ตอนที่ 8 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 07 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6031
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    9 พ.ค. 58


Little Sweet 
 

#คุณอาแจ็คสัน


CH 7

 

               




 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด คิมยู คิมยู คิมยู” เสียงกรี๊ดดังระงมจนแสบแก้วหูไปทั้งสองข้าง แจ็คสันที่อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตลำลองลดแว่นกันแดดออกจากระดับสายตาพลางยกมือขึ้นปิดหูแล้วหันไปมองหลานชายตัวน้อยวัยสิบห้าปีที่ดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษกับการได้มายืนชิดติดขอบเวทีขนาดนี้  ซึ่งข้อแลกเปลี่ยนของยองแจที่ว่าก็คือการได้มาดูคอนเสิร์ตของคิมยูคยอม ไอดอลหน้าใหม่ไฟแรงที่เสียงร้องเหมือนเป็ดแต่เวลาอ้อนแฟนคลับยังกับพี่เบิร์ดมาเอง





“คุณอาแจ็คสันขอลายเซ็นคิมยูให้ยองแจหน่อยได้ไหมฮะ?”


 

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคนอย่างคิมยูคยอมมีอะไรดี...ทำไมยองแจถึงต้องตาเป็นประกายระยิบระยับขนาดนั้นด้วย สาบานให้ฟ้าผ่าเลยว่าเขาไม่ได้อิจฉาเด็กยูคยอมนั่น เขามีดีกว่าตั้งเยอะนะ...อะโธ่ ก็แค่ร้องเพลง มันจะไปยากอะไร  



 

“คอนเสิร์ตไม่ใช่แฟนไซน์ ขอลายเซ็นไม่ได้” แจ็คสันหันไปตอบหลานชายด้วยน้ำเสียงห้วนๆแถมยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ ยองแจพยักหน้ารับพลางเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่นไม่กล้าถามอะไรกวนใจคุณอาของเขาอีก ความรู้สึกผิดเข้าเกาะกุมหัวใจของคุณอาอายุยังน้อยทันทีเมื่อเห็นสีหน้าจ๋อยๆของหลานชาย



 

“ยอง...”


 

“หนึ่ง สอง  คิมชี~~


 

แสงแฟลชสว่างวาบในความมืดมีเพียงแสงไฟสลัวเลือนรางจากบนเวทีทำให้ยังพอมองเห็นบริเวณโดยรอบอยู่บ้าง แจ็คสันยื่นมือออกไปหมายจะลูบผมของเจ้าหลานชายตัวน้อยที่ทำหน้าสลดแต่ก็มีเหตุต้องละมือเพราะแสงแฟลชกระทบเข้ากับนัยน์ตาตรงจุดที่เขายืนพอดี



 

“กรี๊ดดดดดดดดดดด คิมยู หล่อมากกกกกกกกก นั่นเขาจะทำอะไรอ่ะ!?” เด็กหนุ่มตัวสูงโย่งเหมือนเสาไฟฟ้าหน้าตาออกหวานรวบผมไปด้านหลังและมัดจุกเล็กๆไว้ที่ท้ายทอยเขาเดินมาริมเวทีเพื่อส่งยิ้มและโบกมือให้แฟนคลับด้านล่าง แจ็คสันแอบเบ้ปากพร้อมกลอกตาขึ้นฟ้าหน่อยๆแล้วบ่นงึมงำในลำคอ



 

“เป็นคนเอเชียแท้ๆแต่ดันทำผมบลอนด์ คิดว่าหล่อมากมั้ง...”




“ผมเซ็นให้แล้วนะครับ” รูปโพลารอยด์หนึ่งแผ่นขนาดไม่ใหญ่มากนักถูกยื่นให้กับเด็กหนุ่มหน้าตี๋ที่แจ็คสันรู้จักและคุ้นเคยเป็นอย่างดีท่ามกลางเสียงกรีดร้องของสาวๆที่ไม่รู้ว่าจะกรี๊ดหาอะไรกันนักหนากับอิแค่เจอดาราเนี่ย เดี๋ยวตัวพ่อโชว์ตัวขึ้นมาบ้างละจะหนาว...


 

“...แต่ยังไม่รู้เลยว่าต้องเขียน To ถึงใคร”


 

 

นี่มันหลอกถามชื่อชัดๆ...ไอ้เด็กนี่



 

“อย่าไปบอกชื่อเขานะยอง...”



“ชื่อ? อ๋อ...ยองแจฮะ ผมชื่อยองแจ” ใบหน้าจิ้มลิ้มแนะนำตัวเองไปอีกเสร็จสรรพแถมโปรยยิ้มน่ารักจนตาปิดเข้าหากันเป็นสระอิโดยไม่ได้สนใจฟังเสียงพรายกระซิบห้ามปรามจากคุณอาของเขาเลยแม้แต่น้อย แจ็คสันรู้สึกอยากจะระเหิดหายไปในอากาศเสียเดี๋ยวนั้น ทำไมต้องมางอนอะไรตอนนี้ด้วยล่ะพ่อคุณ




 

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด” มือเล็กที่ถือแผ่นฟิล์มโพลารอยด์ถูกประคับประคองโดยฝ่ามือหนา ปากกาเมจิกจรชื่อยองแจตัวเบ้อเริ่มลงไปบนแผ่นฟิล์มโพลารอยด์ลากไล้อย่างสโลว์โมชั่นเชื่องช้าอย่างกับหอยทากเป็นตะคริวในความคิดของหวังแจ็คสัน




 

ขอร่วมกรี๊ดด้วยคนได้ไหม นี่มันชักจะมากเกินไปแล้ว!


 

“อ๊ะ”
 

แจ็คสันออกแรงโดยใช้ฝ่ามือข้างหนึ่งดึงฮู้ดรูปหมีแพนด้าของหลานชายตัวน้อยจนยองแจเซถลาเข้ามาอยู่ในวงแขนของเขา แขนแกร่งล็อคคอหลานชายเอาไว้ไม่ได้แน่นมากแต่ก็พอทำให้ยองแจดิ้นไม่หลุด ยูคยอมมองการกระทำของแจ็คสันแค่ปราดเดียวก็รู้เลยว่านี่ไม่ใช่แค่งูหวงไข่ธรรมดาหากแต่เป็นงูจงอางตัวพ่อเลยล่ะ...

     

“กลับบ้าน”


“เดี๋ยวก่อนครับพี่แจ็คสัน...ผมเป็นแฟนคลับของพี่นะ”


 

คิมยูคยอมพูดเสียงดังใส่ไมค์ประกาศชื่อแจ็คสันโต้งๆออกสื่อ เสียงซุบซิบพูดคุยเริ่มดังเซ็งแซ่ขึ้นมาอีกครั้ง บางคนก็เริ่มยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป แจ็คสันรีบหยิบแว่นกันแดดที่เหน็บอยู่ในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาสวมและจงใจตะโกนอย่างดังเพื่อให้ยูคยอมได้ยิน


“ยองแจ เมื่อกี้บอกอาว่าปวดฉี่ไม่ใช่เหรอ?”


 

“ห๊ะ? ยองแจไม่ได้...”


 

“บอกแล้วว่าอย่าอั้นฉี่มันไม่ดี ตอนแรกอาบอกให้ใส่แพมเพิร์สมาก็ไม่เชื่ออา ขอโทษนะครับ ขอทางหน่อย”


 

แจ็คสันเลื่อนวงแขนจากรอบคอเล็กมาเป็นโอบไหล่มนแทนก่อนจะพายองแจออกมาจากฝูงชนและแสงแฟลชได้สำเร็จ ยูคยอมมองตามหลังของทั้งสองคนไปจนลับสายตาเด็กหนุ่มก้มลงมองฝ่ามือตัวเองและเผลอยิ้มออกมาก่อนที่เสียงดนตรีจะขึ้นและเริ่มคอนเสิร์ตจริงจังเสียที




 







 

“ยองแจไม่ใส่แพมเพิร์สมาเป็นสิบปีแล้วและก็ไม่ได้ปวดฉี่ซะหน่อย! ทำไมคุณอาแจ็คสันต้องพายองแจออกมาด้วย อดดูคิมยูร้องเพลงเลย รู้ไหมว่าบัตรมันหายากขนาดไหน หลบ ยองแจจะกลับไปดู”


 

นี่เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ยองแจดื้อรั้นไม่ฟังคุณอาคนโปรดแถมยังเถียงขาดใจในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แจ็คสันใช้มือข้างเดียวในการผลักประตูทางเข้าออกของห้องน้ำชายให้ปิดลง ยองแจที่กำลังจะเดินออกสะดุ้งไปนิดหน่อยแต่ยังไม่ทันได้โวยวายแจ็คสันก็รวบคนตัวเล็กขึ้นพาดบ่าแล้วพาไปวางลงบนอ่างล้างมือ มือเล็กพยายามผลักไสและดันอกคนตัวโตกว่าจนแจ็คสันต้องรวบมือยองแจขึ้นมาวางพาดบนไหล่ของเขาแทน 


 

“อย่าดื้อ” คำสั่งที่ฟังดูคล้ายกับกำลังถูกดุแต่น้ำเสียงนั้นกลับนุ่มละมุน นัยน์ตาเรียวรีแสนดื้อดึงสบเข้ากับนัยน์ตาคมมีอำนาจที่ทอดมองคล้ายกับจะอ่านใจ เขารู้สึกเขินสายตานั้นจนต้องลดระดับสายตาลงมา ราวกับหนีเสือปะจระเข้ รอยยิ้มบางบนเรียวปากหยักของคนอายุมากกว่ามีอำนาจดึงดูดมากกว่าสายตาเสียอีก


 

“คิมยูอะไรนั่นมันหลอกจับมือเรา ผู้ชายแบบนี้ไม่ใช่คนดีหรอกนะ”


 

...ส่วนเขาคือข้อยกเว้น


 

“แต่...ก็แค่จับมือ” ยองแจทำท่าเหมือนจะเถียงเพียงแค่เงยหน้าแจ็คสันก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากแตะกัน ปลายจมูกที่ชนกันเบาๆของสองอาหลานเป็นระยะห่างที่ใกล้มากจนแทบหยุดหายใจ


 

“ต้องรอให้ทำมากกว่าจับมือก่อนเหรอถึงจะเชื่อว่าเป็นคนไม่ดี” ครั้งนี้แจ็คสันไม่เป็นฝ่ายหนีแบบครั้งก่อนๆอีกแล้ว ใบหน้าหล่อคมคายเป็นฝ่ายเลื่อนเข้าไปใกล้ใบหน้าของหลานชายตัวเล็กอย่างไม่กลัวเกรง


 

“แต่ว่า...” ทุกครั้งที่ยองแจพูดคำว่าแต่ขึ้นมาหนึ่งครั้ง แจ็คสันจะเลื่อนหน้าเข้าไปใกล้เขาอีกเรื่อยๆจนคนตัวเล็กเริ่มหายใจไม่ทั่วท้อง ใบหน้าจิ้มลิ้มเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากันตามสัญชาตญาณของเหยื่อผู้ถูกล่า


 

แจ็คสันใช้มือข้างหนึ่งเกลี่ยผมที่ข้างหูของหลานชายตัวเล็กน่ากอดด้วยความเอ็นดู นิ้วยาวเกลี่ยบนผิวแก้มนุ่มนิ่มเรียบเนียนนั้นช้าๆราวกับกำลังพินิจพิจารณา เปลือกตาสีอ่อนปิดลงเมื่อปลายนิ้วเรียวเชยคางมนขึ้นเล็กน้อย



 

“ละครเวทีนี่สนุกจังเลยเนอะ เป็นแบบโอเปร่าด้วย ห่าฮาฮาฮ๊า~



 

แจ็คสันและยองแจผละออกจากกันโดยอัตโนมัติเสมือนแม่เหล็กขั้วเดียวกัน เสียงคนพูดคุยกันอย่างถูกคอออกรสชาติหลังพากันเดินออกมาจากโรงละครเวทีซึ่งที่แห่งนี้มีหลายฮอลและมักใช้เป็นสถานที่จัดงานหลายงานในวันเดียวกัน ผู้ชายสองสามคนผลักประตูห้องน้ำชายเข้ามาเห็นยองแจและแจ็คสันยืนล้างมืออยู่ก็ไม่ได้ติดใจสงสัยอะไรและเอาแต่ร้องโอเปร่าเสียงโหยหวนเหมือนในละครเวทีที่เขาเพิ่งดูจบมา



 

“ยองแจ...ไปรอข้างนอกนะฮะ” ใบหน้าน่ารักหันมาพูดกับคุณอาอายุน้อย แจ็คสันพยักหน้ารับสั้นๆแทนการตอบคำถามโดยไม่มองหน้ายองแจเลยสักนิดแถมยังเอาแต่ล้างมือด้วยสบู่เหลวที่กดแล้วกดอีกจนฟองท่วมเต็มอ่าง บางส่วนก็เผื่อแผ่ไปโดนชายมาใหม่ที่เดินมาล้างมือหลังทำธุระเสร็จ


 

หนุ่มน้อยวัยสิบห้าปีเดินออกมายืนหลับตานิ่งๆอยู่หน้าห้องน้ำสักพัก เขาหายใจลึกๆเพื่อรับออกซิเจนเข้าปอด ยกมือขวาขึ้นมากุมชีพจรของหัวใจทางด้านซ้ายที่เต้นเร็วและแรงผิดปกติคล้ายกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้


 

แจ็คสันล้างฟองออกจากมือเสร็จสรรพก็วักน้ำเปล่าขึ้นมาล้างหน้าเปียกชุ่มไปทั้งช่วงบนจนแทบจะลงไปอาบได้ทั้งตัว นับวันเขายิ่งรู้สึกสนิทชิดใกล้กับคุกกับตารางมากขึ้นทุกขณะจิตและทุกลมหายใจเข้าออก ผิวขาวๆของยองแจที่ดึงดูดสายตา พวงแก้มนุ่มนิ่มฝ่ามือ  ไหนจะยังริมฝีปากแดงๆที่ทำให้เขาแทบเป็นบ้าทุกครั้งเวลาขยับปากพูดเจื้อยแจ้ว


 

เด็กคนนี้อันตราย...อันตรายมากเกินไปจริงๆ

 

 

 





 

 

คีย์การ์ดถูกเสียบเพื่อปลดล็อคก่อนกดรหัสเข้ามาภายในคอนโดหรูซึ่งเป็นที่พักของตัวเขาเอง นิ้วยาวเลื่อนไปกดสวิตซ์ไฟจนสว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง


 

“เซอร์ไพรซ์!!! ยองแจพ่อมาแล้วลูกกกกกกกกก”


 

...กริบ



 

เงียบกริบไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ รอบข้างดูไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตนอกจากปลาหมึกหนวดพันกันสองตัวในโหลแก้วที่ดูเหมือนจะโตขึ้นมาจากเดิมเกือบเซนนึง กองทัพมดบนโต๊ะและกระปุกน้ำตาลก้อนยังไม่ทำให้คนเป็นพ่ออย่างอิมแจบอมแปลกใจได้เท่ากับว่าลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเขาหายไปไหน




 

หย่อนตัวลงนั่งบนเตียงที่จัดเก็บอย่างเรียบร้อยโดยแจ็คสันคนแมนแฟนไม่มี แจบอมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแจ็คสันไปหัดนิสัยเรียบร้อยแบบนี้มาตั้งแต่เมื่อไรทั้งที่ปกติก่อนยองแจจะมาถ้าแจ็คสันแวะมาขอนอนที่ห้องเวลาเขาไม่อยู่เพราะจะได้ไปทำงานใกล้ๆก็จะอยู่แบบแมนๆโสโครกห้องรกไม่เคยคิดจะจัดคืนให้หรอกถ้าไม่มีแม่บ้านมาคอยจัดเก็บให้ บางทีถอดกางเกงในวางไว้บนเตียงของเขาโดยไร้ซึ่งมารยาทโดนด่าไปสามยกยังไม่สำนึก


 

ติ๊ง...


 

เสียงแอพพลิเคชันไลน์บนไอแพดสีขาวสวมเคสซิลิโคนลายสติชวางอยู่ข้างเตียงดังขึ้น แจบอมไม่ได้ตั้งใจจะเสียมารยาทในเรื่องส่วนตัวของลูกชายแต่พอเห็นหน้าจอว่าใครเป็นคนคอลไลน์มาเขาก็รีบถือไอแพดขึ้นมามองอย่างชั่งใจ


 

‘Mommy’



 

รูปโปรไฟล์ของปาร์คจินยองนั้นน่าจะเป็นรูปของเขาตอนปัจจุบันแม้ว่าจะดูอายุเยอะเพราะไม่ได้เจอกันมาสิบกว่าปีแล้วแต่แจบอมก็ยังคงจดจำเขาได้เสมอ...จากรอยยิ้มนั่น



 

นิ้วยาวแตะสัมผัสกดรับสายบนหน้าจอโดยไม่ได้พูดอะไรออกไป


 

(ยองแจอา...ทำไมรับช้าจังล่ะลูก อาบน้ำอยู่หรือว่าเพิ่งตื่น?)



น้ำเสียงอ่อนโยนที่คุ้นเคยดังมาจากปลายสาย นัยน์ตาคมน้ำตารื้นเอ่อคลอขึ้นมาในเบ้าตาแบบไม่รู้สาเหตุแค่เพียงได้ยินเสียงของคนที่เขาอยากเจอมากที่สุดมาตลอดสิบห้าปี


 

(ยองแจ ได้ยินที่ถามไหม?)



 

แจบอมยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงสะอื้น เขาเงยหน้าขึ้นเพื่อไม่ให้น้ำตาไหลออกมาแต่ก็ดูจะทำได้ยาก มีเรื่องมากมายอยากจะพูด อยากจะถามจินยองออกไปตามตรงแต่ก็ไม่กล้า เพราะเขารู้จักนิสัยของจินยองดีหากไม่คิดให้รอบคอบเสียก่อน จินยองก็จะหนีและคราวนี้อาจจะพายองแจหนีไปจากชีวิตของเขาด้วยอีกคน


 

(สงสัยจะยังไม่ตื่น เจ้าลูกคนนี้นิ่...)


 

“...”


 

(คิดถึงนะครับลูก)


 

“...”


 

 (ยองแจ...รักลูกนะ)



จินยองค้างสายโทรศัพท์ไว้สักครู่ก่อนจะเป็นฝ่ายกดวางสายไป แจบอมลดไอแพดลงและกอดมันเอาไว้แนบอก ทุกคำพูดและน้ำเสียงของจินยองยังคงเหมือนเดิม ยังใจดีเหมือนเดิม ยังเป็นคนเก่งเหมือนเดิม คนเก่งที่เลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่อายุยังน้อย เขาปล่อยให้จินยองเผชิญกับปัญหาคนเดียวแบบนี้ได้ยังไง...


 

“แกมันใช้ไม่ได้จริงๆอิมแจบอม”





 

ตี๊ด...


 

                เสียงเครื่องอินเตอร์คอมกดรหัสผ่านประตูเข้ามาเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าแจ็คสันน่าจะพายองแจกลับมาส่งแล้ว แจบอมปาดน้ำตาลวกๆแล้ววางไอแพดไว้ที่เดิมก่อนเดินไปรอหน้าประตู



 

                “พ่อฮะ!!



เจ้าตัวเล็กในชุดฮู้ดหมีแพนด้าสูงแค่อกปล่อยขนมของกินทั้งหมดในมือลงบนพื้นแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กโผเข้าสู่อ้อมกอดของผู้เป็นพ่อ แจบอมโยกตัวลูกชายในอ้อมแขนด้วยความรักและความคิดถึง มือหนาลูบกลุ่มผมนุ่มพลางกระชับอ้อมกอดกอดเขาเอาไว้แน่นๆ



“ทำไมไม่บอกก่อนว่าพี่จะกลับมาวันนี้?” แจ็คสันเก็บถุงใส่ขนมที่ยองแจปล่อยทิ้งไว้และถือมันมาวางบนโต๊ะให้เป็นระเบียบเรียบร้อย ถ้าเก็บไม่ดีก็ไม่รู้ว่าเหล่าสัตว์โลกน่ารักของยองแจจะบุกออกมาจากทิศไหนเมื่อไรอีก



 

“ก็คิดถึงลูกน่ะสิเลยขอเลื่อนไฟลท์กลับ ทำงานเสร็จก็รีบบินมาเลย งานลงงานเลี้ยงอะไรก็ขอผ่านหมด อาแจ็คสันดูแลยองแจดีรึเปล่าลูก กินข้าวครบทุกมื้อไหม ซูบผอมไปบ้างรึเปล่า?” แจบอมหมุนตัวลูกชายเพื่อเช็คความอุดมสมบูรณ์ แจ็คสันลอบยิ้มกับตัวเองเล็กน้อย แก้มกลมๆของยองแจที่แจ็คสันตั้งใจขุนเป็นพิเศษเป็นหลักฐานชี้วัดว่าไม่มีทางซูบลงไปได้แน่นอน



 

“พี่มาก็ดีแล้ว ผมจะได้กลับเลยพรุ่งนี้มีถ่ายโฆษณาตอนเช้า” แจ็คสันขอตัวกลับเพราะนี่ก็ปาเข้าไปเกือบสี่ทุ่มแล้ว แจบอมควรส่งยองแจเข้านอนและเขาเองก็ควรจะกลับไปนอนเหมือนกัน


 

“โอเค กลับดีๆ ขอบใจนายมากนะแจ็คสัน”


 

“โฆษณาเหรอ?” ริมฝีปากเล็กพึมพำเบาๆเหมือนเปรยกับตัวเองมากกว่า ยองแจผละออกจากอ้อมกอดของผู้เป็นพ่อแล้วตรงไปจับแขนคุณอาคนโปรดที่กำลังจะกลับออกไป


 

“โฆษณา...”

 

“?”

 

“...ไม่เอาจุ๊บแล้วนะฮะ”

 

“...”

 

“ยองแจขอร้อง”

 


 

...พี่แจบอมช่วยหันหลังไปทีได้ไหม ถ้าไม่ได้หอมแก้มเด็กนี่คืนนี้แจ็คสันคงนอนไม่หลับ

           


           แต่สวรรค์คงไม่เข้าข้าง... 



 

“สัญญานะฮะคุณอาแจ็คสัน”

 

“อาสัญญา”


 

เพราะอิมแจบอมเอาแต่จ้องเขม็งมองมาที่เขาทั้งคู่ แจ็คสันหล่อรวยสปอร์ตฮ่องกงจึงชวดแก้มนิ่มๆของเด็กตี๋ยองแจ ทำได้มากที่สุดแค่ยกมือขึ้นลูบผมและจากไป วันพระไม่ได้มีหนเดียว...โอกาสหอมแก้มยองแจก็ไม่ได้มีแค่ครั้งเดียว


 

 

 

“ยองแจเดี๋ยวก่อนลูก อะไรคือ...ไม่เอาจุ๊บ?”


“ยองแจง่วง ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะฮะคุณพ่อ Good night

 

ยองแจเดินตาปรือพุ่งตัวลงบนเตียงซุกตัวในผ้าห่มผืนหนาและหลับตาพริ้มจมเข้าสู่ห้วงนิทราในที่สุด แจบอมที่ยังคงค้างคาใจกับคำพูดของลูกชายและสายตาของหวังแจ็คสันเขารีบคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองมากดเข้าแอพพลิเคชั่นไลน์รัวคำถามและสติกเกอร์ใส่ไอดีของน้องชายคนสนิท



 

แจ็คสัน ไม่เอาจุ๊บคืออะไร!!?’       
 

      






 

。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。


100%



 



TBC : น้ำตาจะไหล พี่บีกลับมาแล้ววววววววว คือเรื่องมันไม่มีอะไรเลยค่ะ พล็อตฟลอร์ๆ(พื้นๆ)
เชื่อว่าเดากันถูกจนจบเรื่องไม่ต่ำกว่าครึ่ง เดี๋ยวเจอกันตอนหน้า พราวจะพยายามมาแบบเต็มๆนะ 
ขอบคุณสำหรับความรักที่มีให้ยองแจและแจ็คสันค่ะ แต้งกิ้วรีดเด้อออออออออ
#คุณอาแจ็คสัน    
 

 

 

        

 

 

           

 

 

 

    

 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

1,056 ความคิดเห็น

  1. #1006 writesundra (@suphansakm_rasa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 15:11
    พี่บีของนู๋ไม่ร้องนะคะ พยายามเข้าล่ะ ส่วนคุณอาแจ็คให้มันน้อยๆหน่อยค่ะ หมั่นไส้ งุ้ย
    #1006
    0
  2. #1001 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 17:59
    5555 อาจมีความดราม่าเบาๆ กับจินยอง
    โอ้ยย ยองแจจจ
    #1001
    0
  3. #835 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:07
    พี่บีต้องง้อจินยองนะ นะๆๆๆ ตายแน่ จั๋นตายแน่555555555555
    #835
    0
  4. #789 ana julia (@anajulianovela) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 12:15
    พ่อบีแกต้องกล้านะเฟ้ย อดีตมันพลาดไปแล้ว แต่อนาคตยังรอให้แก้ไขนะ
    แง สงสารจินยอง
    #789
    0
  5. #680 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:58
    อยากเห็นแจบอมคนหวงลูกออกโรง

    แจบอมก็ดูน่างสงสารอ่ะ

    จะง้อจินยองยังไงเนี่ย
    #680
    0
  6. #617 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:57
    ไม่เอาจุ๊บบ><
    #617
    0
  7. #579 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 14:04
    ว้ายๆๆ คุณป๊าน้องไห้อีกแล้ววว งื้ออออ ยองแจน่ารักมากลูก
    #579
    0
  8. #480 napaspp (@napaspp) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:22
    หวงลูกใช่มะ55555
    #480
    0
  9. #425 Faibook42 (@failikebook) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2558 / 00:41
    เด็กมันน่ารักอะ พูดออกมาตรงๆเลย น่ารักจริงๆชอบมากกก
    #425
    0
  10. #411 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 11:28
    ยองแจอาจจะเด็กจนไม่รู้ว่าหวงคือะไร55555555
    #411
    0
  11. #391 newexo (@newsjexo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 04:41
    ฟินจนหาอะไรเปรียบไม่ได้ ฮืออออออ อยากให้หวังติดคุกจัง 5555 ลองดูสักครั้งไง ยองแจน่ารักขนาดเน้ พรากไปเลยซิคะรออัลไล
    งืออออ สนุกอะ อยากอ่านต่อมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อยากให้พี่แจบอมไปเจอจินยองแล้ว รอนะคะ รออยู่เสมอ
    #391
    0
  12. #385 pim siriyakorn (@0877895387) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 18:15
    ฮื้อออ เมื่อไหร่แจบอมกับจินยองจะยืนดีกันนน
    #385
    0
  13. วันที่ 24 กรกฎาคม 2558 / 19:41
    โอ๊ยยย เขินแจ็คแจ ต้องมีสักวันที่แจ็คต้องได้ติดคุกแน่ๆ 5555554
    #384
    0
  14. #375 BJhwxx (@bnamep) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 06:14
    แจบอม รีบหาทางคุยกับจินยองให้ได้นะ!! นี่อยากรู้เรื่องของแกสองครมาก555555555555 ส่วนยองแจปล่อยให้แจ็คสันดูแลไปก่อน นี่ถือว่ามีสติดีรอบคอบมาเลยนะ กลัวจินยองจะเอาลูกหนีไปอีกเลยไม่พูด แค่ฟังเสียงจินยองเฉยๆ โห้ยยย พี่บีคนฟันเยอะ ทำไมเป็นผู้ชายอ่อนโยนขนาดนี้ รักแม่ของลูกมากเลยใช่ไหม ถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้ รีบๆเข้าใจกันนะ คือต่างคนก็ต่างไม่ได้เหลียด นับถือจินยองมากที่ทิ้งฝันแล้วเดินออกมา คือคงต้องคิดดีแล้วคิดแล้วคิดอีก ตีลังกาคิด นอนคิด อาบน้ำคิดเลยนะ ถึงออกมาแบบนั้น อิมแจบอม มีแม่ของลูกดีขนาดนี้ อย่าปล่อยให้หลุดมือเป็นครั้งที่สองเด็ดขาด
    #375
    0
  15. #362 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 21:09
    งานแพมเพิร์สก็มา 55555 แจ็ค!!5555
    #362
    0
  16. #360 JJP Lover (@dle-2208) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 19:56
    มาต่อไวๆน้าค้าาา
    #360
    0
  17. #355 Taepearlz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 14:22
    ทำไมยองแจน่ารักได้ขนาดนี้

    มีหวงคุณอาด้วยนะเนี่ย

    ว่าแต่อยากให้จินยองกับแจบอมเจอกันเร็วๆ

    ปรับความเข้าใจกันเร็วๆ
    #355
    0
  18. #347 ♡段斑斑 (@iam-eveviekissme) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 23:51
    ฮื้อออ ยองแจน่ารัก
    #347
    0
  19. #346 sasaluk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2558 / 22:47
    อยากอ่านต่อแล้ว อร๊ายยยยยยยยย ฟินไปอีก
    #346
    0
  20. #345 cat (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 22:48
    เป็นเรื่องแล้ววว เจอพ่อหวงลูก
    #345
    0
  21. #337 suhoping (@suhopingg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:18
    พีบีคนหวงลูกกกกกอร้ายยยน่ารักอ่าไม่เอาจุ้บคือไรเอ่ยยยที่แจ็คสันทำนี้แบบนี้อาหลานเค้าทำกันหรอมแกร้
    #337
    0
  22. #336 L'Ollipop (@llollipop) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 20:17
    55555 พี้บีได้ไว้หนวดไว้เครา เพราะมี ผช รุมชอบลูกสุดที่รักตั้งหลายคน(อย่างน้อยๆก้อาแจค กับคิมยู) .... เป็ดน้อยคิมยู ก๊ากกก
    #336
    0
  23. #334 BBCEXOFAN (@bbc_tommy-13) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 18:47
    แหมม อิบีก็หวงลูกละเกินนน รีบปรับความเข้าใจกะเนียร์ซะ ครอบครัวจะได้สมบูรณ์
    #334
    0
  24. #333 เข็ม'ลี่ (@love1happy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 17:23
    คืออออ?
    #333
    0
  25. #329 Chunmi_Niel (@puttita108) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 15:58
    อาหลานเค้าทำกันแบบนี้หรอมมมมมม ป้าจะไม่ทนกริ๊ดด้วยยย555555555 พ่อบี๋ของยองแจเอาหวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง55555555
    #329
    0