Artificial Family ครอบครัวจำแลงของสาวน้อยโฮริ

ตอนที่ 39 : Artificial Family บทที่ 4 สนามเด็กเล่นของเหล่าผู้เดินดิน(4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 48
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

Artificial Family บทที่ 4 สนามเด็กเล่นของเหล่าผู้เดินดิน(4)


สายตาของยามทั้งสองนั้นมองโฮริราวกับมองมาที่เศษขยะ


เราไม่ชอบเลยสายตาแบบนี้เลย


“ช่วยเอาบัตรนี้ใส่ไว้ที่คอตลอดเวลาด้วยนะ” ยามคนหนึ่งได้พูดขึ้นมาพร้อมกับส่งที่ห้อยคอให้พวกเขามาสามอันโดยแต่ละอันมีเลขสลักไว้คือ 0, 2 และ 3


3 สำหรับแมมม่อน, 2 สำหรับยูน่าและสุดท้าย… 0 สำหรับโฮริ


“โฮริไปกันได้แล้ว” ครั้งนี้แมมม่อนไม่เรียกโฮริว่านายท่านเพราะต้องแกล้งทำตัวเป็นหัวหน้ากลุ่มของพวกเธอ


ทั้งสี่ได้เดินเข้าไปข้างในตัวเมืองโดยตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่มีผู้คนเดินไปเดินมาตลอดซ้ายขวา


ทุกคนต่างส่งรอยยิ้มให้แมมม่อนกับยูน่าด้วยท่าทางราวกับยินดีตอนรับถึงการมาของทั้งสอง


ทุกคนต่างมีที่ห้อยคอที่สลักเลข 1 ไว้บริเวณหน้าอกของทุกคน


แต่พอเห็นเลข 0 บนที่ห้อยคอของเธอ ทุกคนก็เบือนหน้าหนีราวกับไม่อยากมองไปที่เธอ


ตัวของเธอเองก็เริ่มเข้าใจถึงความหมายของตัวเลขแล้วจากการสังเกตุถึงสิ่งรอบตัว


เลข 0 น่าจะหมายถึงไร้ระดับ เลข 1,2,3 ก็หมายถึง เดินดิน, นภา และ ดวงดารา ตามลำดับ


เท่าที่เรารู้มาคนเกือบทั้งหมดที่อยู่ที่นี้ต่างก็เป็นระดับเดินดินทั้งนั้น


เรารับรู้ถึงสายตานั้นได้ดี มันบ่งบอกถึงการ เหยียด


แต่มันต้องมากกว่านั้นสิ ท่ามองกันตามหลักแล้วไร้ระดับกับเดินดินมันก็ต่างกันแค่ 1 ระดับเอง


ถ้าอ้างอิงจากที่แมมม่อนบอกยิ่งระดับน้อยเท่าไหรความต่างก็ยิ่งน้อยลงมากเท่านั้นด้วย


การที่เดินดินกับนภาจะเทียบว่าใครเก่งกว่านั้นทำได้ยาก แต่ถ้าเป็นจ้าวกาลเวลากับผู้คุมกฎนี้ก็จะตอบได้เลยว่าผู้คุมกฎเก่งกว่า


แล้วอะไรคือสาเหตุของสายตาแบบนั้นกัน ยิ่งโฮริคิดมากเท่าไหรก็ยิ่งเจอเรื่องที่ไม่เข้าใจขึ้นไปอีก


“จากที่ข้าไปถามคนแถวนี้มาถ้าตรงไปอีกไม่นานก็จะเจอโรงเตี๊ยมสำหรับค้างคืนนี้แล้ว นายท่านเราไปที่นั้นกันดีกว่า” แมมม่อนได้พูดขึ้นมาพร้อมกับชี้นิ้วไปที่ด้านหน้า

โฮริไม่พูดอะไรเพียงแค่เดินไปด้านหน้าพร้อมกันคนอื่นๆ


ฮอลโลว์เองก็ได้หันมามาองโฮริเล็กน้อยก่อนที่จะหันไปทางอื่น


มุมปากของเจ้าตุ๊กตานั้นชี้ลงไปอย่างเห็นได้ชัดแสดงให้เห็นถึงความไม่พอใจ


ยูน่าเองก็เห็นถึงใบหน้าที่แสดงถึงความไม่มีชีวิตชีวาของโฮริได้รีบวิ่งไปอยู่ตรงหน้าของเธอก่อนจะหันหลังแล้วมองไปที่ใบหน้าของโฮริ


นัยตาสีเขียวที่เปร่งประกายราวกับมรกตได้สะท้อนใบหน้าของโฮริออกมา


สายตาของทั้งสองสบกัน ก่อนที่ยูน่าจะเริ่มพูดออกมา


“อย่าไปใส่ใจคนพวกนั้นเลย ข้ารู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ แต่อย่าได้ลืมว่าตรงนี้ยังคงมีคนที่ยอมรับในตัวตนของเธออยู่” ยูน่าได้พูดออกมาเพื่อปลอบโยนโฮริที่กำลังครุ่นคิดกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง


ฮอลโลว์กับแมมม่อนที่อยู่ด้านหน้าได้หยุดเดินก่อนที่จะหันหลังกลับไปมองที่ตัวของโฮริ


มันไม่ใช้สายตาที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัด แต่เป็นสายตาที่แฝงไปด้วยความเวทนา


เวทนาที่ตัวเองไม่อาจทำให้คนอื่นมายอมรับในตัวเธอได้เหมือนกับที่พวกเขาเป็น


ความรู้สึกที่คนที่เรายอมรับด้วยกายและจิตวิญญาณกลับโดยดูถูกเพียงเพราะเป็นพวกไร้ระดับนั้นมันมากเกินกว่าจะอธิบายออกมาได้


โฮริที่เห็นแบบสายตาที่ทั้งสามมองมาที่เธอ เธอได้รับรู้ถึงความอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อนภายในใจของเธอ


เธอยื่นมือของเธอออกไปลูบหัวของยูน่าที่อยู่ด้านหน้า มันเร็วมากแม้แต่อยู่ยูน่าเองก็ตั้งตัวไม่ทัน


“นี้ทำอะไรของเธอเนี่ย” ยูน่าได้พูดออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เริ่มแดงขึ้นมา


“เป็นพี่สาวจะลูบหัวน้องสาวหน่อยไม่ได้หรือไง” โฮริได้พูดออกมาพร้อมกับลูบหัวเร็วขึ้นไปอีก


“ข้าก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย...” สายตาของยูน่าได้มองลงไปที่พื้นพร้อมกับเสียงพูดที่ค่อยๆ เบาลงไป


“ขอบคุณนะ ที่ยอมรับในตัวเรา” โฮริพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เบามากแม้แต่ยูน่าเองก็ไม่ได้ยิน


แต่ทันใดนั้นก็ได้ก็ได้มีร่างของสาวน้อยคนหนึ่งถูกโยนมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผล

******************************

ตามเก็บเนื้อเรื่องไปเรื่อยนะหวังว่าจะเขียนได้จนจบ แต่ตอนนี้จะจบแบบนี้ไม่ได้นะ

รู้สึกเหมือนมีคนตามมาได้ 5 คนนะดีใจจริงๆจะพยายามลง 20.30 ของทุกวันนะ


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

157 ความคิดเห็น

  1. #42 NoLoliNoLife (@NoLoliNoLife) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 2 เมษายน 2562 / 09:27
    สาวคนใหม่?
    #42
    1