ตอนที่ 2 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 01 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 109 ครั้ง
    22 ต.ค. 57


Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 1


 

“บ๊ายบายฮะคุณอาแจ็คสัน” เด็กหนุ่มตัวเล็กโบกมือบ๊ายบายคนตัวโตหลังจากเครื่องบินแลนด์ดิ้งที่สนามบินอินชอนเป็นที่เรียบร้อยมาสักพัก มือเล็กกระชับกระเป๋าเป้เอ็มซีเอ็มสีม่วงของตัวเองแล้วเดินห่างออกไปเรื่อยๆ คนตัวโตได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังบางของร่างเล็กไปอย่างเสียดาย




 

“อ้าว คุณอาแจ็คสันก็จะไปทางนี้เหมือนกันเหรอฮะ?”



 

รู้ตัวอีกที...สองขาของเขาก็พาตัวเองเดินตามหลังร่างบางนั่นมาแล้ว



 

“ใช่ ยองแจก็จะไปทางนี้เหรอ?” จริงๆรถของเขาจอดอยู่อีกฝั่งนึงแต่ทำไงได้ล่ะ ก็เด็กคนนี้มาทำตัวให้เขาเป็นห่วงก่อนเองนะ ดูสิ...มาทำบ้องแบ๊วใส่อีก แก้มป่องๆนั่นน่าจับยืดให้หายหมั่นเขี้ยวชะมัด




 

“คุณอาแจ็คสันจะทำอะไรเหรอฮะ?” เสียงเล็กๆเรียกให้จิตใจที่ลอยหายไปของแจ็คสันกลับคืนมาอีกครั้ง มือหนาที่ตั้งท่าเหมือนจะเอื้อมไปจับแก้มคนตัวเล็กตามความคิดรีบเปลี่ยนมาเป็นจับสายสะพายกระเป๋าของเด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มแทน




 

“กระเป๋าสวยดี” เป็นคำแก้ตัวที่ห่วยแตกที่สุดในชีวิตของแจ็คสันเลยก็ว่าได้ แถจนสีข้างถลอกไปหมดละ ยังจะมายิ้มให้อีก...





                “ไม่มีใครมารับเหรอ?” ร่างเล็กส่ายหน้าแทนการตอบคำถาม นัยน์ตาใสแป๋วมองเขานิ่งๆก่อนจะแกะซองเอกสารสีน้ำตาลแล้วหยิบรูปภาพรูปหนึ่งออกมายื่นให้เขา





 

                “ผมมาตามหาคุณพ่อฮะ ผมรู้แค่ว่าเขาเป็นนักร้องแต่ผมไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน หน้าตาจริงๆเป็นยังไงผมก็ไม่เคยเห็น” เด็กน้อยเม้มปากพองลมใส่แก้มน้อยๆ แจ็คสันมองหน้าคนตัวเล็กด้วยความรู้สึกสงสาร มิน่าล่ะเวลาพูดถึงพ่อดวงตาของเขาดูเป็นประกายเหมือนมีความคาดหวังอยู่ในนั้น




 

                ขอสมัครเป็นพ่อทูนหัวเลยได้ไหม...



 

                “คุณอาแจ็คสันพอจะรู้จักคุณพ่อของผมไหมฮะ?” แจ็คสันละสายตาออกจากใบหน้าหวานแล้วเปลี่ยนความสนใจมาที่รูปภาพในมือของคนตัวเล็ก แต่บุคคลในภาพทำให้เขาเบิกตากว้างแล้วคว้ามือคนตัวเล็กมาดูรูปใกล้ๆ




 

                มองรูปไม่ชัดจริงจริ๊ง...ไม่ได้เนียนจับมือเลยนะ




 

                “พี่แจบอม!?” ถึงแม้รูปนั้นจะดูเก่าเพราะผ่านมาเป็นสิบปีแล้วแต่บุคคลในภาพนั้นแจ็คสันคิดว่าไม่ผิดแน่ ฟันเต็มปากโดดเด่นเป็นเอกลักษณ์ซะขนาดนั้น




 

เด็กน้อยยองแจเงยหน้ามองเขาอย่างอึ้งๆนัยน์ตาใสแป๋วนั้นยิ่งเพิ่มดีกรีความคาดหวังมากขึ้นอีกเป็นเท่าตัว



 

                “คุณอาแจ็คสันรู้จักคุณพ่อด้วยเหรอฮะ พาผมไปหาหน่อยนะ นะ นะฮะ นะฮะคุณอาแจ็คสัน” มือเล็กคว้ามือหนาของแจ็คสันไปแนบแก้มอย่างออดอ้อน แก้มป่องๆนั่นก็นิ่มมือดีจังเลย คนอายุมากกว่ามองหน้าคนตัวเล็กอย่างหลงใหล เขาแพ้ปากแดงๆนั่น แพ้สายตาแบบนั้น แพ้ทุกอย่างที่เป็นเด็กคนนี้




 

       พระเจ้ากำลังทดสอบความอดทนของผมอยู่ใช่ไหม...


 

               ผมมีมันไม่มากหรอกนะ...





              “เราเป็นลูกของพี่แจบอมจริงๆน่ะเหรอ?” แจ็คสันเอื้อมตัวจากฝั่งคนขับมาคาดเข็มขัดนิรภัยให้ยองแจ อาการเจ็ทแล็คของยองแจดูจะหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อรู้ว่าแจ็คสันรู้จักกับแจบอม ไม่ใช่ว่าแจ็คสันไม่เชื่อคนตัวเล็กนะ เพียงแต่มันเหลือเชื่อมากกว่า




 

                “ฮะ ชื่อยองแจของผม ยองได้มาจากชื่อจินยองของแม่ แจมาจากชื่อแจบอมของพ่อ แม่ตั้งชื่อนี้ให้ผมตอนเกิด ตอนแรกผมก็ไม่รู้ความหมายหรอกแต่ว่าลุงมาร์คเล่าให้ฟัง” คนตัวเล็กอธิบายความหมายของชื่อตัวเองอย่างมีความสุข ใบหน้าแย้มยิ้มนั้นดูสดใสจนคนมองต้องเผลอยิ้มตาม



 

                แต่ถ้าได้เจอแจบอม...เขายังจะยิ้มแบบนี้อยู่ไหมนะ?




 

                “พี่แจบอม นี่ผมเองนะ ตอนนี้พี่อยู่ที่คอนโดหรือเปล่า?” โทรศัพท์เครื่องหรูกดโทรออกไปยังเบอร์โทรศัพท์ของรุ่นพี่คนสนิท เสียงงัวเงียที่ตอบกลับมาทำให้เด็กน้อยที่นั่งอยู่ข้างเขาดูจะตื่นเต้นไม่น้อย ใบหน้าหวานนั่นยื่นหูมาแนบเข้ากับโทรศัพท์ของแจ็คสัน คนอายุมากกว่าอมยิ้มอย่างเอ็นดูก่อนจะกดเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ยองแจได้ยินบทสนทนาด้วย แจ็คสันไม่คิดว่าเขาเสียมารยาทหรอก ยองแจเขาก็แค่อยากฟังเสียงของพ่อเขาเท่านั้นเอง



 

                (อยู่)



 

                “ผมจะแวะเข้าไปหา มีคนอยากพาไปรู้จัก”



 

                (มีแฟนเป็นตัวตนแล้วรึไง?)



 

                ...ได้ก็ดีสิ



                “ไม่ใช่สักหน่อย” แจ็คสันกระแอมในลำคอเล็กน้อยก่อนจะตอบปฏิเสธ เขาไม่อยากให้ยองแจดูไม่ดีหรือรู้สึกไม่เป็นกันเองกับเขา






                (งั้นคงเป็นเมีย เออ จะมาก็มาซื้อข้าวมาให้ด้วย) ปลายสายพูดจบก็ตัดสายไปทันที คาดว่าคงยังไม่อยากตื่นเพราะน้ำเสียงดูง่วงและงัวเงียมาก ยองแจได้ท่าทางการนอนมาจากแจบอมแหง แต่เด็กคนนี้น่ารักกว่า...น่าลักหลับกว่าเยอะ




 

                “เมียคืออะไรเหรอฮะ?” แจ็คสันเบิกตากว้างอย่างประหลาดใจในคำถามของเด็กน้อยวัยสิบห้าปี ถึงแม้ยองแจจะดูใสซื่อแต่ก็ไม่คิดว่าจะซื่อขนาดไม่รู้จักคำพวกนี้ แล้วจะให้อธิบายยังไงดีล่ะ สาธิตวิธีเป็นเมียเลยดีไหม?



 

                “ก็คือคนที่รักกันไง ใช้ชีวิตคู่ด้วยกัน เป็นภรรยากับสามีอะไรทำนองนี้”



 

                “Wife?


 

                “ใช่ นั่นแหละ” ลืมไปได้ไงว่าเด็กนี่อยู่อเมริกามาสิบห้าปี ยองแจทำหน้าเหมือนมีคำถามจะถามต่อแต่ก็เงียบไปก่อนหยิบไอแพดมาจิ้มๆแล้วจึงร้องอ๋อเบาๆกับตัวเอง คงหาคำตอบได้เองแล้วสินะ...


 

              “แล้วเมียนี่เขามีหน้าที่ทำอะไรมั่งเหรอฮะ?”



 

                พี่แจบอม...เพราะพี่เลย...



 

                “เอ่อ...ก็คงทำกับข้าว เลี้ยงลูก แล้วก็ปรนนิบัติสามีประมาณนี้ล่ะมั้ง” นี่เขาพยายามหาคำที่ซอฟท์สุดๆมาตอบคำถามเด็กน้อยหน้าตาน่ารักคนนี้แล้วนะ แต่ขอร้องล่ะอย่าไปพูดแบบนี้ต่อหน้าพ่อแม่เลยนะ เขายังไม่อยากถูกแจบอมเอาฟันเฉาะหัวตายสภาพศพคงไม่น่าดูเท่าไร




                “คุณอาแจ็คสันเคยเป็นเมียมาก่อนเหรอฮะ?” ยองแจดูจะตื่นเต้นในคำตอบของแจ็คสัน แต่คำถามของยองแจกลับทำให้คุณอาวัยละอ่อนรู้สึกหัวใจจะวายตายหลายรอบต่อวันในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แจ็คสันใช้ปลายเท้าแตะเบรกรถเบาๆแล้วจึงโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปหาคนตัวเล็ก




 

                “ไม่เคย แต่ถ้าถามแบบนี้อีก...”


 

                “...”




 

                I’m gonna make you my wife. 




      

         นัยน์ตาใสแป๋วไม่ได้ดูมีท่าทีตื่นกลัวกับคำขู่ของแจ็คสันเลยสักนิด ระยะห่างของใบหน้าที่ใกล้กันมากจนปลายจมูกแตะกันทำให้เด็กน้อยยองแจหลับตาลงเพราะสายตาคมของแจ็คสันที่จ้องเข้าไปนัยน์ตาเรียวราวกับกำลังบังคับให้เขาต้องหลับตา แต่ยิ่งคนตัวเล็กหลับตาก็เหมือนกับการเชิญชวนโดยไม่รู้ตัว ปากเล็กสีแดงระเรื่อนั่นก็น่าจูบน้อยซะเมื่อไร...








 

                “เด็กบ๊องเอ๊ย...” แจ็คสันดึงตัวเองกลับมาจับพวงมาลัยรถก่อนจะขับรถต่อไปตามทาง มือหนาเอื้อมไปยีผมเด็กน้อยข้างตัวที่ไม่ยอมหนีแถมยังหลับตาพริ้มทั้งที่เขาเกือบจะขโมยจูบจากคนตัวเล็กไปแล้ว ท่าทางใสซื่อของยองแจทำให้เขาทำไม่ลงจริงๆ เด็กคนนี้...น่ารักเกินกว่าจะแค่เล่นๆด้วย 




50%



 

                เสียงเครื่องอินเตอร์คอมดังขึ้นในห้องชุดสุดหรูหราของคอนโดใจกลางกรุงโซล ชายหนุ่มวัยสามสิบนอนเอาหน้าฟุบลงไปกับหมอนนุ่มสีขาวสะอาดยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาปิดหูแต่ดูท่าทางว่าเสียงกริ่งที่ดังถี่ขึ้นนั่นยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเลยสักนิด เขาพลิกตัวไปมาบนเตียงสักพักก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปเปิดประตูเพื่อตัดความรำคาญ



 

                “รู้แล้วๆ ไม่ต้องกดถี่ขนาด...” แจบอมในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงนอนขายาวสีขาวยืนงัวเงียยีผมตัวเองอย่างหัวเสียนิดหน่อยเพราะถูกรบกวนการนอนโดยรุ่นน้องที่โทรนัดไว้ว่าจะมาหาแต่เขาก็ต้องหยุดพูดเมื่อคนแรกที่สายตาของเขาโฟกัสได้คือสิ่งมีชีวิตหน้าตาบ้องแบ๊วในชุดหนูแฮมสเตอร์กำลังเงยหน้ามองเขา




 

                “เด็กนี่เป็นใคร?” แจบอมหันไปถามรุ่นน้องของตัวเองที่ยืนอยู่ข้างกันกับเด็กหนุ่มตัวเล็ก แจ็คสันมีท่าทีกระอักกระอ่วนใจที่จะตอบ นัยน์ตาคมมองซ้ายทีขวาทีเพื่อสำรวจดูว่ามีใครแอบซ่อนอยู่แถวนี้หรือเปล่า





 

                “เข้าไปคุยข้างในก่อนเหอะ” แจ็คสันดันหลังยองแจให้เดินเข้าไปในห้องก่อนแยกตัวเอาอาหารไปวางในครัว หนุ่มน้อยตัวเล็กพอเห็นเตียงก็กระโดดขึ้นไปนอนกลิ้งทันทีอย่างถือวิสาสะ แจบอมที่เดินตามหลังมาเบิกตากว้างอย่างตกใจแล้วเข้าไปดึงแขนเจ้าตัวเล็กให้ลุกขึ้น





                “ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะ” เขาไม่ค่อยชอบให้ใครมานอนบนเตียงของเขาเพราะถือว่ามันเป็นพื้นที่ส่วนตัว ยองแจลุกขึ้นนั่งบนเตียงแล้วเบ้ปากทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ที่โดนดุทำให้แจบอมทำอะไรไม่ถูก



 

                “งือ...คุณพ่อดุผมเหรอฮะ?”



 

                “ฉันไม่ได้ดุสัก... เดี๋ยวนะ นายเรียกฉันว่า...” แจบอมเบิกตากว้างกว่าเดิมเมื่อได้ยินสรรพนามจากเด็กตัวเล็กที่แจ็คสันหิ้วมาด้วยใช้เรียกเขา







 

                “คุณพ่อฮะ~” ใบหน้าบ้องแบ๊วนั่นเอ่ยเรียกย้ำอีกครั้งแถมลากเสียงซะฟังดูโมเอะกว่าเดิม แจบอมกวาดสายตาไล่มองเด็กน้อยตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ผิวพรรณขาวใสเนียนนุ่ม ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มปากนิดจมูกหน่อยเหมือนตุ๊กตาชิพมังค์ ยิ่งแต่งตัวด้วยชุดฮู้ดแฟนซีลายแฮมสเตอร์ก็ยิ่งทำให้เขาดูน่ากอดมากขึ้นเป็นเท่าตัว





                “นายเป็นพวกสิบแปดมงกุฎที่จ้องจะมาแบล็กเมล์ฉันใช่ไหม?” แจบอมสะบัดศีรษะเบาๆไล่ความคิดในทางบวกออกจากหัวแล้วชี้หน้ายองแจอย่างไม่ไว้วางใจ





 

                “สิบแปดมงกุฎ?...ไม่ฮะ ผมไม่มีสักมงกุฎเลย” เด็กน้อยยกมือทั้งสองข้างขึ้นจับผมตัวเองอย่างงงๆ ท่าทางไร้เดียงสาดูไม่มีพิษมีภัยยิ่งทำให้แจบอมรู้สึกหงุดหงิดเพราะทำอะไรเด็กนี่ไม่ได้





 

                “แม่นายชื่ออะไร?” แจบอมพรูลมหายใจออกอย่างคนพยายามระงับสติอารมณ์ไม่ให้ใจร้อนจนเผลอทำอะไรบุ่มบ่ามลงไป ใบหน้าน่ารักเอียงคอมองหน้าเขา ยิ่งมองใกล้ๆเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าเด็กคนนี้น่ารัก...เหมือนกับเคยเห็นที่ไหนมาก่อน




 

                “คุณพ่อจำคุณแม่ไม่ได้เหรอฮะ?” ใบหน้าไร้เดียงสาถามออกมาตามประสาเด็ก จะให้ตอบว่ายังไงดีล่ะ ในชีวิตนี้เขาผ่านใครต่อใครมากี่คนเขาก็ไม่ได้นับหรอกนะแล้วสิ่งที่แน่นอนกว่าอะไรทั้งหมดทั้งมวลก็คือเขามีการป้องกันที่ดีและรู้จักที่จะเซฟตัวเองไม่ปล่อยให้ลูกๆนับล้านตัวออกมาเป็นตัวเป็นตนได้แบบนี้ทั้งที่ยังไม่พร้อมหรอกนะ





 

                “ฉันยังไม่มีเมียเลยจะไปมีลูกได้ยังไง ถ้านายเป็นหนึ่งในลูกๆหลายล้านตัวที่เกิดทะลุถุงยางมาได้ฉันจะให้นายชื่อว่าเดวิด คอปเปอร์ฟิลด์เลยอ่ะ” แจบอมร่ายยาวไปตามความคิดก่อนจะนอนพิงกับหมอนอิงบนเตียง






 

                “ผมชื่อยองแจ ไม่ใช่เดวิดฮะ” แจบอมยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองแรงๆหนึ่งที เขาเริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าเด็กคนนี้ซื่อหรือบื้อกันแน่




 

                “ผมขออยู่ที่นี่กับคุณพ่อสักเดือนนึงได้ไหมฮะ?” ใบหน้าน่ารักเม้มปากนิดๆ สายตาเหมือนคาดหวังคำตอบส่งผลให้แจบอมหัวเราะหึหึในลำคอก่อนจะตอบ




 

                “ไม่ได้!” แจบอมพูดจบก็ดึงผ้าห่มที่ยองแจนั่งทับอยู่มาคลุมตัวเองแล้วนอนหลับตา




 

                “งั้นแค่อาทิตย์นึงก็ได้ฮะคุณพ่อ ผมจะไม่ดื้อไม่ซนไม่ฉี่รดที่นอนจะอาบน้ำเองด้วยแต่...คุณพ่อสระผมให้หน่อยนะฮะผมกลัวฟองมันเข้าตาอ่ะ” แจบอมขมวดคิ้วทั้งที่ยังหลับตา เสียงเจื้อยแจ้วข้างหูทำให้เขาต้องมุดหน้าหนีไปใต้หมอนแล้วใช้มือกดหมอนให้ปิดหูทั้งสองข้าง




 

                “ไม่มีทางๆ ฉันไม่สระผมให้ใครทั้งนั้นนนนนนน” แจบอมตะโกนก้องทั้งที่ยังอยู่ในสภาพเหมือนแหนมเนืองเพราะถูกห่อหุ้มด้วยหมอนและผ้านวมผืนหนา เด็กน้อยยองแจยู่ปากเข้าหากันพลางทำหน้าครุ่นคิด แจ็คสันเดินถือแก้วนมสดที่อุ่นเรียบร้อยแล้วออกมาจากห้องครัวนัยน์ตาคมปรายมองก้อนผ้าห่มที่ม้วนจนเป็นโรลครู่หนึ่งแล้วค่อยยื่นแก้วนมสดไปให้เด็กหนุ่มที่หันมายิ้มให้เขา



 

                “ขอบคุณฮะคุณอาแจ็คสัน” เจ้าตัวเล็กกล่าวก่อนยกแก้วนมสดขึ้นดื่ม แจบอมโผล่หน้าออกมาจากกองผ้าห่มแล้วเริ่มโวยวาย




 

                “เด็กนี่ไม่ใช่ลูกฉัน แกเอามาทางไหนก็เอากลับไปทางนั้นเลยนะ” แจ็คสันชำเลืองมองยองแจที่นั่งตาแป๋วหลังจากดื่มนมไปหมดแก้วแล้ว นัยน์ตาเรียวหันมาทำหน้าอ้อนใส่เขาเหมือนลูกแมวน้อยจนอดไม่ได้ที่จะต้องเอื้อมมือไปลูบผมเขาเบาๆแล้วรับแก้วคืนมาจากคนตัวเล็ก




 

                “พี่แน่ใจเหรอว่ายองแจไม่ใช่ลูกพี่?” แจ็คสันถามพลางเดินไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลข้างกระเป๋าเอ็มซีเอ็มของยองแจ



 

                “แน่ใจ” แจบอมตอบอย่างไม่ต้องเสียเวลาคิด เขามั่นใจว่าตัวเขาเองไม่ได้ไปทำใครท้องแน่นอน แค่ตารางงานที่แน่นเอี๊ยดทุกวันก็แทบไม่มีเวลาพักหายใจแล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปทำใครท้อง แล้วเด็กนี่ก็โตมากแล้วด้วย จะเป็นลูกเขาไปได้ยังไง




 

                “แล้วถ้าแม่ของยองแจคือปาร์คจินยอง...พี่ยังจะแน่ใจอยู่ไหม?” รูปคู่สมัยเป็นเด็กเทรนถูกยื่นไปให้คนในกองผ้าห่ม แจบอมสลัดผ้าห่มออกจากตัวจนไปคลุมหัวยองแจที่นั่งอยู่ปลายเตียง แต่ตอนนี้สิ่งที่เขาสนใจมากกว่าอะไรทั้งหมดก็คือรูปของ...ปาร์คจินยอง



 

                “จินยอง...”



 

                ราวกับภาพในอดีตซ้อนทับกลับมาในหัวของเขาอีกครั้ง เด็กหนุ่มตัวเล็กแลดูบอบบางคนนั้น ปาร์คจินยอง ซึ่งเป็นเทรนนี่ด้วยกันมาตลอดหลายปี ความสัมพันธ์ของพวกเขาเหมือนเพื่อน เหมือนพี่น้องที่สนิทกันมากจนใครต่อใครต่างพากันร่ำลือว่าเขาคบหากันทั้งๆที่ทั้งคู่เป็นผู้ชาย



 

                ริมฝีปากเรียวบางที่เขาได้ลิ้มลองเป็นครั้งแรก ประกอบกับใบหน้าหวานแลดูบอบบางน่าทะนุถนอมที่นอนแนบกายอยู่ใต้ร่างของเขาในวันนั้น...รสสัมผัสแปลกใหม่ที่ทำให้รู้สึกดียังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขาแต่นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยรู้เลยว่ามันจะเปรียบเสมือนเป็นตราบาปสำหรับจินยอง...



                นี่เองสินะ...ที่เป็นสิ่งที่พรากจินยองออกจากเขา...เพราะตัวเขาเองสินะ

 




 

แปะ...





 

                น้ำตาหนึ่งหยดร่วงหล่นลงมาจากนัยน์ตาคม มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าห่มออกให้เด็กบื้อยองแจที่ยังหาทางออกจากผ้าห่มไม่เจอ นัยน์ตาใสแป๋วหันกลับมามองหน้าผู้เป็นพ่อที่นัยน์ตาเริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตา





 

                “ฉัน...ไม่สิ พ่อ...ขอกอดหน่อยได้ไหม?” ยองแจยิ้มกว้างจนตาปิดเข้าหากัน ใบหน้าเล็กพยักหน้ารับหงึกหงักก่อนจะเป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปกอดผู้เป็นพ่อด้วยความดีใจ อ้อมแขนแข็งแรงและอบอุ่นโอบกอดหนุ่มน้อยตัวเล็กด้วยความเอ็นดู จมูกโด่งจรดปลายจมูกลงบนเส้นผมเล็กละเอียดของลูกชาย



 

                “ต้องสระผมจริงๆด้วย” แจบอมยีผมลูกชายตัวน้อยของเขาเบาๆแล้วเกยคางลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างรักใคร่ แจ็คสันยืนมองสองพ่อลูกกอดกันกลมแล้วก็พลอยรู้สึกยินดีไปด้วย ยองแจเงยหน้ามายิ้มให้เขาจนแก้มทั้งสองข้างแทบปริ



 

                ผลผลิตของพี่แจบอมกับพี่จินยองทำไมถึงออกมาน่ารักขนาดนี้นะ



 

                ถ้าได้แบบนี้มาเป็นทรัพย์สิน...ให้ติดคุกกี่ปีก็ยอม 





 






100%
。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。



















TBC : มาแล้วคะ ขอบคุณที่มาอ่านกันน๊าาาาา
ปล.เดวิด คอปเปอร์ฟิลด์เป็นนักมายากลที่เดินผ่านทะลุกำแพงได้
ดังมากในยุคพราว 555555 
#คุณอาแจ็คสัน 

 


 

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 109 ครั้ง

1,056 ความคิดเห็น

  1. #1054 โซนานะ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 มกราคม 2562 / 08:26

    ไม่ต้องกลัวนะเฮียเดี๋ยจะไปยื่นรอหน้าคุกเเล้วปูพรมให้อย่างดีเลย

    #1054
    0
  2. วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 01:39
    เดินไปหาตำรวจเลย.. บอกขอเข้าคุกหน่อยสัก 4-5 ปีก
    #1041
    0
  3. #1036 Noon Pacharapan (@noonfairytail) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 08:24
    เดี้ยวเฮีย คือกำลังซึ้งๆโว้ยยยย เฮียยยยย 55555
    #1036
    0
  4. #1017 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 02:20
    ไปๆ แจ็คเดินไปเข้าคุกเลย
    #1017
    1
    • #1017-1 Jeerawan21092545 (@Jeerawan21092545) (จากตอนที่ 2)
      9 พฤษภาคม 2561 / 20:38
      อ้าวไรท์รีดเดอร์คนนี้จำไรท์ได้น่ะ55
      #1017-1
  5. #995 litterrabbitza (@rabbitza) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 22:12
    งื้ออ น่ารักก พี่แจบอมม ไปง้อจินยองเลย
    #995
    0
  6. #985 AOMAM2907 (@AOMAM2907) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 21:35
    อร้ายยยยยย เด็กคนนี้ไม่ทำดาเลยค่ะคุณแจ็คสัน พรากผู้เยาว์เลยค้าาา สนันสนุนน
    #985
    0
  7. #971 Jr.ppepi (@rabbitwaa22) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 23:23
    คุณอาใจเย็นๆนะคะ55555
    #971
    0
  8. #882 pairwapalo4148 (@pairwapalo4148) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 23:14
    จั๋นใจเย็นน้าา555555
    #882
    0
  9. #838 Hyukky38 (@poohly08) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 12:34
    โอ๊ยยยย555555555 อิพี่แจ็คนี่ก็อยากได้น้องทุกตอนเลยวุ้ยย5555555
    #838
    0
  10. #829 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:57
    โอ้ยยยยยย ยองแจน่ารัก ฮื่อ แอคแทคสุดๆค่ะ ;-;
    #829
    0
  11. #795 Purple_Pie (@Purple_Pie) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2560 / 22:43
    โอ้ยยย ยองแจ~~ หนูน่ารักน่าฟัดมากเลยลูกเอ้ยยยยยย
    #795
    0
  12. #783 BenjaYoungjae (@BenjaYoungjae) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มกราคม 2560 / 23:10
    ขอสติให้แจ็คที555555
    #783
    0
  13. #709 682194 (@682194) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 21:46
    ฮือออ ทำไมพึ่งมาเจอเรื่องนี้นะ ฮืออออ น่ารัก
    #709
    0
  14. #674 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2559 / 13:02
    โอ๊ย......ละลายไปกับความน่ารักแล้วฉันเนี่ย

    แจ็คควรใจเย็น พ่อบีเอาฟันเจาะหัวแน่

    แต่แจน่ารักมากเลย โฮก.............
    #674
    0
  15. #610 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2559 / 21:20
    พี่บีลืมจริงๆเหรอตอนแรก5555
    #610
    0
  16. #595 바람 (BALUM) (@kamm-romeo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2559 / 11:17
    หวีดแรงๆสักล้านรอบบบ. คุณอาน่ารักจังเล้ยยยย~
    #595
    0
  17. #590 midnightpp (@midnightpp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2559 / 00:07
    น่าร้ากอ่ะ ชอบพล็อตเรื่องกำลังดีเลย
    #590
    0
  18. #573 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2559 / 12:56
    เรื่องสมัครเป็นพ่อทูนหัว เจ๊อนุญาตค่ะแจ็ค กว่าพี่แจบอมจะจำลูกตัวเองได้ ทำทางนี้เกือบร้องไห้แล้วมั้ยล่ะ โอ้ยยยยย แจนน่ารักมากลูก เปลี่ยนใจ ไม่ยกให้แจ็คและ มายุกะเจ๊เถอะลูก
    #573
    0
  19. #474 napaspp (@napaspp) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 12:48
    ฮื่อออ หลงยัยแจนนนนนนน
    #474
    0
  20. #418 Faibook42 (@failikebook) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 21:21
    แจ็คนายอยากเข้าคุกมากเลยสินะ
    #418
    0
  21. #405 mbxx (@bnamep) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2558 / 06:19
    แจ็คสันจะติดคุกอย่างเดียวเลยอะ แต่เรามีวิธีแนะนำอีกวิธีนึงนะที่จะทำให้แจ็คสันติดคุกเร็วขึ้นนะ จุ๊บยองแจต่อหน้าแจบอมสิ ฮิฮิ โดนส่งเข้าตารางไม่พอจะโดนกระทืบด้วย555555555555555
    #405
    0
  22. #387 maprangseetha (@maprangseetha) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 19:02
    แจ็คแกนี่ก็อยากติดคุกอย่างเดียวเลยนะ เจบีกับยองแจน่ารักจัง
    #387
    0
  23. วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 19:43
    งื้อออออ สองพ่อลูกน่ารักมากอ่ะ อิบี๋ตอนแรกจะไม่ยอมรับยองแจเป็นลูกหรอ เด็กมันน่ารักนะเว้ย
    #378
    0
  24. #369 BJhwxx (@bnamep) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2558 / 04:20
    โอ้ยยยย นึกว่าแจบอมจะนิสัยไม่ดีซะแล้ว ที่ไหนได้ (ขอเดาว่า) บีเนียร์นี่เป็นเด็กเทรนด้วยเมื่อ15ปีก่อน ก่อนทั้งคู่จะมีซัมติงกันจนจินยองงี่ท้อง แต่ไม่บอกแจบอม(?) แจบอมก็ไม่รู้แล้วหนีแจบบอมไปอยู่เมกา ตอนแจบอมย้อนอดีตนี่กำลังซึ้งน้ำคลอเลย พอตัดภาพไปที่ยองแจยังหาทางออกจากผ้าห่มไม่เจอนี่ขอตบหน้าผากสิบๆรอบทีแบบอิมแจบอม55555555
    #369
    0
  25. #357 ~ *FreSH MusHRoOm* ~ (@aiyagirl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 23:42
    แจ๊คสันฮึบไว้นะ เด็กน่ารักแค่ไหนก็ต้องทนไว้ 5555555555
    #357
    0