รักแรก(แลก)ความตาย

"อรรยา ผมขอโทษ" เสียงจากชายหนุ่มดังออกมาด้วยความเศร้า เขาคือนายเมฆ แฟนของฉันเอง


"มีอะไร? ทำไมต้องขอโทษ จะบ้าเหรอเมฆ อะอะอะ" จะบ้าหรือไงนะมาขอทงขอโทษอะไรกัน ฉันหัวเราะกับคำพูดขำขันของเมฆ แต่ต้องต้องหยุดลงเมื่อปะทะใบหน้าที่ดูจริงจัง


"อรรยา เราเลิกกันเถอะ" เขาพูดเบาๆ ทำให้ฉันช๊อกทันทีกับคำพูดนั้น เมฆคงล้อเล่นล่ะมั่ง ทำไมอยู่ๆถึงพูดแบบนี้ขึ้นมา ทำเอาตกใจหมดเลย คอยดูนะ..เดี๋ยวต้องแกล้งซะให้เข็ดเลย


"อย่าเล่นแบบนี้ซิ เดี๋ยวก็โดนจริงๆหรอก" ฉันด้วยน้ำเสียงสดใส พยายามคิดว่ามันไม่จริง มันไม่จริงแน่ๆ เออ..แต่ทำไมเมฆถึงต้องเรียกฉันดูห่างไกลเหลือเกิน ทั้งๆที่ปกติเขาจะเรียกฉันว่า ยา ไม่เอาๆอย่าคิดอะไรที่เป็นอัปมงคลซิ


"ผมขอโทษ" เมฆพูดแล้วก้มหน้าลง น้ำตาฉันเริ่มเอ่อล้นออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทำไมนะ ทำไมต้องแกล้งกัน ไม่จริง ไม่จริงงงงง


"ฉันทำผิดอะไรเหรอ ทำไมเมฆไม่บอกฉันล่ะ ทำไมต้องแก้ปัญหาด้วยวิธีนี้" ฉันพูดและร้องไห้อย่างหนัก มีเสียงสะอื้นของฉันดังออกมา


"อย่าร้องไห้นะ ผมเองแหละที่เป็นคนผิด ผมผิดต่อคุณ ผมไม่อยากหลอกตัวเอง นานๆไปทำให้ผมทรยศใจคุณ" เมฆบอกแล้วเอานิ้วโป้งมาแตะที่แก้มฉันเพื่อเช็คน้ำตา


"ยะ..อย่า.......อย่ามาเข้าใกล้ฉัน........ออกไป!!!!!" ฉันตะโกนแล้วผลักเขาออกอย่างแรง เขาเดินจากฉันไป


"เมฆ" ฉันพืมพำเบาๆเพื่อหวังว่า เขาจะได้ยินและเดินกลับมา แต่มันคงไม่มีทาง


ทุกอย่างมันจบแล้ว



----------------------------------------------------------------



ฉันเดินกลับบ้านอย่างหมดอาลัย พลางคิดไม่โทษเมฆ เมฆเขาคงไม่ได้ตั้งใจทำแบบนี้ ฉันมันผิดเองที่ฉันรักเขามากเกินไป ไม่ได้เตรียมที่จะทำใจหรือคิดไปถึงความผิดหวังข้างหน้าเลย ฉันควรจะตัดใจจากเขา



ฉันเดินลากเท้าอย่างช้าๆ เหมือนคนหมดแรง หมดสิ้นที่จะมองอนาคตอันปวดร้าว ฉันเหม่อ ทำไมเวลาถึงหมุนไปช้า และทรมานถึงเพียงนี้


"นี่เธอ" ฉันหันไปมองข้างหลัง แต่ก็ไม่เห็นอะไร ฉันคิดว่า ฉันคงหูฟาด และเสียงนั้นก็เบาเกินกว่าจะคิดว่ามีคนพูดจริงๆ


"นี่เธอน่ะ ฉันอยู่ตรงนี้" เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเสียงของผู้หญิงมั่ง เขาพูดแบบปกติเลย ไม่เบาเหมือนเมื่อกี้ ฉันอยากรู้จังเลยจะใครดันมาเรียกกันตอนนี้ คนยิ่งกำลังเซงกะตายอยู่


"เธออกหักเหรอ" เสียงนั้นดังอีกครั้ง มันจี้ใจดำฉันมากๆ ฉันหันไปทางเสียงๆนั้น เขาเป็นผู้หญิงจริง เธอใส่ชุดนักเรียนเหมือนกัน แต่คนละโรงเรียนกับฉัน เธอไว้ผมยาวมีรอยจ้ำแดงๆบนผิวหน้า


"เธอรู้ได้ยังไง" ฉันถาม



"นั้นไม่ใช่เรื่องสำคัญหรอกนะ แต่ฉันยังรู้อีกว่าเธอกำลังจะยอมเสียเขาไป" ผู้คนนั้นพูดกลับฉัน ทำให้ฉันกั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ และซบไปที่ไหล่ของเธอ ทำให้ฉันรู้สึกอุ่น อุ่นเพราะทำให้ฉันรู้ว่า ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว อุ่นเพราะมีคนเข้าใจฉัน แม้ว่าไหล่ของเธอจะมีไอเย็นอย่างแปลกประหลาดก็ตาม



"อย่าร้องไห้นะ เธอต้องเข้มแข็งไว้ เขาคนนั้นทำให้เธอเจ็บปวด เธอก็ต้องให้เขาเจ็บกว่าเราซิ เผื่อเขาจะสำนึก แล้วห้วนคิดเสียดายที่ทิ้งเธอไป" ฉันฟังผู้หญิงแปลกหน้าคนนี้ ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ดี ฉันไม่ควรทำอย่างนั้น แต่เพราะเธอ...เธอทำให้ฉันรู้สึกว่าต้องเอาคืน เอาคืนให้ได้


"แล้วจะให้ฉันทำยังไง" ฉันถามแล้วเช็ดน้ำตา ตอนนี้ฉันหยุดร้องไห้แล้ว...ใช่ ฉันจะมามัวอ่อนแอแบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องเอาคืน


"เธออยากไปในที่ๆไม่มีผู้หญิงคนนั้น มีแต่เธอกับเขา และไม่มีแม้แต่หญิงอื่นที่เข้ามายุ่งกับชีวิตแฟนเธอไหม"


"ตกลงจะให้ฉันทำอะไร" ฉันไม่ตอบคำถามเขา และถามคำถามซ้ำ จุดประสงค์ในตอนนี้คือต้อง เอาคืน เท่านั้น


"ฆ่าเขา"


------------------------------------------



ฉันนั่งกระวนกระวายอยู่บนเตียงนอน พลางมองไปที่โทรศัพท์มือถือราคาเกือบสองหมื่นอย่างพินิจพิจารณา พอมาดูมือถือ มันก็ขึ้นรูปเมฆและเขียนว่า 23 สาย



'แปลกจังนะยังเสียงก็ไม่ได้ปิด แล้วใส่ไว้ที่ตัวตลอดทำไมถึงไม่ได้ยิน'



ฉันกำลังลังเลว่าจะโทรหาเขาดีรึไม่


'เธอต้องฆ่าเขา' เสียงของหญิงสาวกล่าวออกมา


'มะ.....มันจะดีเหรอ'


'ดีสิ ดีมาก เธอรู้ไหมไม่มีใครยอมทำเพื่อรักได้เท่าเธออีกแล้ว.......ไม่มี'


'แต่'



'เชื่อฉันสิ เชื่อฉันหรือเธอจะยอมปล่อยเขาไปทั้งๆที่ยังไม่ได้สู้ต่อ'



'............'



'พอเธอกลับบ้าน แล้วโทรหาเขาซะ ให้เขาไปเจอเธอที่นี่ตึกร้างนี่ บอกว่าเธอขาแพลงต้องการให้เขาช่วยด่วน'



'............'



'หันหลังกลับไปสิ' หญิงสาวผลักให้ฉันกลับไป ฉันจึงเดินไป 4-5 ก้าว ฉันก็รู้สึกลังเลใจเลยหันกลับไปอยากจะบอกว่าฉันทำไม่ได้ ทำไม่ได้จริงๆ


'เออ...คือ ฉัน' ฉันหันไปหาเธอคนนั้น แต่ปรากฎว่าเธอหายไป......หายไปไหนล่ะ ฉันเรียกหาเขาสักพักก็ไม่เจอ.........................................................................................................................


~>ตัดใจไม่ไว้ ทิ้งเธอไม่ลง ไม่รู้ฉันเป็นอะไร<~


เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้ฉันหลุดออกจากภวังค์แห่งความคิด พลางดูสายที่ 24 ที่โทรมา โหเล่น 2 โหลเลยนะเนี่ย ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก็เกรงใจแย่เลย.....ใช่ ถ้ามันเป็นเมื่อก่อนนะ...


"ฮัลโหล อรรยา เธอไปไหนมาเนี่ยทำไมไม่รับโทรศัพท์ฉันเป็นห่วงเธอแทบแย่ ทำไมกลับดึกจัง เออ....แล้วตอนนี้กลับบ้านหรือยังล่ะ" เสียงเมฆร่ายยาวออกมาจากโทรศัพท์ทันที ทำไม? นายจะมาอาลัยอาวรกับฉันทำไม ในเมื่อไม่รักฉันแล้ว ฉันไม่ต้องการความอาลัยอาวรในฐานะเพื่อนหรอกนะ อย่ามาสงสารคาหน้าสมเพชอย่างฉัน


"ทำไม....นายจะถามทำไมว่าฉันจะไปไหนเป็นอย่างไรบ้าง นายไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับฉัน"


"อรรยา"


"ทำไม บอกฉันมาสิ...ตอบไม่ได้ใช่ไหมล่ะ งั้นไม่ต้องมาทำเป็นห่วงเป็นใย" เสียงของฉันเริ่มสั่นมากขึ้นทุกทีๆแล้ว ไม่อยากพูดอะไรที่ไม่ใช่ตัวฉันแบบนี้เลย



"อรรยา อย่าโกธรเราเลยนะ ขอร้องอย่าทำแบบนี้ ที่เราโทรมาก็เพราะเป็นห่วงนะ" เสียงเมฆเบาลงทันที ฉันรู้สึกใจอ่อนแล้วสิ...แล้วเขาก็พูดอีกว่า"แล้วตอนนีกลับบ้านหรือยัง?"



ฉันจะตอบว่ากลับบ้านไปแล้ว แต่..เอ๋ เราจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ นิโอกาสสำคัญแล้วนะ เราต้องทำๆ


"ฉันยังไม่ได้กลับ"


"อ้าว เลยเธออยู่ที่ไหนล่ะ"


"ฉันขาแพลงอยู่ที่ตึกร้างนะ พอเดินกลับเลยมันสะดุด ที่นี่น่ากลัวมากเลยอะ" ฉันเริ่มพูดเสียงสั่นเคลือให้เขาเห็นใจทั้งๆที่ฉันนั่งนอนอยู่บนเตียงสีขาวสดใส-*-



"อะไรนะ เธอขาแพลงเหรอ ไม่ต้องกลัวนะเดี๋ยวฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้แหละรอฉันนะ"



"อืม"



"งั้นฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้ล่ะ บาย"


---------------


ฉันกำลังมองดูมีดทำกับข้าวที่สะท้องแสงกับแสงไฟข้างทาง แม้จะมีไฟอยู่แต่ดูอย่างไรมันก็เปลี่ยวแสนเปลี่ยว


กึ่กๆๆๆๆๆๆ


เสียงเท้าวิ่งถี่ๆมาทางถนนแต่ไกล ฉันจึงเก็บมีดไว้ที่กระเป๋ากระโปรงแล้วเดินไปที่ตึกร้าง



"อรรยา เธออยู่ไหนน่ะ"


"ฉันอยู่นี่"


"อยู่ไหน"


"อยู่ข้างบน"


"แล้วเธอมาอยู่ข้างบนได้ยังไง"


"เออ คือฉัน" ซวยแล้วเรา แล้วเรามาอยู่ข้างบนทำไมฟระ


"หรือว่าเธอคิดฆ่าตัวตาย" อยู่ๆดีเมฆก็พูดออกมาอย่างนั้น เหอะๆ อย่างฉันนะเหรอ แต่แล้วเขาก็คุกเข่าเข้ามากอดฉัน ทำให้ฉันรู้สึกว่าไม่คิดอยากจากเขาไปจริงๆ ไม่อยากเลย


"กลับเถอะนะเดี๋ยวไปส่ง"


"ไม่"


"อย่าดื้อสิ"


"กลับเถอะนะอย่ามาที่แบบนี้เลย"


"รังเกลียดเหรอ"


"......" เขาหันหลังเหมือนจะเดินกลับกับท่าทางที่ดูจะน่ารำคาญสำหรับเขา แต่ฉันไม่อยากให้เขาไป ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก ไม่อยาก


ฉันจึงลุกขึ้นอย่างเบามือเบาเท้าที่สุด แล้วยกใบมีดที่คมกริบนั้นออกมาจากกระเป๋า พลางเดินเข้าไปใกล้ๆ และใกล้เข้าไปเรื่อยๆ












แล้ว....ฉันก็ทำไม่ลง!!! ภายในใจรู้สึกเศร้ามากน้อย มีเรื่องราวหลายๆอย่างเข้ามาในใจ เจ็บ? ทำไมเจ็บขนาดนี้ ฉันคงต้องปล่อยเธอไป ปล่อยเธอไปแล้วจริงๆ ขอโทษนะที่ฉันคิดแบบนี้..........................










ฉึก!


0..0



อะไรกัน! อยู่ดีๆมือของฉัน มันก็แทงเข้าไปที่แผ่นหลังของเมฆ ผู้ชายที่รัก และรักที่สุดรองจากผู้ให้กำเนิด ค่อยๆหันหลังมาปะหน้ากับฉัน ใบหน้าของเมฆเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แล้วเขาก็ล้มลง


ฉันรีบคว้าร่างเขาไว้และกอดจนแน่น กอดเพราะกลัวว่าเขาจะจากไป ร่างในอ้อมกอดมีลมหายใจที่อ่อนล้าเต็มที เขายิ้มให้ฉันเหมือนกับบอกว่าให้จำรอยยิ้มนั้นไว้...รอยยิ้มสุดท้ายที่เขาจะให้ฉัน แล้วเขาก็หลับตาลง


ฉันกอดเขาแน่นเข้าไปอีกพลางร้องไห้โฮเสียงดัง มือทั้งสองเปอะไปด้วยด้วยของเมฆ ไม่! ไม่! ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย


"คิคิคิ..ทำได้ดีมากเลยนะเรา" เสียงหญิงสาวที่ดูคุ้นหูกล่าวนั้น เธอปรากฎกายมาตรงหน้ามองตาสีน้ำตาลมองด้วยความสะใจ ใช่..เธอคือผู้ที่ฉันเจอเมื่อตอนกลับบ้าน แล้วอะไรบ้างอย่างก็ทำไมฉันคิดว่า เธอน่ะแหละคิอต้นเหตุ เธอเป็นคนฆ่าเมฆ



"เธอฆ่าเมฆใช่ไหม อึกๆ เธอฆ....ฆ่า" ฉันร้องไห้ไปพูดไปอย่างนั้น



"เธอต่างหากล่ะที่ฆ่าเขา ไม่ใช่ฉัน"



"ไม่จริง เธอน่ะแหละ"



"เธอฆ่าเขาไม่ใช่เหรอ ดูมือของเธอสิ ฮ่าฮ่าฮ่า" เสียงหัวเราะดังขึ้นจากปากเธอ ทำให้ฉันขนลุกวาบทันที



"เธอน่ะลังเลทำไมตอนนั้นทำไมไม่ฆ่า มือเธอเป็นอะไรหรือไง ฉันก็แค่สงเคราะห์ช่วยดันให้เข้าเท่านั้นเอง คิคิคิ สนุกจริงๆ" เธอพูด



"แก! แก แกกกกกกกกกกกก" ฉันวิ่งไปหายัยคนนั้นและหยิบมีดออกจากตัวเมฆไปหาหวังจะให้เธอคนนั้นตาย ตายไปจากโลกนี้ซะ!


พลั่ก!


พอฉันวิ่งเข้าไปแทงกลับกลายเป็นว่าฉันวิ่งผ่านเธอไปอย่างนั้น อะไรกันเนี่ย อะไรกัน เธอไม่ใช่คนงั้นเหรอ ผู้หญิงคนนั้นแสร้งยิ้มให้ฉันก่อนจะผลักฉันให้ตกลงมายังพื้นด้านล่าง


ฉันกำลังจะตายหรือนี่ ฉัน...........กำลังจะตาย.....





--------------------------------------------



ค่ำคืนที่เงีบยสงัดฉันเฝ้าคอย คอยอะไรสักอย่าง



อึกๆ ๆ ๆ ฮื่อ......



มีเด็กผู้หญิงมัธยมวิ่งมาแถวๆตึกร้าง



"นี่เธอ" ฉันเรียกยัยผู้หญิงคนนั้น



"........"



"เธออกหักมาใช่ไหม"



"รู้ได้ไง"










"มันไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องรู้ แต่ที่สำคัญคือเธออยากอยู่กับเขาตลอดไปไหมล่ะ"


--------------------------THE END-------------------------

คอมเม้นด้วยถ้าได้อ่าน