาาาาาาา อยากอ่านแล้วววว
    #496
    0
  19. #495 n0918095328 (@n0918095328) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 17:05
    ไรรรรท์คัมแบคคคเถอะ
    #495
    0
  20. #494 nana_sky_nam (@nana-nj) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 17:33
    แจ็คคะ คุกอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อมแล้วนะคะ //อยากอ่านต่อแล้วง่าาา ไรท์ รออยู่น้าาาาา 
    #494
    0
  21. #489 MoMoRin (@momorin-k) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:11
    โอ้โห ข้อหาพรากผู้เยาว์อายุไม่ 18 ปี เห็นประตูคุกแถวๆหางตาแล้วเฮียหวัง ไหวมั้ยเฮีย ฮ่าาาาาาาาา
    #489
    0
  22. #485 pty_no (@pty_no) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:51
    เพิ่งมาหวีดเรื่องนี้ๆๆๆ

    ไรท์จะมาต่อใช่มั้ยคะ 

    ยองแจน่ารักมากๆๆเลย

    คุณอาแจ็คสันต้องใจเย็นๆนะคะ
    #485
    0
  23. #484 Firstgot7MB (@first99) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 21:40
    รออ คิดถึงแล้ว อยากอ่านอ่า ชอบมากเลย มาต่อไวไวนะคะ เรารักเรื่องนี้
    #484
    0
  24. #482 Zom Ws (@mybboy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 16:37
    ฟ้องพ่อเลยค่ะ ฟ้องเลย ฮืออออออออ แจ๊คสันทำอะไรรรรรรร
    #482
    0
  25. #481 napaspp (@napaspp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:26
    อือหือออออ ไหนบอกค่อยกินไงหวังงง
    #481
    0