[Fic GOT7] Little Sweet {JackJae} - จบแล้ว -

ตอนที่ 15 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 14 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3859
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 62 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 14


。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。


 

               

                ฮู้ดหน้าฮิปโปโปเตมัสสีชมพูสุดหวานคลุมปิดหน้าเด็กหนุ่มตัวน้อยไปเกือบครึ่งหน้า อมยิ้มสายรุ้งขนาดเท่ากำปั้นถูกส่งเข้าปากขณะนั่งมองผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาอยู่แบบนี้มาเกือบครึ่งชั่วโมง


 

                ไม่รู้จะไปไหน...


 

                นั่นเป็นความคิดของยองแจ แต่แท้จริงแล้วเด็กหนุ่มแค่ไม่มีที่ไปต่างหาก การหนีออกมาจากคอนโดของคุณอาแจ็คสันโดยไม่ได้แพลนอะไรล่วงหน้าก็เหมือนกับการย้อนเวลากลับไปตอนที่เขาหนีมาเกาหลีคนเดียวใหม่ๆ ไม่มีแพลนอะไรในหัวเลยสักนิด รู้เพียงแค่ว่าต้องมาเจอพ่อที่แท้จริงให้ได้สักครั้ง


                เพียงแต่ตอนนี้มันต่างกันนิดหน่อยตรงที่...


 

                “หนังสือพิมพ์ช่วงนี้ลงแต่ข่าวอะไรก็ไม่รู้ อย่าไปดูนะลูก มันไม่ดี”


หนังสือพิมพ์จากมือเด็กน้อยวัยประมาณสิบขวบถูกโยนทิ้งลงไปในถังขยะข้างกันกับเก้าอี้ที่ยองแจนั่งก่อนที่ผู้เป็นแม่จะจูงเขาออกไปทางอื่น เด็กหนุ่มแอบชำเลืองสายตามองลอดผ่านฮู้ดน้อยๆก่อนจะมองซ้ายมองขวาแล้วเอื้อมมือไปหยิบหนังสือพิมพ์ในถังขยะออกมาดู


                เป็นภาพข่าวของเขากับคิมยูคยอมจริงตามคาด หนังสือพิมพ์ฉบับนั้นจึงถูกส่งกลับไปอยู่ในที่ของมันตามเดิมแบบที่ยองแจไม่คิดจะใส่ใจมันอีกเป็นครั้งที่สอง การเป็นข่าวกับคิมยูคยอม ไอดอลที่เขาชอบไม่ใช่เรื่องเสียหายที่น่าโกรธมากขนาดนั้นแต่มุมมองความคิดของคนในประเทศต่างหากที่ทำให้ยองแจรู้สึกว่าประเทศนี้อาจจะไม่ค่อยเหมาะกับเขา




                “ฮึก...ฮือออออ”


                เสียงสะอึกสะอื้นดังมาไม่ไกลจากเก้าอี้ที่ยองแจนั่งอยู่ หนุ่มน้อยในชุดฮู้ดหันมองหาเสียงร้องโดยอัตโนมัติก่อนจะพบเข้ากับเด็กหญิงแก้มกลมในชุดสีขาวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ จากส่วนสูงและขนาดตัวที่จิ๋วหลิวยองแจจึงเดาว่าเธอน่าจะอายุเพียงแค่สองสามขวบเท่านั้น


                ฮิปโปโปเตมัสสีชมพูลุกขึ้นจากเก้าอี้ตัวยาวแล้วเดินสาวเท้าเข้าไปหาหนูน้อยอย่างระมัดระวังเพราะเกรงว่าเธอจะตกใจกลัว นัยน์ตาแป๋วแหววมองเด็กน้อยที่ยังคงเอาแต่ร้องไห้ก่อนจะลดตัวลงนั่งยองข้างๆเพื่อพูดคุยกับเธอ


                “พลัดหลงกับแม่เหรอ?” น้ำเสียงใสแจ๋วเอ่ยถามอย่างระแวดระวังพลางเปลี่ยนอิริยาบถมาเป็นนั่งกอดเข่าแทนเพราะเริ่มเมื่อยที่ต้องนั่งยองๆ หนูน้อยผมเปียเงยหน้าขึ้นมองยองแจน้ำมูกน้ำตาเต็มใบหน้าจนยองแจต้องยื่นทิชชูที่ได้รับแจกมาส่งให้เธออย่างนึกสงสาร


ฟืดดดดดด


                เสียงสั่งน้ำมูกดังลั่นมาจากเด็กหญิงตัวน้อยก่อนเธอจะส่งทิชชูที่เพิ่งใช้ไปคืนใส่มือยองแจแล้วก้มหน้าลงกับเข่าร้องไห้ต่อ


                เมื่อไม่รู้จะทำอย่างไร เด็กหนุ่มจึงล้วงหยิบอมยิ้มในกระเป๋าเสื้อยื่นไปตรงหน้าเด็กหญิงตัวน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมามองยองแจสลับกับลูกอมในมือเขาอย่างชั่งใจก่อนจะยื่นมือออกไปรับแล้วหยุดร้องไห้


                “หลงทางมาเหรอ?” ยองแจลองเริ่มต้นบทสนทนาใหม่เผื่อว่าเธอจะรู้สึกเป็นมิตรกับเขาขึ้นมาบ้างแล้ว


                เด็กหญิงพยักหน้าลงน้อยๆแทนคำตอบ ขณะที่ริมฝีปากก็เริ่มให้ความสนใจกับลูกอมรสหวานที่พี่ชายใจดีในชุดฮิปโปเป็นคนให้


                “พี่พาไปหาแม่ไหม?”


                เด็กน้อยรีบพยักหน้าตอบรับในทันทีพลางส่งสายตาขอร้องให้ยองแจพาเธอไปหาแม่ เด็กหนุ่มลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นที่ติดกางเกงเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือไปให้หนูน้อยผมเปีย เด็กหญิงยิ้มกว้างพลางเอื้อมมือมาจับยองแจแล้วลุกขึ้นเดินไปยังแผนกประชาสัมพันธ์พร้อมกัน



                พนักงานประชาสัมพันธ์ประกาศตามหาผู้ปกครองของเธออยู่สองสามรอบโดยมียองแจนั่งอยู่เป็นเพื่อนเพื่อรอจนกว่าผู้ปกครองของเธอจะมารับ ไม่นานนักผู้หญิงแต่งตัวดูดีท่าทางดูจะมีฐานะอยู่ไม่น้อยก็รีบวิ่งโล่เข้ามาในแผนกประชาสัมพันธ์


                “เยจินอา...” ทันทีที่เห็นหน้าบุตรสาวเธอก็ร้องไห้โฮออกมาแล้วคว้าตัวหนูน้อยเข้าไปกอดแนบอก ใบหน้าน่ารักของเธอกอดตอบผู้เป็นแม่อย่างเป็นสุขใจก่อนจะหันกลับไปหายองแจแล้วยิ้มให้


                “เยจิน...ลูกสาวดิฉันเธอพูดไม่ได้น่ะค่ะ แต่เธอคงอยากจะขอบคุณคุณมาก อ้อจริงสิ...”


                คุณผู้หญิงคนนั้นหันมาพูดกับยองแจก่อนจะเหมือนนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ มือเรียวล้วงหยิบเข้าไปในกระเป๋าชาแนลราคาแพงแล้วยื่นเงินสดจำนวนหนึ่งส่งให้กับหนุ่มน้อย


                “ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ” มือขาวรีบโบกปัดเป็นพัลวันแล้วนั่งลงตรงหน้าหนูน้อย


                “ได้เจอแม่แล้วนะเยจิน” มือนุ่มวางลงบนศีรษะของเด็กหญิงผมเปียอย่างเอ็นดู ความมีน้ำใจของเด็กหนุ่มทำให้หญิงผู้เป็นแม่ของเด็กคนนั้นตื้นตันใจ หลังจากโค้งศีรษะขอบคุณกันอยู่พักใหญ่เธอจึงพาลูกสาวออกมาจากแผนกประชาสัมพันธ์


              รายการโทรทัศน์ทุกช่องที่สองแม่ลูกเดินผ่านกำลังถ่ายทอดสดเรื่องการหายตัวไปของลูกชายดารา รูปภาพประกาศตามหาเล็กๆบนมุมจอทำให้เยจินรีบเขย่าแขนผู้เป็นแม่ให้หันไปดู


                “เด็กคนนั้นนี่...ลูกชายของอิมแจบอม!?

 





 

 

                บูธขนมหวานละลานตาตั้งตระหง่านอยู่กลางกรุงโซล แจ็คสันเดินเข้าไปดูตามบูธนั้นบูธนี้เผื่อว่าเจ้าตัวเล็กของเขาจะหนีมาอยู่ที่นี่จริงๆ ความกระสับกระส่ายก่อตัวขึ้นในใจ ความเป็นห่วงยิ่งก่อตัวเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าทวีคูณตามระยะเวลาที่ยองแจหายตัวไป


                แจ็คสันอยากจะเพิกเฉย ไม่ใส่ใจ แล้วกลับไปทำงานต่อ แต่ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ความทรงจำที่มีร่วมกันตลอดระยะเวลาที่เจ้าตัวแสบอยู่ที่นี่ก็ยังคงหลอกหลอนอยู่ในความคิดของเขา ทุกที่ที่ยองแจไป ทุกอย่างที่ยองแจทำ อะไรที่เกี่ยวข้องกับเด็กคนนั้นแจ็คสันยอมให้มันหายออกไปจากชีวิตไม่ได้ ยอมไม่ได้จริงๆ


                “คุณอาแจ็คสัน...”


          เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากทางด้านหลังของชายหนุ่ม แจ็คสันหันกลับไปมองตามเสียงเรียกอย่างนึกภาวนา ก่อนจะตรงเข้าไปกอดเจ้าฮิปโปสีชมพูด้วยทั้งหมดของความรู้สึกที่เขามี


                “คุณอาแจ็คสันรู้ได้ไงว่ายองแจอยู่ที่นี่”


แจ็คสันโอบกอดเจ้าตัวน้อยแน่นขึ้นเพื่อยืนยันให้แน่ใจว่าเขาไม่ได้กำลังฝันไป คางมนที่เกยอยู่บนไหล่แกร่งเลิกตั้งคำถามเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นไหวน้อยๆจากคนตัวโต เสียงสะอื้นเงียบเชียบจนเจ้าตัวน้อยแทบไม่ได้ยิน มีเพียงสองร่างกายที่โอบกอดกันและกันราวกับว่าจะไม่ยอมให้ใครคนใดคนหนึ่งหายออกไปจากชีวิตอีกแล้ว


          “อย่าทำแบบนี้อีกนะยองแจ” น้ำเสียงสั่นๆเอ่ยตัดพ้อคนในอ้อมแขนที่เขาทั้งรัก ทั้งหวง มากจนไม่รู้ว่าปล่อยตัวเองให้เกิดความรู้สึกแบบนี้กับลูกของเพื่อนรุ่นพี่ได้อย่างไร


                “...ฉันรักนาย”


                “คุณอา...”


            “ฉันเคยคิดว่าสิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือเครื่องเล่นหวาดเสียว แมลง หรือว่าสัตว์ตัวใหญ่ๆ แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่...”


                “...”


                “การสูญเสียคนที่เรารักไปต่างหากคือสิ่งที่ฉันกลัวที่สุด”


แจ็คสันผละออกจากคนตัวเล็กที่ดูจะแข็งทื่อไปแล้วกับคำบอกรักโดยไม่ทันตั้งตัวของคุณอายังหนุ่ม


“ไม่ได้พลั้งเผลอ ไม่ได้ดื่มมา ฉันพูดมันออกมาจากใจ”  ใบหน้าจริงจังกว่าทุกทีของหวังแจ็คสันยิ่งทำให้แก้มขาวใสของคนน่ารักเริ่มเปลี่ยนเป็นสีชมพูแข่งกับสีสันหวานแหววของชุดฮิปโป


        “รักในแบบที่ผู้ชายคนนึง...” มือเล็กถูกกุมมาวางลงบนแผ่นอกด้านซ้าย บางสิ่งบางอย่างที่เต้นระรัวอยู่ภายใต้อุ้งมือของยองแจยิ่งทำให้คนตัวน้อยได้สัมผัสกับคำว่าเขินอย่างจริงจัง


           “จะมีให้กับใครอีกคนที่เขาต้องการจะอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต”


น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดออกมาอย่างหนักแน่น แววตาจริงจังไม่มีวี่แววของการล้อเล่นทำให้ยองแจจอมแก่นเขินจนพูดไม่ออก แจ็คสันอมยิ้มน้อยๆในท่าทีน่ารักของยองแจที่ดูเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองเริ่มเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้างแล้วจากท่าทางขวยเขินยามถูกบอกรักนั่นแหละ


                “ยังไม่ต้องรีบตอบหรอกนะ”


เพราะกลัวจะเป็นการกดดันและรวบรัดยองแจมากเกินไปแจ็คสันจึงดึงคนตัวน้อยเข้ามากอดแนบอกอีกครั้ง ความรู้สึกของเขาที่มีต่อยองแจน่ะ เขาเพียงแค่อยากบอกออกไปให้รับรู้และยินดีเฝ้ารอคำตอบจากยองแจ

 


“ถ้ามันจะเป็นคำตอบที่ตรงกันในวันหนึ่ง ฉันมีเวลาให้นายคิดทั้งชีวิตเลยล่ะ”

 

 

 

               




                ชาร้อนถูกรินลงในถ้วยเซรามิกสองใบของผู้ปกครองเด็กที่หาย สีหน้าของแจบอมและจินยองยังไม่คลายความกังวลลงตราบใดที่พวกเขาทั้งคู่ยังไม่ได้ข่าวคราวของยองแจ


                “คุณแจบอม...”


                ประตูที่เปิดออก มาพร้อมกับน้ำเสียงอบอุ่น แจบอมเงยหน้ามองตามเสียงก่อนจะรีบลุกขึ้นโค้งศีรษะให้กับชายท่าทางใจดีคนนั้นโดยไม่รีรอ


                “ท่านประธาน”


                จินยองรีบค้อมศีรษะตามทันทีหลังจากทราบว่าชายผู้นี้เป็นใคร ท่านประธานเจ้าของบริษัทผลิตสื่อเอนเตอร์เทนเมนท์ยักษ์ใหญ่ของเกาหลีใต้ยกมือขึ้นโบกเป็นพัลวันเมื่อเห็นท่าทีของทั้งสองคน


                “ไม่ต้องพิธีรีตองนักหรอกคุณแจบอม เรามันคนกันเอง อ่ะเชิญนั่งๆ”


แม้ท่านประธานจะกล่าวแบบนั้นแต่แจบอมและจินยองก็ยังคงรอจนกว่าท่านประธานจะนั่งแล้วพวกเขาจึงค่อยนั่งตาม พนักงานประจำบริษัทรีบตรงปรี่มารินชาให้กับท่านประธานอีกถ้วยก่อนจะขอตัวออกไปเตรียมของว่าง ในห้องนี้จึงมีเพียงแค่สามคนและตกอยู่ท่ามกลางความเงียบเมื่อท่านประธานยกชาขึ้นดื่ม


“อื้มม ไม่ได้เข้ามาบริษัทตั้งนาน รสชาติยังดีนะเนี่ย” ชายผู้นั้นกล่าวยิ้มๆ แจบอมกับจินยองจึงยิ้มแห้งตอบตามมารยาททั้งที่ในใจนั้นว้าวุ่นไปหมด


“ผมต้องขอโทษท่านประธานด้วยนะครับ สำหรับเรื่อง...วันนี้” คิ้วเข้มขมวดมุ่นเข้าหากันขณะค้อมศีรษะขอโทษท่านประธาน แววตาใจดีของชายท่าทางภูมิฐานยังคงยิ้มแย้มให้กับทั้งคู่ ใบหน้ามีริ้วรอยตามอายุส่ายหน้าเบาๆก่อนจะเอื้อมมือไปตบไหล่นักแสดงในสังกัดอย่างให้กำลังใจ


“ผมต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษคุณแจบอมที่ออกมาจัดการอะไรช้าเกินไปทั้งที่คุณเป็นศิลปินของเรา” แจบอมเงียบไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาของเขาแดงก่ำราวกับกำลังพยายามกล้ำกลืนฝืนน้ำตาไม่ให้ไหลออกมา


“ผมชื่นชมคุณด้วยซ้ำที่กล้ายอมรับว่าเด็กคนนั้นเป็นลูก ในฐานะของคนเป็นพ่อเหมือนกันคุณทำหน้าที่ของพ่อได้ดีที่สุด ผมภูมิใจนะที่มีคุณเป็นศิลปินในบริษัทเรา” แจบอมน้ำตาซึมพลางก้มศีรษะขอบคุณท่านประธานที่มีเมตตากับเขา จินยองยิ้มบางอย่างประทับใจในภาพตรงหน้า เขารู้สึกขอบคุณที่อย่างน้อยฟ้าก็ยังไม่กลั่นแกล้งแจบอมมากเกินไป


“ผมเข้าใจพวกคุณทั้งสองดีและคงไม่อาจละลาบละล้วงถึงความเป็นมาของลูกชายคุณทั้งสอง เพราะเขาเป็นหนี้บุญคุณกับครอบครัวของผม”


แจบอมและจินยองชะงักเมื่อท่านประธานพูดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้ามีอายุยังคงไม่เลือนหายไปก่อนที่ท่านจะกล่าวต่อเพื่อคลายความสงสัยให้กับผู้ปกครองทั้งสองคน


“หลานสาวของผมพลัดหลงกับแม่ของเขาที่งานเทศกาลขนมหวานประจำปี ตอนที่ผมรู้ข่าวครั้งแรกหัวใจจะวายเสียให้ได้ เพราะว่าเธอเป็นใบ้แต่กำเนิดไม่สามารถขอความช่วยเหลือจากใครได้เลย” ทั้งแจบอมและจินยองดูตกใจไม่น้อยหลังจากได้ฟัง


“แล้วคุณรู้ไหมว่าเราได้เธอกลับคืนมายังไง?” เล่ามาถึงตรงนี้ท่านประธานก็ยิ้มกว้างพลางมองทั้งสองคนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ


“...ลูกชายของคุณ”


“...”


“ลูกชายของพวกคุณช่วยทำให้ผมมีโอกาสได้เจอกับหลานสาวอีกครั้ง”


 

 






                รถตู้สีขาวป้ายทะเบียนไม่คุ้นตาขับมาจอดติดกับทางเข้าประตูด้านหลังของบริษัทผลิตสื่อเอนเตอร์เทนเมนท์แถวหน้าระดับประเทศ รองเท้าหนังแบรนด์หรูขัดเงาสีมันวาวก้าวลงมาจากรถพร้อมด้วยผู้จัดการส่วนตัวที่หลังจากมีข่าวก็ประกบติดเขาตามติดเป็นเหาฉลามจนคิมยูคยอมแทบจะไม่มีเวลาเป็นส่วนตัว


      “มันเป็นโอกาสดีของนายที่จะได้เซ็นสัญญากับบริษัทยักษ์ใหญ่ระดับนี้ โชคเข้าข้างเราแล้ว” ยูคยอมกลอกตาพลางเดินล้วงกระเป๋าเดินนำเข้าไปในตึกโดยปล่อยให้ผู้จัดการส่วนตัวยืนฝันหวานกับข้อเสนอเห็นแก่ตัวไปเพียงลำพัง


          บริษัทแห่งนี้ใหญ่โตกว่าต้นสังกัดที่ยูคยอมทำงานด้วยอยู่มาก เพียงแต่เด็กหนุ่มไม่ได้รู้สึกอยากขวนขวายเพื่อให้ได้มาซึ่งความโด่งดังนั้นอีกต่อไปแล้ว ที่เขาตัดสินใจมาตามคำเชิญของประธานบริษัทก็เพื่อจะมาแสดงความรับผิดชอบในส่วนของเขาเหมือนกัน


        ยองแจเป็นเพื่อนที่ดีของเขา และเขาไม่อยากให้ยองแจต้องเผชิญกับข่าวเสียๆหายๆเพียงคนเดียว นึกหงุดหงิดในใจอยู่เหมือนกันว่าถ้าหากพี่แจบอมยอมบอกมาตั้งแต่แรกว่ายองแจเป็นลูกชาย เขาก็คงจะไม่ใช้วิธีนี้เพื่อกันยองแจให้ออกห่างจากอิมแจบอม



               

            “คุณคิมยูคยอมใช่ไหมคะ ท่านประธานรออยู่ด้านในแล้วค่ะ” เมื่อขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นบนสุด เลขานุการประจำหน้าห้องของประธานบริษัทก็กล่าวกับเด็กหนุ่มอย่างยิ้มแย้มพลางลุกขึ้นไปช่วยเปิดประตูให้เขาอย่างเป็นมิตร 


                ภายในห้องสไตล์โมเดิร์นตกแต่งอย่างเรียบหรูมีกลุ่มบุคคลที่นั่งรอเขาอยู่ก่อนแล้วด้วยกันทั้งหมดสามคน คนแรกคือท่านประธานบริษัทที่ส่งคำเชิญเรียกเขามา อีกคนคือบรรณาธิการนิตยสารด้านแฟชั่นชื่อดังจากฝรั่งเศสที่เคยเห็นหน้าคร่าตามาบ้างตามแฟชั่นวีค และคนสุดท้ายก็คือคุณพ่อป้ายแดงของวงการ...อิมแจบอม


                “สวัสดีครับ”


               “อ้าว เชิญๆ เชิญนั่งก่อนคุณยูคยอม” ท่านประธานผายมือไปยังเก้าอี้ว่างฝั่งขวามือของเขาเพื่อเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มลงมานั่งด้วยกัน ไม่ใช่เพียงแค่ยูคยอมคนเดียวที่แปลกใจ แจบอมกับจินยองเองก็แปลกใจไม่แพ้กันที่ท่านประธานเรียกเด็กคนนี้มาด้วย


                “ผมเชิญคุณยูคยอมมาเพื่อร่วมงานในซิทคอมเรื่องใหม่ของเรา” เหมือนรู้ว่าทุกคนกำลังรอคำอธิบาย ท่านประธานจึงไม่รีรอที่จะแนะนำรายละเอียดในทันที


         “ผมคิดว่าพวกคุณคงรู้ว่ากำลังเผชิญกับปัญหาอะไรอยู่ เรื่องส่วนตัวผมไม่รู้ว่าพวกคุณแต่ละคนมีความสัมพันธ์กันอย่างไร แต่ในเรื่องของงานถ้าอยากจะข้ามผ่านสถานการณ์ตอนนี้ไปให้ได้และยังอยากใช้ชีวิตในฐานะนักแสดงอยู่ ผมอยากจะขอร้องให้ทำตามแผนการของผม”


                ทั้งสามคนเงียบและฟังอย่างตั้งใจ เพราะนี่อาจจะเป็นทางออกที่ดีสำหรับทุกฝ่ายก็ได้

 






 

 

                “นักข่าวเยอะมากเลย...” แจ็คสันพึมพำพลางดันตัวยองแจที่โผล่หน้าออกมาชะเง้อมองอย่างสงสัย


                “เห็นทีวันนี้เราจะกลับคอนโดไม่ได้แล้วล่ะ”


แจ็คสันหันมาพูดกับคนตัวเล็ก ใบหน้าของเขาเริ่มจะเคร่งเครียดขึ้นมาหน่อยๆ เพราะทั้งคอนโดของพี่แจบอมและของเขาตอนนี้ต่างเต็มไปด้วยนักข่าวที่รอมาทำข่าวเรื่องของยองแจ


โทรศัพท์ของเขาแบตก็ดันมาหมดเอาตั้งแต่ตอนที่ยังไม่ทันได้ส่งข้อความไปบอกพี่แจบอมเลยว่าเจอตัวยองแจแล้ว หากจะพายองแจไปพักชั่วคราวที่โรงแรมก่อนระหว่างรอหาจังหวะติดต่อทั้งสองคนนได้ ทางโรงแรมก็ต้องขอทราบชื่อสกุลและทีนี้นักข่าวก็จะแห่กันมาอีก


“ไปอยู่ที่สวนสัตว์กันดีไหมฮะ?”


“ไม่ดี” แจ็คสันยิ้มกริ่มตอบปฏิเสธไปทันควันอย่างรู้ทันเจ้าตัวแสบตาแป๋ว นัยน์ตากลมใสปิ๊งเป็นประกายเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นจ้องมองเขาอย่างเคืองขุ่นแทนโทษฐานรู้ทัน หากตามใจยองแจคราวนี้นอกจากจะหลบหนีนักข่าวไม่พ้นแล้วเขาอาจจะยังได้เต้นลีลาศกับปลาโลมาเข้าจริงๆก็ได้


“งั้นซูเปอร์มาเก็ต?”


“ร้านอาหาร?”


“งือ ร้านสะดวกซื้อก็ได้” น้ำเสียงใสแจ๋วเริ่มมาพร้อมกับท่าทางงอแงเมื่อทุกที่ที่ยองแจเสนอมาถูกแจ็คสันปฏิเสธหมด


 

โครกกกกก~


                เสียงท้องร้องดังขึ้นขัดบทสนทนาของอาหลาน ยองแจหยุดเดินพลางยิ้มเขินอย่างอายๆ แจ็คสันหันมามองคนตัวเล็กอย่างนึกขำพลันสายตาของเขาก็ไปสะดุดเข้ากับป้ายไฟขนาดเล็กที่อยู่อีกฟากฝั่งหนึ่งของคอนโด ริมฝีปากหยักคลี่ยิ้มบางราวกับคิดหาทางออกสำหรับวันนี้ได้แล้ว

 












100%


Makemeproud: หายไปนานมาก... พอดีช่วงหลังๆภารกิจเยอะมากเลยค่ะ 

เคลียร์เล่มแล้วก็เลยมาทยอยอัพต่อ ช่วงนี้เหงา ยองแจไม่ได้ไปออส

ไม่เวิ่นละๆ ขอบคุณที่ติดตามอ่านนะคะ

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 62 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #859 Anna_333 (@Anna_333) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 14:09
    โงยยยซิทคอมอะไร๊ ท่านประธานวางแผนอะไรของเขา5555 คุณอาแจ็คสันพาแฟ...แค่กๆ..พาหลานไปให้ไกลๆจากพวกนักข่าวเลยนะคะ ไปนานๆเลยก็ได้แล้วค่อยกลับมาพร้อมลูกแฝดนะคะคุณอา //เวิ่นเว้ออะไรของอิฉัน
    #859
    0
  2. #854 GiftGift852 (@kanokwan-s) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 14:20
    คุณอาาาาา ถ้าติดคุกเราจะไปประกันตัวให้เอง ???????????? เต็มที่เลยนะ
    #854
    0
  3. #853 jffan (@jffan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 13:11
    คุณอาคิดอะไรค่ะคุณอา555555555 ฮือออออ แกเค้าบอกรักกันแล้วว้อย ก่อนที่จะเจอข้อหาพรากผู้เยาว์ ก็ต้องเจอทรีนพ่อเค้าก่อนนะค่ะคูมอา55555555555555555
    #853
    0
  4. #852 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 20:37
    คุณอาแจ็คสันกำลังคิดอะไร 55555 รอน้าาา สู้ๆค่าา
    #852
    0
  5. #851 Jannie18 (@Jannie18) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 14:26
    เอ็นดู ดีนะที่เจอคุณอาแจ็คสันแล้วตอนนี้คุณพ่อคุณแม่เป็นห่วงแย่รีบๆกลับไปหาแม่ด้วยละ55
    #851
    0
  6. #850 T'angmo (@tangmotar) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 12:27
    เอ็นดูคุณฮิปโปมากเลยย ฮื่อออ อยากฟัด~~
    #850
    0
  7. #849 Tunpp (@Tunpp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 11:02
    คิดถึงมากเลยยยยยย แจคนน่ารักก ตอนคุณอาสารภาพรักนี่ไม่ใช่แค่แจเขิน เราก็เขินเช่นกันน5555555555555555555
    #849
    0
  8. #848 Warabiw (@snow_white_black) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 02:14
    คิดถึงหนูยองแจมากกกกกก สู้ๆนะไรท์
    #848
    0
  9. #847 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 01:44
    ท่านประธานจะแก้ไขยังไงนะ ลุ้นจางงงงง
    #847
    0
  10. #846 Pe.ed (@NeverPed) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 01:43
    เขินจัง รอคำตอบได้ทั้งชีวิตเลย >< ไรท์เรารออ่านอยู่น้าาาา <3 ว่าแต่มีหนังสือเหลือสักเล่มไหมคะ อยากได้อะ
    #846
    0
  11. #845 PPPPPPW (@PPPPPPW) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 01:31
    คิดถึงที่สุดดด น้องแจนลูก น่ารักกกก
    #845
    0
  12. #844 Manutmaew (@Manutmaew) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 01:16
    คิดถึงคุณอากับหลานมากๆเลยค่ะ ฮอลลล พออ่านฟิตแล้วนึกถึง พี่แจ็คสันตอนอยู่กับหลาน โอ้ยยยยละมุนนน รอตอนต่อไปนะคะ ฮืออออ อยากได้เล่มมเร็วๆแล้ว >~<
    #844
    0
  13. #842 jj.is.janjao (@janjao_heenim) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:52
    ดูแลหลายดีๆนะคะคุณอา
    #842
    0
  14. #841 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 00:33
    งือออออยองแจคนน่ารักกกกกกว่าแต่แผนอะไรคะ
    #841
    0
  15. #840 Palmexol (@Palmexol) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:42
    ฮือออออออ ดูแลยองแจดีๆนะคุณอา
    #840
    0
  16. #836 mbbjsk_ (@mbbjsk_) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:21
    ฮื่อ อาต้องดูแลน้องดีๆนะ
    #836
    0
  17. #827 RS234 (@RS234) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:14
    รอน้าาาา
    #827
    0
  18. #825 Green-Plant (@Green-Plant) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:43
    หาเจอจนได้ค่อยโล่งหน่อย

    เฮ้อ..............................

    แอบเสียดายเหมือนกันนะที่จะจบแล้ว

    แต่แบบถ้าไม่ไปต่อมันก็ค้างคาอ่ะเธอ

    เอาเป็นว่า เรารออยู่น้า...................
    #825
    0
  19. #822 pty_no (@pty_no) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 10:33
    หายองแจเจอแล้ววว ฮือออ คุณอาต้องดูแลยองแจดีๆนะ บอกรักเค้าแล้วต้องดูแลนะ
    #822
    0
  20. #821 BBCEXOFAN (@bbc_tommy-13) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2560 / 02:18
    ฮืออออ คุณอาจั๋นบอกรักน้องแย้วว ละมุนน รอเลยฮะ สู้ๆงับไรท์
    #821
    0
  21. #820 Guitarist15 (@Guitarist15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:59
    ชอบบอ่าาา น่ารักกก รอติดตามน้าาา >>
    #820
    0
  22. #819 mjaey (@kanyapak197) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:36
    งุ้ยยๆ เค้าบอกรักกันล้าวง่าาาา
    #819
    0
  23. #818 outsmartMB (@outsmartMB) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:19
    เขิน อ๊ากกกก~~เขิน^^
    #818
    0
  24. #817 manutmaeww (@manutmaeww) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:50
    เป็นความจริงที่จะซื้อฟิคเล่มนี้ค่ะฮืออดี่ต่อใจเหลือเกิน รออีก 50% นะคะ สู้ๆค่ะรออ่านนะคะ^^
    #817
    0
  25. #816 Jusejae (@nicknamemaic) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:44
    น่ารักกกกก ละมุนมากกก
    #816
    0