[Chanyeol x you] The Trainer

ตอนที่ 3 : The Trainer 02 : Once Again

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 247
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ส.ค. 60

The Trainer 02 Once Again




  'การเจอกันอีกครั้ง'

            .........................

      เรื่องที่ญี่ปุ่น มันผ่านมา 1 ปีแล้วสินะ

      พอนั่งนึกไปแล้ว ฉันก็อดขำตัวเองไม่ได้จริงๆ ว่ายัยนานะไว้เยอะ แต่ก็ไม่เคยย้อนมองตัวเองเลย แต่ก่อนฉันเคยเป็นเด็กน่ารักแบบนั้นด้วยหรอ

      ตั้งแต่วันนั้นที่ฉันรู้จักกับชานยอล เป็นครั้งแรก เขาก็มาค้างที่บ้านพี่ยูราแค่วันเดียว แล้วก็กลับเกาหลี มันก็น่าเสียดายอยู่นะ ถ้าอยู่อีกวันฉันคงจะจับชานยอลปล้ำแน่ๆเลย มันคือความคิดสมัยนี้อ่ะนะ เพราะแต่ก่อน ฉันไม่ได้เป็นคนแบบนี้อ่ะอืม

      เวลาเปลี่ยน สังคมเปลี่ยน คนก็ย่อมเปลี่ยน มันคือความแท้ทรูของโลกใบนี้

      ตอนนี้ฉันก็อยู่ปี 3 แล้ว และก็เป็นดาวของคณะนิเทศศาสตร์ด้วย เพราะออร่าความสวยที่มันแผ่กระจายออกมาอย่างแรงกล้ายิ่งกว่ารังสี uv อ่ะนะ ถึงทำให้ฉันได้เป็นดาวคณะ ก็งี้แหละค่ะ คนสวย //สะบัดผมลอนบลอนด์ยาว เดินสวยๆในมอ พร้อมรองเท้าแบรนด์เนมส้นเตารีดเพิ่งถอยเมื่อวานอย่างเริ่ดๆ

เพี๊ยะ!
 
      'นี่! อีแนนคะ จะเป็นไม้แขวนเสื้ออีกนานมั้ยคะ ช่วยพวกฉันทำงานก่อนมะ' นั่งจีจี้สตรีในร่างผู้ชายพูดขึ้น 

      'นิดนึงก็ไม่ได้' เชอะ~ ฉันพูดอย่างติดหงุดหงิด แต่ก็แค่ขำๆนั่นแหละ เราเล่นกันแบบนี้ประจำ เพื่อนในกลุ่มฉันก็มีกันอยู่ 3 ตัว เอ้ย! คน หนึ่งนังจีจี้(แอ้ดเล็กๆ) สองนังปุยฝ้าย(นี่ก็เรียบร้อยอย่างกับผ้าพับไว้) และสุดท้ายก็ฉัน ที่เปรียบเสมือนมันสองคนรวมร่างกัน

      'เออ ช่วยทำก็ด้ะ' สุดท้ายใครจะทิ้งเพื่อนล่ะจ๊ะ ฉันก็ทำอยู่ดีนั่นแหละ แค่แกล้งพวกมันเล่นเฉยๆ

      นี่ก็ทำรายงานมากว่า 2 ชั่วโมงแล้วนะ นี่ให้ฉันช่วยหรือใช้ให้ฉันทำกันแน่เนี่ย พอฉันบอกจะช่วยเท่านั้นแหละ คนที่อยู่กับหน้าจอโน้ตบุ๊คสีชมพูฟรุ้งฟริ้งก็กลายเป็นฉันซะงั้น ไอเพื่อนเลว

      แต่คนอย่างฉัน พิมพ์ไวระดับสิบอยู่แล้ว แค่รายงาน 100 กว่าหน้าเองแก แค่(เน้นมั่กๆ)

      ฉะนั้นในเมื่อพวกแกไม่สนใจฉันขออนุญาติยืมใช้คอมละกันนะ

                     Google 

                 Chanyeol ??”?

       ทันใดนั้น ทั้งภาพที่แสดงอยู่บนจอก็เป็นสิ่งเจริญตาเจริญใจทันที 

       อยากจะตะโกนให้เสียงไปถึงเกาหลีมั่กมายย 'ชานยอล ซารังเฮ~~~~'

เพี๊ยะ!!

       'โอ๊ย! ตีทำไมเนี่ย' ฉันแว๊ดเสียงขึ้นทันที เมื่อยัยจีจี้ใช้มือของนางตีมาที่แขนของฉัน

       'พวกฉันให้แกทำงาน ไม่ได้ให้มาส่องรูปอปป้ามั้ยล่ะ' 

       'ฉันพิมพ์เสร็จนานแล้วย่ะ อ่ะ!' พอพูดจบฉันก็เลื่อนโน้ตบุ๊คสีชมพูฟรุ้งฟริ้งกระดิ่งจีจี้(หมา เอ้ย! แมว) ไปคืนมันทันที

       เชอะ~ แค่นี้ก็ไม่ได้ อุตส่าห์รีบทำงานให้เสร็จ ฉันบ่นพึมพำกับตัวเองในใจ ก่อนที่จะหาอะไรขึ้นมาทำตอนนังจีจี้ตรวจคำผิด ทำอะไรดีง่ะ? 

        'นี่! ฝ้าย เราบอกมันเลยดีป้ะ' 

!!!!!

        คำที่จีจี้พูดขึ้นเล่นเอาคนขี้เผือกอย่างฉันสะดุ้งขึ้นมาเลยทีเดียว

        'พูดเรื่องไรกันอ่ะ บอกด้วยดิ' เพราะความสอดรู้สอดเห็นมันพุ่งพล่านในตัวยิ่งกว่าฮอร์โมน ทำให้ฉันถามออกไปอย่างไม่มีความลังเลใจ พร้อมกับทำตาปริบๆ กระพริบเร็วๆ

       'ฝ้ายว่า บอกเลยก็ได้นะ คิดว่าแนนคงอยากรู้มากๆแล้วล่ะ' ฝ้ายเพื่อนแสนน่ารัก อยากจะกราบขอบพระคุณที่เข้าใจ

       'คืองี้ แกฟังฉันดีๆนะ คือคลาสที่แล้วที่แกลาอ่ะ อาจารย์เขาสั่งโปรเจ็กใหญ่เว่ย..' 

       'ห๊ะ!' ยังไม่ทันที่ยัยจีจี้จะเล่าจบฉันก็แทบเป็นลมกลางอากาศโปรเจ็กใหญ่ แค่โปรเจ็กเล็กยังแทบไม่ได้นอนเลย

       'ฟังให้จบก่อนนะ คือเขาจะให้เราทำวารสาร 1 เล่ม เกี่ยวกับประเทศใดประเทศหนึ่ง ซึ่งฉันจับฉลากให้แกได้ ประเทศเกาหลี'

       'เชี่ย!!(หยาบนิดนะ เค้าขอโทษ)' แล้วฉันจะหาข้อมูลจากไหนล่ะเนี่ย ถ้าเป็นญี่ปุ่นก็ว่าไปอย่าง

       'คือถ้าเราจับได้ประเทศไหนก็ต้องไปที่ประเทศนั้น แล้วเก็บข้อมูลให้ได้มากที่สุด'

       'พอเถอะ ก่อนที่ฉันจะเป็นลม' โอ๊ย! อยากจะเอาหัวเขกโต๊ะแรงๆ แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวเจ็บ


       'ไฮ! หวัดดีแนน' ทันใดนั้นเสียงที่ฉันไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น นังส้มโอ

       'หวัดดีจ้ะส้มโอ' ในเมื่อแหลทำเสียงหวานมา ก็หวานแบบแหลกว่ากลับค่ะ

       'ได้ข่าวว่าเลิกกับไอทามแล้วหรอ เสียใจด้วยนะ' ยัง! ยังไม่เลิกแอ๊บอีก ฉันก็คิดว่าเป็นสีสันดีนะ ที่ทะเลาะกับยัยนี่ แต่ตอนนี้ชักจะเริ่มไม่สนุกแล้วล่ะ เพราะมันกำลังพูดถึงคนที่ฉันเกลียดที่สุด

       'มีอะไรพูดมาตรงๆดีกว่านะ เสียเวลามาสตอมันก็ไร้ค่าอ่ะ' จากน้ำเสียงของฉันที่แอ๊บกลายเป็นเสียงแข็งขึ้นทันที

       'ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แค่จะบอกว่ากรรมมันตามทันแกแล้วนะ แย่งคนอื่นไว้ เป็นไงล่ะ โดนทิ้งเอง สมน้ำหน้า' 

       '.....'

      'ถึงกับพูดอะไรไม่ออกเลยหรอ หึ!'

      '(ขอแสยะยิ้มแป๊บนะ)'

      '....' นังส้มโอถึงกับทำหน้าเหวอเลยทีเดียว เมื่อฉันแสยะยิ้ม สะพายกระเป๋าแล้วลุกขึ้น 

      'ขอโทษนะ แต่ผู้ชายแบบนั้นน่ะ เขาเข้ามาหาฉันเองว่ะ และที่สำคัญคนอย่างฉันไม่ต้องแย่ง แค่กระดิกนิ้วทีเดียว ผู้ชายก็มาหาละ อ้อ! และถ้าของเก่ามันดีจริงๆ เขาก็คงไม่มาหาของใหม่หรอกนะ อุ๊บส์! หรือว่าถูกฟันแล้วทิ้งใช่ป้ะ ถึงโมโหขนาดนี้ หึ! ' พอพูดจบฉันก็แสยะยิ้มสวยๆอีกครั้ง สะใจจจ!!

      'เอ้อ! ฝ้าย จีจี้ วันนี้ฉันต้องหาแม่อ่ะ ไปก่อนนะ แล้วเดี๋ยวเรื่องงานไว้คุยในไลน์นะ บาย'

      'จ้ะ กลับดีๆนะ' ฝ้าย

      'บาย' จีจี้


.....................

       ฉันเดินมาที่รถอย่างเบื่อหน่าย นี่ลานจอดรถจำเป็นต้องไกลจากตึกเรียนขนาดนี้ป้ะบางทีอ่ะ ยิ่งหงุดหงิดอยู่ แต่ก็สะใจดีแฮะ สมน้ำหน้าเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับอีแนน เปงไงง ทำเปงห้าว 

      Rrrrrrrrrrrr

      โอ้โห! สั่นขนาดนี้ก็ร่วงจากกระเป๋าเลยแมะ

       วรั่ยตัยแล้ววว! ท่านหญิงโทรมา

       'ฮัลโหล สวัสดีค่ะแม่' ฉันรับโทรศัพท์พร้อมกับที่โยนกระเป๋าผ้าสีชมพูพาสเทลเข้าไปในรถ

       (จ้ะ)

       'ว่าแต่แม่มีอะไรหรือป่าวคะ หนูกำลังจะไปหาแม่พอดีเลย'

       (คือ แม่ว่าจะให้ลูกไปรับยัยนานะมาหาแม่ด้วยน่ะ)

       'อ่า..ค่ะ งั้นอีกประมาณ 2 ชั่วโมงน่าจะไปถึงนะคะ'

       (จ้ะ รีบมานะลูก บอกนานะด้วยว่าแม่ทำข้าวต้มไว้บนโต๊ะให้แล้ว)

       'ได้ค่า งั้นเดี๋ยวเจอกันนะคะ จุ๊บ'

       (จ้า )

...............วางสาย............

@ห้างที่แม่เป็นเจ้าของ

       ฉันกับน้องสาวเดินเข้าไปในห้องทำงานแม่พร้อมกัน เราสองคนได้รับข่าวดีจากแม่ (คือบับมันดีมากอ่ะแก)

       แต่ถึงจะบอกว่าดี ของยัยนานะก็ดีกว่าฉันอีกนั่นล่ะ ฉันได้บัตรงานแฟนไซน์ Exo ส่วนยัยนานะได้ไปร่วมรายการแต่งงานอะไรนั่นแหละ โดยเลือกไอดอลคนไหนก็ได้ เชอะ!!!

       แต่ก็ช่างมันเถอะ ได้แค่นี้ก็นับว่าเป็นบุญบารมีอันสูงส่งของแนนแล้ว เพราะที่ผ่านมา 'เป็นนกจิ๊บๆ' ทุกงานเลยทีเดียว

      ฉันได้แต่มองบัตรเข้างาน ทั้งพลิกไปพลิกมา

      'อ้อ! นานะ ลูกจะกลับไปก่อนก็ได้นะ ไปจัดกระเป๋าเอาไว้ก่อน พอดีแม่มีเรื่องสำคัญจะคุยกับพี่แนนพอดีด้วย' การที่หม่อมแม่ที่แสนเคารพรักของฉันพูดขึ้นมา ทำให้ฉันละสายตาจากบัตรเข้างานแล้วมองหน้าแม่ตัวเองอย่างงุนงง

      'ค่ะ งั้นหนูไปละนะคะ สวัสดีค่ะแม่' แล้วนังน้องสาวตัวดีก็ยิ้มร่ากระโดดโลดเต้นออกไปอย่างอารมณ์ดี อยากจะแหมไปถึงดาวอังคารเลยจริงๆ

      'อะ..เอ้อ แม่คะ' ฉันพูดอย่างติดขัดนิดหน่อย แม่มีเรื่องจะคุยอะไรกับฉัน เอ๊ะ! ใครเอาวีรกรรมของฉันไปฟ้องแม่ อย่าให้รู้นะ ถ้ารู้ฉันจะตบนมแตกเลย(ผญ.) แต่ถ้าผู้ชาย + หล่อ มาเป็นแฟนกันแทนละกัน(คริๆ)

      'วันนี้มีแฟนไซน์ Exo ที่ชั้น 1'

!!!!!!!!!

      คำตอบที่ได้รับจากแม่ ทำเอาฉันอึ้ง สตั้นไปเป็นนาทีเลย

      'อ..อะ..ไรนะคะ' ขอคำตอบอีกรอบนึง เพื่อบอกว่าหนูมิได้ฝันไปใช่หรือไม่คะขุ่นแม่

      'วันนี้มีแฟนไซน์ Exo อีก 10 นาทีเริ่มงานไปได้แล้วเร็วๆ' หญิงสาววัยกลางคนพูดพร้อมกับที่ดึงฉันให้ลุกขึ้นจากโซฟา แล้วดันไปทางประตู

      'ไปเร็วๆ มัวแต่สตั้น เดี๋ยวก็ไม่ทันพอดี' 

      'ค..ค่ะ งั้นหนูไปก่อนนะคะ รักแม่นะ จุ๊บ!'

      พอพูดจบ ฉันก็ไม่ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า วิ่งเร็วยิ่งกว่ารถเมล์สาย 8 สิครับพรี่น้องประชาชนชาวไทย

      แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้ว

      จะเปลี่ยนไปมากแค่ไหนกันนะ

      ปาร์ค ชานยอล :)

      นายจะยังจำฉันได้ใช่มั้ย

                 ................
@ห้องจัดงาน


      ขุ่นพระ! ฉันเอามือทาบอกรัวๆ คนจะเยอะอะไรปานนี้ ดับเบิ้ลโอเอ็มจี 

      'อ้าว! คุณแนนครับ'

      'คะ' ตอนแรกฉันก็งงว่าเสียงทุ้มๆของใครเรียกชื่อฉัน แต่พอหันมาก็พบว่าเป็นเลขาส่วนตัวของคุณแม่นั่นเอง

      'มีอะไรให้ผมช่วยมั้ยครับ'

      'คือ...เอ่อ..' อธิบายไม่ถูกโว้ยย 

      'อ๋อ จะเข้างานใช่มั้ยครับ'

      '...' ฉันไม่ได้พูดตอบอะไร เพียงแต่พยักหน้าเป็นคำตอบเท่านั้น

      'งั้นเดี๋ยวผมพาไปครับ'

      'ขอบคุณค่ะ' จากนั้นฉันก็เดินตามคุณเลขาส่วนตัวของคุณแม่ไป เอาจริงๆ ถ้าพูดตรงๆก็ หล่อมั่กอ่ะ แต่พอดีไม่ใช่สเป็คอ่ะนะ

      'ขอบคุณนะคะที่พามา'

      'ไม่เป็นไรครับ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยก็บอกได้นะครับ คุณแม่ของคุณฝากผมไว้'

      'ค่ะ งั้นฉันไปก่อนนะคะ'

      'ครับ'

      แม่ไม่เห็นบอกอะไรฉันเลย หรือเขาแอบชอบฉัน อุ๊ย!เปล่าคิดเข้าข้างตัวเองเลยนะ  ช่างเถอะ~

      วรั้ยย! ได้เข้ามาในงานแล้ว ฉันเข้าไปนั่งตรงเก้าอี้ที่มีหมายเลขตามที่ในบัตรบอกมา

       ตึกตัก...ตึกตัก

       ทำไมใจเต้นแรงขนาดนี้นะ ทั้งๆที่ฉันก็เคยเจอกับเขามาแล้ว

      ตื่นเต้น

      ชอบ

      หรือรัก...

      แค่ชอบแบบศิลปินนั่นแหละ เพราะศิลปินกันแฟนคลับ ถ้าชอบกันจริงคงจะลำบากน่าดู อยู่แบบนี้แหละดีแล้ว

กรี๊ดดดดดด!!!!

      จู่ๆก็มีเสียงกรี๊ดดังขึ้น มันทำให้ฉันเดาได้ทันทีว่าเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นคืออะไร

      'We Are One Exo สะหวัดดีครับ'(ไม่ได้พิมพ์ผิดนะเธอ แต่คนเกาหลีพูดไทยอ่ะ)

กรี๊ดดด!!!!

       เสียงกรี๊ดจากคน 100 คนสามารถดังได้ขนาดนี้เลยหรอ นี่คือคำถามที่เกิดขึ้น เขาคงมีความสำคัญต่อพวกเรามากสินะ

       เสียงกรี๊ดยังคงไม่หยุดลงง่ายๆ เพราะตั้งแต่ให้ไซน์พวกเขาทำให้เราได้เห็นโมเมนต์น่ารักๆของพวกเขาอยู่ตลอดเวลา

       แต่ตั้งแต่เข้ามา ทำไมถึงยังไม่เห็นชานยอลเลยนะ เขาไปไหน หรือเขาจะไม่มา ไม่น๊าาา~ มายเมนน ฮรึกกก!!

       เชอะ! ไม่มาก็ไม่มา งอลแล่วคนใจร้าย

       จะถึงคิวฉันแล้ว ไม่เป็นไร ได้ไซน์จากเมมเบอร์อีก 8 คนที่เหลือก็ดีใจแล้ว ถึงฉันจะยังมาในชุดนักศึกษาแล้วกระเป๋าที่พกไปเรียน แต่ไม่ต้องห่วงเลยว่าฉันจะไม่มีของมาให้พวกเขาเซ็นต์ให้ เพราะฉันพกอัลบั้มไปเรียนด้วยทุกวัน คิกกก~

       อีก 3 คิว

       อื้อหือ ปาดน้ำตา ฉันอยู่คิวที่ 27 ตอนนี้คิวที่ 24 แล้ว 

       แหม! เลขคิวก็วันเกิดชานยอลด้วยนะ มีความเนื้อคู่สูงมากอ่ะ~ แต่เสียดายที่เขาไม่มา

       ถึงคิวฉันแล้วว กรี๊ดด!!

กึก!!

       เชี่ย!! สะดุดบันได

ฟึบ!

       ฉันหลับตาปี๋ เพราะตั้งแต่ที่สะดุดก็รู้เลยว่าต้องหงายหลัง แต่ทำไมมันไม่ถึงพื้นล่ะ ฉันไม่กล้าลืมตามองเลยอ่ะ แต่จู่ๆ

       'ทีหลังเดินก็หัดระวังบ้างนะ(ภาษาเกาหลี)' เสียงทุ้มของผู้ชายพูดมันออกมาด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเป็นภาษาเกาหลี ซึ่งมันเป็นเอกลักษณ์ของ

       'ช..ชะ..ชานยอล'


       ~จากฝันก็กลายเป็นมากกว่านั้น
เมื่อเธอได้เดินเข้ามา
หนึ่งคนที่มองหาไม่เคยใช่ใคร
แต่ใช่ 'เธอ'~

        *เพลงคนในฝัน -Klear*

               ...................

       อาจจะมีคำผิดบ้างนะ เยิ้ป! 

       วันนี้วันแม่เราก็จะมีให้อีกสักตอนนะคะ วันนี้เดี๋ยวอัพอีกประมาณค่ำๆนะ

       สุขสันต์วันแม่นะคะ 


     

       

  

      

      

 

       

       

       




      






    

       
      

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #4 oohsehun-little (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 22:26
    รีบมาต่อน้ะคร้าาา
    #4
    1
  2. #3 18081993pls (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 07:30
    รีบมาต่อนะไรท์
    #3
    1