ตอนที่ 9 : Artificial Family บทที่ 0.5 ยูน่า เทพธิดาผู้โดดเดี่ยว(3) + แก้คำผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    4 ก.ค. 62

Artificial Family บทที่ 0.5 ยูน่า เทพธิดาผู้โดดเดี่ยว(3)


     “ข้าสัญญา”


     ก่อนที่ตัวข้านั้นจะรู้ตัว ตัวข้าได้พูดคำ ๆ นั้นออกไป


     ครั้งนี้ข้าไม่อยากพูดกับเจ้าในฐานะของเทพธิดา


     แต่เป็นคำพูดในฐานะเพื่อนคนหนึ่งของเธอ


     “ถ้างั้นข้าขอเริ่มพิธีในการแต่งตั้งเจ้าเลยละกัน”


     “ในนามให้ข้า ยูน่าตัวแทนของเหล่าเทพธิดาที่คอยดูแลถึงระเบียบและความสงบสุขของเหล่ามวลมนุษย์”


     ข้าหวังว่าเจ้าจะผ่านมันไปได้


     “ณ สถานที่แห่งนี้ ข้าขอเป็นสักขีพยาน ข้าขอแต่งตั้งให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้มีอำนาจเหนือคำศรัทธาทั้งปวง”


     พลังงานสีดำได้พุ่งเข้าหาโฮริจากทั่วทุกสารทิศ


     เป็นพลังที่แม้แต่ตัวของยูน่าเองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาล


     ร่างกายที่อ่อนแอของมนุษย์นั้นไม่มีทางรับไหวแน่นี้มันถ้าเป็นแบบนี้ต้องกลายเป็นปีศาจแน่


     นี่มันมากเกินกว่าจะเป็นแค่บททดสอบนี้มันเหมือนกับเป็นการลงโทษมากกว่า


     “นี่มันไม่เหมือนที่เราคุยกันไว้นี้”


     “เอาละต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าแล้วว่าเจ้าจะรับเอาความโลภของมนุษย์ทั้งหลายได้หรือไม่ ถ้าไม่เจ้าก็คงกลายเป็นปีศาจที่ไม่รู้จักคำว่าพอซึ่งข้าก็คงต้องกำจัดเจ้าทิ้งที่นี้น่ะนะ”


     ข้าไม่อยากทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดแม้ข้าไม่รู้ว่าข้าต้องการอะไร


     ในขณะที่เธอผ้าสีดำทมิฬได้มาพันธนาการตัวของหญิงสาวตรงหน้าของเธอไว้


     “การพบเจอกันของเจ้ากับข้าช่างสั้นยิ่งนักแต่นั้นก็อาจเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของข้าเลย”


     ข้าเฝ้ามองเจ้ามาโดยตลอดแม้เจ้าอาจจะไม่รู้ตัว


     “ข้าสัญญาว่าข้าจะทำให้เจ้ามีครอบครัวที่อบอุ่นในชีวิตถัดไป”


     ข้ายังคงจดจำถึงใบหน้าของสามีภรรยาคู่หนึ่งที่ข้าได้พบเจอ


     “ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเจ้าแม้ยามที่ข้ากลับสู่ดินแดนของเหล่าทวยเทพ”


     ข้าจะไม่ให้เจ้าได้พบกับความเจ็บปวดอีก


     “ข้าสัญญาแม้เจ้าอาจจะไม่ยกโทษให้กับสิ่งที่ข้าทำในวันนี้แต่ข้าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ต่อเจ้า”


     ข้าอยากจะให้เจ้าอภัยให้กับข้าสักครั้ง


     “แม้ว่าข้าจะหวังว่าเจ้าจะก้าวข้ามผ่านมันไปได้สำเร็จแต่สุดท้ายความหวังนั้นมันช่างเลือนรางเหลือเกิน”


     ข้าหวังว่าปาฏิหาริย์จะเกิดขึ้นกับตัวเจ้าแม้เพียงน้อยนิด


     “ลาก่อนนะ เพื่อนคนแรกของข้า”


     ข้ายังไม่พร้อมที่จะต้องจากลากับเจ้า


     ข้าพูดออกไปพร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลออกมา


     มันคงเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้เจอกับเธอ แต่อย่างน้อยๆ ข้าเองจะยื่นรออยู่ตรงนี่ถึงสุดท้ายเธอเองจะไม่สามารถผ่านมันไปได้


     แม้มันจะไม่มีทางเกิดขึ้น แต่ข้าเองก็หวังว่าเธอจะผ่านมันไปได้


******************************

- ผู้คุยกับนักเขียน -


4/7/2562 แก้คำผิด + ปรับสำนวนเล็กน้อย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

157 ความคิดเห็น