ตอนที่ 68 : Artificial Family บทที่ 7 สถานที่ชุมนุมของเหล่านภา ดวงดาวที่ถูกปกคลุมไปด้วยท้องทะเล อความารีน(5)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    29 มิ.ย. 62

Artificial Family บทที่ 7 สถานที่ชุมนุมของเหล่านภา ดวงดาวที่ถูกปกคลุมไปด้วยท้องทะเล อความารีน(5)


“ผู้ทำลายล้าง?” แมมม่อนได้พูดตามออกมาอย่างช้าๆ


น่าแปลกทั้งที่น่าจะเป็นคำที่แมมม่อนเองน่าจะได้ยินเป็นครั้งแลก แต่มันกลับทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัวอย่างน่าประหลาด เหมือนกับคำๆ นี้เป็นคำที่ถูกต้องห้ามเอาไว้


เหมือนโดนดูดเข้าสู่ภวังค์ ทันทีที่คำพูดของแมมม่อนได้ออกมาจากปากของเขา เจ้าปีศาจก็เหมือนกับว่าถูกอะไรบางอย่างสะกดเอาไว้


ก็ที่สติของเขาจะหลุดออกจากร่าง ฮอลโลว์เองก็ได้ดีดนิ้วของเธอ


(เสียงดีดนิ้ว)


แมมม่อนเองก็ได้สติคืนมา ก็รับรู้ได้ถึงความผิดปกติที่เกิดขึ้น


“นี่มัน...” เจ้าปีศาจได้พูดออกมาความตกใจ


“น่าประหลาดใจใช่มั้ยล่ะ เพียงแค่ชื่อก็เป็นเหมือนกับคำสาปแช่ง หากคนที่เอื้อนเอ่ยไม่ระวังตัวให้ดี มีหวังสติไม่กลับเข้ามาในร่างอีกแน่” ฮอลโลว์ได้พูดออกมา


“แล้วมันเกี่ยวกับว่าโฮริเป็นใครตรงไหนล่ะ ข้าไม่เห็นว่ามันจะเกี่ยวข้องกันตรงไหนเลย” แมมม่อนได้ถามออกมา ยังไงเรื่องของผู้ทำลายล้างก็ไม่น่าจะสามารถเชื่อมโยงอะไรกับโฮริได้เลย


“ใจเย็นก่อน เราจะค่อยๆ เล่าให้ฟัง แต่เราของถามถึงความคิดของนายก่อนดีกว่า”


“ความคิดเห็นของข้าหรอ? ข้าว่านายท่านเองก็คงเป็นหนึ่งในผู้กลับชาติมาเกิดใหม่แต่ว่าสำหรับข้าแล้วมันก็เป็นเรื่องที่แปลกมากที่นายท่านจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่น้อย” แมมม่อนได้พูดออกมา


ผู้กลับชาติ ก็คือผู้ตายมาแล้วครั้งหนึ่งแต่กลับมาจุติใหม่ในร่างใหม่ โดยทั่วไปแล้วมันเป็นการกระทำที่ไม่ว่าใครก็สามารถทำได้และความทรงจำจากชีวิตก่อนก็จะติดตัวมาด้วยไม่มีการสูญหายแม้แต่น้อย


ซึ่งแตกต่างกับตัวของโฮริอย่างมากที่ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความทรงจำเลย


“ใช่แล้ว ก็เป็นอย่างที่นายคิดว่าโฮริเป็นผู้กลับชาติมาเกิดใหม่ ถึงจะถูกแค่ครึ่งเดียวก็เถอะ”


“ครึ่งเดียว?” แมมม่อนได้พูดออกมา


“เวลาของพวกเรายังมีอีกเยอะ งั้นเราจะเล่าเรื่องที่ว่าทำไมการแบ่งระดับพลังไม่ได้วัดที่ความแข็งแกร่งของตัวบุคคล แต่แบ่งตามความสามารถในการเดินทาง แล้วต่อด้วยแผนของเราต่อจากนี้ไป นายคิดว่าไง?” ฮอลโลว์ได้พูดพร้อมกับหันหน้าไปมองที่แมมม่อน


******************************

ยูน่าตอนนี้กำลังคุกเข่าพร้อมกับกำศรีษะของเธอให้ต่ำลงเพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อเทพธิดาที่อยู่ตรงหน้า


มันเป็นกิริยามารยาทพื้นฐานที่เทพธิดาที่มีจำนวนคู่ของปีกน้อยกว่าจะต้องปฎิบัติต่อผู้ที่มีจำนวนคู่ของปีกมากกว่า


“เงยหน้าขึ้นมาได้แล้วล่ะ เธอคือยูน่าสินะ ข้ามีนามว่าเอเลนอลยินดีที่ได้รู้จักนะ” เอเลนอลได้พูดออกมาพร้อมกับส่งยิ้มไปที่ยูน่า


“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกัน ท่านเอเลนอล” ยูน่าได้พูดออกมา แม้จะยังคงตัวสั่นอยู่นิดๆ แต่ก็เงยหน้าขึ้นมามอง


“เธอเองก็คงส่งสัยสินะ ว่าทำไมข้าถึงได้มาหาในความฝันแห่งนี้” เอเลนอลได้พูดออกแล้วพร้อมกับมองไปที่ดวงตาของโฮริ


แน่นอนว่ายูน่าเองไม่สามารถรู้ได้เลยว่าทำไมเอเลนอลถึงได้มาหาเธอ


“ถ้าข้าบอกว่าอยากรู้เรื่องเกี่ยวกับมนุษย์ที่อยู่กับเธอล่ะ เธอช่วยบอกข้าหน่อยได้ไหม?”


“ท่านหมายถึงโฮริหรอ? เธอผู้นั้นเป็นมนุษย์ที่มีจิตใจดี เธอได้ช่วยข้าไว้ในตอนที่อยู่บนดาวโลก ถ้าท่านอ่านความทรงจำของพวกที่พยายามจะจัดการข้าท่านเองก็น่าจะรู้ได้ไม่ยาก”


แน่นอนว่าเอเลนอลรู้อยู่แล้วแต่เธอเลือกที่จะดูคำตอบที่ออมาจากปากของยูน่า


“แล้วถ้าข้าบอกว่าข้าตองการชีวิตของโฮริแล้ว เธอจะยอมมอบมันมาให้กับข้าหรือป่าว?”


เอเลนอลได้พูดออกมาพร้อมกับปล่อยแรงกดดันมหาศาลออกมาจากร่างของเธอ


ตอนนี้ความรู้สึกของยูน่าเองเหมือนกับกำลังจมดิ่งไปในมหาสมุทรที่ไร้ที่สิ้นสุด


เธอเริ่มหายใจลำบากเหมือนกับว่ามีมือมาบีบที่จมูกของเธอ


“ไม่ ตั้งแต่ที่โฮริช่วยข้าเอาไว้ เธอก็เป็นเจ้าของชีวิตของข้า ต่อให้เป็นท่านเองข้าจะไม่ยกมันให้เด็ดขาด” ยูน่าได้พูดออกมาท่ามกลางแรงกดดันที่กดทับมาบนตัวของเธอ


“โฮ่ เธอจะบอกว่าต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับข้า ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับเหล่าเทพธิดาทั้งหมด เธอก็เลือกที่จะปกป้องโฮริสินะ”


แรงกดดันของเธอยิ่งแรงมากขึ้นไปอีกเหมือนกับว่ากำลังโมโหกับคำตอบที่ได้รับมา


“ใช่ ต่อให้ข้าต้องเป็นศัตรูกับท่าน ข้าก็จะอยู่เคียงข้างกับโฮริจนถึงวินาทีสุดท้าย” ยูน่ายื่นคำขาด มันเป็นสิ่งที่เธอเลือกไว้แล้วว่า


ไม่รอดแน่ ยูน่าคิดในใจ


ก่อนที่จะถึงวินาทีสุดท้ายของชีวิต ยูน่าได้หลับตาลงเพื่อเป็นการทำใจต่อวาระสุดท้ายของเธอ


แต่เวลาผ่านไปก็ไม่มีอะไรเกินขึ้น แรงกดดันเองก็ค่อยๆ ลดลงไป


ตอนนี้ตัวเธอเองรับรู้ในถึงความอบอุ่นเหมือนกับยื่นอยู่ภายใต้แสงของพระอาทิตย์ยามอัสดง


เธอลืมตาออกมาก็พบกับมือของเอเลนอลที่สัมผัสอยู่ที่บริเวณหน้าผากของเธอเอง


ใบหน้าของเธอแม้จะยังคงยิ้มอยู่แต่ถ้ามองในดวงตาของเธอแล้วจะพบว่าภายได้ของร้อยยิ้นนั้นมันแฝงไปด้วยความโศกเศร้า


“ถ้าเป็นเช่นนั้นข้าเอเลนอล ขออวยพรให้เธอทำได้ตามที่ใจปรารถนา”


“ว่าเธอจะคอยอยู่เคียงข้างโฮริ ไม่ว่าเธอจะต้องพบเจอกับอุปสรรคที่หนักหนาขนาดไหน”


“จะเป็นคนที่สามารถแบ่งปันรอยยิ้มให้ในยามที่เธอเป็นสุข และ คอยเช็คน้ำตาของเธอในยามที่เธอมีความเศร้า”


“และหากวันใดที่เธอไม่อาจทำมันได้อีกต่อไปแล้วล่ะก็...”


“ข้าจะขอเป็นคนทำมันแทนเธอเอง”


******************************

ลองเปลี่ยนเป็นหมวดผจญภัยดูแล้วกันในเดือนนี้ และจะกับไปเปลี่ยนขนาดตัวอักษรให้ใหญ่ขึ้นตั้งแต่ตอนที่ 1 เลยเป็นขนาด 18


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

153 ความคิดเห็น

  1. #91 Aqure (@Aqure) (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2562 / 05:53
    สุดท้ายแล้วเอเลนอลก็ได้มอบของโวอัพคลาสให้ยูน่าเป็นที่เรียบร้อย..รึเปล่า
    #91
    1
    • #91-1 Evirdkung (@passapondrive) (จากตอนที่ 68)
      15 พฤษภาคม 2562 / 08:07
      ติดตามรอได้เลย555
      #91-1