ตอนที่ 13 : [Little Sweet] ปริมาณความหวานที่ 12 บริกซ์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5046
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    27 ธ.ค. 59

 
  CR.SQW
 

Little Sweet

#คุณอาแจ็คสัน

CH 12

。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。。◕‿◕。 。◕‿◕。

 



          “เอ่อ...” ตำรวจเวรยามประจำ สน. เอ่ยขึ้นมาขัดความเงียบ เกือบสิบนาทีแล้วที่ยังไม่มีฝ่ายไหนยอมปริปากพูดอะไรตั้งแต่มาถึงสถานีตำรวจจนเขานึกอยากส่งต่อให้เจ้าหน้าที่คนอื่นจัดการแทน



                “ผมต่อยเขาเอง แค่จ่ายค่าปรับใช่ไหม?” แจบอมยอมรับผิดออกมาพร้อมกับล้วงกระเป๋าสตางค์แล้วยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้กับคุณตำรวจเพื่อหวังว่าจะจบเรื่องนี้โดยเร็ว เพราะเขาเหม็นหน้าไอ้เด็กยูคยอมนี่จะแย่


                “แค่ค่าปรับไม่ได้ นายต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลและก็ค่าทำขวัญคิมยูมาด้วย” ผู้จัดการของคิมยูคยอมเอ่ยขัดขึ้นมาอย่างเอาเรื่อง แจบอมเบ้ปากน้อยๆพร้อมกับหยิบเงินในกระเป๋าออกมายื่นให้ผู้จัดการหน้าเลือดที่เขาจำได้ดีว่าหมอนี่แหละที่เคยเป็นคนมาติดต่อขอเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเขา แต่พอฟังรายละเอียดที่ดูเอาเปรียบและวุ่นวายกับชีวิตมากเกินไปแจบอมก็เลยบอกปัดไปและไม่ตกลงเซ็นสัญญา



                “แผลเล็กกว่าฉันตอนผ่าเล็บขบอีก สามพันวอนก็พอมั้ง” แจบอมวางเงินลงบนโต๊ะพลางหันหน้ากลับไปมองคุณตำรวจ เพราะไม่อยากจะเห็นหน้าไอ้เด็กยูคยอมโดยตรง ยิ่งนึกไปถึงตอนที่มันหอมแก้มยุ้ยๆของยองแจต่อหน้าทุกคนแล้วเขาก็ยิ่งอยากจะเอาเลือดหัวมันออกนักแต่ที่ยับยั้งชั่งใจได้และต่อยไปแค่หมัดสองหมัดก็เพราะมันอายุไล่เลี่ยกันกับลูกชายของเขานี่แหละ



                “มันไม่เกินไปหน่อยเหรออิมแจบอม!?    

          

         “แค่นี้ยังน้อยไปถ้าเทียบกับ...”



                “ใจเย็นๆนะครับทั้งสองคน ที่นี่สถานีตำรวจ ถ้าเกิดว่ายังยุติการทะเลาะวิวาทไม่ได้ผมคงต้องขอคุมขังพวกคุณเอาไว้ในห้องขังชั่วคราวจนกว่าจะใจเย็นลง” คุณตำรวจพูดขัดขึ้นพลางกุมขมับก่อนจะหันไปหาตัวเจ้าทุกข์ที่ไม่โวยวายไม่ปริปากพูดหรือไม่แม้แต่จะเรียกร้องอะไรเลย



                “ในฐานะผู้เสียหายคุณคิมยูคยอมต้องการเรียกร้องอะไรเพิ่มเติมนอกจากเงินค่ารักษาพยาบาลอีกรึเปล่าครับ?”


                “ไม่ครับ ผมไม่ต้องการอะไรเลย แล้วนี่ก็เป็นแค่การเข้าใจผิดกัน รุ่นพี่อิมคงไม่ได้ตั้งใจจะต่อยผมจริงๆ”



                แจบอมกลอกตามองเพดานเขารู้สึกสบายใจที่จะสบตากับจิ้งจกมากกว่าไอ้เด็กสตรอเบอร์รี่นี่ ดูก็รู้ว่าพยายามสร้างภาพเป็นคนดีทั้งที่ในใจนั้นอาจจะแอบสมน้ำหน้าเขาอยู่ก็ได้



                “ถ้าอย่างนั้นรบกวนคุณทั้งสองเซ็นรับทราบและเชิญคุณแจบอมจ่ายค่าปรับตามกฎหมายก็เป็นอันเรียบร้อยครับ” ยูคยอมเป็นฝ่ายเซ็นก่อนแล้วจึงยื่นปากกาไปให้แจบอม คนอายุมากกว่ารับปากกามาโดยไม่หันไปมองหน้าแล้วตวัดลายเซ็นอย่างรวดเร็วก่อนจะส่งคืนให้กับตำรวจที่รับเรื่อง
















 

               

“ผมร่างแบบเอาไว้สามสี่ชุดเพื่อจะให้เป็นฟินาเล่ของงานลงปก ฝากให้คุณซาร่าเลือกทีนะครับว่าชอบชุดไหนแล้วติดต่อกลับมาที่เมลผม” Monsieur P. หรือปาร์คจินยอง ดีไซน์เนอร์จากฝรั่งเศสที่ตกลงร่วมงานกับห้องเสื้อของคุณซาร่ายื่นแฟ้มร่างแบบให้กับเลขาคนสนิทที่ยืนยิ้มหวานมองดีไซน์เนอร์หนุ่มหล่ออย่างหลงใหล



“ค่ะ แล้ว...แล้วคุณดีไซน์เนอร์ไม่ฝากเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวไว้เหรอคะ คือเผื่อว่าพี่ซาร่าจะได้ติดต่อกลับได้เร็วกว่าเมลน่ะค่ะ” จินยองยกยิ้มน้อยๆก่อนจะส่ายหน้าเบาๆแล้วตอบกลับคุณเลขาอย่างสุภาพ



“โทรศัพท์ผมมีไว้ติดต่อกับลูกชายแค่คนเดียวครับ”


เลขาสาวพยักหน้ารับอย่างอายๆ จินยองค้อมศีรษะให้เธอเล็กน้อยก่อนจะหันหลังเตรียมเดินกลับไปที่รถ สิบห้าปีตั้งแต่ที่เขามียองแจ มีผู้หญิงมากหน้าหลายตาได้เข้ามาทำความรู้จักกับเขาแต่ก็ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขาจะสานสัมพันธ์กับใครมากไปกว่านั้น บางคนพอรู้ว่าเขามีลูกมาแล้วก็ตีตัวออกห่าง ส่วนบางคนปากบอกว่ารับได้แต่พอเห็นยองแจเรียกเขาว่าหม่ามี๊ก็พากันถอยออกไป



จะมีก็แต่คุณครูคนสวยของยองแจที่จินยองเคยคิดจะจริงจังด้วยอยู่ครั้งหนึ่งเพราะเธอดูรักและเอ็นดูลูกชายของเขามาก พอเห็นยองแจเรียกเขาว่าหม่ามี๊ตัวคุณครูฝรั่งคนนั้นก็ให้ยองแจเรียกแทนตัวเองว่าแด๊ดดี้ แต่ความสัมพันธ์นั้นก็ต้องยุติลงเมื่อเธอได้รู้ความจริงและรับความผิดปกติของร่างกายจินยองไม่ได้เมื่อรู้ว่าเขาเป็นคนตั้งครรภ์ยองแจเอง



ความผิดปกติแบบนี้...จินยองเองก็ไม่ได้อยากเป็นนักหรอก



“เด็กคนนี้น่ารักเนอะ ก็ว่าอยู่ว่าทำไมดาราสองคนถึงแย่งกัน แก้มยุ้ยน่ารักขนาดนี้ถ้าฉันเป็นคุณแจบอมก็คงหวงเด็กของตัวเองเหมือนกันแหละ” เสียงพูดคุยกันของสองพนักงานประจำหน้าร้านทำให้จินยองชะลอฝีเท้าเพื่อหยุดฟัง



“แต่อายุน่าจะห่างกับคุณแจบอมเยอะนะ ถ้าฉันเป็นน้องเขาก็ต้องเลือกคนหนุ่มกว่า”



“แต่คุณแจบอมรวยกว่า เปย์หนักกว่าแล้วก็ประสบการณ์มากกว่าเป็นฉันนะฉันจะเลือกคุณแจบอม อ๊ะ ชู่วววว ข่าวมาแล้ว”



หนึ่งในสองคนนั้นสะกิดเพื่อนพลางชี้ไปทางหน้าจอโทรทัศน์ที่ออนแอร์ข่าวบันเทิงรายวัน จินยองจึงหันไปมองด้วยอย่างนึกติดใจสงสัยในคำพูดพวกนั้น  



                แสงแฟลชและเสียงชัตเตอร์จากนักข่าวหลายสำนักต่างพากันเพ่งเล็งไปที่สองนักแสดงหนุ่มที่เพิ่งเดินออกมาจากสถานีตำรวจเพราะเหตุทะเลาะวิวาทกลางกองถ่ายรายการอาหาร ใบหน้าของทั้งสองคนต่างมีรอยฟกช้ำและพากันสวมแว่นกันแดดเพื่ออำพรางรอยเหล่านั้น           


“ทำไมคุณแจบอมถึงต่อยน้องคิมยูล่ะคะ?”



           “ที่เขาว่าสาเหตุมาจากหนุ่มน้อยคนนั้นนี่เป็นเรื่องจริงไหมคะ?”



           “แล้วสรุปน้องคนนั้นกิ๊กกั๊กกับคุณแจบอมหรือว่าน้องยูกันแน่ครับ?”  




                คำถามจากนักข่าวมากมายต่างพุ่งประเด็นไปในเรื่องชู้สาวไม่ใช่เรื่องงาน จินยองขมวดคิ้วสีหน้าเคร่งเครียดเพราะนึกหวั่นใจในอกยังไงไม่รู้แปลกๆ แจบอมยังคงเงียบไม่สามารถให้คำตอบอะไรกับนักข่าวได้เพราะไม่ว่าจะตอบไปในทางไหนก็มีแต่เสีย



                “ยองแจ...เป็นแฟนผมครับ”



                ทุกเสียงในที่นั้นต่างพากันเงียบกริบหลังจากที่คิมยูคยอมพูดออกไป แจบอมหันไปกำคอเสื้อของเด็กตัวสูงที่กล้าโมเมเอาเองว่าลูกชายของเขาเป็นแฟนแต่เด็กหนุ่มคนนั้นกลับทำเพียงแค่จับมือเขาลงและทำทีเป็นเช็คแฮนด์พร้อมกับยิ้มหวานให้เขาและสื่อ



                “ผมกับพี่แจบอมเราเข้าใจกันดีแล้วครับ คงเป็นเพราะว่าผมไม่เคยเปิดตัวยองแจให้พี่ๆนักข่าวรู้จักเลย เพราะเราอยากจะทำความรู้จักกันให้มากกว่านี้ก่อน ยังไงก็ขอความกรุณาพี่ๆทุกคนอย่าพูดถึงยองแจกับพี่แจบอมในทางเสียๆหายๆเลยนะครับ เพราะยองแจ...เป็นแฟนของผม”




                ท้ายประโยคยูคยอมจงใจย้ำชัดให้แจบอมได้ยิน แรงบีบจากฝ่ามือทำให้เด็กหนุ่มพอจะรู้ว่าพระเอกรุ่นพี่คนนี้กำลังโกรธจัดมากเพียงใด แต่ตัวเขาเอง...ก็มีเหตุผลที่เลือกตอบแบบนี้ออกไปเหมือนกัน




                “ยองแจ...” ริมฝีปากบางพึมพำหลังจากที่ข่าวบันเทิงตัดเข้าสู่โฆษณา ใบหน้าหล่อหวานที่ดูจริงจังตลอดเวลาซีดเผือดจนกระทั่งสองพนักงานของร้านหันมาเห็นพอดี



                “คุณดีไซน์เนอร์ปาร์ค เป็นอะไรไปคะ ไม่สบายหรือเปล่า?” ทั้งสองคนต่างพากันกรูเข้ามาหาจินยองพลางยกหนังสือพิมพ์ขึ้นพัดให้เขา นัยน์ตากลมเหลือบไปเห็นบางสิ่งจากหนังสือพิมพ์ก่อนจะคว้ามันจากมือของเธอคนนั้นเข้ามาดู



                ภาพของเด็กตัวสูงในโทรทัศน์คนเมื่อกี้กำลังหอมแก้มเด็กผู้ชายตัวเล็กกว่าหน้าตาจิ้มลิ้มที่จินยองรู้จักดีและมั่นใจว่าแจบอมจะต้องรู้เรื่องนี้แล้วด้วยเหมือนกัน



                “อ้าว คุณดีไซน์เนอร์คะ เดี๋ยวค่ะ...”



                “เขาเอาหนังสือพิมพ์ไปด้วยทำไม...”



                จินยองหุนหันพลันแล่นตรงกลับไปยังรถของโรงแรมที่จอดรออยู่ มือเรียวเปิดประตูทางด้านฝั่งคนขับก่อนจะเอ่ยปากบอกให้พนักงานขับรถลงไปขึ้นแท็กซี่พร้อมยื่นเงินให้เขาจำนวนหนึ่ง แม้จะงุนงงแต่พนักงานขับรถก็ยอมลงจากรถโดยดีเพราะดูจากอารมณ์คุกรุ่นของเกสต์พิเศษของทางโรงแรมแล้วเขาควรจะต้องเอาชีวิตของตัวเองให้รอดก่อน








                “บ้าบอ! นี่เหรอแผนเรียกพื้นที่สื่อของนาย คิดว่าตัวเองเป็นพระเอกขี่ม้าขาวหรือไง” หนังสือพิมพ์ประจำวันนี้ถูกปาลงไปตรงหน้าของคิมยูคยอมด้วยท่าทางหงุดหงิดของผู้จัดการส่วนตัวที่เพิ่งโดนทางผู้ใหญ่ต้นสังกัดตำหนิมาว่าให้ดูแลความประพฤติของคิมยูคยอมที่นานวันชักจะเริ่มทำตามใจตัวเองจนเสียการควบคุม



                การประกาศตัวว่าเป็นกลุ่มชายรักชายในประเทศเกาหลีใต้ที่ยังไม่ได้ให้การยอมรับอย่างออกหน้าออกตาเสมือนกับเป็นการฆ่าตัวตายในวงการบันเทิงทางอ้อม หากเป็นแค่เพียงการสกินชิพให้แฟนคลับจิ้นต่อเองก็ยังพอจะหาจุดขายจากคู่ชิปได้แต่เด็กคนนี้เล่นพูดออกไปต่อหน้าสื่อเลยว่าเด็กคนนั้นเป็นแฟน บริษัทต้นสังกัดเล็กๆอย่างนี้คงไม่ยอมจ่ายเพื่อซื้อข่าวแน่



                “ยองแจเป็นเพื่อนของผม ผมยอมให้พี่แจบอมมาคบเขาเล่นๆแบบหลบๆซ่อนๆไม่ได้” เป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มตัวสูงยอมปริปากออกมาขณะสบตากับผู้จัดการด้วยสายตาจริงจังราวกับว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องเดียวที่เขาจะไม่ยอมให้ใครมาบังคับ



                “ก็เลยเสียสละตัวเองไปคบกับเขาแทนงั้นสิ เฮอะ” ยูคยอมไม่สนใจคำพูดค่อนขอดของผู้จัดการส่วนตัว เพราะเขาไม่ได้รู้สึกว่าการพูดเรื่องความสัมพันธ์ของเขากับยองแจออกไปแบบนั้นเป็นความผิด เด็กหนุ่มหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเปิดดูหัวข้อข่าวโดยไม่รู้สึกทุกข์ร้อนใดๆ และได้แต่แอบหวังลึกๆในใจว่าอิมแจบอมจะเลิกยุ่งกับเพื่อนที่น่ารักของเขาสักที



                จินยองขับรถมาถึงคอนโดสุดหรูซึ่งเป็นที่พักของอิมแจบอมได้โดยความช่วยเหลือของคุณซาร่าเจ้าของห้องเสื้อ และเพราะคอนโดแห่งนี้ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ถึงแม้จะไม่ได้กลับเกาหลีมานานแต่ก็สามารถหาเจอได้ไม่ยาก



                แต่ที่ยากกว่านั้นก็คือ จินยองจะขึ้นไปหาแจบอมบนห้องได้ยังไง



                  “เข้าไม่ได้นะครับเข้าไม่ได้ ถ้าไม่มีคีย์การ์ดห้องพักทางเราไม่สามารถอนุญาตให้ขึ้นไปได้ครับ”



         พนักงานและร.ป.ภ.ถูกเรียกมาประจำการด้านล่างเพิ่มมากขึ้นกว่าทุกวันเพื่อป้องกันนักข่าวและบุคคลภายนอกลักลอบขึ้นอาคาร จินยองมองออกไปตรงโซฟารับรองแขกที่แน่นขนัดไปด้วยบรรดานักข่าวสลับกับเจ้าหน้าที่ประจำจุดต่างๆในโรงแรมอย่างคิดหาวิธี



                ชายหนุ่มสะดุดตาเข้ากับสัญลักษณ์สีเขียวเหนือแผนกประชาสัมพันธ์ก่อนที่สองเท้ายาวจะก้าวตรงไปตามป้ายบอกทางนั้นทันที



                “ถ้าไม่ใช่เพราะลูก คนอย่างปาร์คจินยองจะไม่มีวันยอมมาทำอะไรแบบนี้” จินยองพรูลมหายใจออกช้าๆก่อนจะยื่นมือออกไปผลักประตูหนีไฟ ใบหน้าหวานเงยหน้ามองบันไดที่สลับซับซ้อนราวกับไม่มีที่สิ้นสุดครู่หนึ่งแล้วจึงตัดสินใจออกเดินเพื่อเป้าหมายชั้นที่ยี่สิบแปด



                จินยองหอบร่างผอมบางที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเพราะมัวแต่ทำงานอย่างเดียวเดินขึ้นไปเรื่อยๆตามขั้นบันไดของทางหนีไฟ พอคิดว่าจะออกกำลังกายเผลอแป๊บๆก็หมดวันอีกแล้ว



                เดินไปคิดไปได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเองนานๆจินยองก็ยิ่งรู้สึกโกรธอิมแจบอม ความน้อยใจตลอดสิบห้าปีที่เขาต้องแบกรับมันไว้กำลังถาโถมกลับเข้ามาในความรู้สึกของชายหนุ่มอีกครั้ง



เขาโกรธที่อิมแจบอมไม่คิดจะตามหาเขาเลยว่าสิบห้าปีนี้เขาหายไปไหน


เขาโกรธที่อิมแจบอมประสบความเร็จแต่ก็ไม่เคยแม้แต่จะติดต่อมาบอกกับเขาด้วยตัวเอง


เขาโกรธที่อิมแจบอมรู้ความลับเรื่องลูกและก็ยังร่วมมือกับลูกเพื่อปิดบังเขา


           เขาโกรธทุกอย่างที่เป็นอิมแจบอม รวมถึงชั้นที่ยี่สิบแปดของคอนโดนี้ด้วย!!



 

ก๊อกๆๆ



                เสียงเคาะประตูรัวๆทำให้ชายหนุ่มที่นอนจมกองผ้าเงยหน้าขึ้นมาดูนาฬิกาบนหัวเตียงก่อนจะขมวดคิ้วไปทางประตูที่ยังคงดังต่อเนื่องอย่างไม่หยุดหย่อนซึ่งมันแปลกออกไปจากทุกทีเพราะว่าเป็นการเคาะไม่ใช่การกดกริ่งเรียกตามมารยาท



                แจบอมพาร่างของตัวเองที่อยู่ในชุดเสื้อกล้ามกางเกงขายาวเดินอ้าปากหาวถือหมอนมายืนมองดูผู้ประทุษร้ายประตูห้องของเขาราวกับว่ามันเป็นกลองชุดวันตรุษจีนยังไงอย่างนั้น



                นัยน์ตาปรือขยี้ตามองรูปภาพจากหน้าจออินเตอร์คอมแต่ว่าก็มองไม่เห็นอะไรเนื่องจากว่ามันมืดไปหมดราวกับมีอะไรมาบังกล้องไว้ ชายหนุ่มหรี่ตามองบานประตูที่ยังคงมีเสียงเคาะต่อไปอย่างไม่หยุดหย่อนก่อนที่เขาจะตัดสินใจโยนหมอนในมือทิ้งลงหน้าประตูเพื่อใช้มันเป็นกับดักป้องกันตัวหากเปิดประตูออกไปแล้วเป็นโจร



                มือหนาเอื้อมจับลูกบิดประตูก่อนจะกระชากบานประตูเข้าหาตัวอย่างเต็มแรง คนที่เคาะอยู่จึงเสียหลักเซไปสะดุดเข้ากับหมอนที่วางระเกะระกะบนพื้นจนกระทั่งล้มทับใส่เจ้าของห้องที่เอื้อมมือมาโอบรัดผู้บุกรุกไม่ให้หนีไปไหน



                “ไอ้บ้าอิมแจบอม!” น้ำเสียงคุ้นเคยมาพร้อมกับแรงทุบที่อกจนแจบอมต้องมองหน้าผู้บุกรุกในอ้อมแขนชัดๆ



                “...จินยอง”



                ชายหนุ่มตัวผอมบางในอ้อมกอดของเขาตัวเปียกชุ่มจนเสื้อผ้าชื้นไปหมด ใบหน้าหวานๆกอปรกับแววตาดื้อรั้นและจมูกโด่งที่แดงหน่อยๆเหมือนคนเพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักหน่วงมา



                “ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรนาย?”


                เสียงนุ่มทุ้มยังคงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและเป็นห่วงคนตรงหน้าไม่ต่างจากเมื่อสิบห้าปีก่อน จู่ๆจินยองก็รู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่คอ คำด่ามากมายที่เตรียมมาตั้งแต่อยู่ตรงทางหนีไฟชั้นล่างสุดเหือดหายไปพร้อมกับฝ่ามือใหญ่ที่คอยไล่เช็ดน้ำตาที่พรั่งพรูออกมาจากนัยน์ตาของเขา



                ความเข้มแข็งที่เขาแบกรับมันไว้ตลอดสิบห้าปี ต้องมาพังลงเพียงเพราะผู้ชายคนนี้จริงๆเหรอ...



                “ร้องเท่าที่นายอยากจะร้องเลยจินยอง”


                “ฮึก...”


                “ร้องให้สมกับที่นายยอมเหน็ดเหนื่อยเพื่อเลี้ยงลูกของเรา


                แจบอมกอดตระกองคนตัวบางที่นอนซบหน้าอยู่กับแผ่นอกของเขาจากการพยายามซ่อนน้ำตาและกลั้นเสียงสะอื้น มือหนาลูบผมนิ่มและตบไหล่คนในอ้อมแขนเบาๆเชิงปลอบโยน



                ทั้งสองคนกอดกันอยู่บนพื้นอย่างนั้นเนิ่นนาน นานจนกระทั่งเสียงร้องไห้ของจินยองเงียบไป มีเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอมาแทนที่



มือหนาเอื้อมไปเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าปรกตาจินยองออกให้ก่อนจะค่อยๆขยับตัวด้วยความระมัดระวังและช้อนคนตัวบางขึ้นไว้ในอ้อมแขนเพื่อพาไปนอนบนเตียงโดยที่ไม่ลืมเดินกลับมาปิดประตูและกดโทรศัพท์ส่งข้อความไปย้ำกับล็อบบี้ด้านล่างว่าห้ามใครก็ตามขึ้นมารบกวน



เนื้อตัวของจินยองเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อโดยที่แจบอมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร แต่เขาคิดว่าจินยองคงจะหลับไม่สบายตัวแน่ถ้าต้องนอนทั้งเปียกๆแบบนี้



แจบอมตัดสินใจเดินเข้าไปรินน้ำในห้องน้ำใส่อ่างแก้วพร้อมด้วยผ้านุ่มๆผืนเล็กแล้วเดินกลับมาประคองตัวจินยองให้พิงกับอกของตัวเองเพื่อถอดเสื้อสูทตัวนอกของเขาออกตามด้วยเสื้อคอเต่าสีเทาแล้วจัดแจงให้ร่างเพรียวนอนลงตามเดิมเพื่อที่ตัวเองจะได้เช็ดเนื้อเช็ดตัวได้สะดวก


“อื้อ”


แผ่นอกขาวกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจเข้าออกยังไม่ทรมานเท่าเสียงอื้ออึงหวานหูเพราะความหนาวเย็นจากผ้าชุบน้ำที่สัมผัสลงบนผิวกาย แจบอมพรูลมหายใจออกช้าๆหลับหูหลับตาเช็ดตัวโดยพยายามใจเย็นและไม่คิดวู่วามกับจินยอง เพราะเรื่องของยองแจยังไม่ได้เคลียร์ ถ้ามีเจ้าตัวเล็กเพิ่มมาอีกคนไม่รู้ว่าคราวนี้จินยองจะเตลิดหอบลูกหนีเขาไปไกลถึงไหนอีก   



                อดทนไว้ก่อนนะ...อิมแจบอม 



























100%

TBC :  มาแล้วจ้าาาาาา มาแล้วววว   #คุณอาแจ็คสัน 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

1,058 ความคิดเห็น

  1. #1030 Paysage (@supanita2121) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 มีนาคม 2561 / 01:51
    ชอบคู่พ่อแม่อ่ะ มันดูละมุนดีนะ ที่แน่ๆชอบการบรรยายของไรท์มากๆอ่ะ อ่านสนุกมากๆเลย
    #1030
    0
  2. #1023 panyopiyo. (@sauri_kk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 12:39
    บีเนียร์คือดีมากกกกก ฟินขนาดดด
    #1023
    0
  3. #992 AOMAM2907 (@AOMAM2907) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    อ้าากกกก จินยองสู้ๆ
    #992
    0
  4. #981 SN2544 (@cat12919) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 01:12
    ชอบบบบบบ
    #981
    0
  5. #839 Palmexol (@Palmexol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:20
    ฮือออออแ คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกก
    #839
    0
  6. #765 BBCEXOFAN (@bbc_tommy-13) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 23:02
    ฮืออออออ ไรท์มาแย้ววว
    รอทุกวันเลยย สู้ๆงับไรท์
    #765
    0
  7. #734 Eunji Grace'x (@mounggu520) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มกราคม 2560 / 12:30
    แงงงง คิดถึงไรท์แทบแย่ คิดถึงคุณอาแจ็คสันมากมาก มาต่ออีกนะคะ
    #734
    0
  8. #733 Jannie18 (@Jannie18) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 04:19
    ถ้าทุกคนรู้ว่ายองแจเป็นลูกแจบอมทุกคนคงตกใจกันอ่ะ
    #733
    0
  9. #732 Palmexol (@Palmexol) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2560 / 00:12
    ฮือออมาต่อเร็วนะไรท์เรารอลุ้นรออ่านตลอดเลยนะ คิดถึงไรท์มัก? ?
    #732
    0
  10. #731 682194 (@682194) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 12:12
    แงงงง รีบมาต่ออีกนะฮือออ
    #731
    0
  11. วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 09:30
    โง้ยยยย คิดถึงไรต์ ทำไมแจบอมหื่น55555555
    #730
    0
  12. #729 realmemintt (@Chinatsu) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 00:39
    พ่อแม่ดีกันเร็ววววว อยากให้มีน้องตัวเล็กน้องของยองแจ คุณบี๋อดทนไว้ก๊อนนน รอนยองหายโกรธก่อนเนอะเนอะ
    #729
    0
  13. #728 dadarewicth (@inuyanan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2559 / 00:19
    โอ้ยยยยยย พ่อแม่รีบๆเคลียร์กันค่าาาา ฮือออออออออ ปมนยองงงง ฟงสหสกยพสดวกวกว พี่บีต้องใจเย็นๆนะคะ อดทนไว้
    #728
    0
  14. #727 FoxxyVamp (@minifoxxy) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 17:35
    เป็น1เรื่อลที่ชอบของแจ็คแจเลย ฮืออ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #727
    0
  15. #726 tirakandan (@tirakandan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 14:11
    โอ้ยยยคิดถึงงงง เรื่องกำลังสนุกเลยย ต่อบ่อยๆนะไรท์
    #726
    0
  16. #725 sujeong (@bow-kusuma) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 11:29
    มาต่อเร็วๆนะ คือพล็อตเรื่อง การดำเนินเรื่อง แล้วก็ภาษามันไปด้วยกันได้ดีเลย แต่ไรท์อย่าหายไปนานๆแบบนี้ได้มั้ย?
    #725
    0
  17. #724 sujeong (@bow-kusuma) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 11:28
    นึกว่าจะเลิกแต่งไปซะแล้ว...
    #724
    0
  18. #723 Mykp_3 (@Mykp_3) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 09:27
    ฮืออออออ ละมุนตรงแจบอมกับจินยองอ่ะ งื้อออออ มาต่อเร็วๆน้าาาาา
    #723
    0
  19. #722 หลินจือ (@aingfah1) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 07:24
    รีบๆเครียกันนะคะสงสารทุคคนเลย
    #722
    0
  20. #721 LightRock (@nalinnalar) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 06:44
    สงสารจินยองอยู่นะเนี่ย แต่รีบเคลียร์นะ สงสารแจมากกว่า
    #721
    0
  21. #720 Black Stormer446 (@pongmingi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 04:20
    ยังมิวายหื่นนนน ดีงามอ่ะ รอเรื่องนี่นานละ คิดถึงคุณอา
    #720
    0
  22. #719 An_nGOT (@nansiraprapha56) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2559 / 01:07
    สนุกกกกก รู้สึกเหมือนจะติดเรื่องนี้เลย 555 รอน้าา สู้ๆค่าาา
    #719
    0
  23. #718 seeuyj_ (@gege7410) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:37
    คิดถึงเรื่องนี้มากกกกกกก รอนะคะะะ
    #718
    0
  24. #717 sometimeonline (@hanny321) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:36
    นี่นึกว่าพอแจบอมเปิดประตูมาปุ๊บ จินยองจะเอามีดกระซวกไส้เสียแล้วสิ
    #717
    0
  25. #716 chompoo_GOT7 (@chompoo_GOT7) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 23:28
    งื้อออออออ คิดถึงไรท์ที่สุดเลยยยยยน อร้ายยยยยยยยยย. นี่กดแบบไม่ห่วงการบ้านเลยค่ะ 555+ อย่าหายไปนานๆเลยนะคะ เค้ารออยู่>\\\\<
    #716
    0