ตอนที่ 5 : Artificial Family บทที่ 0 โลกที่เงินคือพระเจ้า(5) + แก้คำผิด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 190
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    1 ก.ค. 62

Artificial Family บทที่ 0 โลกที่เงินคือพระเจ้า(5)


     “ข้าสัญญา”


     แม้คำพูดจะสั้นแต่ครั้งนี้กลับทำให้โฮริรู้สึกถึงความแตกต่างจากคำพูดก่อน


     ครั้งนี้ไม่เหมือนกับคำพูดของคนที่สูงกว่าพูดกับคนที่ต่ำกว่า


     แต่เป็นคำพูดที่แสดงถึงความเท่าเทียมระหว่างยูน่าและตัวของเธอเอง


     “ถ้างั้นข้าขอเริ่มพิธีในการแต่งตั้งเจ้าเลยละกัน”


     บรรยากาศภายในห้องเริ่มสงบลง วงแหวนเวทได้ขยายออกจากใจกลางระหว่างโฮริและยูน่าจนกระทั่งล้อมรอบทั้งสองคน


     “ในนามให้ข้า ยูน่าตัวแทนของเหล่าเทพธิดาที่คอยดูแลถึงระเบียบและความสงบสุขของเหล่ามวลมนุษย์”


     รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างได้ปะทุออกมาจากแหวนในกำมือของยูน่า


     “ณ สถานที่แห่งนี้ ข้าขอเป็นสักขีพยาน ข้าขอแต่งตั้งให้หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้านี้มีอำนาจเหนือคำศรัทธาทั้งปวง”


     พลังงานสีดำได้ปะทุออกมาจากกึ่งกลางของวงแหวนแล้วก็ได้พุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่โฮริยื่นอยู่


     โฮริรับรู้ได้ถึงความโลภอันมหาศาลที่ไหลเข้ามาในตัวของเธอทำให้เธอรู้สึกถึงความอึดอัดที่พร้อมจะปะทุออกมาจากตัวเธอตลอดเวลา


     ความรู้สึกในตอนนี้มีเพียงแค่คำเดี่ยวที่สามารถอธิบายได้


     เป็นความเจ็บปวดที่มากเกินกว่าจะเปล่งออกมาเป็นคำพูดได้


     “มันไม่เหมือนที่เราคุยกันไว้นี่”


     “เอาละต่อจากนี้ก็ขึ้นอยู่กับตัวของเจ้าแล้วว่าเจ้าจะรับเอาความโลภของมนุษย์ทั้งหลายได้หรือไม่ ถ้าไม่เจ้าก็คงกลายเป็นปีศาจที่ไม่รู้จักคำว่าพอซึ่งข้าก็คงต้องกำจัดเจ้าทิ้งที่นี่น่ะนะ”


     ยูน่าพูดด้วยท่าที่เหมือนกับแสดงความเจ็บปวดออกมา


     ความมืดได้ก่อตัวเสมือนเป็นผ้าสีดำทมิฬได้มาพันธนาการตัวของโฮริที่ยืนอยู่โดยเริ่มบดบังวิสัยทัศน์ของเธอ


     “การพบเจอกันของเจ้ากับข้าช่างสั้นยิ่งนักแต่นั้นก็อาจเป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของข้าเลย”


     เหลือไว้เพียงแค่ความมืดที่ค่อย ๆ กลืนกินร่างกายของเธอ


     “ข้าสัญญาว่าข้าจะทำให้เจ้ามีครอบครัวที่อบอุ่นในชีวิตถัดไป”


     เสียงที่เธอได้ยินเริ่มแผ่วเบาลงไป


     “ข้าสัญญาว่าข้าจะดูแลเจ้าแม้ยามที่ข้ากลับสู่ดินแดนของเหล่าทวยเทพ”


     ประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอเริ่มเลือนราง


     “ข้าสัญญาแม้เจ้าอาจจะไม่ยกโทษให้กับสิ่งที่ข้าทำในวันนี้แต่ข้าจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้ต่อเจ้า”


     ราวกับช่วงเวลาของเธอถูกหยุดไว้ชั่วนิรันดร์


     “แม้ว่าข้าจะหวังว่าเจ้าจะก้าวข้ามผ่านมันไปได้สำเร็จแต่สุดท้ายความหวังนั้นมันช่างน้อยนิดเหลือเกิน”


     “ลาก่อนนะ เพื่อนคนแรกของข้า”


     ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นมีเพียงแค่หยาดน้ำตาของยูน่าเท่านั้น


     ก่อนที่โลกทั้งใบของเธอจะดับลง


******************************

- ผู้คุยกับนักเขียน - ถ้าทุกท่านที่ยังอ่านมาถึงตรงนี้ก็ขอขอบคุณมากนะ ตอนเขียนครั้งแรกคิดอะไรอยู่นะ แถมคำผิดยังเยอะอีก 1/7/2562



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

155 ความคิดเห็น