[X1 X YOU] ROZIANA : THE LOVER OF PRINCESS

ตอนที่ 1 : INTRO

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 726
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 41 ครั้ง
    11 ก.ย. 62





















          คนทุกคนคงคิดว่าการเป็นองค์หญิงนั้นช่างโชคดีเหลือเกิน ได้อยู่ในพระราชวัง เสวยสุขบนกองเงินกองทอง ได้สวมใส่ชุดที่แสนวิเศษ ได้รับประทานอาหารชั้นเลิศ แต่สำหรับข้า...การเกิดเป็นองค์หญิงนั้นช่างน่าเศร้ากว่าสิ่งอื่นใด ความสุขสบายที่ได้รับนั้นเป็นเรื่องดี
แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความสุขภายนอก ความสุขที่แท้จริงแล้ว ข้าเองยังไม่เคยได้สัมผัสมัน การอยู่แต่ในพระราชวังมาตลอดชั่วชีวิตที่ข้าเกิดมา
มันทำให้ข้ารู้สึกราวกับโดนขัง หายใจแทบจะไม่ออก ต้องอยู่ในกฏเกณฑ์ ต้องเป็นในสิ่งที่องค์หญิงควรจะเป็น ไม่เคยมีใครถามว่าข้ารู้สึกเช่นไร อยากทำหรือไม่ ครั้งนี้ก็เช่นกัน ข้าต้องถูกส่งตัวไปยังต่างอาณาจักรเพื่อไปเป็นพระชายาขององค์ชายองค์ใดองค์หนึ่งที่อยู่ในอาณาจักรนั้น ข้าเศร้าใจที่แม้แต่คู่ครองของข้าเอง ข้าก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือก 



"โรเซียน่า แม่รู้ว่าเจ้าไม่อยากจากบ้านจากเมือง แต่มันเป็นหน้าที่ของเจ้า เจ้าเองก็รู้ดีใช่หรือไม่"



"หม่อมฉันทราบดีเพคะท่านแม่ เพียงแต่หม่อมฉันไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดองค์หญิงทุกพระองค์ถึงไม่มีสิทธิ์ที่จะเลือกคู่ครองด้วยหัวใจของตนเองเพียงเท่านั้นเพคะ" ข้าเอ่ยตอบเสด็จแม่ด้วยหัวใจที่ปวดร้าว พลันน้ำตาก็หล่นไหลออกมาเสียดื้อๆ ข้าคือองค์หญิงคนสุดท้องของอาณาจักรนี้ ข้าได้เห็นเสด็จพี่ของข้าอภิเษกกับเจ้าชายต่างแดน โดยการถูกหมั้นหมายอย่างกระทันหันทุกพระองค์ และครั้งนี้ถึงตาข้า ใจของข้าวูบไหวเมื่อคิดว่าตัวของข้าเองต้องถูกส่งไปราวกับตุ๊กตาไร้ชีวิตให้ผู้อื่นได้เลือกจับ ข้าทำอะไรไม่ได้ นอกจากน้อมรับพระบัญชาของฝ่าบาท หรือเสด็จพ่อที่ไม่เคยเหลียวแลข้าเลยตั้งแต่ลืมตาดูโลก



"โถ่ โรเซียน่าลูกแม่ แม่ขอโทษที่ปกป้องเจ้าไม่ได้ แม้นแต่จะขัดพระองค์แม่ก็ยังไม่กล้าที่จะเอ่ยปาก แม่เป็นแม่ที่อ่อนแอเหลือเกิน ยกโทษให้แม่ด้วยเถิดโรเซีย"



"ได้โปรดอย่าทรงโทษตัวเองเลยเพคะเสด็จแม่ หากลูกไม่สามารถที่จะใช้ชีวิตของลูกได้ด้วยตัวลูกเอง ลูกก็น้อมรับพระบัญชาเพคะ" ข้าสวมกอดผู้เป็นแม่แนบแน่น เพียงเพราะคิดว่าข้าจะไม่สามารถหวนกลับมาสู่อ้อมกอดของพระองค์ได้อีก




"วันพรุ่ง ลูกจะไม่ได้อยู่ที่อาณาจักรแห่งนี้อีกแล้ว หากเสด็จแม่จะทรงเมตตา ได้โปรดมอบสิ่งใดให้ลูกมองเป็นของต่างหน้าได้หรือไม่เพคะ" เสด็จแม่ทรงยิ้มทั้งน้ำตา พร้อมกับปลดกำไลมือส่วนพระองค์ออกมา ก่อนจะสวมมันให้กับข้าอย่างถนุถนอม



"ขอบพระทัยเพคะ " 



"องค์หญิงเพคะ ถึงเวลาเสด็จเข้าที่บรรทมแล้วนะเพคะ" นางข้าหลวงประจำตัวของข้า ถอนสายบัวอยู่ไม่ไกลเพื่อไม่ให้เป็นการเสียมารยาท พร้อมกับเอ่ยตามข้าเข้านอนตามเวลาที่ควรจะเป็น ข้าใช้เรียวนิ้วปาดน้ำตาออก ก่อนจะทูลลาเสด็จแม่และเดินนำนางข้าหลวงไปยังห้องบรรทม








"เจสสิก้า" ข้าเอ่ยเรียกนางข้าหลวงที่เดินตามทิ้งระยะห่างอยู่ไม่ไกล



"เพคะองค์หญิง"



"เจ้าจะรู้สึกอย่างไร หากเจ้าต้องแต่งงานกับคนที่เจ้าไม่ได้รัก" สองเท้าของข้าหยุดเดิน ชำเลืองหน้าไปข้างหลังเล็กน้อยเพื่อรอฟังคำตอบจากคนที่เพิ่งจะเอ่ยถามไป



"หากหม่อมฉันต้องแต่งงานกับคนที่หม่อมฉันไม่ได้รัก หม่อมฉันคงยอมตาย ดีเสียกว่าต้องอยู่กับคนผู้นั้นไปตลอดชีวิตเพคะ" เจสสิก้าก้มหน้าเพียงเล็กน้อยด้วยความนอบน้อม นางรู้ดีถึงความรู้สึกของข้า หากจะเปรียบเจสสิก้าเป็นสหายคนสนิทของข้านั้นก็ย่อมเปรียบได้



"แล้วเจ้าคิดว่า องค์หญิงเช่นข้าจะมีชายใดมารักด้วยใจจริงหรือไม่"




"ทูลองค์หญิง ไม่ว่าจะองค์ชายพระองค์ใด หากได้พบแลได้พูดคุยกับองค์หญิงแล้ว คงไม่คลาดที่จะตกหลุมรักพระองค์อย่างเต็มหัวใจอย่างแน่นอนเพคะ" เป็นครั้งแรกที่เจสสิก้ากล้าที่จะเงยหน้าขึ้นสบดวงตาของข้าเพื่อตอบคำถามนี้ นางจริงใจกับคำพูดที่เอ่ยออกมาและนั่นคือสิ่งที่ข้าสัมผัสได้



"หึ เจ้าคิดเช่นนั้นรึ ขอบใจเจ้ามาก ไปพักเถอะ" ข้าได้แต่หัวเราะเพียงเล็กน้อยกับคำตอบที่ข้าคิดว่าช่างน่าขัน ดูเป็นการเยินยอข้าเสียยิ่งกว่าอะไรแต่กลับจริงใจจนข้าเองนั้นก็สัมผัสได้ เจสสิก้าถอนสายบัวเพื่อขอตัวลาตามที่นางทำเป็นประจำอยู่ทุกวัน ข้ามองนางเดินออกไปจนเกือบจะลับตา ก่อนจะผลักประตูเข้าห้องบรรทมส่วนตัวของข้าอย่างเชื่องช้า สายตาของข้าลอบมองสิ่งของภายในห้องที่ถูกจัดเก็บใส่หีบอย่างเรียบร้อย พร้อมสำหรับเดินทางในเวลาเช้าสาง ข้าทิ้งตัวลงนอนบนเตียงหลังใหญ่ กวาดเรียวแขนไปตามพื้นที่ว่างของเตียงอย่างหวงหา เพียงเพราะจะไม่ได้นอนและไม่ได้อยู่ในห้องที่เคยอยู่ทุกวัน ใจมันก็หายไปอย่างฉับพลัน ก่อนที่ทุกอย่างจะนิ่งสงบและมืดดับไป พร้อมกับนิทราที่เข้ามาเยือนข้าอย่างรวดเร็ว
























Talk


   เรื่องนี้จะออกแนวย้อนยุคหน่อยเนาะ อาจจะมีคำราชาศัพท์บ้าง ไรท์พยายามศึกษาวิธีการใช้คำราชาศัพท์เพื่อแต่งเรื่องนี้ ถ้าไรท์ใช้ผิดหรือมีคำไหนที่ไม่เหมาะสม ไรท์ขอโทษด้วยนะรีดทุกคน ถ้าไรท์เห็นข้อผิดพลาด ไรท์จะรีบแก้ไขทันทีเลยค้าบบ ยังไงฝากเรื่องนี้ไว้ในออ้อมใจทุกคนด้วยน้าาา ขอบคุณค่ะ
















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 41 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

31 ความคิดเห็น