ตอนที่ 56 : Artificial Family บทที่ 6 คุณสมบัติของผู้ปกครอง(ุ7)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 46
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

Artificial Family บทที่ 6 คุณสมบัติของผู้ปกครอง(ุ7)


เมื่อวานลองลงนิยายโดยใช้แอพในโทรศัพท์ดูเหมือนว่าการแจ้งเตือนจะไม่ขึ้นยังไงก็ลองดูก่อนนะว่าอ่านข้ามตอนกันมาหรือป่าว ขออภัยสำหรับความไม่สะดวก อ่านต่อได้เลยจ้า


******************************

“ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 1 เข้าสู้สนามได้” เสียงของกรรมการได้ดังออกมา


เสียงเชียร์และเสียงปรับมือที่ให้กำลังใจโฮริยังคงดังขึ้นมาอย่างต่อเนื่อง


เอ็ดเองค่อยๆ เดินเข้ามาจนกระทั้งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของโฮริ


“ยอดเยี่ยมมาก ข้าว่าแล้วว่าข้าเรียกคนไม่ผิดจริงๆ ต่อไปจะเป็นของจริงแล้วนะ ยังจำสิ่งสุดท้ายที่ข้าบอกได้ใช้ไหมโฮริ?” เอ็ดได้พูดออกมา


“แน่นอน เราจำได้ดีเลยล่ะ” โฮริได้พูดออกมาด้วยความมั่นใจ


“ข้ามาเลย ใช้ทุกอย่างที่เจ้ามี ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปให้ได้” เอ็ดได้พูดออกมาก่อนที่จะเดินออกไปเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างตัวของพวกเขาทั้งสอง


แม้จะเป็นช่วงเวลาแค่ 8 วัน แต่สายสัมพันธ์ของศิษย์อาจารย์นั้นก็ได้เกิดขึ้น


ครั้งนี้จะเป็นฝ่ายของศิษย์แล้ว ที่จะก้าวข้ามผ่านอาจารย์ไปให้ได้


******************************

[ก้าวพริบตา]


ชั่วพริบตาร่างของเอ็ดก็เข้ามาประชิดตัวของโฮริ


มันเร็วมากเมื่อเทียบกับความเร็วของคนอื่นที่เธอได้ต่อสู้มา


จริงอยู่ว่าถ้าเทียบเรื่องพลังกายแล้วเอ็ดนั้นไปอาจเทียบได้กับใครหลายคนที่เขาร่วมการแข่งขันครั้งนี้ แต่ถ้าพูดถึงความเร็วแล้วมันก็เป็นอีกเรื่อง


การโจมตีด้วยหมัดซ้ายและหมัดขวาเขารวดเร็วมากในสายตาของเธอ


ตัวตาของเธอที่ในรับการเสริมพลังมาจากการกินแอปเปิ้ลในรอบแรกเองก็ไม่สามารถมองเห็นถึงหมัดของเอ็ดได้อย่างชัดเจน เห็นเป็นเพียงภาพของมือที่ขยับไปมาเท่านั้น


โฮริเองไม่สามารถหลบมันได้ทั้งหมดจึงจำเป็นต้องเราหมัดไว้บ้าง


เบาจัง โฮริคิดในใจ แม้หมัดของเอ็ดจะเร็วมากแต่กลับไม่ทำให้เธอรู้สึกถึงความรุนแรงเลย เธอจึงมีความคิดที่จะโจมตีสวนไป


แต่ทันทีที่เธอคิดแบบนั้น เธอก็รู้ทันทีว่าเธอคิดผิด


[ก้าวพริบตา]

[ก้าวพริบตา]

[ก้าวพริบตา]


ร่างของเอ็ดเคลื่อนที่ไปรอบตัวของโฮริ จนเธอเห็นได้เพียงแค่ภาพติดตาของเขา


เป็นความเร็วในระดับที่อยู่เหนือความเข้าใจ ความเร็วที่พวกไร้ระดับอย่างเธอไม่มีทางเอื้อมไปถึง


โฮริที่ไม่อาจทนการโจมตีของเอ็ดได้จึงได้กลายเป็นฝ่ายตั้งรับอย่างเต็มตัว


หมัดที่ตัวเธอเคยคิดว่าเบาตอนนี้เธอกลับรู้สึกว่ามันแรงขึ้นเรื่อยๆ


ความเจ็บปวดที่เข้ามาเหมือนกับเข็มน้อยๆ นับพันเล่มเข้ามาทิ่มแทงที่ร่างของเธอ


ตัวเธอที่เริ่มทนความเจ็บปวดไม่ไหวก็เริ่มที่จะคงสติไว้ไม่อยู่


“อะไรกัน แค่นี้ก็ไม่ไหวแล้วหรอ?”


ทันใดนั้นก้ได้มีเสียงหนึ่งได้ดังมาในหัวของเธอราวกับว่ามีบางสิ่งกำลังพูดคุยกับตัวเธออยู่


เสียงนี่อีกแล้ว เป็นครั้งที่สองแล้วที่โฮริในยินเสียงนี้


ทุกสิ่งรอบตัวของเธอค่อยๆ ขยับช้าลงจนสุดท้ายก็หยุดนิ่งไป


มีเพียงแค่ความคิดของเธอเท่านั้นที่ยังคงสามารถรับรู้ถึงสิ่งต่างๆ


“นี้นายเป็นใครกัน ไม่สินายเป็นอะไรกันแน่” โฮริได้พูดออกมาในใจหวังว่าเสียงนั้นจะตอบกลับมา


มันเป็นเสียงที่ฟังยากมากจนตัวของโฮริเองไม่อาจตอบได้เลยว่าเป็นเสียงของผู้ชายหรือผู้หญิงบางทีมันอาจจะไม่ใช้เสียงของสิ่งมีชีวิตด้วยซ้ำ


“ไม่เอาน่า เราเองก็อยู่กับตัวเธอมาตั้งนานแล้วแต่เรื่องนั้นช่างมันก่อน เธอเห็นโซ่ตรวนที่อยู่บนตัวของเธอไหม?”


โฮริที่ได้ยินมาก็ได้ใช้ตาของเธอมองไปที่ส่วนต่างๆ ของร่างกาย


เธอเห็นถึงโซ่ตรวนที่พันอยู่ตามแขนและขาทั้งสองข้างของตัวเธอ


ตัวของโซ่นั้นลากลงต่อไปในพื้นดินก่อนที่มันจะหายไปในความมืด


“นี้คืออะไรกัน?” โฮริเองในถามออกมาด้วยความแปลกใจถึงตัวของโซ่ที่พันอยู่รอบตัวของเธอ


“มันเป็นโซ่ โซ่ที่คอยพันธนาการพวกไร้ระดับทุกคนทำให้ไม่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปได้ หากไร้ซึ่งสิ่งนี้ไม่ว่าใครก็สามารถพัฒนาตัวเองต่อไปได้” เสียงลึกลับได้ตอบออกมาราวกับเป็นเสียงหัวเราะ


แต่โซ่ทั้งสี่ที่พันตัวของเธออยู่ มีสองตัวที่มีรอยร้าวเหมือนกับว่าพร้อมจะหยุดได้ทุกเมื่อ


“มนุษย์ที่คนนี้ช่างน่าทึ่ง ขอแค่ตัวเธอฝึกต่ออีกสักยี่สิบถึงสามสิบวัน โซ่พวกนี้ก็คงหลุดออกไปจากตัวเธอจนหมด” เสียงลึกลับยังคงพูดต่อมาอีก


“แต่น่าเสียดาย ตัวเธอเองไม่มีเวลามากขนาดนั้นหรอกนะ...”


ก่อนที่จะมีมือสีดำจำนวนมากโผลมาจากความว่างเปล่า เข้ามาบีบที่โซ่ตรวนทั้งสี่ที่อยู่ตรงส่วนต่างๆ


เหมือนกับวิญญาณของเธอได้กรีดร้องออกมา มันเป็นความเจ็บปวดที่มากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา


“อาจจะเจ็บไปบ้างแต่อยากให้รู้เอาไว้นะ ว่าทุกสิ่งที่เราทำคือสิ่งที่เธอเป็นคนขอด้วยตัวเอง”


******************************

ตามเก็บเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ นะ


คือพวกไร้ระดับจะมีโซ่ที่มองไม่เห็นล่ามเอาไว้ถ้าแค่ตัดก็จะข้ามขีดจำกัดของตัวเองไปได้

ที่บอกว่าไม่เคยมีใครฝึกจากไร้ระดับไปเดินดินได้เพราะคนที่ขึ้นไปได้ใช้พวกอุปกรณ์วิเศษในการตัดโซ่ตรวนพวกนี้


แต่สภาพแวดล้อมของอีเดนกับแอปเปิ้ลเสริมพลังและการฝึกของเอ็ดนับว่าเป็นสิ่งที่เรียกได้ว่าเป็นการฝึกอย่างแท้จริงในการปลดโซ่ตรวนเหล่านี้


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

155 ความคิดเห็น

  1. #73 oom003 (@oom003) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 27 เมษายน 2562 / 20:01
    "รอนานมาก จนกว่า โฮริโฮริ จะกลับมาเขียนต่อ จนจะลืมไปเเล้วนะ (- -*) " โอม
    #73
    2
    • #73-1 Evirdkung (@passapondrive) (จากตอนที่ 56)
      27 เมษายน 2562 / 20:02
      วันก่อนก็ลงนะแต่ลงมนโทรศัพก็เลยเหมือนจะไม่แจ้งเตือนครั้งหน้าจะลงแค่ในคอมละ
      #73-1