ตอนที่ 5 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 04 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 97 ครั้ง
    8 ธ.ค. 57


Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 4


 

             “ไม่ทราบว่าคุณคืออิมแจบอมหรือเปล่าคะ?” พนักงานร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูเอ่ยทักเพราะรู้สึกคุ้นหน้ากับลูกค้าคนนี้เป็นอย่างมาก แจบอมหยิบเสื้อผ้าสองสามชุดยื่นไปทาบๆบนตัวยองแจแล้วบอกคนตัวเล็กไปลองใส่มาให้ดูก่อนจะหันมายิ้มกว้างโชว์ฟันเรียงสวยให้พนักงานสาวที่ยืนมองหน้าเขาสลับกับยองแจเป็นระยะๆ




 

                “เหมือนใช่ไหมล่ะครับ มีแต่คนทักผมแบบนี้เกือบสิบคนแล้วนะ ศัลยกรรมพลาสติกจนหล่อออกมาถอดแบบเขาเลยใช่ไหมล่ะครับ?” แจบอมแกล้งหลอกว่าตัวเองเป็นตัวปลอมกับพนักงานสาวเธอร้องอ๋อเบาๆเพราะเชื่ออย่างสนิทใจ




 

                “ก็ไม่คิดว่าจะทำออกมาให้เหมือนแม้กระทั่งฟันน่ะค่ะ” แจบอมหุบยิ้มเพื่อคิดวิเคราะห์แยกแยะว่านี่เป็นคำชมหรือเปล่า แต่ยังไม่ทันที่สมองจะประมวลผลดีเสียงกรี๊ดที่ดังระงมอยู่ทางด้านนอกประตูร้านก็ทำให้เขาต้องรีบวิ่งมาหลบด้านหลังพนักงานตามความเคยชิน





 

                “มีอะไรรึเปล่าคะคุณลูกค้า?” แจบอมเกาะไหล่ของพนักงานพลางชำเลืองมองออกไปนอกร้านที่มีเกาหลีมุงกำลังยืนรุมกรี๊ดอะไรสักอย่างที่เขาไม่สามารถมองผ่านทะลุเข้าไปเห็นวงในได้ แต่นั่นก็ทำให้เขารู้สึกโล่งใจไปเปราะหนึ่งที่อย่างน้อยก็ยังไม่มีใครจำเขาได้




 

                “คือ...ผมเป็นโรคกลัวเสียงกรี๊ดน่ะครับ พอจะรู้ไหมครับว่าเขากรี๊ดอะไรกัน?” แจบอมถามพนักงานแต่ก็ยังไม่วายหลบอยู่ด้านหลังของเธอต่อไปและคอยหลบแสงแฟลชที่สาดส่องเข้ามาในร้านเป็นระยะๆ





 

                “วันนี้ทางร้านนำนักแสดงจากต่างประเทศมาเป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์คนใหม่ของร้านน่ะค่ะ งานนี้นักข่าวมากันเต็มเลย โอ๊ะ ตายจริง ฉันต้องไปเติมแป้งเติมลิปสักหน่อยแล้วล่ะค่ะ ฝากหน้าร้านแป๊บนึงนะคะคุณลูกค้า” ว่าแล้วพนักงานคนนั้นก็จรลีตีจากเขากลับเข้าไปด้านหลังร้านโดยทิ้งแจบอมไว้ตามลำพัง ประตูและกระจกที่ร้านก็เป็นแบบโปร่งใสเสียด้วย เอาไงดีวะแจบอมคิดดิ่ๆ ใช้หมองนั่งสมาธิ





             “อ๊ะ นั่นมันแจบอมโอป้า!!”  


 

 

    ฉิบหายแล้วไหมล่ะ...



 

 

                ทันทีที่กลุ่มมนุษย์เพศหญิงผู้มีคลังหน่วยความจำเป็นเลิศตะโกนชื่อเขาขึ้นมาท่ามกลางเสียงซอกแซก นักข่าวพร้อมกล้องซึ่งเป็นอาวุธครบมือนับสิบตัวก็หันมาทางเขาพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย




 

                “โอ้มายก็อด เมื่อเช้าเพื่อนฉันเพิ่งโทรมาเย้ยว่าไปรอเขาอยู่ที่สนามบิน แต่ว่าตอนนี้เขาอยู่ตรงหน้าฉันแหละ กรี๊ดดดดดดดดด”




 

        “เขามากับใครอ่ะ ซุกแฟนไว้หรือเปล่า?”



 

                และอีกมากมายหลากหลายความคิดเห็น นักข่าวและแฟนคลับบางส่วนเริ่มทยอยเข้ามาใกล้ประตูร้าน ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางหันไปมองทางหลังร้านฝั่งห้องลองชุดที่ยองแจยังไม่ออกมา ในหัวของเขาเริ่มประมวลความคิดจนมันตีกันยุ่งเหยิงไปหมดแต่แล้วในที่สุดเขาก็ตัดสินใจสาวเท้าก้าวออกมาจากร้านแล้วเดินหนีไปทางอื่น




 

                “กรี๊ดดดดดดดดดด นั่นเขาจริงๆด้วย”



 

                “นั่นอิมแจบอมมมมมมมมมมมมม”




 

                มวลมหาประชาซอมบี้ต่างผนึกกำลังกันวิ่งไล่ตามเขา จากที่เดินอยู่จึงต้องเปลี่ยนมาเป็นวิ่งแทน นิ้วเรียวกระชับแว่นกันแดดให้มั่นคงแล้ววิ่งสี่คูณร้อยไปอย่างรวดเร็ว



 

                “คุณแจบอม แฮ่ก...เรื่องนางแบบคนนั้นสรุปว่าจริงหรือไม่จริงครับ แฮ่ก...” นักข่าวคนหนึ่งที่แจบอมจำหน้าได้ดีว่าชอบขุดเจาะรื้อหาประวัติของเขาเป็นพิเศษตะโกนถามขณะวิ่งไล่ตาม นับถือสปิริตอันแรงกล้าของเขาจากใจจริง แต่ช่วยไปถามวันอื่นได้ไหมมมมมมมมมมม














 

 

 

                “เกิดอะไรขึ้นทำไมอยู่ดีๆก็เงียบไปเฉยๆล่ะ?” ผู้จัดการร้านแบรนด์เสื้อผ้าหรูถามพนักงานคนหนึ่งของร้านที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในโซนพักผ่อนของศิลปิน



 

                “นักข่าวกับแฟนคลับบางกลุ่มวิ่งตามดาราคนนึงไปนี่แหละค่ะผู้จัดการ จะทำยังไงต่อดีคะเรื่องงานแถลงข่าวเปิดตัวแบรนด์แอมบาสเดอร์?” ผู้จัดการร้านตีหน้าเครียดขึ้นมาทันทีเพราะแผนการตลาดที่วางไว้ไม่เป็นไปตามที่คาดการณ์  




 

                “ให้คุณหวังไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดเซ็ทที่ห้า แล้วถ่ายในร้าน คนไม่ค่อยมียิ่งต้องรีบทำให้เสร็จ แล้วเรื่องแถลงข่าวฉันจะไปหารือกับฝ่ายการตลาดอีกที” ผู้จัดการร้านสั่งลูกน้องแล้วกดโทรศัพท์เดินออกไปคุยด้านนอก เมคอัพอาร์ติสท์และสไตลิสท์ที่ช่วยกันแต่งหน้าเซ็ทผมตรวจเช็คความเรียบร้อยของหวังแจ็คสันอีกครั้งก่อนที่คอสตูมจะยื่นเสื้อผ้าอีกเซ็ทหนึ่งมาให้เขา




 

                “เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเซ็ทนี้เสร็จแล้วออกมานะคะ”




 

                “ครับ” แจ็คสันรับคำสั้นๆแล้วตรงไปยังห้องเปลี่ยนเสื้อที่ทางร้านได้จัดเตรียมไว้ให้ แต่ปรากฏว่ามันถูกล็อกจากด้านในส่งผลให้คิ้วหนาขมวดมุ่นเข้าหากันอย่างงงๆ ก็ก่อนหน้านี้เขายังเข้าไปเปลี่ยนชุดได้อยู่เลย แต่ก็...อาจจะมีคนเข้าไปเช็คความเรียบร้อยล่ะมั้ง





 

มือหนาทั้งสองข้างไขว้จับชายเสื้อแล้วถอดออกอย่างไม่คิดอะไรมาก เพราะเขาเป็นผู้ชายการเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงนี้ก็คงไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไร ดีกว่ารออยู่เฉยๆให้เสียเวลาไปเรื่อยๆ




 

 

แกร๊ก...



 

                เสียงประตูถูกเปิดออกจากด้านในทำให้แจ็คสันหันไปมองโดยอัตโนมัติ ใบหน้ากลมออกหวานตี๋ดูจิ้มลิ้มในชุดเสื้อผ้าแบรนด์เดียวกันกับเขาแต่เป็นคนละสไตล์กำลังยืนมองหน้าเขาพร้อมฉีกยิ้มกว้าง




 

                “คุณอาแจ็คสัน”




 

                ภาพที่เห็นเหมือนกับความฝัน แจ็คสันยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองสองสามทีแล้วกระพริบตาไล่มองเด็กหนุ่มตัวเล็กตรงหน้าตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า หรือว่าดาราคนที่ว่าก็คือ...




 

                “คุณอาแจ็คสันเห็นคุณพ่อไหมฮะ?” ใบหน้าหวานเม้มปากเล็กเข้าหากัน นัยน์ตาเรียวก็สอดส่องมองหาผู้เป็นพ่อไปด้วย เหตุการณ์ทั้งหมดเริ่มทำให้แจ็คสันพอจะจับต้นชนปลายได้คร่าวๆ




 

                “คุณแจ็คสันคะ แต่งตัว...” เสียงของพนักงานประจำกองถ่ายโฆษณาเดินเข้ามาทำให้แจ็คสันต้องดันตัวยองแจกลับเข้าไปแล้วก็เบียดตัวเองเข้าไปในห้องแต่งตัวอันแสนคับแคบนั้นด้วย




 

                “มีอะไรเหรอฮะคุณ...”



 

                “ชู่ววว”



 

                แจ็คสันยื่นมือไปปิดปากเด็กน้อยยองแจที่วันนี้ดูโตกว่าปกติอาจเป็นเพราะสไตล์การแต่งตัวที่แปลกออกไปจากเดิมพลางส่งเสียงชู่เบาๆชิดกับใบหูเล็ก




 

                “อีกสามนาทีครับ” แจ็คสันตะโกนตอบกลับไปพร้อมเงี่ยหูฟังว่าพนักงานคนนั้นเดินออกไปหรือยัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าด้านนอกไม่มีใคร คนตัวโตจึงละมือออกจากริมฝีปากเล็กให้เป็นอิสระ แม้ว่าจะดูน่าอึดอัดไปเสียหน่อยเพราะในห้องแต่งตัวมันมีพื้นที่เพียงพอแค่สำหรับคนคนเดียว



 

                “เรามาทำอะไรที่นี่?” นัยน์ตาบ้องแบ๊วเงยสบเข้ากับนัยน์ตาคมของคุณอายังหนุ่ม ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มนั้นเริ่มทำให้แจ็คสันรู้สึกไม่เป็นตัวเองอีกแล้ว ริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อที่อยู่ใกล้กับเขาห่างแค่เพียงคืบเดียว แค่สายตาเผลอไปมองในหัวก็เริ่มคิดอกุศลไปร้อยแปดพันเก้า




 

                “คุณพ่อพามาซื้อเสื้อฮะ” คนตัวเล็กตอบเสียงใสแต่ใบหน้าของเขาดูเหมือนจะไม่ค่อยชอบเสื้อผ้าสไตล์นี้เท่าไรนัก แจ็คสันอมยิ้มขำหลังจากมองสไตล์การแต่งตัวของยองแจนั่นยิ่งทำให้คนตัวเล็กคว่ำปากหนักกว่าเดิมเพราะหมดความมั่นใจ



 

                “นี่ไม่ตลกนะฮะ” ยองแจตีไหล่คุณอาตัวโตที่เอาแต่ยิ้มล้อเลียนเขา แจ็คสันหัวเราะเบาๆก่อนจะหยิบเสื้อที่แขวนอยู่บนไม้แขวนมาสวม คนตัวเล็กพอเห็นแจ็คสันสวมเสื้อก็รีบช่วยติดกระดุมให้อย่างรู้งานทำเอาคุณอาวัยยี่สิบเอ็ดปีอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ยอมให้คนตัวเล็กช่วยโดยไม่เอ่ยห้าม มือเล็กที่ไล่ติดกระดุมอยู่บนสาบเสื้อเลื่อนต่ำลงมาติดบริเวณช่วงหน้าท้องนั่นทำให้แจ็คสันหายใจขาดช่วงทุกครั้งที่มือเล็กสัมผัสเฉียดกล้ามเนื้อหน้าท้องของเขา




 

                ไม่นะแจ็คสัน...ยองแจเพิ่งอายุสิบห้า





                แต่ว่า...ตัวหอมจังเลย



 

        ไม่เกี่ยวป่ะ...





 

                “รออยู่ในนี้ก่อนนะ ถ่ายเซ็ทนี้เสร็จอาจะพาเรากลับบ้าน ส่วนเสื้อผ้า...” ในความคิดของแจ็คสันเสื้อผ้าแบบนี้มันก็ดูดีอยู่หรอกเพียงแต่ดูไม่เหมาะกับคนตัวเล็กเอาเสียเลย หรือเป็นเพราะว่าเขาคุ้นชินกับยองแจในชุดตัวการ์ตูนรูปสัตว์ต่างๆมากกว่านะ




 

                “ผมยอมเป็นเป็ดเหมือนเดิมดีกว่าฮะ” เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มหยิบชุดเดิมที่พาดอยู่บนแขนมาสะบัด ก่อนมือเล็กจะบรรจงปลดกระดุมตามสาบเสื้อไล่ลงมา ผิวเนื้อขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อเชิ้ตออกมาปรากฏแก่สายตาของคุณอาที่ยืนอ้าปากค้างน้อยๆไปเพราะความตะลึงอย่างไม่ทันตั้งตัว ใบหน้าคมคายขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูเมื่อหลานชายตัวน้อยถอดเสื้อแขวนกลับไปที่ไม้แขวน




 

                ไม่ระวังตัวเลย...ไม่ระวังเลยจริงๆ



 

                “เฮ้ยอย่าเพิ่ง” แจ็คสันรีบเอื้อมมือไปจับขอบกางเกงเมื่อคนตัวเล็กทำท่าเหมือนจะถอดลงมา เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะที่มองคนแก้ผ้าแล้วไม่รู้สึกอะไร เด็กคนนี้ทำให้เขาเกือบทำผิดศีลข้อสามวันละหลายๆหนแถมยังทำให้เขารู้สึกใกล้ชิดกับคุกกับตารางมากกว่าเดิมอีกเป็นเท่าตัว




 

                “อา...อาออกไปก่อนนะ” เด็กน้อยยองแจเงยหน้ามองคุณอาด้วยสายตางงๆ แต่จุดโฟกัสของแจ็คสันมันกลับไม่ใช่ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มชวนฟัดแก้มอย่างเดิมแล้วน่ะสิ



 

พี่แจบอมผมชักไม่อยากเป็นน้องพี่แล้วว่ะ



 

...ขอเป็นเขยแทนได้ไหม






 

 

แจ็คสันสะบัดหน้าไล่ความคิดอกุศลทั้งหมดออกจากหัวแล้วรีบหุนหันพลันแล่นออกไปจากห้องแต่งตัวทันที ยองแจมองตามอย่างไม่ค่อยเข้าใจนักแต่ก็ไม่ได้ถามหรือติดใจสงสัยอะไรนอกจากรีบเปลี่ยนชุดกลับมาเป็นชุดโรนัลด์ดั๊กตามเดิม 



 






 

75%


 

Rrrrrrrr

             


  

“ไงคุณพ่อตัวดี พี่ลืมลูกทิ้งไว้ที่นี่ได้ไงวะ ถ้ายองแจไม่เจอผมป่านนี้จะเป็นยัง...”



 

(เออออออออ มีอะไรค่อยไปเทศน์ทีหลัง ฝากยองแจด้วยนะ ฉันต้องไปสนามบินละว่ะ) แจ็คสันกดรับโทรศัพท์แล้วรัวใส่อิมแจบอมทันทีแต่แจบอมไวกว่าเขารีบพูดรีบชิ่งและรีบวางสายจนแจ็คสันด่าไม่ทัน




 

“อะไรเหรอฮะ?”



 

“ใส่ไว้ก่อนเพื่อความปลอดภัย” แจ็คสันใช้ปลายนิ้วดันแว่นตากันแดดสีชาใส่ให้กับคนตัวเล็กในขณะที่ตัวเขาเองก็ใส่แว่นกันแดดแบบเดียวกันแต่เป็นสีดำเพื่ออำพรางนักข่าว ปาปารัซซี่และแฟนคลับ




 

มือหนาเลื่อนมากุมมือนิ่มของเด็กชายตัวเล็ก ที่ต้องกุมมือเพราะเขากลัวว่ายองแจจะหลงทางหรอกแหม่ ไม่ได้หลอกแต๊ะอั๋งเด็กนะพูดเลยยยยยยยย





 

                “คุณอาแจ็คสันฮะ คุณพ่อทิ้งยองแจเหรอ?”เด็กน้อยตาใสแป๋วหันไปถามคุณอาวัยหนุ่มตามประสาเด็ก แจ็คสันกุมมือเด็กน้อยแน่นขึ้นก่อนจะตอบ




 

                “ถึงพี่แจบอมจะดูเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ ดูเป็นคนเรื่อยๆเอื่อยๆ ชีวิตไม่มีไรดีเลยนอกจากหน้าตากับเที่ยวเตร่ไปวันๆ”



 

                “...”



 

                ตายห่า...เม้าท์พ่อให้ลูกเขาฟัง




 

                “แต่พี่แจบอมเขาก็รักจินยองและยองแจมากๆนะ” ปิดท้ายด้วยคำพูดสวยหรูประดับเพราะประโยคข้างต้นนี่ออกมาความรู้สึกในใจเขาเองล้วนๆ และก็ได้ผลเพราะยองแจยิ้มกว้างและกลับมาอารมณ์ดีอีกครั้ง



 

                รอยยิ้มนางฟ้ามาอีกละ...




 

                โงร้ยยยยย พี่แจบอมมีลูกน่ารักขนาดนี้อย่าเอาไปปล่อยทิ้งไว้กับใครนะ ปล่อยไว้กับผมพอ จะดูแลอย่างดีริ้นไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม จะห่มผ้าให้หลับนอนและกล่อมให้ฝันดีทุกคืนเลย ฟหกด่าสวสหกเหวกเสหนะบยไยพบ









 

                และเพราะมันเป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว แจ็คสันจึงพายองแจมาหาอะไรทานที่ร้านอาหารไม่ใกล้ไม่ไกลจากคอนโดของแจบอม คนตัวเล็กเปิดเมนูดูอย่างสนอกสนใจ แต่เดี๋ยวนะ หน้านั้นมัน...





 

                “ยองแจอยากกินไวน์ ยองแจกินไวน์ได้ไหมฮะคุณอาแจ็คสัน?” นัยน์ตาใสแป๋วจ้องมองมาที่คุณอายังหนุ่ม ใบหน้าน่ารักเอียงคอถามด้วยน้ำเสียงฟังดูติดอ้อนนิดๆ ในใจแจ็คสันอนุญาตไปแล้วห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ลองคิดดูสิว่าเด็กน้อยน่ารักเวลากินไวน์แล้วแก้มป่องๆนั่นก็จะแดง สักพักก็จะเริ่มเมา




 

พอเมาก็...









 

ก็เมาไง เออ นั่นแน่ คิดอกุศลอะไรกันน่ะ



 

“ยองแจเคยกินไวน์มาก่อนด้วยเหรอ?” แต่หน้าที่คุณอาที่ดีและตำแหน่งหน้าที่ที่พ่อตา(?)ไว้ใจ เขาจะให้เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ไปทำลายตับไตไส้พุงของหลานชายตัวเล็กไม่ได้




 

 “ลุงมาร์คแอบให้กินฮะ”





 

ไอ้ลุงมาร์คนี่มันเป็นคร๊ายยยยยยยย มาแอบมอมเหล้าเด็กน้อยน่ารักของเขารึเปล่าฟะ อย่าให้เขารู้นะว่าเป็นใครจะฟ้องปวีณา




 

“อาว่ายองแจกินนมหรือไม่ก็น้ำผลไม้ดีกว่า ของพวกนี้ไม่ดีกับสุขภาพหรอก” แจ็คสันเอื้อมมือไปพลิกหน้าเมนูให้หนุ่มน้อยหน้าตี๋ ซึ่งยองแจก็พยักหน้าเชื่อฟังเขาเป็นอย่างดี






 

“แม่ก็บอกแบบนี้เหมือนกันฮะ พอแม่กับพี่แบมรู้ลุงมาร์คก็ถูกตีจนน่วมเลย” เด็กน้อยหัวเราะอย่างอารมณ์ดี ครอบครัวที่อเมริกาคงเลี้ยงดูเด็กคนนี้มาอย่างดีตลอดเลยสินะ เด็กที่มีความสุขและมองโลกในแง่ดีขนาดนี้ ตั้งแต่เกิดจนโตมาเขาก็ยังไม่เคยเห็นใครจะยิ้มได้สดใสเท่าเด็กคนนี้มาก่อนเลย




 

งื้ออออออ น่ารัก หม่ามี๊ แจ็คสันอยากได้เด็กคนนี้ อยากได้คนนี้มาเลี้ยงดู   






 


100%

。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。



 

TBC : เพิ่งระลึกได้ว่าอัพลงไม่ครบร้อย TT ซอรี่แจ้  #คุณอาแจ็คสัน 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 97 ครั้ง

1,056 ความคิดเห็น

  1. #1045 BongkotFgfy (@BongkotFgfy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:16
    น่าร้ากกกเขิลลล?$*่่พท้เน้สยัยะ
    #1045
    0
  2. #998 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:04
    น่าเอ็นดูเหลือเกินน
    #998
    0
  3. #987 AOMAM2907 (@AOMAM2907) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 22:05
    รอยยิ้มนางฟ้าจ้าาาาาาา
    #987
    0
  4. #918 Yezo (@hemme) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:42
    แจ๊คอยากติดคุกขนาดนั้นเลย 55555
    ยองแจน่ารักอ่ะ
    #918
    0
  5. #832 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:59
    ขำพี่บี อะไรขนาดนั้นอ่ะพี่555555555
    #832
    0
  6. #677 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:39
    พี่บี พี่จะทิ้งลูกแบบนี้ไม่ได้นะ

    ถ้าจินยองรู้นี่โดนฉีกอกแน่

    ลุงมาร์คคืออาราย สอนหลานดีไปอีก

    โอ๊ย ความแสบได้ลุงมาชัวร์

    อ่าไปอ่านมารู้สึกสงสารแจ็คสันเหมือนกันนะเนี่ย
    #677
    0
  7. #614 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:44
    ขำพี่บี หนีแบบ555
    #614
    0
  8. #544 PraewCNS (@praewna) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 01:00
    เลี้ยงต้อยแล้วไงแจ็คสัน555555
    #544
    0
  9. #477 napaspp (@napaspp) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:08
    เหมือนยั้นฟัน(?)5555555555
    #477
    0
  10. #431 KZestang (@kan-guitar) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 01:48
    จากที่อ่านมานี่คือแจ็คหาเรื่องจะเข้าคุกอย่างเดียวเลยนะ...เรารออยู่มาต่อเลย ชอบแรง
    #431
    0
  11. #422 Faibook42 (@failikebook) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 23:44
    เด็กแจจะน่ารักไปละ อิจฉานะเนี้ยย
    #422
    0
  12. #402 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 04:51
    ขำขนาดฟันยังเหมือนเลยนะครับ 55555555555555555555555555555 แจ็คสันหลงยองแจซะจริงๆ ฮือมันนั้ลล็อคคค
    #402
    0
  13. วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 20:28
    คุณอาแจ็คนี่วอนนอนคุกนะคะ หื่นกามตลอด 5555555
    #381
    0
  14. #372 BJhwxx (@bnamep) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 05:24
    อิมแจบอมนี่มันอิมแจบอมจริงๆ ดีนะที่ยองแจเจอแจ็คสันไม่งั้นยองแจต้องร้องไห้แง้ๆแน่เลย ถ้าจินยองรู้ว่าแจมาหาพ่อนี่จะเป็นไงเนี่ย ต้องบ้านแตกแน่ๆ มีมาร์คโผล่มาในบทนิดนึงเพิ่งนึกได้ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก ตอนก่อนมาร์คแบมเขาสวีทกันอะแกรรร แบมอายุเท่าไหร่เนี่ยเป็นพี่โตแล้วใช่ไหม ไม่ใสใสเหมือนยองแจแล้วใช้ไหม พี่มาร์คมันถึงจับจูบลูบคว่ำได้อะ หวังอย่าอิจฉานะ55555
    #372
    0
  15. #363 SoJust_Leaf☆ (@mytoey) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 17:54
    อิปู่ หลอกซะฉันเเทบเชื่อตาม
    เรื่องเงิงมันทำตามกันยากนะเว้ย55 #หลบทีน
    คือเเจ็คคะ..มาไม่นงไม่นะ
    คือเเจ็คพึ่งคิดได้หรอคะว่าน้องอายุสิบห้า
    บ้าาาตัวหอม ดูมันคิด ทำไมคนอ่านเขิน55
    เอาเลยค่ะลาออกจากการเป็นน้องเเล้วไปเป็นลูกเขยเเทนเลย
    นี่ลุ้นมากเชียร์จริงไรจริงใจจะขาดรอวันยองเเจสุกเต็มที่
    เเล้วก็จะหวานกำลังดี #หืม 
    ยิ่งอ่านยิ่งเกลียดตัวเอง คิดอะไรกามจริงๆพี่ชาย .///.
    #363
    0
  16. #359 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2558 / 23:29
    คุณอาตั้งสติก่อนค่ะ คุกนะคุก 55555555
    #359
    0
  17. #352 Taepearlz (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 13:52
    อาหลานคู่นี้นี่มันน่ารักจริงๆเลย ><
    #352
    0
  18. #342 cat (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:59
    อิแจ็คจะเข้าคุกหลายรอบและ 55555

    ก็ยองแจน่ารักเกิ๊นน พี่บีก็ไว้ใจแจ็คนะ ระวังจะได้ลูกเขย 55555

    #342
    0
  19. #299 BEN.KL (@-ben00-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 00:16
    เมื่อไรจะ 18 อ่าา ฮือออ รอไม่ไหวแล้วว อ่านแล้วหุบยิ้มไม่ได้จริงๆ
    #299
    0
  20. #260 moslolo (@anpk) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 22:06
    เลี้ยงเลยนะหวังคุกหวังคุก555
    #260
    0
  21. #242 มินคีย์ขยี้ใจ (@minan-key) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 00:05
    ขำอิลุงมาร์ค นี่แอบเอาไวน์ให้ยองแจกินหรอ สมน้ำหน้าโดนซ้อมเลย 555555555555555555555555
    #242
    0
  22. #226 ploy_TMTC (@ploy-tmtc) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 13:16
    อย่าว่าแต่แจ็คเลย เราก้ออยากได้มาเลี้ยงเหมือนกัน น่ารักง่าาาา
    #226
    0
  23. #208 ぃ Libppk ◦ (@libppk_) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 01:31
    ลุงม๊าคคคคนิสัยนะ ให้พี่แบมจับตีอ่ะถูกแล้วงู้ยยยยยยยยยยยยยฉากติดกระดุมนี่มันกงหงิมวกบหลกวอววดกบบแถ้าเลาเป็นแจ็คสันเลาจะไม่ถ่ายทำอะไรต่อทั้งนั้น............
    #208
    0
  24. #193 MaYoonho (@memeya) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 06:40
    หวังโดนน้องจะ่วแบบที่น้องไม่รู้ตัวววว โง้ยยยย นี่แบบตอนติดกระดุมให้หวัวคือแบบ แกรรร เราเป็นหวังดราจะไม่ทนแล้วนะ 555 ดีงามละเกิน
    #193
    0
  25. #183 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (@-superhyukhaekr-) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:49
    ดีนะ แจคสันมาเจอน้องแจพอดี ไม่งั๊นหลงงแย่เลย น้องแจนารักกสุดใจ
    #183
    0