ตอนที่ 38 : Artificial Family บทที่ 4 สนามเด็กเล่นของเหล่าผู้เดินดิน(3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 49
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    15 พ.ค. 62

Artificial Family บทที่ 4 สนามเด็กเล่นของเหล่าผู้เดินดิน(3)


ดาวที่ปรากฎออกมาในสายตาของเธอสามารถมองเห็นเป็นสีเขียวขจีแสดงให้เห็นถึงภูมิภาคส่วนใหญ่นั้นอุดมไปด้วยป่าไม้


แม้มองจากด้านนอกก็สามารถรับรู้ได้ถึงความสวยงามของดาวดวงนี้


“เอาล่ะ นายท่านเราเดินทางมาถึงแล้วพวกเราก็ควรลงกันได้แล้วนะ” แมมม่อนพูดขึ้นมา


“โฮริตอนลงยังไงก็มาขี่คอของข้าเหมือนเดิมนะ” ยูน่าได้พูดออกมา


ทั้งสี่ได้ลุกขึ้นออกมาจากที่นั่งก่อนที่จะบอกลากับโดโรธี


“และเจอกันใหม่นะ ยังไงก็มาหาข้าที่อความารีนได้เลย” โดโรธีได้บอกกับกลุ่มของโฮริ


“ได้เลย” โฮริได้ตอบออกมาแต่ก่อนที่จะแยกจากกัน ก็ได้มีบัตรสีขาวบินมาหยุดอยูาบนมือของเธอ


“นี้คือ?” โฮริได้ถามออกมา


“มันเป็นนามบัตรน่ะเอาไว้ใช้เวลาติดต่อระยะไกลได้” แมมม่อนได้ตอบออกมา


ดาวหางได้เคลื่อนตัวออกไปก่อนที่หายไปจากสายตาของเธอ


“ดาวหางนี่วิ่งเร็วมากเลยนะ ตอนเรานั่งอยู่บนนั้นไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเร็วขนาดนี้” โฮริได้พูดออกมา


“ดาวหางยังไงก็เป็นวิธีเดินทางที่เร็วที่สุดอยู่แล้วล่ะ” แมมม่อนได้พูดให้โฮริฟัง


“ข้าว่าพวกเราไปที่เมืองตรงนั้นก่อนดีกว่านะ” ยูน่าได้พูดพร้อมกับชี้ไปที่เมื่องที่ตั้งอยู่


แม้จะอยู่นอกดวงดาวแต่ด้วยสายตาของเธอก็สามารถเห็นได้ถึงเมืองที่อยู่เบื้องล่างได้อย่างชัดเจน


“เป็นความคิดที่ดีพวกเราไปกันเลยดีกว่า” แมมม่อนได้พูดออกมา


“...” มีเพียงฮอลโลวเท่านั้นที่ไม่พูดอะไรเพียงแค่มองไปยังเมืองที่อยู่เบื้องล่าง


แม้ดาวดวงนี้จะกว้างใหญ่แต่มีเพียงแต่เมืองเดียวอยู่บนดาวดวงนี้


มันแปลกมากจริงๆ โฮริได้คิดในใจก่อนที่ทั้งสี่จะบินลงไปยังเมืองนั้น


******************************

- เมืองที่กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มหานครแห่งอีเดน ประตูทางเข้าเมือง -


เมื่อทั้งสี่มาถึงทางเข้าเมืองนั้นไม่ว่าจะมองไปทางซ้ายไม่ก็ทางความจะเห็นได้ถึงกำแพงที่ยาวมากจนไม่เห็นถึงปลายทาง


เป็นกำแพงขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบตัวเมืองเอาไว้


ตรงทางเข้ามียามสองคนยืนอยู่คอยดูแลคนที่จะเข้าไปในเมือง


“นี้พวกนายบอกชื่อ จุดประสงค์ที่เดินทางมาที่นี้ และระดับของพวกนายมา” ยามคนนึงได้พูดขึ้นมา


“แมมม่อน พวกข้ามาที่นี้เพื่อมาพักผ่อน ระดับดวงดาราก็อย่างที่พวกท่านเห็น ข้ามาพร้อมกับเพื่อนของข้า” แมมม่อนได้พูดออกไปอย่างสุภาพ


การที่ให้แมมม่อนที่ตอนนี้มีระดับมากสุดเป็นคนพูดออกมานั้นเป็นการกระทำที่ฉลาดมาก


ในอีเดนแห่งนี้ผู้คนของดาวดวงนี้จะอยู่ที่ระดับเดินดินเป็นส่วนใหญ่


การที่ผู้ที่มีระดับน้อยกว่าจะเคารพผู้มีระดับมากกว่าในยามที่ไม่ได้เป็นศัตรูกันนั้นเป็นเรื่องธรรมดา


“พวกข้าขอโทษที่เสียมารยาท แล้วท่านมาที่นี้เพื่อมาดูการแข่งขันใช้ไหม?”


สำหรับยามทั้งสองที่อยู่แค่ระดับนภาการมีมารยาทกับแมมม่อนที่อยู่ระดับดวงดารานั้นก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน


“ข้าไม่ว่าอะไรหรอ พวกเจ้าก็แค่ทำหน้าที่ของตนเท่านั้นเอง แต่การแข่งขัน? ช่วยอธิบายให้ข้าฟังมากกว่าหน่อยสิ” แมมม่อนได้พูดออกด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังรู้สึกหลงไหลไปกับมัน


การสร้างความประทับให้ยามทั้งสองสำหรับแมมม่อนไม่ใช้เรื่องยากอะไรเลย


“ที่เมืองอีเดนแห่งนี้จะมีการจัดการแข่งขันสำหรับคนที่มีระดับเดินดินลงมา” ยามคนหนึ่งได้พูดขึ้นมา


“มันเป็นการแข่งขันที่ใหญ่แบบที่ไม่เคยมีมาก่อนเลยล่ะ ข้าได้ข่าวว่าทุกคนสามารถเข้าร่วมได้โดยไม่ต้องมีข้าใช้จ่ายอะไรเลย” ยามอีกคนได้พูดเสริมขึ้นมา


ราวกับทั้งสองได้เตี้ยมกันกันไว้ทั้งสองพูดมาด้วยท่าทีที่ตื่นเต้น


“แล้วก็สำหรับผู้ที่ชนะการแข่งจะได้รางวัลเป็นผลไม้แห่งปัญญาที่ออกมาได้รอบ 10,000 ปีเป็นผลไม้ที่งอกออกมาจากใจกลางสวนแห่งพงไพรอีเดนแห่งนี้!!!”


โฮริมองด้วยสีหน้าที่เหมือนกับว่าเจ้าพวกนี้มาเล่นอะไรกันออกมา


“ว้าว ข้าไม่เคยรู้มาก่อนเลยขอบใจพวกเจ้ามากจริงๆ ที่เอาเรื่องนี้มากบอกข้า” แมมม่อนได้พูดแกล้งทำเป็นรู้สึกประหลาดใจออกมา


ยามที่เห็นแบบนั้นก็ยิ่งเคารพแมมม่อนมากขึ้นไปอีกด้วยความไม่ถือตัวของเขา


โฮริที่ได้เห็นภาพตรงหน้าก็ได้คิดขึ้นมาได้คำหนึ่ง เสแสร้งมากไปแล้วนะแมมม่อน


“พวกข้าคงไม่รบกวนพวกท่านไปมากกว่านี้แล้ว” ยามคนหนึ่งได้พูดขึ้นมา


“นี้พวกเจ้าก็บอกชื่อและระดับมาด้วยเหมือนกัน” ยามอีกคนได้พูดขึ้นมาเช่นกัน


ทั้งโฮริและยูน่าที่ได้ยินแบบนั้นก็ได้พูดออกมา


“ข้าชื่อยูน่า ระดับนภา”


ยามทั้งสองเมื่อได้ยินแบบนั้นก็หยักหน้าออกมาเบาๆ


“เราชื่อโฮริ ไร้ระดับ” โฮริก็ได้ตอบออกมาเหมือนปกติแต่เธอสามารถรับรู้ได้ถึงสิ่งผิดปกติที่เกิดขึ้น


สายตาของยามทั้งสองที่เคยแสดงถึงความเคารพไปที่ตัวของแมมม่อนนั้นได้หายไปแล้ว


บัดนี้มีเพียงแค่สายตาที่มองเธอราวกับว่ากำลังมองไปที่เศษขยะอยู่เท่านั้น...


******************************

ตามเก็บเนื้อเรื่องไปเรื่อยๆ นะหวังว่าจะเขียนได้จนจบ

แมมม่อนเรานี้ประจบเก่งจริงๆ แต่ตอนจบนี้มันอะไรกันค้างชะมัดเลย


ขอขอบคุณท่านผู้อ่านที่ติดตามนะ

คอมเม้น กดติดตาม กดให้กำลังใจเพื่อใส่ไฟให้กับเรา


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

157 ความคิดเห็น

  1. #41 NoLoliNoLife (@NoLoliNoLife) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 07:45
    เปลี่ยนอารมณ์ไวเกินนะเจ้าพวกยาม
    #41
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #41-2 Evirdkung (@passapondrive) (จากตอนที่ 38)
      1 เมษายน 2562 / 09:20
      นั่นสินะ
      #41-2