ตอนที่ 72 : Artificial Family บทที่ 8 ปลา และ สึนามิ(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 33
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    19 พ.ค. 62

Artificial Family บทที่ 8 ปลา และ สึนามิ(2)


หลังจากที่ปลาร่อนกลับลงไปในน้ำ กลุ่มของโฮริกับนกทั้งสองก็บินลงมาจะถึงบริเวณของพื้นเมฆ


แม้ตัวของพื้นจะเป็นสีขาวเหมือนกับเมฆทั่วไปแต่โฮริเองสามารถที่จะเดินบนนั้นได้อย่างอิสระ


เมื่อเท้าของเธอสัมผัสกับพื้นแล้ว ดูเหมือนว่าพื้นจะยุบตัวไปเล็กน้อยแต่ทันทีที่โฮริยกขาขึ้นมันก็กลับเข้าสูสภาพเดิม


มีต้นไม้น้อยใหญ่ที่ขึ้นอยู่ตามทาง ต้นไม้เหล่านี้ต่างออกผลเป็นผลไม้สีสดมากมาย


มันทั่งมันวาว และ มีผลที่มีขนาดใหญ่มากกว่าบนโลกของเธอประมาณหนึ่งถึงสองเท่าเห็นจะได้


“จริงสินักเดินทาง พวกเจ้าเดินทางมาที่นี้เพราะอะไรหรอ?” นกตัวหนึ่งได้ถามขึ้นมา


มันไม่เหมือนกับอีเดนที่กำลังมีการแข่งขันครั้งใหญ่ อความารีนไม่มีเหตุการณ์ใหญ่ๆ อะไรจึงเป็นเรื่องที่แปลกมาที่จะมีนักเดินทางมาในช่วงเวลานี้


โฮริเองก็คิดว่ามันไม่เสียหายอะไรที่จะบอกไป


“พวกเราเดินทางมาหาโดโรธีน่ะ พอดีเธอบอกว่าให้ของที่ใช้ในการทำเสื้อมันไม่พอ” โฮริได้พูดออกมา เธอยังจำได้ว่าตอนนี้มีแค่เสื้อกับกางเกงที่ทำเสร็จแล้ว


พอได้ยินที่โฮริพูดออกมาพวกนกได้ตอบกลับออกมา


“โดโรธี? เธอหมายถึงช่างตัดเสื้อโดโรธีสินะ มาได้จังหวะเหมาะเลยเพราะยังไงคืนนี้เธอก็จะแวะมาที่นี้เพื่อส่งเสื้อผ้าให้กับพวกเราเหมือนกัน” เจ้านกได้พูดออกมา


“พวกนายเองก็สั่งเสื้อจากเธอเหมือนกันหรอ?”


“ใช่แล้ว ด้วยปีกที่อยู่ข้างหลังของพวกเราทำให้ต้องใช้เสื้อแบบพิเศษที่สามารถขยายช่องว่างสำหรับปีกที่อยู่ด้านหลังของพวกเราได้” เจ้านกพูดออกมาก่อนที่จะหันหลังให้กับพวกเธอดู


ปีกสีเทาที่โผล่ออกมาได้ผ่านช่องว่างบนเสื้อออกมาได้อย่างพอดี ไม่สามารถสังเกตได้เลยถึงรอยซีกขาดของตัวเสื้อเลยแม้แต่น้อย


“ดูดีเลยใช่ไหมล่ะ เพราะแบบนี้ไงทำให้เธอเป็นคนที่พวกเราทุกคนรู้จัก เสื้อผ้าของพวกเราเกือบทุกคนก็เป็นของที่เธอทำมาแทบจะทั้งหมดเลย” เจ้านกได้อธิบายออกมา


หลังจากพูดคุยกับอีกสักพักพวกนกต่างก็แยกย้ายกันไป


พวกเขาบอกว่ายังมีปลาอีกมากที่ยังไม่ได้ให้อาหารจึงจำเป็นต้องกลับไปทำหน้าที่ของพวกเขาต่อ


“เอายังไงต่อดีล่ะนายท่าน เหลือเวลาอีกตั้งเจ็ดชั่วโมงก่อนที่โดโรธีจะมานะ” แมมม่อนได้พูดออกมา


“โฮริข้าว่าเราก็ไปเดินดูรอบๆ หน่อยก็ดีนะ ข้าเองก็อยากลองกินผลไม้พวกนั้นหน่อยเหมือนกัน” ยูน่าที่อยู่ข้างๆ ได้พูดออกมา ผลไม้พวกนั้นมีสีที่สดมากจนแม้แต่เธอเองก็อยากที่จะลิ้มลองรสชาติของมัน


“งั้นเราจะลองถามพวกเขาดูแล้วกัน” โฮริได้ตอบยูน่าไป


พวกเขาได้เดินไปยังต้นไม้ริมทางที่อยู่ใกล้ที่สุด ก่อนที่จะลองถามนกที่อยู่แถวนั้น


“ผลไม้พวกนี้ ถ้าพวกเราอยากจะกินต้องทำอะไรบ้างหรอ?” โฮริได้ถามนกที่อยู่ใกล้ที่สุดก่อนที่จะชี้ไม่ที่ผลไม้สีแดงที่อยู่บนต้น


ใช่แล้วผลไม้สีแดงนั่นคือแอปเปิ้ลนั้นเอง


“นักเดินทางหรอ? ไม่ต้องหรอก ผลไม้พวกนี้ยังไงพวกเราก็กินไม่ได้อยู่แล้ว เชิญพวกเจ้ากินกันได้ตามสะดวกเลย”


ทันทีที่ได้รับคำอนุญาติแล้ว ยูน่าเป็นคนแรกที่กัดลงไปบนผลของแอปเปิ้ล


“หวานมากเลย โฮริเองลองทานดูบ้างสิ” ยูน่าได้พูดออกมาพร้อมกับส่งแอปเปิ้ลที่เธอกัดมาให้กับโฮริ


โฮริเองก็รับแอปเปิ้ลมาก่อนที่จะกัดมันลงไปบนรอยเดิมจากที่ยูน่ากัด


“ไม่ค่อยหวานเหมือนที่คิดเลยนะ เราว่าแอปเปิ้ลที่อีเดนอร่อยมากกว่านี้อีก” โฮริได้พูดออกมาก่อนที่ส่งผลไม้คืนไปที่มือของยูน่า


ยูน่าเองได้มองไปที่โฮริด้วยสายตาที่สั่นไหว แก้มของเธอเริ่มที่จะแดงออกมา


“ยูน่าเธอเป็นอะไร? ไม่สบายหรือป่าว” โฮริที่เป็นคนไม่คิดอะไรมากได้ถามออกมา


ยูน่าเองที่พึ่งรู้ตัวก็ได้ตอบกลับไปอย่างลนลาน


“ไม่ๆ ข้าไม่เป็นอะไรหรอแค่คิดว่าแอปเปิ้ลนี่มันอร่อยมากแค่นั้นเอง”


จะไม่เป็นไรได้ไงล่ะ ที่โฮริกัดลงไป… มันนับเป็นจูบทางอ้อมไม่ใช่หรอ? ยังจะถามออกมาด้วยหน้าตาเหมือนกับว่าไม่รู้อะไรอีก ยูน่าคิดในใจ


โฮริเองก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากก็เชื่อที่ยูน่าพูดออกมา


“ก็เป็นอย่างที่นายท่านว่ามานะ ข้าว่าถึงมันจะหวานแต่มันก็ไม่ได้อร่อยขนาดนั้น” แมมม่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้เด็ดแอปเปิ้ลออกมาก่อนที่จะกัดมันจะหมดภายในคำเดียว


ปากของเขาขยายตัวออกอย่างมากจนสามารถเห็นได้เลยว่าเขากำลังเคี้ยวบางอย่างที่ใหญ่เกินกว่าที่ปากของเขาจะรับได้


“มันเป็นเรื่องของสารอาหารน่ะ ต้นไม้ที่ปลูกบนเมฆถึงจะได้รับแสงมากกว่าต้นไม้ทั่วไป แต่ตัวเมฆเองสุดท้ายแล้วก็เกิดมาจากน้ำทำให้ต้นไม้เหล่านี้ได้รับสารอาหารน้อยกว่าที่ควรจะเป็น” ฮอลโลว์ที่เงียบมานานได้พูดออกมา


“เพราะแบบนั้นแอปเปิ้ลพวกนี้ถึงได้มีรสชาติแบบนี้สินะ” โฮริได้พูดออกมา


จากที่ยูน่าเองก็เคยกินผลไม้ที่ปลูกบนเมฆมาก่อนจนทำให้เธอรู้สึกชินกับรสชาติของมันจึงทำให้ร่างกายของเธอจดจำถึงรสชาติแบบนี้ซึ่งแตกต่างจากคนอื่นที่เคยทานผลไม้ที่ปลูกบนดินมาก่อน


“จากที่เราสังเกต เราว่าเรารู้แล้วว่าทำไมพวกนกถึงต้องกินปลา” ในขณะที่ฮอลโลว์กำลังพูดอธิบายก็ได้มีเงาขนาดใหญ่มากลอยผ่านด้านบนของกลุ่มโฮริไป


โฮริเองก็รีบหันหน้าไปมองถึงที่มาของเงาก็พบกับปลาขนาดใหญ่ลอยอยู่บนฟ้า


ร่างของมันขนาดใหญ่มากกว่าปลาตัวแรกที่เธอเจอ มีขนาดใหญ่ถึงห้าสิบเมตร


ร่างของมันได้ใช้ครีปในการควบคุมเส้นทางการล่อนของมันก่อนที่จะลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของโฮริ


มันได้มองซ้ายขวาก่อนที่จะพูดออกมากับเธอ


“พวกเธอเป็นนักเดินทางหรอ? ช่วยเรียกนกคนอื่นๆ ออกมาหน่อยได้ไหม วันนี้เป็นตาของข้าที่จะเป็นอาหารเย็นให้กับพวกเขา” ปลาขนาดใหญ่ได้พูดออกมา


******************************

ติด Top 10 นิยายผจญภัยด้วยล่ะ งงมากเลยนะ

อยู่ๆ ก็อยากเขียนนิยายอีกเรื่องยังไงถ้ามีก็ไปตามกันได้นะแต่ไม่มีเวลาเขียนหรอก 555


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

153 ความคิดเห็น

  1. #99 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 72)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 23:34
    " 555 ได้เลยถ้ามีเรื่องใหม่มา ก็บอกกัยด้วยนะเดียวไปติดตามนะ โฮริโฮริ

    " โอม
    #99
    1