[Chanyeol x you] The Trainer

ตอนที่ 5 : The Trainer 04 : Boyfriend

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 219
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 ส.ค. 60

The Trainer 04 Boyfriend

    'ก็มีแฟนน่ารักอ่ะ'

            ............................

        ฉันเดินกลับมาที่โต๊ะอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก ยอมรับเลยว่าเสียความรู้สึกมากๆ ที่เขาไม่ได้เป็นแบบที่ฉันคิด แต่ก็นะ..คนเราก็ย่อมมีภาพมายาทุกคนนั่นแหละ

        'เป็นอะไรคะ ทำหน้าบูดเป็นตูดหมาเชียว' นังจีจี้พูดขึ้นขณะที่ฉันกำลังนั่งลงไปบนเบาะโซฟาหนังสีดำ

        'ป่าว' ความจริงก็แค่ตอบส่งๆไปนั่นแหละ ขี้เกียจอธิบาย

        'แน่ใจหรอ ฝ้ายว่าแนนดูซึมๆนะ' ฝ้ายจ๊ะ ขอบคุณนะที่รู้ปฏิกิริยาของเพื่อนสนิทดีอย่างนี้ แต่บางทีก็ไม่ควรตอนนี้อ่ะ

       'แน่ใจ กินต่อเหอะ มา ชนๆ' ฉันรีบเปลี่ยนประเด็นจุดสนใจ 

       'เออ! ตอนแกไปล้างหน้าอ่ะ โทรศัพท์แกเข้า รัวมากกก' ขนลุกเว่อร์ โทรศัพท์หลายสายตอน 5 ทุ่ม ชัดเลย!

       'แก งั้นฉันกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ บาย' พูดแค่นั้นแหละ แล้วก็วิ่งไม่ได้ให้เกียรติส้นสูงแสนเลอค่าที่ใส่อยู่เลย

             ......................


       'มาแล้ว!' ฉันพูดมัน แล้วฉีกยิ้มสวยๆให้กับคนที่นั่งอยู่บนรถ BMW สีดำ

       'ขึ้นมาสิ' แหมม!!! ทำมาเปงกดเสียงเข้ม

       'อื้ม'

       หลังจากขึ้นมาบนรถสุดหรู บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความเงียบ 

       'งอนหยออ?' ต้องดัดเสียงให้แบ๊วขนาดไหนอ่ะ แต่ไม่เป็นไร เพื่อให้แฟนหายงอน แนนยอมค่ะ คิก~

       'ป่าว'

       'โห! เสียงแข็งขนาดนี้ยังบอกป่าวอีก แนนง้อใครไม่เป็นหรอกนะ' 

       ฟังไม่ผิดหรอกพวกเธอ เวลาอยู่กับแฟนเราก็จะมีความเสียงสองเป็นธรรมดา 

       'อ้อนขนาดนี้ ไม่หายงอนก็บ้าแล้ว' แฟนแสนน่ารักพูดพร้อมกับที่ปล่อยมือจากพวงมาลัยมาข้างหนึ่งแล้วลูบหัวฉันเบาๆ

       'หายงอนแล้วใช่ป้ะ' 

       'อื้อ'

       'แล้วงอนเรื่องอะไรหรอ เบสท์'

       'ก็บอกว่าให้ไปรับ 4 ทุ่มครึ่ง พอโทรไปก็ไม่ยอมรับโทรศัพท์อีก' 

       'โอ๋เอ๋~ ขอโทษนะ วันหลังเด็กหญิงแนนแนนคนนี้สัญญาว่าจะรับโทรศัพท์ และจะตรงต่อเวลา'

       'อืม ขอให้จริงเถอะ ไอหมู~'

       'ใครหมูห๊ะ?'

       'ก็แนนไง'

       'เป็นหมูแล้วรักป้ะ'

       'รักครับ มากด้วย'

       'ยึ้ยย! แฟนใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย'

     

       น่าแปลกนะ ที่บรรยากาศบนรถเปลี่ยนไปได้อย่างรวดเร็ว จากที่เงียบกลายเป็นมีเสียงหัวเราะ หยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน

       และนี่ก็คือความเป็นตัวฉันที่เคยบอกเอาไว้ ว่าถ้าหากเจอคนที่คิดว่าใช่จริงๆ ก็จะยอมหยุดทุกอย่าง

       และนี่ก็เป็นคำตอบที่ฉันไม่ได้รู้สึกอะไรกับ จูบแรก...ในชีวิตที่ปาร์ค ชานยอลมอบให้ ใช่..ฉันไม่เคยจูบกับใครแม้แต่แฟนที่เคยคบกันนานถึงปีกว่า 

       ปาร์ค ชานยอล เป็นเพียงศิลปินที่ฉันชื่นชอบเท่านั้น เขาเป็นได้เพียงคนในฝัน เพราะฉันมีคนในชีวิตจริงอยู่แล้ว :)

                  .............
@บ้าน

       'ขอบคุณนะที่มาส่ง'

       'อืม แล้วอาทิตย์หน้าก็ต้องไปทำงานที่เกาหลีแล้วใช่ป้ะ'

       'หงึก!' ฉันพยักหน้าแทนการตอบด้วยคำพูด

       'เดี๋ยวไปส่งนะ'

       'จ้า แนนเข้าบ้านก่อนนะ บาย'

       'คร้าบบ'

       ทันทีที่ก้าวเข้ามาในบ้าน ฉันก็ต้องใช้ความสามารถพิเศษในการย่องแบบเบาที่สุด

       ท่าทางสถานการณ์จะปลอดภัย เพราะตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านไฟก็ปิดหมดแล้ว

ปึ้ก!

!!!!!

       'ทำไมกลับดึกจังเลยลูก' 

       ปลอดภัย..ซะที่ไหนล่ะ

       เสียงแม้พร้อมกับไฟที่เปิดขึ้นมันแสดงมาเป็นนัยแล้วว่า....งานเข้าแนนแล้วจร้าาาาา

       'เอ่อ ไป..' 

       เอาไงดี? เอาไงดี?

       'คือ หนูไป..ผับ กะ..กับเพื่อนมาค่ะ' ยังไงซะ การพูดความจริงมันก็ดีกว่าการโกหกนั่นแหละ แม้ว่าอาจจะโดนทำโทษก็ตาม แต่การพูดความจริงมันอาจจะช่วยลดโทษก็ได้ จิงมะ?

       'แล้วทำไมกลับดึกขนาดนี้ล่ะลูก'

       'ก็..พอดีมีปัญหานิดหน่อยอ่ะค่ะ'

       'แล้วนี่ใครมาส่ง แนนไม่ได้ขับรถไปนี่ กลับแท็กซี่หรอลูก แม่ไม่ค่อยวางใจเลย'

       'แม่ไม่ต้องห่วงเลยค่ะ เบสท์มาส่ง'

       'อืม งั้นวันหลังอย่ากลับดึกอีกนะลูก ไปเที่ยวแม่ไม่ว่า แต่อย่าเมาจนไม่มีสติล่ะ เดี๋ยวโดนใครทำอะไรเข้า ของบางอย่างเสียไปแล้วเอาคืนไม่ได้นะลูก'

       'ค่ะแม่ แล้วทำไมแม่ยังไม่นอนคะ นี่ดึกแล้วนะ'

       'พอดีแม่คุยธุระอยู่นะ'
    
       'กับใครอ่ะคะ'

       'เอ่อ..ไปดูเองดีกว่าลูก แม่ว่าเค้าอยากเจอลูกนะ'

        ใครแว๊!!! ง่วงจะตายอยู่แล้ว อย่าให้รู้นะว่าเป็นใครจะด่าให้ แต่ถ้าหล่อก็ขอคิดดูอีกที

        ฉันเดินตามหม่อมแม่เข้ามาในห้องรับแขกด้วยสภาพที่ดูยังไงก็ซอมบี้ดีๆนี่เอง 

         อ๋อ ตรงทางเข้าปิดไป แต่ห้องรับแขกเปิดไฟไว้ ไม่น่าวางใจอะไรเลยจริงๆ

         แต่ความคิดทั้งหมดก็หมดสิ้นไป เมื่อวินาทีที่ฉันได้สบตาเข้ากับใครบางคน แววตาที่ฉันจำได้ดี

         'ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แบคฮยอน' ฉันเอ่ยทักแขกของแม่ก่อนที่จะเดินไปนั่งบนโซฟาที่อยู่ติดกัน

         'อืม'

         'แล้วแม่บอกว่านายอยากคุยกับฉัน มีอะไรหรอ' ฉันไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงที่ดูหวาน หรือดูรุนแรง มันเป็นเพียงน้ำเสียงเรียบๆก็เท่านั้น

         'คือ...เรื่อง..'

         'นานะ?' ฉันเอ่ยเป็นเชิงถามขัดผู้สนทนา

         '...' เขาไม่ได้ตอบออกมาด้วยคำพูด แต่สื่อสารด้วยการพยักหน้าแทน

         'ว่ามาสิ'

         'คือ...นานะเป็นไงบ้าง'

         'ก็ดีนะ แต่เธอความจำเสื่อม'

         'หมายความว่าไง'

         ฉันเล่าทุกอย่างให้แบคฮยอนฟัง กว่าจะจบก็โอ้โห เกือบตีหนึ่งอ่ะค่ะ

         'ขอบคุณนะ ที่ยังไม่ลืมน้องสาวของฉัน' เพราะจริงๆแล้ว น้องสาวของฉันก็ไม่เคยลืมนายเหมือนกัน มันเป็นคำที่ฉันอยากพูดออกไปแทบตาย แต่ขอพิสูจน์ก่อนก็แล้วกัน ว่านายยังจำน้องฉัน จำความรู้สึกที่เคยมีได้จริงๆมั้ย

         'หมดธุระแล้วใช่มั้ย ขอไปนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว' ฉันบอกก่อนที่จะโบกมือลา แล้วเดินขึ้นห้อง

         ง่วงงงงงงงงงง!!!!!!!!!

       ......

กริ๊งงงงงงง)))

        'กรี๊ดดดดดด' 

ปึ้บ!

        ไอนาฬิกาปลุกบ้า ฮรือ~ ทำลายความสุขการนอนมั่ก เมื่อคืนก็กว่าจะได้นอน 

        เห้อ!! บ่นไปก็เท่านั้น วันนี้มีเรียนเช้า ต่อให้จะไม่อยากตื่นก็ต้องจำใจ

        ......

       ฉันก็ยังคงเป็นฉันอยู่เสมอ วนลูปชีวิตเดิมๆ ผมถูกเซตอย่างดีด้วยการลอนปลายผม แล้วใส่ชุดนักศึกษากับกระโปรงทรงเอที่ยาวเหนือเข่าขึ้นไปเล็กน้อย และไอเทมที่ขาดไม่ได้ก็คงไม่พ้นกระเป๋าสะพายข้างใบเล็กสีดำ

        ฉันเดินลงมาชั้นล่างของบ้านด้วยใบหน้าที่ไร้เครื่องสำอางค์ จะเหมือนซอมบี้ป้ะบางที

        Rrrrrrrrrrrr

       ใครโทรมาแต่เช้าเนี่ย ฉันเปิดกระเป๋าราคาแพงอย่างเบามือ ก่อนที่จะควานหาโทรศัพท์ เมื่อเจอสิ่งที่ต้องการแล้ว มันนับว่าเป็นเรื่องดีๆในเช้าของวันเลยก็ว่าได้

        ก็แฟนโทรมาหาตั้งแต่เช้านี่ :)

        'ฮัลโหล'

        (ตื่นยัง)

        'ตื่นแล้วสิ ไม่งั้นแนนจะรับโทรศัพท์เบสท์ได้ยังไง' 

        (กวนนะเรา แล้วนี่ไปมอยังไงเนี่ย)

        'ขับรถไป' ฉันก็เดินถือโทรศัพท์คุยไปเรื่อยๆจนถึงโต๊ะอาหาร

        (วันนี้ให้เบสท์ไปส่งมั้ย)

        เขินนนน ////-

        'อืม'

        (งั้นเดี๋ยวอีกครึ่งชั่วโมง เจอกันนะ)

        'เคร งั้นแนนไปกินข้าวก่อนนะ บาย'

       ........

       บางทีความรักก็ทำให้เราเป็นเหมือนคนบ้าได้เหมือนกันนะ ทั้งๆที่ มันเป็นเรื่องที่เขาถามเราเป็นประจำ แต่เราก็ยังสามารถเขินหรือดีใจได้เหมือนเป็นครั้งแรก

        Happy เว่อร์

        จริงๆแล้ว ฉันคบกับเบสท์ได้เกือบปีแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครรู้ แม้แต่เพื่อนในกลุ่ม ก็แหมดาวกับเดือนคณะนี่ แถมแฟนคลับของเบสท์ก็ออกจะเยอะ และที่สำคัญฉันรู้ว่าคนไม่ชอบฉันก็มีอยู่ไม่ใช่น้อย ฉันกลัวว่าวันนึงฉันจะต้องเสียเบสท์ไป จะหาว่าฉันเห็นแก่ตัวก็ได้ แต่ถ้าพวกที่ไม่ชอบฉันรู้ อาจจะหาวิธีทำให้เบสท์บอกเลิกฉันก็ได้ ฉันเชื่อใจเบสท์ แต่ฉันไม่เชื่อใจคนรอบข้างหรือคนอื่นๆ

          ฉันเคยทำตัวไม่ดีมาก่อน และฉันก็เปลี่ยนแปลงมันมาได้เพราะเบสท์ ฉันเคยสนุกกับการได้ทำให้ใครหลายคนเจ็บปวด ด้วยความรักที่ไม่จริง และเบสท์ก็เป็นคนสอนฉันด้วยความรักที่แท้จริง

          เดี๋ยวนะ เมื่อวาน ฉันได้คุยกับแบคฮยอน ยัยนานะกำลังจะไปเกาหลีวันนี้ ตายยยย! ยังไม่ได้บอกแม่เลยว่าอาทิตย์หน้าต้องไปเกาหลีแล้ว

          แล้วว่าแต่ยัยน้องสาวฉันจะไปยังเนี่ย ตั้งแต่เดินลงมาจากห้องฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเลย

          สุดท้ายกองทัพต้องเดินด้วยท้อง (แต่ถ้าพี่ชอบน้องต้องเดินไปทางไหน อริ้วว) ใช่เวลาเล่นป้ะ บางที!! ขอกินข้าวเติมพลังก่อนนะจ๊ะ น้องสาวสุดที่เยิ้ป<3

          ตอนนี้ก็เพิ่ง 6 โมงกว่าเอง นี่ขนาดกินข้าวแล้วนะเนี่ย ไปนั่งเล่นในห้องรับแขกรอเบสท์ดีกว่า 

          แต่แล้วขาของฉันก็หยุดนิ่งราวกับถูกสตาฟไว้ เมื่อพบกับ ชานยอลและเมมเบอร์ Exo ว๊อยยยย!! โลกกลมไปนะบางที

       ยอมรับว่าอึ้ง อึ้งแรงเว่อร์ แต่สติก็ต้องมา ก่อนสติจะมาก็..มารยาทก่อนละกัน

       'อะ..อ...อันยองฮาเซโย' ฉันเอ่ยมันออกมาอย่างกล้าๆกลัว เพราะใครบางคนที่ตัวสูงกว่าฉันมากๆนั่งมองตาเขม็ง แถมแววตายังดูเย็นชามากด้วย

       'โอ๊ะ! ใช่คนที่ให้เราเซ็นต์อัลบั้มในงานแฟนไซน์มั้ยครับ' - เซฮุน

       'ใช่คนที่จะล้มแล้วพี่ชานยอลประคองไว้ใช่มั้ยครับ' - จงอิน (ใครไม่อิน จงอินนะ คิกก~)

       'ใช่คนที่ชานยอลบอกว่าน่ารักดีป้ะ' -ซูโฮ

!!!!!

       ตอนแรกฉันก็ไม่ได้ตกใจอะไรหรอกนะที่เขารัวคำถามใส่ฉันมากมาย แต่ฉันสะดุดตรงที่ประโยคของหัวหน้าวงต่างหาก
       
       ('น่ารัก')

       แต่ชานยอลก็ไม่ได้มีท่าทีอะไรนี่  สงสัยจะล้อกันเล่น

       แต่ฉันก็ยังไม่หายเสียความรู้สึกหรอกนะ เชอะ! คิดว่าหล่อแล้วจะทำอะไรก็ได้หรือไง เออ! ทำได้

       'อ้าว! แนนแนน หวัดดี!' แบคฮยอนที่เพิ่งเดินเข้ามาใหม่เอ่ยทักฉันด้วยสีหน้าที่เป็นมิตร 

       'หวัดดี แล้วนานะล่ะ' ไหนๆก็มาและ ถามเลยละกัน จะได้ไม่ต้องเดินขึ้นไปหา

       'อ๋อ อยู่ห้องนั่งเล่นน่ะ แล้วนี่กำลังจะไปไหนหรอ'

       'ไปเรียนน่ะ แล้วนี่นานะจะไปเกาหลีพร้อมนายใช่ป้ะ'

       'ใช่'

       'งั้นฝากยัยเด็กจอมบื้อด้วยละกัน'

       'อืม'

       'รู้จักกันด้วยหรอครับ' โอ เซฮุนเปรียบเสมือนกับตัวแทนของคนอื่นๆในวง ยกเว้นชานยอล ถามขึ้นมาด้วยความอยากรู้ แต่ชานยอล ถ้าให้เดาก็คงเป็นเพราะสนิทกับแบคฮยอนก็เลยรู้เรื่องทุกอย่างของแบคฮยอน

       'ค่ะ เราเคยรู้จักกันตอนเด็กๆน่ะค่ะ'

       'ถึงว่าในงานแฟนไซน์ดูพูดคุยกันสนิทสนม' - จงอิน 

       'ค่ะ'

       'แต่จะไปว่าไปก็ น่ารักเหมือนที่พี่ชานย..' ไม่ทันที่โอ เซฮุนจะพูดจบก็ถูกมือใหญ่ๆของคนที่กำลังจะถูกกล่าวถึงมาปิดปากเอาไว้

       'พูดมากเกินไปแล้วมั้ง' ชานยอลพูดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่ดูเหมือนจะแยกเขี้ยวใส่น้องเล็ก

       'แค่จะบอกว่าน่ารักก็เขินหรอ ป๊อดอ่ะ' สาบานได้ว่าฉันพูดลอยๆ(อีฟไว้)

       'ว๊ายย! ป๊อดว่ะพี่' จงอินก็ยังคงแซวพี่ปาร์คอย่างต่อเนื่อง ก็ป๊อดจริงป้ะ


       'อ้าว! ทำไมวันนี้ตื่นเร็วจังเลยแนน' ในขณะที่ฉันกำลังยืนคุยกับเมมเบอร์ Exo อยู่ ขุ่นแม่ซึ่งเป็นที่รักก็เดินเข้ามาทักด้วยประโยคที่ทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย แลดูเป็นคนไม่เคยตื่นเช้าไปเลย 

       'พอดีมีเรียนเช้าน่ะค่ะ อ้อ! วันนี้หนูไม่เอารถไปนะคะ'

       'ทำไมล่ะลูก'
 
       'พอดีเบสท์มารับน่ะค่ะ'

       'อ๋อจ้ะ งั้นแม่ไปดูน้องก่อนนะ'

       'น้องเป็นอะไรหรอคะ'

       'เป็นลมเพราะเจอดาราน่ะลูก 55'

       'อ๋อค่ะ' 

       'แนน!' แบคฮยอนเรียกชื่อฉัน ทำให้ฉันหันกลับมาสนใจพวกเขาต่อ

       'ว่า?'

       'เบสท์นี่เพื่อนหรอ'

       'ป่าว'

       'แล้ว?'

       'เป็นแฟน ไม่ใช่เพื่อน'

       เมมเบอร์ทุกคนในวง ดูก็รู้เลย งงล่ะสิ ก็คนมันสวยอ่ะนะ ก็ต้องมีคนมาจีบเยอะเป็นธรรมดา แล้วก็เผอิ๊ญว่าดันใจไปตรงกับใครบางคนแค่นั้นเอง!

       ฉันพูดคำว่าแฟน เน้นให้ใครบางคนได้ยินชัดๆ ตราบใดที่เขายังไม่ได้ขอโทษเรื่องที่พูดแล้วก็เรื่องที่...เออนั่นแหละ  ฉันก็จะทำให้เขาพูดขอโทษให้ได้

       Rrrrrrrrrrrr

       'ฮัลโหล'

       (เราอยู่หน้าบ้านแล้วนะ)

       'โอเค เดี๋ยวออกไปนะ'

       (คร้าบบ) 

        ฉันกดวางสายพร้อมกับที่เงยหน้าจากโทรศัพท์ขึ้นมา

        'พอดีแฟนมารับแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ' 

        'บายนะ แบค'

        'อืมๆ'
       
                .......................

                      Talk to

      ตอนหน้าเปิดตัวแฟนแนนนะเธอวว

      เหมือนว่าเขาจะแอบคบกันนะเนี่ย 

      อยากถามชานยอล สะดุ้งมั้ยคะ 'แฟน'

      อ่าวเฮ้ยยย! ยัยแนนมีแฟนแล้ววว
มีใครสนใจย้ายทีมมั้ยคะ ทีมเบสท์ยังว่างนะคะ คู่นี้เขาน่ารักจริงนะ><

         

      

        

      
        



   

       

       

         



  

     

 

          

        

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #7 Somioh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2560 / 13:46
    ต่อน้าาา
    #7
    1
  2. #6 exolexokexom (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 19:49
    ต่อนะคะ
    #6
    1