ตอนที่ 4 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 03 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7164
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 99 ครั้ง
    29 ต.ค. 57


Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 3

 



 

               มือหนาถือผ้าขนหนูผืนเล็กคอยเช็ดซับผมที่เปียกให้เด็กผู้ชายตัวเล็กวัยสิบห้าปี ยองแจนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงโดยมือเล็กก็คอยกดพิมพ์ข้อความโต้ตอบในแอพพลิเคชันไลน์ผ่านไอแพด แจ็คสันที่นั่งซ้อนอยู่ด้านหลังจึงเห็นบทสนทนาในโทรศัพท์ได้โดยไม่ตั้งใจ









 

                “หนีแม่มาเหรอเนี่ย?” จากประโยคสนทนาโต้ตอบในไลน์ทำให้แจ็คสันพอจะจับประเด็นได้ว่าจินยองคิดว่าลูกชายตัวเองยังอยู่อเมริกา ยองแจหันหน้ากลับมามองค้อนแจ็คสันแล้วพองแก้มเหมือนเด็กโดนดุทั้งที่แจ็คสันแค่ถามเท่านั้นเอง








 

                “อาไม่ได้ดุเรานะ อาเป็นห่วงเพราะดูแม่เราเขาจะเป็นห่วงเรามากจริงๆ” เพราะกลัวว่าหลานชายตัวเล็กจะงอนแจ็คสันจึงรีบอธิบายเจตจำนงของตัวเอง ยองแจดูสลดลงไปนิดหน่อย ดูจากลักษณะแล้วคนตัวเล็กก็คงคิดถึงแม่ของเขามากเหมือนกัน




 

                “คุณอาแจ็คสันมีคุณพ่อคุณแม่ไหมฮะ?” เด็กน้อยยองแจหันหน้ากลับมาถามผู้เป็นอาด้วยสายตาบ้องแบ๊ว ผมนิ่มที่ลู่ลงเพราะเปียกชื้นจากหยดน้ำทำให้เส้นผมสีน้ำตาลดูเข้มขึ้นตัดกันกับแก้มขาวปากแดงและสายตาน่าเอ็นดู




 

                “มีสิ” แจ็คสันตอบพลางยื่นปลายนิ้วเรียวไปเกลี่ยผมที่ปรกหน้าจนเกือบจะทิ่มตาคนตัวเล็กออกให้



 

                “คุณพ่อคุณแม่ของคุณอาแจ็คสันรักกันไหมฮะ?”



 

                “รักกันสิ” คำถามของหลานชายทำให้เขาอมยิ้ม ใบหน้าใสซื่อของยองแจชวนให้เขาอยากจะกดจมูกลงไปหอมแก้มสักหลายๆทีจนกว่าแก้มขาวๆนั่นจะช้ำถ้าไม่ติดว่ากลัวห้ามใจตัวเองไม่ได้น่ะนะ เพราะสถานที่คุยมันก็ดูจะเป็นใจให้ชวนติดคุกเสียเหลือเกิน


 

                “แล้วคุณพ่อคุณแม่ของผมรักกันไหมฮะ?” เด็กชายตัวน้อยถามผู้เป็นอาตาแป๋ว



 

                “ก็ต้องรักกันสิ ไม่งั้นจะมียองแจเกิดมาได้ยังไงล่ะจริงไหม?” แจ็คสันดึงแขนคนตัวเล็กตรงหน้ามาใกล้แล้วคว้าตัวเขาเข้ามากอดซึ่งเด็กน้อยก็ไม่ได้ขัดขืนอะไรแถมยังยกแขนขึ้นกอดตอบเขาอีกต่างหาก




 

                “แค่รักกันก็มีเด็กเกิดมาเหรอฮะ?” แจ็คสันเป็นฝ่ายผละออกจากอ้อมกอดก่อนเพราะกลิ่นหอมๆที่ตัวยองแจกำลังทำลายสมาธิและทำให้สติของเขาฟุ้งซ่าน





 

                “งั้นถ้าผมกับคุณอาแจ็คสันรักกันเราก็มีเด็กได้เหรอฮะ?”



 

                ราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดหน้าประหนึ่งทำไอซ์บั๊กเก็ต คำถามใสซื่อของยองแจกร่อนทำลายกำแพงความอดทนอดกลั้นจนเขาต้องท่องยุบหนอพองหนอในใจแล้วลุกพรวดพราดออกจากเตียงทันที เด็กน้อยยองแจเอียงคอมองตามเขาอย่างงงๆ





 

                “อะแฮ่ม เอ่อคือ...ใช่ ใช่ถ้ารักกันจะมีได้ แต่ว่าต้องรักกันในแบบผู้ใหญ่นะไม่ใช่แบบเด็กๆ” แจ็คสันกระแอมไอในลำคอพลางอธิบายหลานชายที่ทำหน้าตางงงวยเหมือนอยากรู้คำตอบ




 

                รีบกลับมาสักทีสิพี่แจบอม...


 

        ...ก่อนที่ผมจะกดลูกพี่ลงกับเตียง




                “แล้วแบบไหนคือแบบผู้ใหญ่เหรอฮะ?” ยองแจเงยหน้ามองเขา ไม่อยากจะคิดแบบนี้เลยนะ แต่ว่าปากเล็กๆนั่นแดงยั่วยวนดีชะมัด แก้มขาวใสแต้มเลือดฝาดอ่อนๆก็ชวนให้หายใจไม่ทั่วท้อง ผิวขาวเนียนที่โผล่พ้นจากสาบเสื้อมาให้เห็นวับๆแวมๆนั่นก็ล่อตาล่อใจ




 

                “เอ่อ...” แจ็คสันเบิกตากว้างพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เมื่อคนตัวเล็กลุกขึ้นจากเตียงแล้วใช้สองแขนเล็กโอบกอดรอบคอของเขา เพราะว่าความแตกต่างของเตียงและพื้นทำให้ใบหน้าของแจ็คสันอยู่ตรงอกของคนตัวเล็กที่ยืนอยู่บนเตียงพอดี




                “Kiss?”


 

                “...”



 

                “ผมทำเป็นนะ” มือเล็กเชยคางของคุณอาก่อนจะก้มหน้าลงมาแตะริมฝีปากนิ่มรวดเร็วเพียงแค่เสี้ยววินาทีแล้วผละออกก่อนล้มตัวลงนอนกอดหมอนข้างพร้อมหลับตาพริ้ม



 

                “ฝันดีฮะคุณอาแจ็คสัน” เด็กน้อยยองแจพูดขณะหลับตาปล่อยให้คุณอามือใหม่ยืนตะลึงนิ่งค้างเหมือนถูกสาปให้กลายเป็นหิน แจ็คสันมารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่ยองแจเข้าสู่ห้วงนิทราเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นิ้วเรียวแตะริมฝีปากตัวเองเบาๆสลับกับมองหน้าคนตัวเล็กที่แอบขโมยจุ๊บเขาไปเมื่อครู่ ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มบางก่อนจะเดินไปลูบผมเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู




 

                “แบบนี้เขายังไม่เรียกว่าผู้ใหญ่หรอกนะ” จมูกโด่งจรดลงบนหน้าผากเนียนของเด็กน้อยวัยสิบห้าปีที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร เด็กฝรั่งส่วนใหญ่ก็มักจะกู้ดไนท์คิสกับพ่อแม่แบบนี้ มันคงเป็นเรื่องปกติสำหรับยองแจแต่ไม่ปกติสำหรับแจ็คสันหวัง



 

                คนตัวโตเดินวนไปวนมารอบเตียง สายตาก็ชำเลืองมองริมฝีปากเล็กที่แอบขโมยจุ๊บของเขาปะหลับปะเหลือกอย่างเหนียมอายราวกับสาวน้อยวัยแรกแย้มถูกขโมยจุ๊บได้อย่างน่าหมั่นไส้ก่อนจะวิ่งออกไปกรี๊ดหน้าระเบียงแล้ววิ่งกลับเข้ามา



 

                “ยองแจจุ๊บปากฉันด้วยแหละ” แจ็คสันไม่เป็นอันนอนเพราะถูกกระทำเดินมาพูดกับปลาหมึกสองตัวในโหลแก้วที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียง นี่ไม่มีใครให้อวดแล้วใช่ไหม...




 

                แสงไฟกระพริบสีแดงที่ตั้งอยู่ด้านบนสะท้อนลงมาในโหลแก้วทำให้แจ็คสันจำต้องเงยหน้าขึ้นไปมองก่อนเบิกตากว้าง รู้สึกเหมือนมือไม้อ่อน วิงเวียนศีรษะ หน้ามืดคล้ายจะเป็นลม



 

                ฉิบหายละ...กล้องวงจรปิด!!!




       

          ไอ้หวังตายแน่ ตายแน่ไอ้หวัง...


50%


 

                 แจ็คสันลากเก้าอี้จากโต๊ะกินข้าวมาตั้งบนพรมในตำแหน่งเดียวกันกับกล้องวงจรปิดเขาเงยหน้าขึ้นมองกล้องเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจปีนขึ้นไปบนเก้าอี้เพื่อทำการแกะตัวกล้องซีซีทีวีออกด้วยความยากลำบากนิดหน่อยเพราะส่วนสูงของเขาก็ไม่ได้มีมากเท่าที่ควรจะมีไม่ได้เรียกเตี้ยนะเขาแค่สูงประหยัด




 

                “มีใครที่ไหนติดกล้องวงจรปิดในห้องนอน” แจ็คสันบ่นอุบอิบขณะพยายามดึงตัวกล้องออกจากตัวกล่อง มันจริงไหมล่ะ ถ้าสมมติว่าพี่แจบอมพาสาวมาฟีทเจอริ่งนะเบเบ้แล้วมีกล้องติดแบบนี้มันก็ไม่ใช่เรื่องดีใช่ไหมล่ะ ที่เขาทำแบบนี้เพราะว่าเป็นห่วงเรื่องหน้าที่การงานในอนาคตของพี่แจบอมต่างหากไม่ได้ตั้งใจกลบเกลื่อนอะไร...สักนิด




 

 

ร่างสันทัดคิดไปพลางแกะตัวกล้องไปพลางก่อนสายตาจะเหลือบไปมองริมฝีปากเล็กสีแดงระเรื่อของคนตัวเล็กที่กำลังนอนหลับตาพริ้มพลิกตัวหันหน้ามาทางเขา ริมฝีปากเล็กนั่นทำให้แจ็คสันเผลอเม้มปากเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว




 

 

แกร๊ก



 

                “ยองแจพ่อกลับมาแล้ววววว” เสียงประตูถูกเปิดเรียกให้สติของแจ็คสันหวังกลับมาอีกครั้ง มือหนาโยนตัวกล้องซีซีทีวีลงไปในโหลปลาหมึกด้วยความตกใจ หัวสมองของเขาตอนนี้ว่างเปล่าและคิดอะไรไม่ออกนอกจากการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าอย่างเดียว แจบอมเดินหอบถุงขนมพะรุงพะรังเข้ามาพลางเงยหน้ามองรุ่นน้องคนสนิทที่ยืนอยู่บนเก้าอี้




 

                “นายขึ้นไปทำอะไรบนนั้นอ่ะแจ็คสัน?” แจบอมมองรุ่นน้องของตัวเองอย่างงงๆพลางเอ่ยถาม มือหนาวางถุงขนมลงบนโต๊ะข้างตัวเมื่อสังเกตเห็นกล้องซีซีทีวีที่จมน้ำไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แถมสัตว์ประหลาดหนวดยาวสองตัวในน้ำที่ยื่นหนวดมาเกาะพัวพันก็ดูจะชอบมากเสียด้วย




 

                “คือ...กล้องมันเอียงอ่ะ มันกำลังจะหล่นไง ผมขึ้นมาจับให้แต่พี่เปิดประตูเข้ามาก่อน ผมตกใจมันก็เลย...หลุดมือ” แจ็คสันรีบลงจากเก้าอี้แล้วแถด้วยความเร็วแสงแต่แนบเนียนตามทักษะการแสดงที่ได้ร่ำเรียนมา แจบอมหันไปมองลูกชายวัยสิบห้าปีของเขาที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงแล้วก็พยักหน้าหงึกหงักอย่างไม่ติดใจสงสัยอะไร




 

                “สงสัยช่างคงติดตั้งไม่ดี ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปบอกให้มาติดใหม่แล้วกัน” แจบอมล้วงมือลงไปยื้อแย่งกล้องวงจรปิดที่อยู่ในโหลแก้วกับปลาหมึกตัวโปร่งแสงสองตัวมาวางไว้ข้างโต๊ะ




 

                “เดี๋ยวผมติดต่อให้แล้วกัน...มองอะไร ก็พรุ่งนี้พี่จะบินไปจีนไม่ใช่ไง?” แจบอมมองรุ่นน้องตัวเองที่ดูจะใจดีผิดปกติแต่มันก็ดีแล้วแหละเพราะเขาไม่ชอบเรื่องจุกจิกอะไรแบบนี้เท่าไรแต่ที่จำเป็นต้องติดกล้องวงจรปิดนั่นก็เพราะว่าเขาอยากมั่นใจว่าเวลาที่เขาไม่อยู่ยองแจจะปลอดภัย




 

                “ขอบใจมากนะแจ็คสัน นายนี่มันสุดยอดน้องรักของฉันจริงๆมาให้จุ๊บทีดิ๊” แจบอมทำปากจู๋ยื่นหน้าเข้าไปใกล้รุ่นน้องคนสนิทแต่แจ็คสันกลับกางมือกันหน้าแจบอมไว้ไม่ให้เข้ามาใกล้




 

                “พอเลยพี่ผมขนลุก” แจ็คสันผลักหน้าแจบอมออกแล้วเช็ดมือกับกางเกงทำท่าทางเหมือนหวาดผวาจริงอย่างที่พูด แจบอมหัวเราะน้อยๆก่อนยื่นมือไปตบไหล่แจ็คสันเบาๆสองสามที





 

                “ลืมไปว่าอย่างแกต้องเป็นผู้หญิงเนื้อนมไข่ ถ้าผิวแทนหรือว่ามีกล้ามเนื้อหน้าท้องนิดๆแบบนั้นจะยิ่งชอบใช่ไหม” แจบอมเอ่ยแซวสาวในอุดมคติของแจ็คสันหวังก่อนหย่อนตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วลูบผมลูกชายหน้าตี๋ผิวขาวละเอียดที่นอนหลับตาพริ้มอย่างน่าเอ็นดู ใบหน้าหล่อคมเข้มโน้มหน้าลงไปใกล้ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มนั่นทำให้แจ็คสันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกหวงแหนต่อร่างเล็กที่นอนหลับตาอยู่ถาโถมเข้ามาในอกทั้งที่เขาก็รู้อยู่ว่าแจบอมเป็นพ่อของยองแจ





                “ฝันดีนะครับลูก” แจบอมละริมฝีปากออกจากหน้าผากมนก่อนหันมาหาแจ็คสันที่ยืนมองอยู่ไม่ไกล




 

                “ผมกลับละนะ พี่ขึ้นเครื่องสิบเอ็ดโมงใช่ไหม งั้นผมถ่ายโฆษณาเสร็จจะมารับยองแจไปกินข้าวกว่าจะเสร็จสรรพก็คงประมาณเที่ยงนั่นแหละ” แจ็คสันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คตารางงานแล้วสรุปเออออเองแจบอมก็ทำเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ตามที่แจ็คสันบอก  เป็นอันว่าตกลงตามนี้ แจ็คสันชำเลืองมองเสี้ยวหน้าของหนุ่มน้อยตัวเล็กที่เปลี่ยนอิริยาบถมาเกยซบอยู่บนแขนของแจบอมแทนหมอนข้างเพียงชั่วครู่ นี่ถ้าไม่เกรงใจแจบอมเขาก็อยากจะหอมแก้มยุ้ยๆของยองแจนั่นดูสักครั้งเหมือนกันนะ แต่ทำไงได้ล่ะ ขืนทำบุ่มบ่ามไปตอนนี้พี่แจบอมได้ฆ่าเขาแน่ คิดได้แค่นั้นแจ็คสันจึงหมุนตัวเตรียมเดินกลับออกไปพร้อมกับหยิบกล้องซีซีทีวีที่เปียกน้ำบนโต๊ะกลับด้วยโดยไม่ลืมใช้นิ้วเคาะโหลแก้วแทนคำกล่าวลากับเจ้าปลาหมึกตัวโปร่งใสสองตัวในโหล














 

               

 
 

                แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องทำให้เด็กหนุ่มตัวเล็กที่นอนกอดก่ายหมอนข้างอยู่ขมวดคิ้วเรียวเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเปิดเปลือกตาขึ้นมามองไปรอบๆห้องนอนที่ว่างเปล่า มีเพียงเขาอยู่คนเดียวบนเตียงในเวลานี้ นัยน์ตาบ้องแบ๊วหันมองไปรอบๆแล้วก็สบเข้ากับเจ้าปลาหมึกตัวใสสองตัวในโหลแก้ว คนตัวเล็กหย่อนขาลงมาจากเตียงแล้วเดินเข้าไปใกล้ขวดโหลเพื่อให้อาหารลูกปลาหมึก





 

                “ไงหลับสบายไหมเจ้าหมึก อ่ะกินเยอะๆนะ” เด็กน้อยยองแจเทเนื้อปลาสับที่ผ่านการอบแห้งลงไปให้ปลาหมึก เสียงดังก๊อกแก๊กดังมาจากโซนห้องนั่งเล่นด้านนอกเท้าเล็กตัดสินใจเดินไปหาต้นเหตุของเสียง




 

                “คุณพ่อทำอะไรเหรอฮะ?” ยองแจนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเคาน์เตอร์วางอุปกรณ์ทำครัว แจบอมในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายคิตตี้ซึ่งเป็นของคุณป้าแม่บ้านที่เขาจ้างมาทำความสะอาดที่คอนโดเป็นประจำหันมาส่งยิ้มทักทายให้ลูกชายก่อนจะหยิบจานอาหารชนิดแบนราบขนาดใหญ่มาตั้งตรงหน้าของยองแจ





 

                ไข่ดาวที่เหมือนจะกลมแต่ก็ไม่กลมแถมยังมาพร้อมกับรอยไหม้ดำไปเกือบครึ่ง เบคอนที่ควรจะกริลล์แค่พอประมาณกลับม้วนโรลเข้าหากันเมื่อลองเอาส้อมจิ้มดูจึงรู้ว่ามันแข็งมากและความที่มันเป็นโรลมันจึงพร้อมจะกลิ้งหนีเราได้ตลอดเวลา ขนมปังกระเทียมที่อบในเครื่องปิ้งแต่อาจจะอบนานไปนิดจึงมีรอยดำเป็นขอบๆนั่นยังพอให้อภัยแต่เหมือนกับว่าคุณพ่อของเขาจะโรยพริกไทยแทนกระเทียมเสียมากกว่ากลิ่นนี่ลอยมาเลย ยังดีที่ไส้กรอกหมูค็อกเทลมาในรูปแบบเวฟ นี่อาจจะเป็นสิ่งเดียวที่จะประทังชีวิตในยามเช้าของยองแจได้






 

                “พ่อตื่นมาทำให้ตั้งแต่เช้าเลยนะ ทานเยอะๆนะครับลูก” แจบอมพูดกับลูกชายแต่พอมองผลงานตัวเองในจานอาหารเขาก็หุบยิ้มลงเล็กน้อยก่อนใช้ส้อมกับมีดหั่นไข่ดาวในส่วนที่ไหม้ออกแล้วทิ้งลงถังขยะ





 

                “เอ่อ...ไฟมันคงแรงไปหน่อย” ยองแจอมยิ้มแล้วจึงลงมือทานอาหารเช้าฝีมือคุณพ่อของตัวเอง แม้ว่ามันอาจจะไม่อร่อยเท่าที่แม่ของเขาทำให้ทานแต่ว่า...มันก็เป็นมื้อเช้าที่อร่อยที่สุดมื้อนึงในรอบสิบห้าปีเลยล่ะ





 

                แจบอมยกมือขึ้นยีผมลูกชายตัวน้อยของเขาเบาๆด้วยความเอ็นดู ใบหน้าบ้องแบ๊วที่มองแล้วชวนให้นึกถึงจินยองผู้เป็นแม่ จะว่าไป...เขาก็น่าจะใช้โอกาสนี้ในการพูดคุยกับจินยองนี่นา ยังไงยองแจก็เป็นลูกของเขาเหมือนกันเป็นส่วนหนึ่งที่เขาต้องรับผิดชอบ





 

                “แม่ของลูกเขา...คือ แบบ...มีครอบครัวใหม่หรือยัง?” แจบอมถามอย่างตะกุกตะกักเพราะเขาไม่รู้เรื่องราวเกี่ยวกับจินยองหรือยองแจเลยแม้แต่น้อยตลอดระยะเวลาสิบห้าปีที่ผ่านมา เด็กน้อยยองแจเงยหน้าขึ้นมองผู้เป็นพ่อ ซอสมะเขือเทศที่เลอะอยู่รอบๆปาก แจบอมมองแล้วก็อดที่จะหัวเราะเขาไม่ได้ มือหนาหยิบทิชชูแล้วเอื้อมไปเช็ดคราบซอสออกให้อย่างใจเย็น





 

                “ไม่มีฮะ ผมอยู่กับแม่แค่สองคน” คำตอบของยองแจทำให้แจบอมรู้สึกหัวใจพองโตขึ้นมาอีกครั้งและยิ่งอยากรู้เรื่องราวของสองแม่ลูกในช่วงเวลาที่หายไปมากขึ้นกว่าเดิม




 

                “แล้วทำไมแม่ถึงไม่มาด้วยล่ะ?” พอมาถึงคำถามนี้คนตัวเล็กจึงวางส้อมและมีดลงพลางพองลมในแก้มป่องๆเล็กน้อย นัยน์ตาบ้องแบ๊วสบกับสายตาสงสัยของผู้เป็นพ่อเหมือนเด็กที่ทำผิดแล้วโดนจับได้





 

                “อย่าบอกนะว่าลูกหนีมา?” แจบอมตั้งข้อสังเกตในทันที ยองแจเม้มปากเข้าหากันแล้วจึงพยักหน้ารับแต่โดยดี




 

                “คุณพ่ออย่าโกรธยองแจนะฮะ” มือเล็กเอื้อมไปกุมมือของผู้เป็นพ่อที่ดูจะตกใจนิดหน่อยในคำตอบของลูกชายตัวน้อย




 

                “ผมแค่อยากเจอคุณพ่อ” ประโยคถัดมาฟังดูอ่อนลงเล็กน้อย แจบอมลูบผมนิ่มของลูกชายก่อนจะไล้มาประคองแก้มกลมทั้งสองข้างเพื่อให้ยองแจมองหน้าเขาได้ชัดเจน





 

                “พ่อก็ดีใจที่ได้เจอยองแจนะครับลูก ดีใจมากๆเลยล่ะ” เด็กหนุ่มยิ้มกว้างเมื่อได้ยินผู้เป็นพ่อพูดแบบนี้ นี่เป็นสิ่งที่เขารอคอยมาทั้งชีวิตเพราะเขาเองก็อยากจะมีพ่อแบบเด็กคนอื่นๆมานานแล้วเหมือนกัน





 

                “แต่พ่อว่ายองแจต้องเปลี่ยนสไตล์การแต่งตัว...” แจบอมกวาดสายตาไล่มองลูกชายตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ชุดนอนลายการ์ตูนมิกกี้เมาส์นี้แลดูจะขัดหูขัดตาเขานิดหน่อย




 

                “แต่แม่บอกว่าชุดแบบนี้เข้ากับผมนะฮะ” ยองแจก้มลงมองสำรวจดูการแต่งกายของตัวเอง มันอาจจะดูหวานแหววไปบ้างแต่ถ้าแม่บอกว่าดีเขาก็เชื่อว่ามันดี





 

                “ถ้าเป็นตอนเด็กน่ะอาจใช่ แต่ตอนนี้ยองแจโตเป็นหนุ่มแล้วนะ  อืม...” แจบอมทำหน้าครุ่นคิดพลางหันไปมองนาฬิกาแขวนผนังที่บอกเวลาแปดโมงนิดๆ





 

                “ยังพอมีเวลาอยู่ งั้นเราไปช็อปปิ้งกันไหม?”                


 

 

 

 

 

       เด็กหนุ่มในชุดเสื้อฮู้ดกึ่งมาสคอตตัวการ์ตูนโดนัลด์ดั๊กถูกผู้เป็นพ่อกอดคอลากเข้าไปเลือกเสื้อผ้าร้านนู้นร้านนี้ในห้างหรูขนาดใหญ่ของเกาหลี เด็กหนุ่มดูจะตื่นตาตื่นใจไม่น้อยก็ไม่ใช่ว่ายองแจจะไม่เคยเข้าห้างหรอกนะตอนอยู่อเมริกาไม่ว่าจะเป็นห้างแซคส์ฟิฟท์อเวนิวสุดหรูกลางมหานครนิวยอร์กหรือไล่ลำดับลงมาจนถึงเอาท์เล็ทต่างๆเขาก็ไปมาหมดแล้ว เพียงแต่ว่าสายตาของผู้คนที่จ้องมองมายังเขากับพ่อนี่สิ...




 

                “แม่ฮะ ดูพี่คนนั้นสิใส่ชุดเป็ดด้วยตลกจัง” เด็กอ้วนกลมตัวเล็กวัยประมาณเจ็ดแปดขวบเดินมากับผู้เป็นแม่แล้วชี้มายังคนตัวเล็ก ยองแจขมวดคิ้วพร้อมอมลมแก้มป่องหันกลับไปมองค้อนเด็กชายคนนั้น




 

                “พี่เขาแค่แต่งมาสคอตเป็นเป็ดน่ะลูก” คุณผู้หญิงรีบปรามลูกชายที่ทำเรื่องเสียมารยาทแม้ว่าใบหน้าของเธอจะปิดไม่มิดเลยว่ากำลังพยายามกลั้นขำสไตล์การแต่งตัวของเขาสุดฤทธิ์




 

                “แต่นายเก่งกว่าผมอีกนะ ขนาดไม่ได้มาสคอตยังเหมือนหมูเลย” ยองแจยิ้มให้เด็กผู้ชายอ้วนและแม่ของเขาที่หยุดหัวเราะไปแล้วก่อนหันหลังเดินต่ออย่างไม่คิดจะใส่ใจ แจบอมที่โอบไหล่เล็กอยู่หัวเราะเบาๆในการตอบโต้ของลูกชายในมุมที่เขาไม่เคยเห็น นิ้วเรียวดันแว่นกันแดดขึ้นไปติดกับสันจมูกก่อนจะยกนิ้วโป้งทั้งสองข้างให้ยองแจแทนคำชม 





 


 


100%

。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。




 





TBC: มันยาวมาก ปั่นเพลินมากเกินลิมิต ยกยอดไปอีกตอนนะคะ
ใบ้ๆซีนต่อไป >> ฉากในห้องลองเสื้อ -.,- โฮกฮากแพรบบบบ //ไม่แก ฟิคเราใสใส   
#คุณอาแจ็คสัน 




 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 99 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1048 milk-jang (@milk-jang) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2561 / 19:02
    ยองเเจเริ่มจะซึมซับนิสัยพี่บี๋ละ
    #1048
    0
  2. #1044 BongkotFgfy (@BongkotFgfy) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2561 / 19:10
    ถึงเป็นการด่าแบบใสๆแค่เจ็บไปถึงหัวใจฮืออด่าแซ่บมากลูกม๊าสกนิ้วให้เลย
    #1044
    0
  3. #1038 Noon Pacharapan (@noonfairytail) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 08:51
    ยอมใจความลูกชายพี่แจบอม 5555
    #1038
    0
  4. #1018 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 02:49
    ด่าเจ็บอ่ะแจ ยอมใใ
    ปล.หวังนายบ้าไปแล้วกรี๊ดดด
    #1018
    0
  5. #997 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 14:57
    หืมมม แสบอยู่555
    #997
    0
  6. #979 YoungJaeAlways (@YoungJaeAlways) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 22:50
    หรือยองแจใสใสจะไม่มีอยู่จริง???
    #979
    0
  7. #977 D-T-M-456 (@D-T-M-456) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2560 / 12:33
    แอบร้ายป้ะเนี่ยยยย
    #977
    0
  8. #972 Jr.ppepi (@rabbitwaa22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 10:52
    ร้ายมากยองแจ 55555555555555
    #972
    0
  9. #831 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:52
    ยองแจสุดยอด ตอกกลับได้แจ่มว้าวมาก ถูกใจสุด55555555555
    #831
    0
  10. #687 นางโฮฟฟี้ (@bamKW) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2559 / 21:14
    หวังตายแน่ ตายแน่หวัง... กล้องเขาอยู่ดีๆยังจะไปปรับมุมให้เขาอี๊กกก! ใจดีเนอะ55555
    #687
    0
  11. #676 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:23
    โอ้ว ....แจใสๆ ไม่มีจริง
    #676
    0
  12. #663 LeaderFilm (@panter7272) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2559 / 12:53
    นึกถึงประโยคที่ว่าอย่าปล่อยลูกไว้กับพ่อเลย 5555
    #663
    0
  13. #613 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:37
    มีการโยนกล้อง โอ๊ย5555
    #613
    0
  14. #592 midnightpp (@midnightpp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:26
    แจเปนเด็กฉายๆ
    #592
    0
  15. #575 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 13:22
    ถึงแจจะใสซื่อ แต่น้องก่แรงไม่เบานะจ๊ะ เก่งมากค่ะลูกรักของเจ๊~~~~~
    #575
    0
  16. #476 napaspp (@napaspp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 13:04
    ตัวแสบบแจแจ
    #476
    0
  17. #421 Faibook42 (@failikebook) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 23:34
    น่ารักอ่ะยองแจ
    #421
    0
  18. #401 Fourthfc (@lovejiewza) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 04:40
    แกจะไปเอากล้องวงจรปิดเขาออกทำไมแจ็คสัน คนไม่บริสุทธิ์จั้ยส์ 55555
    #401
    0
  19. วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 20:17
    สองพ่อลูกนี่แสบจริงๆเลยนะ
    #380
    0
  20. #371 BJhwxx (@bnamep) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 05:02
    แรว๊งงงงง ยองแจผู้ใสซื่อและเกิดมาน่ารัก ตอบโต้ได้เจ็บแสบจรุม อ่านแล้วรู้สึกใจคอไม่ดี ควรสงบปากสงบคำ และอย่าด่าพ่อมันมาก5555555 กลัวจิโดนตอกกลับแบบเงียบสงบสยบทุกการเคลื่อนไหวแบบนี้5555 อายุ15เกิดมาเป็นสาวมาสคลอสมาเป็นเป็ดน้อยในมิกกี้เม้า55555 โอ้ยยยย. ยองแจจน่ารักอ่าาาา
    #371
    0
  21. #367 Cartoon_IGOT7 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2558 / 16:07
    งืมมม แจตั้ลล้าคคคค

    นายแต่งตัวเก่งกว่าเราอีกนะ ขนาดไม่ได้ใส่มาสคอร์ต ยังเหมือนนเรย

    ชอบประโยคนี้ๆๆ 55555
    #367
    0
  22. #351 Taepearlz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 13:44
    ทำไมน้องแตงดูใสซื่อขนาดนี้ล่ะลูก

    น่ารักมาก ไม่แปลกที่หวังมันจะหลง
    #351
    0
  23. #341 cat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 21:13
    มีการปลดกล้องวงจรปิดด้วยนะ แจ็คคคคค 555555
    #341
    0
  24. #331 RK CYP (@rewko_cyp) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2558 / 16:23
    คุณอาาาาาาาา -////////- แจแบบสู้ได้ใจ น่ารักๆๆ5555
    #331
    0
  25. #272 BEN.KL (@-ben00-) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 01:19
    โอ้~ แจใสๆจ้าาาา
    #272
    0