รักวุนวายของนายขี้เกีก Time not return

ตอนที่ 2 : บทเรียนครั้งก่อน last time lesson

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    4 ก.พ. 61

เฮ้ ปัด 
เสียงเรียกของใครบางคนที่กำลังส่งเสียงเรียกเพื่อนใหม่ของเขาอยู่ และเขาสังเกตุว่าเพื่อนไหมของเขามีท่าทีที่แปลกๆ ไม่เหมือน คนที่เขาได้รู้จัก เหมือนคนละคนกับเมื่อสีวันก่อนเลย

เจ้าขุน : ไปวิ่งหนีผีมาจากไหน หรอ ปัด
ปัด      : เปล่าๆ ยังไม่ได้นอนเลยเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับ ตอนนี้ก็หิวมากด้วย แล้วสั่งข้าวให้ยังเนี่ย
เจ้าขุน : สั่งแล้วๆ   นี่ไงได้พอดีเลย

ปัด     ;  ขอบคุณครับ 

เด็กหนุ่มรีบรับถ้วยสุกี้ อาหารโปรดของเขามาจากป้า เจ้าของร้านขายอาหรารตามสั่ง

ปัด      : เอ๋ !! อยู่นี้เขาไม่มีน้ำตาลหรือเครื่องปรุงให้ปรุงหรอ วะ
เด็กหนุ่มถามเพื่อนของเขาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา และก็เป็นคนที่มาถึงร้านอาหารตามสั่งก่อนเขา สักพัก

เจ้าขุน : ไม่น่ามีนะ นี้ก็มาถึงสักพักแล้วก็ไม่เห็นเครื่องปรุงเลย
             ว่าแต่ จะเอาน้ำตาลมาใส่ สุกี้หรอ แกบ้าเปล่า
ปัด     ;  ไม่บ้าละ ข้าชอบกินหวาน ไม่ว่าอะไรก็ใส่น้ำตาลหมดละ
เจ้าขุน : โห....  กินหวานขนาดนั้นระวังเบาหวานถามหานะ
ปัด     ;  เออไม่เป็นไร ถ้าจะเป็นเป็นไปนานแล้ว 
                รีบกินเถอะใกล้ถึงเวลาที่รุ่นพี่เขานัดแล้ว เนี่ย !

เด็กหนุมร่างผอมรีบตัดบทของเพื่อนชาย ร่างท้วมที่ดูท่าทีจะถามอะไรเขาอีกเยอะแน่ถ้าไม่รีบตัดบท แต่ภายในใจของเขาก็กำลังคิดถึงเหตการณ์บนรถเมลล์ ว่าที่เขาทำไปมันถูกแล้วหรอ ที่ไม่ตอบคำถามของเพื่อนสาวคนนั้น และคำถามนั้นก็อยู่ในหัวเขาทั้งวัน

 นี่ !! เพื่อนไปไหนหมด พี่นัดกี่โมง แล้วนี้มันกี่โมงกี่ยามแล้ว เพื่อนไปไหนหมด พี่นัดกี่โมงทำไมมากันแค่นี้ ห๊ะ ตามเลยนะรีบตามเพื่อนเลย แทนที่จะลงมาพร้อมกัน

เสียงของพี่เจมส์ พี่ระเบียบสุด เนียบทีกำลังทำท่าทีแข็งขัน ถามคำถามถึงการหายไป ของเฟรชชี่ จำนวนหนึ่งที่มาไม่ตรงเวลานัดของพี่เขา ต่อหน้าเหล่าบรรดาเฟรชชี่กว่า 70 คนที่กำลังเมาส์มอยกันเรื่องวิชาเรียน ที่สุดระทึก ที่เพิ่งเรียนผ่านไป 

พี่เจมส์ : เห้ย...............
               จะคุยอะไรกันนักหนา วันอยู่ด้วยก็อยู่ด้วยกันทั้งวันแล้ว
                 แล้วเมื่อกี๊้พี่บอกอะไรมีใครฟังไหม ไหนใครรู้ ว่าเมื่อกี๊ พี่พูดอะไรลุกขึ้นแล้วออกมาพูดให้เพื่อนฟังสิ อล้วคนที่ไม่ออกมาก็เงียบๆ  ด้วย

ผมเองครับ 
     เสียงของหนุ่มหล่อคิ้วเข้มดังขึ้นหลังจากที่เมื่อกี๊ คุยกับเพื่อนอยู่แล้วถูกรุ่นพี่ขัดจังหวะ  
   ในขณะที่เขากำลังเดินออกไปข้างหน้า สายตาของสาวๆในสาขาทุกคนล้วนจับจ้องไปที่เขา สายตาเหล่านั้นช่างเหมือนสายตาที่บ่งบอกว่า ต้องการเด็กหนุ่มคนนี้มาเป็น แฟนให้ได้ยังไงอย่างงั้น

ชิน : ก็เมื่อกี๊ พี่เจมส์ถามว่า  เพื่อนไปไหน  ทำไมมากันไม่ตรงเวลาเลย พี่เขานัด 17.00 น. ทำไมถึงมากันแค่นี้ ครับ

พี่เจมส์ : โอเค ไปนั่งได้ 
                ทุกคนลุกขึ้นวันนี้พี่จะสอนเพลงบูม ท่าบูม นะให้พวกเราตั้งใจด้วย เพราะเราจะต้องได้บูมแล้ว ในอนาคตก็ต้องเป็นเราที่นำเอาไปสอนรุ่นน้องที่เขาเข้ามาใหม่ปีหน้าด้วย
          แต่เดียวนะ ใครที่มีโรคประจำตัว บูมไม่ไหว หรือเป็นประจำเดือนให้แยกออกมานะเดี๋ยวเป็นอะไรไปจะยุ่ง แยกออกมานั่งดูเพื่อนฝึกท่า อยู่ตรงโต๊ะนะแล้วก็ร้องเพลงช่วยเพื่อนด้วยนะ

เอกอะไร Psycho เอกอะไร Psycho เอกอะไร Psycho  น้องปัดไหวไหม
ไปนั่งพักก่อน


ด้วยสภาพร่างกายที่ไม่แข็งแรง ด้วยมีอาการหืด ที่จะชอบหายใจติดๆขัดๆ มาตั้งแต่เด็ก ทำให้เด็กหนุ่มร่างผอมต้องมานั่งพักอยู่กับเพื่อๆ ที่ไม่สามารถซ้อมบูมได้ในวันนั้น

แต่ในขณะที่เขานั่งพักเขาก็ ซ้อมร้องเพลงบูมต่างๆไปกับเพื่อนในสาขาของเขา แต่จะมีใครรู้ไหมว่า สมาธิและสายตาของเขา จับจ้องไปที่ สาวน้อยผมยาวที่ตอนนี้เหมือนกับว่าเธอเป็นมากกว่าเพื่อนร่วมสาขา ของเขาไปเสียแล้ว

0 ความคิดเห็น