รักวุนวายของนายขี้เกีก Time not return

ตอนที่ 1 : heart attack !!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 ม.ค. 60

เช้าวันหนึ่งของเดือนสิงหาคม
            
                เวลาประมาณ 05.15       เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังอาบน้ำและแต่งตัว เพื่อที่จะไปสัมผัสบรรยากาศวันแรกของการเป็นนักศึกษาปี 1 โดยเด็กหนุ่มผู้นี้ เขารูปร่างผอมสูง เขาเดินทางมาจาก ดินแดนที่ราบสูง มาจากโรงเรียนชื่อดังแห่งหนึ่ง ในภาคอีสาน เพียงเพราะต้องการตามหาประสบการณ์และพบเจอสังคมใหม่ๆ เด็กหนุ่มคนนี้ ปกติเพื่อนๆ จะเรียกเขาว่า   "ลูกปัด" เพราคนรอบข้างอ่านชื่อจริงเขาผิดจึงเป็นที่มา ของชื่อเรียกนี้  และเมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็ปรากฎภาพของเด็กหนุ่ม หัวเกรียน คนหนึ่งกำลังมองดูกระจกพิจารณา การแต่งตัวว่าพร้อมที่จะเจอเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ หรือยัง
                       ณ มหาวิทยาลัย ย่านใจกลาง กรุงเทพมหานคร

              เด็กหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มมองมือและพิมพ์ตอบโต้กับเพื่อนร่วมสาขาเพื่อสอบถามถึงจุดนัดพบ ที่รุ่นพี่ได้นัดหมายไว้ เนื่องจกาเป็นการมาที่ มหาวิทยาลัยแห่งนี้เป็นครั้งแรก ทันใดนั้นเขาก็มองไปเห็นป้าย ที่บ่งบอกถึงว่าที่ตรงนั้นคือจุดนัดหมายที่รุ่นพี่นัดเขาไว้ แต่ยังไม่มีเพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันมาถึง มีก็แต่รุ่นพี่ในสาขาที่มารอต้อนรับ พวกเขา

          เวลาผ่านไปสักพัก หนึ่ง นักศึกษเฟรชชี่ ของสาขาที่เรียนทางด้าน พฤติกรรมมนุษย์ได้มารวมตัวกันพอสมควร หนึ่งในจำนวนนั้น ได้มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่ง ที่รูปร่างหน้าตาดี เฉกเช่น ความอัธยาศัยดีของเธอ กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่านักศึกษาชายหญิง 

น้องๆเข้าแถวกันด้วยครับ  !!

          เสียง เสียงหนึ่ง ดังขึ้นท่ามกลางเสียงของบรรดาเฟรชชี่ นั้นก็คือเสียงของรุ่นพี่ ที่ทำหน้าที่เป็นพี่ระเบียบ
สังให้มีการเช้าแถวแยกชายหญิง เพื่อที่จะนับจำนวน คนที่มาถึงแล้ว ก่อนจะนำทางไป พบกับอาจารย์ที่ปรึกษาของนักศึกษาปี 1
และแล้วบรรยากาศของวันนั้นก็เป็นบรรยากาศของการแนะนำตัวของรุ่นพี่ รุ่นน้องและอาจารย์ผู้สอนประจำสาขา แต่จะีใครรับรู้ไหมว่้า สายตาของเด็กหนุ่มผู้มาจากดินแดนที่ราบสูง ได้จดจ่อไปยังเด็กสาว เพื่อนร่วมคณะที่เขาจดจ่องมาตั้งแต่ก่อนที่จะขึ้นมายังห้องเรียนแห่งนี้ สลับกับการมองไปยังเนื้อหาทีี่อาจารย์ที่ปรึกษากำลังบรรยาย

ณ ห้องเรียนเดียวกันนั้นเอง หนุ่มน้อยเมืองกรุงคนหนึ่งกำลังนั่งฟังคำบรรยายแนะนำเนื้อหาหลักสูตรอย่างจดจ่อ และในขณะเดียวกันก็มีสายตา คู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองเขาแทบไม่ละสายตา

          บนเตียงนอน ภายในหอพัก เอกชน ลูกปัด กำลังจินตนาการภาพใบหน้าของหญิงสาวที่ทำให้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเอง ในขณะทำกิจกรรมที่มหาวิทยาลัย แต่ทันใดนั้น ภาพของหญิงสาว ชุดนักเรียน มัธยม ปลาย คนหนึ่งปรากฎขึ้นในความคิดของเด็กหนุ่ม ซึ่งเธอคนนั้ันเผ็นคนที่เด็กหนุ่มค่อนข้างรู้จักดี เนื่องจากเป็นคนที่เรียนโรงเรียนเดียวกัน และเด็กหนุ่มมีความหลังกับ เด็กสาวคนนี้ มันทำให้เขาคิดว่า "บางทีตอนนี้เราอาจจะกำลังเป็นเหมือนตอนที่เจอกับแกครั้งแรกก็ได้" เมื่อคิดเฃ่นนั้นเด็กหนุ่มจึงสะบัดหน้าเพื่อลบความคิดนั้นออกไปจากหัว พร้อมกับรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ แล้วพูดกับตัวเองว่า รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้ ต้องไปที่มหาลัยแต่เช้า

max : เป็นไงบ้างไปเรียนที่กรุงเทพวันแรก
ลูกปัด : ก้ดีวะ ได้เจออะไรใหม่ๆ อย่างที่อยากเจอ
          แล้วเป็น ไงขึ้นปี 2 แล้ว ยังสนุกอยู่ปะ

         เด็กหนุ่มซึ่งกำลังพิมพ์ ถามสารทุกข์สุขดิบ กับเพื่อนชายเพียงคนเดียวที่เขาสนิท ด้วยมากที่สุด เป็นเพื่อนที่รู้จักกันตั้งแต่ สมัยอยู่มัธยมศึกษาตอนต้น     ซึ่งในขณะนั้น เขากำลังยืน รอรถเมลล์โดยสาร อยู่ตรงบริเวณใกล้ๆกับแยก แห่งหนึ่ง ย่านฝั่ง ธนบุรี และเมื่อรถเมลล์มา เขาก็ไดเ้พิมพ์บอกลาเพื่อนชายของเขา พร้อมกับก้าวขึ้นไปบนรถเมลล์คันดังกล่าว พอรถเมลล์เคลื่อนทีไปได้สักระยะหนึ่งก้ได้จอดรับผู้โดยสารที่ป้ายต่อมา และที่ป้ายรอรถแห่งนั้น ก็ปรากฎ ร่างของหญิงสาว คนที่เมื่อวานนี้ ได้ทำให้หัวใจของเขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองและเล่นเอาเขาถึงกับนอนไม่หลับ ต้องไปสอบถามชื่อของเธอกับเพื่อนๆร่วมสาขา ที่เขาสังเกตุว่าได้มีโอกาสคุยกับเธอเมื่อตอนกลางวัน และในตอนนี้ เธอกำลังก้าวขึ้นมาบนรถเมมล์คันเดียวกันกับคำ มันยิ่งทำให้ชายหนุ่ม ทำตัวไม่ถูกกระสับกระส่าย จนมีทีท่าแปลกๆ 

และเมื่อรถเมลล์เคลื่อนออกจากป้ายสักพัก ได้มีเสียงผู้หญิงพุดทักทายเด็กหนุ่มที่กำลังยืนโหน รถเมลล์ใกล้ๆกับเธอ

น้ำฟ้า  : หวัดดี !! ปัด ทำไมแกตื่นเช้าจัง หอแกอยู่แถวไหนหรอ
ลูกปัด : ....
น้ำฟ้า   :แล้วนี้แกตื่นกี่โมง หรอ
ลูกปัด : ....
  
         เด็กสาวเริ่มเกิดความสงสัย ว่าหนุ่มที่เธอกำลังพยายามจะหาบทสนทนาเพื่อพูดคุยด้วย ทำไมถึงไม่มีการตอบกลับจากเขาหรือว่าเขาไม่อยากทำความรู้จักกับเธอ
         ในขณะเดียวกันเด็กหนุ่มที่ถูกหญิงสาวคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน ถามเกี่ยวกับเขาก็กำลังเกิดอ่าการประหม่า ทำตัวไม่ถูก และไม่รู้จะตอบกลับหญิงสาวคนนั้นอย่างไร ได้แต่ยืนนิ่งพร้อมกับได้ยินเสียงหัวใจของตนเองที่กำลัง ดังสะท้านร่รางข้างเขาอยุ่ และไม่นานนักรถเมลล์ที่เขาและเธอ โดยสารอยุ่ได้มาถึง จุดจอดใกล้กับ มหาวิทยาลัย และในขณะเดียวกันหญิงสาวก็ยังคงพยายามมองหน้าชายหนุ่มที่เธอ ยังคงไม่ได้รับคำตอบของคำถามก่อนนห้านี้ และยังคงพยายามที่จะชวนเขาคุยให้สำเร็จให้ได้

น้ำฟ้า  :  ปัด !!`แกจะไปไหนหรอ เขาไปนั่งด้วยได้ ป๊ะ พอดีเพื่อนเขายังไม่มา

           แต่คู่สนทนาของเธอก็ยังคง ไม่ได้คำพูดตอบกลับจากเด็กหนุ่ม และในขณะนั้นเด็กหนุ่มก็กำลังดูมีท่าทา
งกระสับกระส่าย รีบเดินจากเธอไปอย่างรวดเร็ว


"โดยที่เด็กหนุ่มหารู้ไม่ว่า เขาได้ทำผิดพลาดในสิ่งที่เขาไม่ต้องวการจะทำลงไป"

0 ความคิดเห็น