[Chanyeol x you] The Trainer

ตอนที่ 4 : The Trainer 03 : Change

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    18 ส.ค. 60

The Trainer 03 Change



  'หากนิสัยของคนเราจะเปลี่ยนแปลงไปตามเวลา นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดา ของมนุษย์'

                  .................

       ถึงคิวฉันแล้วว กรี๊ดด!!

กึก!!

       เชี่ย!! สะดุดบันได

ฟึบ!

       ฉันหลับตาปี๋ เพราะตั้งแต่ที่สะดุดก็รู้เลยว่าต้องหงายหลัง แต่ทำไมมันไม่ถึงพื้นล่ะ ฉันไม่กล้าลืมตามองเลยอ่ะ แต่จู่ๆ

       'ทีหลังเดินก็หัดระวังบ้างนะ(ภาษาเกาหลี)' เสียงทุ้มของผู้ชายพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเป็นภาษาเกาหลี ซึ่งมันเป็นเอกลักษณ์ของ

       'ช..ชะ..ชานยอล'

       เขาไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ประคองฉันเอาไว้อยู่อย่างนั้น นี่เป็นครั้งที่ 2 แล้วสินะ ที่เราได้สบตากัน

       'ขะ...ขอบ เอ้ย! คัมซาฮัมนีดา' ฉันค่อยๆทรงตัวแล้วถอยห่างออกมา เพราะขืนถ้าอยู่แบบนั้นอีกนิด ได้มีแฟนคลับคนอื่นมารุมตบฉันแน่เลย คนแต้มบุญสูงก็งี้แหละ(คิกกก~)

        'อ้าว! มาแล้วหรอชานยอล งั้นให้ไซน์น้องเขาก่อนเลยละกัน ถึงคิวน้องเขาพอดี(ภาษาเกาหลี)' ใครในที่นี้ ถ้าฟังออกก็โชคดี แต่ถ้าฟังไม่ออกก็สงสัยต่อไปละกัน

        'โอเค' พอสนทนากับเมมเบอร์คนอื่นๆจบ ชานยอลก็นั่งลงที่เก้าอี้ตัวแรกซึ่งเพิ่งถูกเพิ่มเข้ามา

        'เอาของที่จะให้เซ็นต์มาสิครับ' เขาพูดอย่างอ่อนน้อม แหมมม! ที่ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นยังเกรี้ยวกราดอยู่เลย พออยู่ต่อหน้าแฟนคลับกลายเป็นคนสุภาพ อ่อนโยน ร่าเริงทันทีเลยนะ

        'ว่าไงครับ'

        เสียงของเขาทำให้ฉันหลุดออกจากความคิดที่อยู่ในหัว

        'อะ..อ่อค่ะ นี่ค่ะ' พอสติมา ฉันก็ยื่นอัลบั้มรวมถึงของสะสมต่างๆให้เขา ซึ่งอยากให้เห็นสีหน้าคนที่อยู่ในงานมากๆ อารมณ์ประมาณว่า 'นี่แน่ใจนะว่าไปเรียน นึกว่าคนรับพรีของสะสม' ยิ่งศิลปินที่นั่งอยู่ก็อึ้งไม่แพ้กัน

        'ให้เขียนว่าอะไรดีครับ(ภาษาไทย)' เขาถามด้วยรอยยิ้มที่สดใส

        'แล้วแต่เลยค่ะ' จะถามว่ากล้าพูดกับชานยอลมั้ย ตอบเลย 'ไม่ค่ะ' แนนจะไม่เสี่ยงพูดเยอะว่าเรารู้จักกันมาก่อน เพราะใบหน้าของแนนนี้ยังต้องใช้ทำมาหากินอินมหาลัยอีกเยอะ อย่าเพิ่งให้มีรอยตบกับรอยรองเท้าเลยค่ะ

        แต่เขาจำฉันไม่ได้หรอ ทำไมเขาดูเหมือนไม่รู้จักฉันเลยล่ะ ฟ้องพี่ยูราแน่ไอหูกาง เชอะ~ (ถ้าชานยอลน่ารักเราจะเรียกชานยอล แต่ถ้าทำตัวไม่น่ารักก็หูกางไปแล้วกันนะ ^^ จาก แนนแนน ติ่งอินเดอะไทยแลนด์)

         'นี่ครับ' เขาพูดพร้อมกับที่ยื่นของต่างๆนานาของฉันกลับมาให้

         'คัมซา' ฉันพูดพร้อมกับที่หยิบของทั้งหมดมากอดไว้ แล้วยิ้มเหมือนเด็กน้อยที่ได้ของเล่นใหม่ งั้นแหละ

         ฉันเอาของบางส่วนเก็บใส่กระเป๋า ให้เหลือไว้แค่อัลบั้ม กับสมุดไดอารี่เท่านั้น แล้วก็ให้เมมเบอร์คนอื่นๆเซ็นต์จนครบ

        อิจฉาใช่ป้ะล่ะ

        ไปแต้มบุญเยอะๆนะจ๊ะอีหนู ชรุ๊ฟ~

        ความจริงของโลกใบนี้อีกอย่างนึงคือ งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกราค่ะ พอจบงาน สถานที่ที่พวกเราทุกคนอยู่ในตอนนี้ก็จะกลายเป็นแค่ห้องใหญ่ๆ กว้างๆ และธรรมดา

        แต่มันก็จะกลายเป็นความทรงจำที่มีค่าจนเราไม่อาจลืมเลือน <3

        ช่วงคำคมวันนี้ขอลาไปก่อน สวัสดีค่ะ

        สุดท้าย เขาคงจำฉันไม่ได้จริงๆสินะ

        เห้อ!! มันช่างน่อยจายยยย

        ฉันแบกสังขารที่แสนจะอ่อนเพลียของตัวเองมาที่ห้องทำงานของแม่

        'มาแล้วค่ะ' 

        'น้ำเสียงเหมือนคนอดนอนมา 3 วันเลย เป็นอะไรคะลูก'

        'เอนเนอจีหมดค่ะ หวีดแรงไปนิส'

        'แม่ว่าไม่นิดนะลูก 2,000 กว่าทวิตของลูกนี่ยืนยันได้ดีมาก'

        'อุ๊ย! 2,000 กว่าเลยหรอคะ นี่ว่าหวีดเบาแล้วนะ'

        'อ่ะจ้ะ'

        เยอะอะไรแกร!! 2,000 กว่าทวิตเอ๊ง(เสียงสูงเฉียดฟ้าแล้วก็ล่องลอยหายไปในอากาศ เพราะ...หมดแรง)

        'กลับบ้านกันเถอะลูก ดึกแล้ว'

        'ค่ะ แล้วว่าแต่เราจะกลับกันยังไงอ่ะคะ'

       'งั้นเดี๋ยวแม่ใช้รถแนนขับกลับละกัน ส่วนรถแม่เดี๋ยวฝากให้เลขาเป็นธุระให้'

       'โอเคค่ะ งั้นกลับกันเถอะ'

...................

เช้าวันต่อมา...

      Rrrrrrrrrrrrrrrr

      โอ๊ยยย! จะสั่นอะไรนักหนา คนจะหลับจะนอน  แต่สุดท้ายก็กดรับอยู่ดี แม้จะบ่นก็ตาม

      'ฮาลล..โหล'

      'อีแนนๆ' โอ้โห รู้เลยใครโทรมา จากน้ำเสียงแบบนี้ นังจีจี้

      'อะไรฮะ! แกรู้มั้ยว่าการที่แกโทรมาเป็นสิบกว่าสายทั้งๆที่เพิ่ง 8 โมง แต่เรามีเรียนบ่ายโมงเนี่ย มันเป็นการรบกวนเวลานอนของฉันมากเลยนะยะ' รัวใส่ปลายสายจนลืมความง่วงเลยทีเดียว

      'นี่! หยุดพูดก่อนได้มั้ย ฟังฉันดีๆนะ'

      '....'

      'แกลองกดเข้าไปดูในหน้าไทม์ไลน์ของเฟสแกดู'

      'มันมีอะไรวะ'

      ฉันลุกขึ้นมานั่งขัดสมาธิแทนการนอน โอ้โห! ปลุกขนาดนี้ใครจะนอนต่อไหว 

      '!!!!!!!!!!!!!!'

      'เห็นแล้วใช่ป้ะ'

      '...อืม... แค่นี้ก่อนนะ' 

      ฉันวางสายก่อนที่จะปาโทรศัพท์ไปให้ไกลตัว(บนที่นอนนะ ถึงแนนจะรวยและสวย แต่ก็มิได้กล้าขนาดปาไอโฟน 7 ลงพื้นหรอกนะ)

       ภาพที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอ เป็นรูปที่ฉันสะดุดแล้วมีปาร์ค ชานยอลมารับ โดยที่ภาพเหล่านั้นมันเป็นภาพจากใครหลายๆคน ที่แชร์พร้อมกับแท็กมาหาฉันเต็มไปหมด

       กรี๊ดดดดด!! จะโดนกระทืบตายมั้ยเนี่ย 

       ภาวนาสาธุ ขออย่าให้เจอการรุมกระทืบเลยเหอะ

       แต่ละเม้นนี่บับ....

   -ยัยนี่เป็นใคร
   -อยากสิงร่างผู้หญิงคนนี้
   -ต้องแต้มบุญสูงขนาดไหนอ่ะ

       ก็คงสูงเฉียดฟ้าอ่ะค่ะ (อยากตอบ แต่กลัวโดนตบ)

       ช่างเหอะ! ไปอาบน้ำดีกว่า พอดีเป็นคนหน้าด่านอ่ะค่ะ โนสนโนแคร์แอมแรไอเทม ยูโน๊ววว!

.................
@ผับแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ

       'อ้าวชน!'

แก๊กๆ

       เสียงแก้วประมาณ 10 กว่าแก้วชนกัน ของเพื่อนชาวคณะนิเทศสาขาวารสาร

        'อาทิตย์หน้าแล้วใช่ป้ะ ที่เราต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ' ธีร์ เพื่อนผู้ชายอีกคนในคณะ แต่ฮีเป็นคนที่ค่อนข้างติดเกมมากกว่าเพื่อนเลยไม่ค่อยมานั่งรวมกลุ่มกันสักเท่าไหร่ เป็นคนถามขึ้นมา

        'อือ' นังจีจี้ตอบ

        'ฉันยังไม่ได้บอกแม่เลยว่ะ ลืม' ฉันพูดต่อจากนังจีจี้

        'เฮ้ย! แต่จะไปอาทิตย์หน้าแล้วนะ น้องแกก็จะไม่อยู่' - ฝ้าย

        'รู้แล้วน่า เดี๋ยวกลับไปสัญญาเลยว่าจะบอก' ฉันพูดแล้วยกมือขึ้นมา เก็บทุกนิ้วให้เหลือแต่นิ้วก้อย แล้วยื่นไปตรงหน้าฝ้าย

        'เคนะ' ฉันพูดแล้วฉีกยิ้มกว้างๆให้อีกหนึ่งที ก่อนจะไปกระดกค็อกเทลต่อ 

        ปกติแล้วก็ไม่ใช่คนที่มาสังสรรอะไรบ่อยหรอก แต่นี่มันเป็นช่วงที่สอบมิดเทอมเสร็จ เลยมากินให้หายเจ็บใจกับคะแนน

        โอ๊ย! เริ่มจะปวดหัวซะแล้วสิ

        'เฮ้ยๆ ขอไปล้างหน้าก่อนนะ' ฉันบอกเพื่อนขณะที่ใช้แขนดันตัวเองให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้

        'เออๆ ไปเองได้ใช่มั้ยเนี่ย' ไอเพชร รองเดือนคณะคนสนิท พูดขึ้นมาอย่างเป็นห่วง

        'ได้ดิ แค่นี้จิ๊บๆ'

        'จิ๊บๆ 8 แก้วอะหรอครับ' 

        'เออ!' ฉันตอบมันก่อนที่จะรีบเดินไปล้างหน้าที่ห้องน้ำ

        เวลาเพื่อนถามอ่ะ ไหวเว่ยแกร พอเดินไปเองจริงๆเท่านั้นแหละ ห้องน้ำอยู่ตรงไหนวะ ทำไมผับมันหมุนได้อ่ะ ติ้วๆเลย โอ๊ย! ปวดหัว กลับไปที่โต๊ะก่อนดีกว่า

ปึก!

        'ขอโทษค่ะๆ' ฉันพูดมันออกมารัวๆเมื่อรู้สึกว่าตัวเองเดินไปชนกับใครสักคน เขาสูงมากเลยแฮะ แต่ภาพมันมัวไปหมด ทำให้ฉันไม่รู้เลยว่าหน้าตาของเขาเป็นยังไง

         'ไม่เป็นไรครับ' เสียงก็คุ้นๆ นี่ถ้าพูดภาษาเกาหลีนี่ฉันต้องคิดว่าเป็นชานยอลแน่เลย

         '...' มึนอ่ะ

         'จะเดินไปไหนหรอครับ'

         'อะ..เอ่อ ห้องน้ำค่ะ'

         'งั้นเดี๋ยวผมเดินไปส่งดีกว่า'

         'ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินไปเองได้'

         'แน่ใจหรอครับ'

         'อะ..เอ่อ..' โว๊ยย! ไม่แน่ใจ จบมะ

         'ว่าไงครับ'

         'ก็ได้ค่ะ' 

    ...........

         สดชื่น!! พอได้ล้างหน้าแล้วค่อยดีขึ้นมาหน่อย กลับโต๊ะดีกว่า เอ๊ะ! แต่เมื่อกี้มีคนเดินมาส่งฉันนี่ ยังไม่ได้ขอบคุณเขาเลย

         พอนึกขึ้นได้ฉันก็รีบเดินฉับๆ เพื่อไปหาเขา จะว่าไปวันนี้ก็แปลกแฮะ ทั้งๆที่ปกติคนเยอะจะตาย แต่วันนี้กลับมีแค่โต๊ะของกลุ่มฉันโต๊ะเดียว แล้วคนที่สูงๆเมื้อกี้เขาอยู่โซนวีไอพีหรอ? 

         อ่า! ส่งสัยจะใช่จริงๆ เห็นแผ่นหลังของเขาแล้วล่ะ

         ถ้าเดินเขาไปจะเป็นการรบกวนการสนทนามั้ยนะ

         'ข..ขอ!!!!!'

         ชานยอลกับเมมเบอร์นี่ ขุ่นพระ บังเอิญเจอกันหลายครั้งแล้วนะ พรหมลิขิตแน่ๆเลย

         งั้นไม่กวนดีกว่า เขาคงอยากได้ความเป็นส่วนตัว

        'แล้วนายจะทำยังไงวะชานยอล(ภาษาเกาหลี)'

        'เรื่อง?(ภาษาเกาหลี)'

        'ก็เรื่องแบคฮยอนไง นายชอบแบคฮยอนไม่ใช่หรอ'

!!!!!!!!!!!!

        ไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะ แต่ฉันยังเดินออกมาไม่พ้นโซนวีไอพีเลย อะไรนะ ที่ชิปๆกันเนี่ยเป็นเรื่องจริงหรอ เอามือทาบอกแป๊บ ความฝันอีแนนจะเป็นจริงแล้วค่ะ ท่านผู้ช๊มมมมม! 

       'เฮ้ย! เธอเป็นใคร' 

       '!!!' เวรแล้วไงล่ะ เอาไงดี  ชิ่งดีมั้ย จะรอดมั้ยเนี่ย แต่ฉันเป็นคนไทย ฟังภาษาเกาหลีไม่ออกหรอก(แอ๊บไว้ก่อนอาจจะรอด) ถ้าเป็นคนอื่นอาจจะเชื่อ แต่ถ้าคนๆนั้นเป็นชานยอล ไม่รอดแล้วอีแนน แต่เขาคงจำฉันไม่ได้หรอกน่า ฉันก็แค่คนที่พี่สาวเขาแนะนำให้รู้จัก ส่วนเขาได้เจอคนมากหน้าหลายตาจะตาย ฉันคงไม่เป็นหนึ่งในเศษเสี้ยวความทรงจำเขาหรอก 

        ฮึบ! ลองดูสักตั้ง

        'มีอะไรหรือเปล่าคะ' ฉันหันไปตอบ ด้วยความที่ปกติต้องคีพลุคความเป็นดาวบ่อยๆ บวกกับเคยแสดงละครของมหาลัยมาแล้ว ฉะนั้นตอนนี้ก็ได้เวลานำความรู้มาใช้แล้ว

        'ใจเย็นน่าชานยอล เธอเป็นคนไทยนะ ไม่น่าฟังออก(ภาษาเกาหลี)' ฉันไม่แน่ใจหรอกนะว่าคนที่พูดเป็นใคร เพราะไฟมันค่อนข้างสลัว ส่วนฉันก็ยังไม่สร่างเมาเต็มที่

        'หึ! แต่ไม่ใช่ยัยคนนี้หรอกครับ(ภาษาเกาหลี)'  นั่นไง ว๊อยย! ความซวยมาเยือนจริงๆแล้วไหมล่ะ

        'มาคุยกันดีกว่า(ภาษาไทย)' พูดชัดด้วย ตายแน่เลย

        ฉันถูกเขาลากมาที่ห้องน้ำ เขินจังเลย ได้จับมือกับชานยอลเป็นครั้งแรกเลยนะ คิกกกก~

[ไรท์ : แกควรจะตกใจมะ บางที!]

ฟึบ!
   
        พอถึงห้องน้ำ ฉันก็ถูกดันให้หลังชนกับกำแพง รวมถึงการถูกล็อกตัวไว้ ด้วยแขนทั้งสองข้างของเขาที่ดันกำแพงเอาไว้

        'เธอได้ยินอะไรมา(ภาษาไทย)'

        'ฉะ...ฉัน..ม..ไม่ได้ยินอะไรเลย จริงๆนะ' ฉันส่ายหน้าพรืดปฏิเสธเป็นคำตอบ

        'แน่ใจหรอ! นานิจัง'

!!!!!!!!

        'อ..อะ..อะไรนะ' เขาเรียกฉันว่าอะไรนะ

        'ฉันถามว่า มั่นใจหรอ นา-นิ-จัง' เขาพูดเน้นชื่อที่พี่ยูราใช้แนะนำตัวฉันทีละคำ

        'เอ่อ....ฉัน...ฉัน' ฮรืออ จากที่ควรจะกลัว ใจนุ้งบางแทนอ่ะค่ะ ฮรึกก! เขาจำฉันได้ เขา-จำ-ฉัน-ได้ 


จุ๊บ!

!!!!!!!!!!

         'ปากก็ไม่แข็งนี่ ได้ยินอะไรมาก็พูดสิ' เฮือกก! ตอนนี้ใจนุ้งบางมากมาย นาทีที่ริมฝีปากของเขามาประกบริมฝีปากของฉัน จะเปงลมมม 

       กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!

       อยากตะโกนให้ลั่นนนน 

       นุ้งโดนชันยอลจูบบบบ

       'ไม่ได้เจอกันนาน เปลี่ยนไปเยอะเลยนะ'

       '? ทำไมชานยอลถึงจำได้ล่ะ ว่าเรารู้จักกัน'

       '..เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนดีกว่า ว่าแต่เมื่อกี้เธอได้ยินอะไรมา(ภาษาไทย)'

       'ฉัน..ฉัน..ฉันได้ยินว่านายชอบแบคฮยอน(ภาษาไทย)' เวรแล้วว!! อีแนน แกแทนตัวชานยอลว่านายได้เยี่ยงไร 

       'หึ!' อะไรกัน ทำไมสีหน้าเปลี่ยนเป็นคนละคนไปเลยล่ะ สายตาจากที่ดูคาดคั้นความจริง กลายเป็นเย็นเยือกราวกับจะฆ่ากันให้ตาย

       'ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าฉันจำเธอได้ยังไง แต่ที่แน่ๆ เธอ-ห้าม-เอา-เรื่อง-ที่-เธอ-ได้-ยิน-ไปบอกใคร เด็ด-ขาด' ดวงตาที่แข็งกร้าว เสียงที่แหบพร่า รวมถึงนิ้วชี้ที่กำจังจ่อมาที่หน้าของฉัน ก็รู้ได้ทันทีเลยว่า ปาร์ค ชานบอลที่เคยเจอน่ะ มันเป็นเพียงภาพมายาที่ถูกสร้างขึ้นจากบริษัททั้งนั้น

       'หึ!...นี่น่ะหรอ ปาร์ค ชานยอล' อยากจะหัวเราะจริงๆ ดูเหมือนว่าคนที่อยู่ตรงหน้าฉันหน้าซีดลงไปอย่างเห็นได้ชัด

       'คิดว่ามุกตื้นๆเบๆจะใช้ได้กับฉันหรอ แค่จูบ เหอะ! อ่อน-ว่ะ' ฉันเน้นให้เขาได้ยินชัดๆ พูดไทยได้ ก็คงฟังภาษาไทยออกนะคะ

       'จะบอกอะไรให้นะ ฉันน่ะ! ไม่-ได้-ชอบ-นาย หรอกนะ'

       '...'

       'คุณเป็นเพียงศิลปินที่ฉันชื่นชอบ และชื่นชมก็เท่านั้น ฉันชื่นชมในความสามารถของคุณ ฉันศรัทธาในความสามารถของคุณ แต่วันนี้ฉันก็เพิ่งรู้ ว่าตัวตนของชานยอลเป็นอย่างนี้เองสินะ' 

       '....'

       'แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ เรื่องที่ได้ยิน ฉันจะไม่บอกใคร แต่..'

       '..'

       'ไม่ว่าคุณจะทำอะไรก็ตาม ถ้ามันไปถึงน้องสาวของฉัน ฉันก็ไม่ปล่อยคุณไว้เหมือนกัน' ฉันพูดมัน พร้อมกับใช้แรงที่มีทั้งหมดส่งมาที่แขนแล้วดันตัวชานยอลให้ออกห่างพอที่จะเดินออกไปได้

       '....'
  
       'อ้อ! ลืมเลย ขอบคุณนะคะ ที่พาไปล้างหน้า' ฉันหันกลับไปพูดกับปาร์ค ชานยอลที่ทำหน้าไม่เข้าใจสถานการณ์อยู่ แล้วก็หันหน้ากลับมาเหมือนเดิม

        'อุ๊ย! ลืมบอกอีกอย่างนึง'

        'อะไร' จากน้ำเสียง ไม่พอใจล่ะสิ หึ! รู้จักอีแนนน้อยไปละ

        'คุณก็เปลี่ยนไปมากเหมือนกับฉันนั่นแหละ'

      

   
       บ้าจริง! ทั้งๆที่พูดออกไปเองแท้ๆ ทำไมถึงต้องร้องไห้ออกมาเองด้วยนะ ไหนล่ะ แนนคนเข้มแข็ง

       ไอบ้าชานยอล

                 ....................

      *เรื่องนี้เป็นเรื่องคู่ขนานของ korea ซารังเฮน๊าา คือสำหรับคนที่ไม่ได้อ่าน คือนานะน้องสาวของแนนเลือกคนที่แต่งงานด้วยในรายการเป็นแบคฮยอน แบคฮยอนชอบนานะ นานะชอบแบคฮยอน แต่ชานยอลชอบแบคฮยอน พอจะเดาเหตุการณ์ได้นะ

       *เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนิสัยจริงๆของศิลปินนาจา

       *ตอนแรกว่าจะลงตั้งแต่วันเสาร์แล้ว แต่เข้าไปลงนิยายในเว็บไม่ได้อ่ะ ไม่รู้ทำไม เพิ่งเข้าได้อ่ะฮรืออ ขอโทษนะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #5 อิอิ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 22:32
    จะรอนะคะไรท์
    #5
    1