[ Amaranth Peach Bomb ] - B.A.P '' LODAE ''

ตอนที่ 1 : Chapter 0 [Intro]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 167
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ก.ค. 60














[ Intro ]






     บางครั้ง... คนเราก็ต้องลบลืมคนบางคนในอดีต เพราะอะไรน่ะหรอ... 

     .

     .

     .

     .

     เพราะเขาคนนั้นจะไม่อยู่ในอนาคตของเรายังไงล่ะ...

     .

     .

     .

     .

     แต่ถ้าเราดันฝังใจจนยากที่จะลืมล่ะ?

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     

     อย่างนั้นก็จำไว้จนวันตาย และเอาคืนสิ่งที่มันทำให้สาสม! 




     









Amaranth Peach Bomb
.

---------------------------------------------





     00.00 a.m.

     Sumseong Road


     " ลูกค้าแน่นมากเลยนะวันนี้น่ะ "

     " ดีแล้วนี่ครับคุณลุง "

     " เดี๋ยวเธอเก็บตรงนั้นเสร็จก็กลับได้แล้วนะ มันดึกแล้ว "

     " ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมช่วยคุณลุงเอง "

     เด็กหนุ่มว่าพลางเช็ดโต๊ะอาหารไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม โดยมีสายตาของชายชราวัยห้าสิบกว่าปีมองอยู่ด้วยความเอ็นดูในความขยันของเด็กคนนี้ 

     เด็กหนุ่มคนนี้เป็นพนักงานประจำอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นร้านที่ไม่ได้หรูหราอะไรมากมาย แต่ก็มีคนเข้าออกอยู่เป็นประจำพอให้เจ้าของร้านมีกำลังใจในการทำธุรกิจนี้ต่อ คุณลุงเปิดกิจการนี้มาได้กว่าสามสิบปีแล้ว ลูกน้องก็เวียนเข้าออกอยู่เป็นประจำ มีแต่เด็กคนนี้นี่ล่ะที่ตัวติดเขาแทบจะไม่ไปไหน

     " วันนี้เหนื่อยหน่อยนะ "

     " ผมก็เหนื่อยทุกวันนั่นล่ะลุงง "

     เด็กหนุ่มว่าพลางทำเสียงงอแงใส่คนอายุมากกว่า ทำเอาคนฟังอดหัวเราะกับท่าทางอันแสนเป็นเด็กในสายตาของเขาไม่ได้

     .

     .

     " เธอคงลำบากสินะ ทำงานหลายๆที่น่ะ "

     .

     .

     " ชีวิตคนเรามันยังไม่สิ้นก็ต้องดิ้นรนต่อไปน่ะครับ "

     เด็กหนุ่มหันมาตอบด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น และนั่นเป็นเสน่ห์อันน่าหลงใหลอีกอย่างนึงที่เขามีติดตัวมาตั้งแต่เด็กๆเลยล่ะ...

     .

     .

     .

     .

     หลังจากที่ทั้งคู่เก็บกวาดร้านเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมานานพอสมควร เด็กหนุ่มเปลี่ยนชุดเป็นชุดลำลองของตัวเองพร้อมกลับไปพักผ่อน โดยไม่ลืมที่จะบอกลาคุณลุงเจ้าของร้าน

     .

     .

     " นี่! "

     " ครับ? "

     .

     .

     .

     " ฝนมันจะตกแล้วเอานี่ไป "

     " ขอบคุณครับ "

     คุณลุงว่าพลางโยนร่มให้เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หน้าร้านของเขา

     .

     .

     .

     " กลับบ้านดีๆล่ะ จุนฮงอา "

     .

     .

     .

     

     







Amaranth Peach Bomb
.

---------------------------------------------





     เด็กหนุ่มนามว่า ' ชเว จุนฮง ' ที่กำลังนั่งพ่นควันบุหรี่สีขาวอยู่หน้าร้านมินิมาร์ทแห่งหนึ่งแทนที่เขาจะถึงที่พักของเขาตั้งนานแล้ว แต่เพราะว่าฝนที่สาดลงมานั้นหนักเกินไป และอากาศก็หนาวมากขึ้นเรื่อยๆ เขาจึงตัดสินใจหาความอุ่นด้วยการเอาเจ้าแท่งเล็กๆนี้มาอัดเอาควันเข้าปอด 

     สายตาคมมองทอดไปยังถนนที่ไร้ซึ่งรถราด้วยความว่างเปล่า...

     .

     .
     
     .


     ' เมื่อไหร่กันนะที่เราจะได้หยุดพัก '


     .

     .

     .

     ควันบุหรี่ถูกปล่อยออกมาจากริมฝีปากหยักของคนตัวสูงครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับว่าบุหรี่มวนนี้จะไม่มีวันหมด ร่างสูงที่มีใบหน้าอิดโรยเหมือนคนไม่มีแรง และจู่ๆท้องเจ้ากรรมก็ดันส่งเสียงร้องออกมาเป็นสัญญาณเตือนว่ามันต้องการอาหารมื้อแรกที่ตกถึงท้องวันนี้แล้ว

     ' อดทนอีกนิด เดี๋ยวกลับไปกินรามยอนที่หอเอาแล้วกัน '

     จุนฮงปลอบใจตัวเองก่อนจะทิ้งบุหรี่ลงไปที่พื้นตามด้วยเท้าที่สวมรองเท้าผ้าใบคู่เก่าตามมาขยี้จนไฟดับ ร่างสูงเอนตัวพิงกับกระจกหน้ามินิมาร์ทพลางค่อยๆหลับตาลงช้าๆอย่างนึกคิดบางอย่าง...

     .

     .

     .

     .



     ' ไหนความสนุกของชีวิตในวัยรุ่นวะ.. '


     .

     .

     .


     ' ต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ '

     .

     .

     .









     ร่างสูงค่อยๆปรือหน่วยตาที่หนักอึ้งไปด้วยความเหนื่อยล้าขึ้นช้าๆ เมื่อจู่ๆใบหูสวยได้ยินเสียงบางอย่างที่กระทบเข้าโสตประสาทของเขา แต่เมื่อเขาลืมตามองก็เห็นมาแต่ไกลว่าเป็นรถสปอร์ตคันหรูที่กำลังจะเลี้ยวเข้ามายังซอยฝั่งนี้ 

     สายตาของเขามองไปยังรถสปอร์ตราคาแพงนั่นด้วยความเศร้าใจ..

     .

     .

     .

     ในเมื่อมันไม่เหมือนเมื่อวันวานของเขาแล้ว

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     
     จู่คิ้วทั้งสองข้างของเด็กหนุ่มก็เลิกขึ้นเมื่อรถสีดำคันหรูคันนั้นวิ่งมาจอดตรงด้านหน้าที่เขานั่งด้วยความเร็ว ซึ่งถ้าไม่มีพื้นที่ต่างระดับที่ขานั่ง เขาคงโดนรถคันนี้เฉี่ยวไปแล้ว 

     จะรวยแค่ไหน แต่มารยาทในการขับรถควรจะมีมั้ย?

     .

     .

     เด็กหนุ่มนั่งเพ่งไปยังคนที่อยู่ในรถด้วยสายตาไม่ที่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก แต่เพราะรถคันนี้ติดฟิล์มค่อนข้างทึบจึงมองเห็นหน้าไม่ชัด 

     .

     .

     ใครจะรู้ล่ะ... เมื่อจู่ๆประตูรถก็เปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่มือถือถุงบางอย่างแล้วตรงมาที่เขาโดยไม่สนใจว่าฝนจะตกจนตัวเองเปียกหรือไม่

     .

     .
     
     .

     ตาคมมองจ้องไปยังผู้ชายที่ใส่ฮู้ดสีขาวคลุมหัวตัวเองไว้ที่กำลังเดินตรงปรี่เข้ามาหาเขาด้วยสายตางุนงง 

     .

     .

     และตอนนี้... ผู้ชายคนนี้ได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแล้ว

     .

     .

     " มานั่งทำอะไรตรงนี้หรอ? "

     " ถามผมหรอ? "

     ผู้ชายปริศนาที่มีฮู้ดอำพรางใบหน้า แต่ก็ไม่พ้นสายตาเฉียบคมของร่างสูงที่พยายามมองสำรวจริมฝีปากอิ่มได้รูปกับโครงหน้าที่สมบูรณ์แบบจนยากที่จะเชื่อว่านี่คือใบหน้าของผู้ชาย บวกกับรูปร่างเพรียวของคนตรงหน้ายิ่งสร้างความงุนงงให้กับจุนฮง

     .

     " ... "

     " งั้นผมขอพูดหน่อย ไหนๆคุณก็ลงมาแล้ว เวลาหักเลี้ยวคุณควรจะมองไฟแดงแล้วก็ไม่ควรจะพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วแบบนี้นะครับ "

     " ... "

     .

     คนตัวสูงที่นั่งอยู่ที่พื้นเงยมองคนตรงหน้าด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อเขาต่อว่าขนาดนี้ แต่ทำไมยังมีท่าทีนิ่งเฉยเอาแต่ก้มหน้าแบบนั้น ร่างสูงพิจารณาจากรูปร่างดูแล้ว คนคนนี้คงเตี้ยกว่าเขาอย่างแน่นอน

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     
     " ผมแค่จะเอามื้อดึกมาให้ "

     " ? "

     คนตัวเล้กเอ่ยขึ้นมาเสียงเบาก่อนที่มุมปากสวยนั้นจะยกยิ้มขึ้นมา และสร้างความฉ.นให้อีกฝ่ายมากขึ้นกว่าเดิม สายตาไล่มองที่มือเล็กที่กำลังถือถุงสีขาวซึ่งข้างในน่าจะเป็นสิ่งที่เขาว่านั่น ร่างสูงจึงพยักหน้ารับอย่างงงๆ

     .

     .

     .

     คนตัวเล็กกว่าค่อยๆย่อตัวลงจนระดับเดียวกับคนตัวสูง ก่อนที่มือเรียวนั่นจะดึงฮู้ดที่คลุมอยู่ออก..

     .

     .

     ดวงตากลมใสมองจ้องมายังอีกคน ดวงตาคู่สวยที่มีรอยตำหนิที่ชวนให้หลงใหล บวกกับเครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบและผิวสีน้ำผึ้งของคนตรงหน้าที่กำลังส่งสายตานั่นมาทางเขา

     .

     .

     ' ให้ตาย! ผู้ชายหรอวะ สวยชิบหาย! '

     .

     .

     " คุณคงจะหิว "

     " ... "

     จุนฮงยอมรับว่าเขาไม่อาจคลาดสายตาจากทุกๆการเคลื่อนไหวของคนตรงหน้า ผู้ชายคนนี้ล้วงมือน้อยๆเข้าไปในถุงสีขาวก่อนจะหยิบกล่องสีดำที่คาดว่าน่าจะเป็นกล่องข้าวออกมาพร้อมกับเปิดฝากล่องต่อหน้าผม 

     ใบหน้าหวานส่งยิ้มจนดวงตากลมนั่นกลืนหายไปกลับรอยยิ้ม และนั่นทำให้ใบหน้าของผมเองรู้สึกร้อนผ่าวขึ้นมา...

     .

     .

     .

     .

     ตาคมไม่กล้าจ้องตากลมโตทรงเสน่ห์นั่น เขาจึงเบนสายตามามองข้าวกล่องตรงหน้าแต่ทว่าเขากลับต้องขมวดคิ้วเข้าหากันจนแทบจะเป็นปม...

     .

     .

     .

     ' มันบด.... '
     .

     .

     .

     ' ไม่มีข้าว แล้วทำไมมีแต่มันบด '

     .

     .

     .

     ร่างสูงขมวดคิ้วกับสิ่งที่อยู่ในกล่องในมือของคนปริศนา... 

     .

     ก็มันบดน่ะ เป็นของที่เขาโคตรเกลียดเลย!

     .

     แล้วทำไมคนคนนี้ถึง...

     .

     .

     .

     " หึ จำไม่ได้หรอ "

     " ... "

     " มันบดน่ะ มันไม่อร่อยใช่มั้ยล่ะ? "

     " คุณ.. "

     .

     .

     .

     .

     " จำผมไม่ได้จริงๆสินะ "

     " ... "

     คนตัวเล็กว่าพลางค่อยๆยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะใช้สายตาที่ต่างจากเมื่อสักครู่มองมายังเขาที่นั่งที่พื้น..

     .

     .

     สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม..

     .

     .

     สายตาที่ทำให้คนมองรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่า..

     .

     .

     สายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง..

     .

     .

     .

     .

     .

     " แดกเข้าไปเยอะๆล่ะ ชเว จุนฮง! "

     .

     .

     .

     .

     .

     " !!!!!!!!!!!! "
     

     เคร้ง!!!!



     สิ้นเสียงนั่น กล่องสีดำในมือก็ปาใส่คนตัวสูงอย่างแรงจนมันบดข้างในเปื้อนเต็มใบหน้าและเสื้อของจุนฮง ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกใจกับการกระทำของคนตรงหน้า!

     " นี่คุณ... "

     .

     .

     .

     มือหยาบกำเข้าหากันแน่น เขาลุกขึ้นยืนประจันหน้ากับคนที่ตัวเล้กกว่าด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล มือใหญ่ยกกำปั้นขึ้นเตรียมจะซัดเข้าที่ใบหน้าหวานๆนั่นแต่ทว่า..

     .

     .

     " มือที่จะใช้ต่อยผมน่ะ เก็บไว้ทำงานอันน่าสมเพชของคุณเถอะ "

     " !! "

     คนตัวเล็กว่าพลางแค่นหัวเราะอย่างสะใจก่อนจะก้าวถอยหลัง มือเล็กล้วงบางอย่างจากกระเป๋ากางเกง

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     .

     " !!!!! "

     " เอาเงินพวกนี้ไปซื้อของดีๆแดกสะ "

     ร่างสูงเบิกตากว้างด้วยความตกใจและอารมณ์ที่กำลังเดือดพล่านกับภาพตรงหน้า..

     .

     เงินสดหลายสิบใบลอยลิ่วอยู่ในอากาศก่อนที่มันจะตกลงพื้นไล่ๆกัน แต่สายตาคมกลับจับจ้องไปยังดวงหน้าหวานที่ยืนยิ้มไม่สะท้านนั่น 

     .

     .

     .

     .

     " จอง แดฮยอน นี่ชื่อของผม "

     " ... "




     " ยังไงเราก็จะได้เจอกันอีก อย่าเพิ่งเอาคืนวันนี้เลยครับคุณหนูชเว :) "

     ร่างบางว่าก่อนจะส่งยิ้มหวานอย่างเดิมให้คนที่ยืนอึ้งก่อนทีจะสวมฮู้ดอย่างเดิม และเดินกลับขึ้นรถโดยไม่หันกลับมามองเขาอีกเลย...

     คนตัวสูงมองจนรถคันนั้นขับออกจากตรงนั้นไป ก่อนที่มุมปากบางจะยกยิ้มขึ้น...

     .

     .

     .

     .




     ' จอง แดฮยอนงั้นหรอ.. หึ. '

     












     

     

Amaranth Peach Bomb
.

---------------------------------------------










Talk
อินโทรยาวไปมั้ยยย ;w; 
มาตอนแรกคุณจ๋องก็แผลงฤทธิ์สะแล้ววว
ฝากติดตามเรื่องนี้ด้วยนะคะะ
ช่วยให้ความรักกับจุนฮงและแดฮยอนของเราด้วยน้าา
ปล. ขอคอมเม้นต์เป็นกำลังใจไรท์ด้วยค่าา






8 ความคิดเห็น

  1. #8 PrimiePrim (@primielamlam) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2560 / 22:46
    ดูมีปม คุณหนูชเวกับยัยแดฮยอน มันต้องมีบางอย่างงงงงงง

    ติดตามนะคะ ^^
    #8
    0
  2. #6 Saniya (@Leebanaa) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:19
    โอมายกอดดดด คุณหนูชเวผู้ตกอับ กับ แดฮยอน หนุ่มปริศนา ตื่นเต้นวุ้ยยย ใครจะร้ายกว่าใครล่ะเนี่ย ดยอนนี่มาถึงก็ร้ายซะแล้ว คุณชเวจะยอมไหมคะ น่าอ่านมากจริงๆค่ะไรต์ ทั้งภาษาทั้งการจัดวาง ทั้งพล็อตที่อินี่ก็ยังลุ้นตามอยู่เลย ได้โปรดมาต่อนะไรต์
    #6
    0
  3. #5 JETAIME9593 (@JETAIME9593) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:19
    ดูมีเบื้องหลังมาก แงงงงง แต่แดฮยอนดูร้ายดูแสบมาก งื้ออออออรอติดตามนะคะ ไรท์สู้ๆ
    #5
    0
  4. #4 Fadxz_lll (@Fadxz_lll) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 13:46
    แดยอน โมโหอะไรมาลูกกกก นี่เป็นชเวจุนฮงก็งงเหมือนกัน55555 รอตอนต่อไปนะคะ~
    #4
    0
  5. #3 kkoonkaw (@khoapoon_ka) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 06:07
    ทำไมแดฮยอนทำยังงั้นนนนนนนน

    รอติดตามนะคะ สู้ๆค่ะ
    #3
    0
  6. #2 ลัทธิโล่แด้ (@hyunnan-9396) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 11:35
    ทำไมยัยจ๋องถึงได้โหดร้ายยยอย่างนี้ หะะะะ ไม่น่ารักเอาซะเลยยยย 

    ติดตามค่ะะ ไรท์เขียนได้น่าติดตามมากค่ะ
    #2
    0