ตอนที่ 78 : Artificial Family บทที่ 8 ปลา และ สึนามิ(8)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 23
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    3 มิ.ย. 62

Artificial Family บทที่ 8 ปลา และ สึนามิ(8)


โฮริที่สวมใสเสื้อผ้าที่โดโรธีทำให้ก็รู้สึกขอบคุณตัวเธอเป็นอย่างมาก


“ขอบคุณมากนะโดโรธี เราไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนเธอยังไงดี” โฮริได้กล่าวคำขอบคุณออกมา


นอกจากเธอจะได้ชุดนี้มาฟรีๆ แล้ว โฮริยังเห็นถึงความตั้งใจของตัวโดโรธีเองที่ตั้งใจทำชุดนี้ออกมาอย่างเต็มที่อีกซึ่งทำให้เธอรู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างมาก


โดโรธีก็ได้ยิ้มออกมาด้วยความยินดี


“ไม่ต้องคิดมากหรอก ถ้าเธออยากจะขอบคุณข้าจริงๆ ก็แค่เวลาใครถามว่าใครเป็นคนทำให้ แค่ตอบพวกนั้นไปว่าช่างตัดเสื้อโดโรธีก็พอ”


“แล้วสักวันเธอจะตัดเสื้อให้ข้าบ้างได้ไหม?” ยูน่าได้ถามออกมา


โดโรธีหยุดคิดสักพักก่อนที่จะตอบกลับไป


“ก็ได้นะ แต่ข้าว่าคงไม่จำเป็นหรอกเพราะเสื้อที่เธอใส่อยู่ก็ดีพอสมควรอยู่แลัว” โดโรธีตอบกลับไป


“เป็นแบบนั้นหรอ แย่จังเลยนะ” ยูน่าได้พูดออกมาด้วยสีหน้าที่แสดงถึงความเศร้าเล็กน้อย


“ไม่เป็นไรหรอกยูน่า ไว้ครั้งหน้าก็ได้” โฮริได้พูดเพื่อปลอบใจยูน่าโดยหวังว่าจะช่วยให้เธอรู้สุกดีขึ้น


ทั้งสามในพูดคุยกันถึงเรื่องต่างๆ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป


โดโรธีบอกกับพวกของโฮริว่าให้บินกลับไปทางเดิมเหมือนทางที่เธอมาก็จะสามารถไปถึงเมฆก้อนที่แมมม่อนกับฮอลโลว์อยู่เหมือนเดิม


“จริงสิโฮริ อาจารย์ของเรามีเรื่องฝากมาบอกเธอนะอยากให้เธอช่วยจำมันให้ขึ้นใจด้วยนะ” หลังจากที่โฮริเดินออกจากประตูได้ไม่นานเสียงของโดโรธีก็ดังออกมาจากด้านหลังของเธอ


“ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นจากนี้เป็นต้นไป อย่าได้สูญเสียความเป็นตัวเองไปเป็นอันขาด”


ก่อนที่ประตูจะปิดลงทิ้งเอาไว้เพียงโฮริที่กำลังงุนงงกับคำพูดของเธอ


******************************

[เดินชมจันทร์]


โฮริเองยังคงเดินบนเวหาด้วยตัวของเธอเอง มันเป็นการฝึกฝนสมาธิของเธอเองอีกด้วย


ยูน่าเองที่บินอยู่ข้างๆ เองก็สังเกตได้ว่าโฮริกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่


แน่นอนว่าโฮริเองยังคงนึกถึงคำพูดสุดท้ายของโดโรธีที่พูดกับเธอก่อนที่จะแยกกันไป


อย่าได้สูญเสียความเป็นตัวเองหรอ? มันหมายถึงอะไรก่อนนะ


“โฮริ ระวัง!!!” ยูน่าพูดออกมาก่อนที่จะรีบบินไปรับตัวของโฮริก่อนที่จะร่วงหล่นลงมาจากฟ้า


ขาของโฮริได้ก้าวพลาดเดินข้ามธนบัตรสีดำไปทำให้ร่างกายของเธอเสียสมดุลจนล้มลงไป


โชคดีที่ยูน่าลงมารับได้ทัน ไม่อย่างนั้นโฮริคงตกไปถึงทะเลที่อยู่ข้างล่างเป็นแน่


เป็นเพราะเธอไม่ระวังตัวเอง ทำให้โฮริรู้สึกตกใจการสิ่งที่เกิดขึ้น


ยูน่าเองก็มองโฮริด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจก่อนที่จะพูดออกมา


“ระวังตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยสิ ถ้าข้าไม่อยู่ป่านนี้โฮริคงตกทะเลไปแล้ว”


โฮริเองก็ยิ้มเจื่อนๆก่อนที่จะตอบกลับไป


“เราขอโทษด้วยนะ พอดีเราคิดถึงสิ่งที่โดโรธีน่ะ ไม่ว่าเราจะคิดมากแค่ไหนก็ไม่เข้าใจถึงความหมายของมันสักที”


“ถ้าโฮริไม่ว่าอะไร ทำไมไม่ลองมาถามข้าก่อนล่ะ ข้าอาจจะช่วยอะไรเธอได้บ้างนะ” ยูน่าได้พูดออกมาเหมือนกับต้องการบอกว่าช่วยพึ่งพาตัวของเธอให้มากกว่านี้หน่อย


“ก็ได้” โฮริที่ไม่มีทางเลือกก็ได้พูดออกมา


เธอเล่าถึงสิ่งที่โดโรธีพูด ในขณะที่ยูน่าเองก็ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ


“ยูน่า เธอคิดว่าไงบ้าง?” โฮริได้ถามยูน่าที่กำลังอุ้มเธออยู่


แน่นอนหลังจากที่โฮริสะดุดล้มไป ยูน่าไม่ยอมให้เธอใช้เดินชมจันทร์ในการเดินทางต่อเพราะคิดว่าตอนนี้เธอต้องพักสักเล็กน้อย


ตอนนี้พวกเธออยู่ในท่าเจ้าชายอุ้มเจ้าหญิงโดยที่มียูน่าเป็นเจ้าชายในขณะที่โฮรินั้นนั่งอยู่ในสภาพของเจ้าหญิง


ยูน่าเองก็หยุดคิดสักพักก่อนที่จะตอบออกมา


“มันก็ไม่ใช่เรื่องที่ต้องคิดมากเลยนะ”


ด้วยรอยยิ้มอ่อนๆ ของยูน่าทำให้คำพูดของเธอ


การเดินทางที่ยาวนานทำให้ ตอนนี้เป็นพระจันทร์ที่ทอแสงอยู่บนฟ้าแทนพระอาทิตย์ในตอนเช้า


ด้วยมุมมองของโฮริที่มองจากข้างล่างขึ้นไปด้านบน ทำให้ด้านหลังของยูน่ามีแสงที่ส่องประกายออกมาเป็นรัศมี


โฮริเองที่เห็นแบบนั้นก็หวั่นไหวไปไม่น้อย


“หากเธอสูญเสียความเป็นตัวเองไปเมื่อไหร ข้าคนนี้จะเป็นคนพาเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิมเอง”


และเป็นครั้งแรก ที่ใบหน้าของโฮริแดงขึ้นมาด้วยความเขินอาย


มีหยดน้ำร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าโดยที่พวกเธอไม่ทันคิดว่าจะมีฝนตกลงมาได้ยังไงในเมื่อตอนนี้พวกเธอลอยตัวอยู่เหนือเมฆ


แสงจันทร์ที่ส่องสว่างได้ถูกบดบังด้วยไอน้ำจำนวนมากจนเหมือนกับว่ามันกำลังกลืนกินแสงสว่างของดวงจันทร์จนท้องนภานั้นมืดลงเหมือนกับท้องฟ้าในยามค้ำคืน


สายลมที่เคยเงียบสงบบัดนี้ได้เริ่มแสดงถึงคมเขี้ยวที่แหลมคมของพวกมัน


เหล่าปลาต่างว่ายทวนน้ำอย่างกระเหี้ยนกระหือรือขึ้นไปบนคลื่นที่สูงเสียดฟ้า


ด้วยตาสีแดงของพวกปลาและคลื่นสึนามิที่สูงเหนือกว่าก้อนเมฆที่ลอยอยู่ก่อนแล้วทำให้เห็นเป็นเหมือนกับเป็นอสูรกายจากใต้ทะเลลึกที่ได้ปรากฎกายออกมาให้เห็น


ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล…


(เป็นแค่ภาพเปรียบเทียบ น่าจะช่วยให้เห็นภาพกันได้ง่ายขึ้น)


******************************

- ผู้คุยกับนักเขียน -


ราตรีนี้ยังอีกยาวไกล… โปรดติดตามตอนต่อไป 555 (ตัดจบแบบละครไทย)


ตอนต่อไปปิดบทที่ 8 ละ ชื่อบทที่ 9 ขอเปลี่ยนเล็กน้อยนะ


เขียนเสร็จไวก็เลยลงไว


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #108 goodjobguy1234 (@goodjobguy1234) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2562 / 01:04
    ต้องขอโทดไรต์ด้วย เราเปนคนนึงที่ติดตามนิยายแล้วดองไว้ให้ตอนมันเยอะๆแล้วค่อยอ่าน xd

    อ่านรวดเดียว72 กว่าตอนเต็มอิ่มมากๆ เป็นนิยายที่สนุกมากกกก ที่หลงเข้ามาอ่านแล้วคือติดเลย ตอนแรกที่เห็นๆคิดว่าไม่สนุก พออ่านแล้วติดลมเลย 55555555

    สู้ๆต่อไปนะไรต์ ถ้าจะทำlight โนเวลขาย หรือ ebookก็พร้อมเปย์

    อยากให้สนใจเริ่องฉากหวานๆระหว่างตัวละครเอกกะสาวๆมากขึ้น[ขึ้นชื่อว่า yuri ]
    พอให้มีพักจากบู้ๆบุ๋นๆ เนื้อเรื่องเข้มข้น

    ทั้งหมดนี้เป็นความเห็นส่วนตัวจากรีดเดอร์เองง ขอบคุณที่แต่งนิยายดีๆมาให้อ่าน

    ไรต์พยายามได้ดีที่สุดแล้วขอให้พยายามต่อไป

    -ไรต์ fightooo~
    #108
    1
    • #108-1 Evirdkung (@passapondrive) (จากตอนที่ 78)
      4 มิถุนายน 2562 / 15:14
      "ตอนแรกที่เห็นๆคิดว่าไม่สนุก" ใจร้ายจังนะ แต่ก็ไม่เป็นไร 555

      ฉากหวานๆ หรอ? ยังหวานไปพออีกหรอเนี่ย รอหลังๆ ก่อนน่าจะหวานกว่านี้นะ
      ตอนนี้ก็เขียนไปเรื่อยๆ นะถึงคนตามจะน้อยไปบ้างแต่ก็ยังนับว่าโออยู่ ยังไงก็กดให้กำลังใจกับเม้นมาพูดคุยกันบ่อยๆ แค่นี้ก็โอเคแล้ว

      เป็นเม้นที่ให้กำลังใจดีมากเลยนะ น้ำตาจะไหลด้วยความดีใจ T-T ขอบคุณมากจ้าที่ติดตาม
      #108-1
  2. #107 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 78)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2562 / 15:29
    "ภาพสวยมากขอ บันทึกไว้หน่อยก็เเล้วกันนะ โฮริโฮริ

    " โอม
    #107
    2
    • #107-1 Evirdkung (@passapondrive) (จากตอนที่ 78)
      3 มิถุนายน 2562 / 15:31
      มาเร็วจัง 555 //ได้ๆ ก็หาใน google เอาเหมือนกัน
      #107-1